Көп антенналы жүйелердегі кеңістік-уақыт торы кодтары
Space–time trellis code
Көп антенналы байланыста кеңінен қолданылатын кеңістік-уақыт торы кодтары (STTC) туралы ақпарат. Жақсартылған қателік деңгейі, кеңістіктік әртараптандыру, TCM сигналдарын жеткізу.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Ғарыш-уақыт торлы кодтар (STTC) – көп антенналы сымсыз байланыста қолданылатын ғарыш-уақыт кодтарының бір түрі. Бұл схема уақыт және антенналар саны ("ғарыш") бойынша таратылған, жалпыланған TCM сигналының бірнеше, артық көшірмелерін жібереді. Деректердің осы көптеген, "әртүрлі" көшірмелерін қабылдаушы, жіберілген нақты деректерді қалпына келтіруге тырысу үшін пайдаланады. STC-ні қолдану үшін міндетті түрде бірнеше тарату антеннасы болуы керек, бірақ тек бір қабылдау антеннасы ғана қажет; алайда, жүйе өнімділігі кеңістіктік әртүрлілік арқасында жақсартылғандықтан, көбінесе бірнеше қабылдау антенналары қолданылады. Уақыт-ғарыш блок кодтарынан (STBC) айырмашылығы, олар кодтаудың да, әртүрліліктің де пайдасын қамтамасыз етеді және біт қателік деңгейі көрсеткіштері жақсырақ. Құрылымында олар бір арналы үздіксіз уақыт кодтамасын қолданылып жатқан сигнализация протоколымен үйлестіріп, оны көп антенналық жүйемен кеңейтеді. Дегенмен, бұл оларды STBC-ге қарағанда кодтау және декодтау жағынан күрделі етеді; STBC тек сызықтық өңдеуді қажет ететін жерде, олар қабылдағышта Витерби декодерін пайдаланады. Сонымен қатар, бір таратушы және бір қабылдаушы бар жағдайда Витерби алгоритмі (немесе ретті декодтау алгоритмінің бірі) тек бір уақыт өлшеміндегі тор бойынша жұмыс істесе, мұнда оңтайлы декодтау антенналар санын да ескеруі керек, бұл қосымша полиномдық күрделілікке алып келеді. STTC-ні 1998 жылы Вахид Тарок және авторлар тобы ашқан.
Space–time trellis codes (STTCs) are a type of space–time code used in multiple antenna wireless communications. This scheme transmits multiple, redundant copies of a generalised TCM signal distributed over time and a number of antennas ('space'). These multiple, 'diverse' copies of the data are used by the receiver to attempt to reconstruct the actual transmitted data. For an STC to be used, there must necessarily be multiple transmit antennas, but only a single receive antennas is required; nevertheless multiple receive antennas are often used since the performance of the system is improved by the resulting spatial diversity. In contrast to space–time block codes (STBCs), they are able to provide both coding gain and diversity gain and have a better bit error rate performance. In essence they marry single channel continuous time coding with the signaling protocol being used, and extend that with a multi antenna framework. However, that also means they are more complex than STBCs to encode and decode; they rely on a Viterbi decoder at the receiver where STBCs need only linear processing. Also, whereas in a single transmitter, single receiver framework the Viterbi algorithm (or one of the sequential decoding algorithms) only has to proceed over a trellis in a single time dimension, in here the optimal decoding also has to take into consideration the number of antennas, leading to an extraneous polynomial complexity term. STTCs were discovered by Vahid Tarokh et al. in 1998.