Британ-француздық киностудиясы және дистрибьюторы

Кіріспе

Canal+ Image International (бұрынғы EMI Films, Thorn EMI Screen Entertainment, Lumiere Pictures and Television және UGC DA) — британдық-француздық киностудиясы, теледидар, анимация студиясы және дистрибьюторы. EMI конгломератының бұрынғы еншілес компаниясы, корпоративтік атау EMI-нің кино индустриясына қатысқан кезеңінде, 1969 жылдан 1986 жылға дейін толық қолданылмаған. Дегенмен, компанияның Metro Goldwyn Mayer және Nat Cohen басқарған Anglo EMI бөлімшесімен, сондай-ақ Thorn EMI конгломератының бір бөлігі ретіндегі кейінгі қарым-қатынасы осында сипатталған. Кітапхана келесі жылдары бірнеше компаниялардың қолынан өтті және қазір StudioCanal-ға тиесілі. Universal Music Group-тың бұрынғы серіктес компаниясы және Canal+ Group компаниясының еуропалық кино операторы UGC кітапхананың сол кездегі иесі, Ұлыбританияда орналасқан Lumiere Pictures and Television компаниясын 1996 жылы Cannon Films арқылы сатып алды. EMI Films сонымен қатар Англияның Гертфордшир графтығындағы Elstree Studios-қа ие болды. Кейіннен Cannon студияны сатып алды, бірақ 1988 жылы Брент Уокерге сатты. Ол өз кезегінде EMI Elstree Studios-тың жартысын Tesco компаниясына супермаркет салу үшін сатты. Гертсмир кеңесі ақырында Elstree Studios-тан қалған бөлігін сатып алып, 2018 жылдан бастап оны кино және теледидар студиялары орталығы ретінде пайдалануда. Ол кезде ABPC-ге 270 ABC кинотеатры және ITV мердігері Thames Television-ның жартысы тиесілі болды. Elstree Studios (Shenley Road) және жақында ғана Nat Cohen серігі болған Anglo Amalgamated киностудиясы да олардың еншісінде болды. EMI кино өндірісіне жаңа компания – EMI Elstree негізін қалау арқылы кірді. Бернард Дельфонт 1969 жылдың сәуір айында жазушы-режиссер Брайан Форбсты өндіріс жетекшісі етіп тағайындады. Форбс үш жылға жылына 40 000 фунт стерлинг және пайданың белгілі бір пайызын алды. EMI-ді жалпы қайта құру аясында Nat Cohen басқармаға енгізілді. EMI 36 миллион долларға 28 фильм түсіретінін хабарлады, олардың 13-і Коэннің 7 миллион фунт стерлингтік бөлімшесінен, ал қалғаны Форбстің есебінен түсіріледі. Бернард Дельфонт бұл жобаны «британдық кинокомпаниясының жасаған ең амбициялық бағдарламасы» деп атады. Форбс Эльстриде әртүрлі фильмдер түсіру ниеті туралы мәлімдеп, «көрсетілімдік зорлық-зомбылықтан» бас тартатынын айтты. Ол EMI Питер Селлерс және Роджер Мур сияқты жұлдыздармен 18 айдың ішінде 14 фильм түсіретінін және олардың жалпы құны 5-10 миллион фунт стерлинг болатынын мәлімдеді. Оның мақсаты бюджетті төмен ұстап, көрерменге ұнайтын және өндірісті жалғастыру үшін жеткілікті пайда әкелетін әртүрлі фильмдерді жасау еді. 1969 жылдың тамызында Форбс он бес жобадан тұратын тізімін жариялады, олардың ішінде: Хоффман (Питер Селлерс қатысуымен, режиссері Альвин Ракофф), Енді қараңғылық, Өзіне қиналған адам, Джозеф Лозидің режиссерлігімен және Гарольд Пинтердің сценарийі бойынша түсірілген «Арадағы», Кевин Браунлоу мен Эндрю Моллоның режиссерлігімен түсірілген «Бамбоның бұзылуы», Ричард Аттенбороның режиссерлігімен және Саймон Рейвеннің әңгімесі бойынша түсірілген «Өлімнің қауырсындары» (өндірілмеген), Ричард Кондонның сценарийі бойынша Джон Брайсонның режиссерлігімен түсірілген фильм (өндірілмеген), Лионель Джеффристің режиссерлігімен түсірілген «Теміржол балалары», Пол Уотсонның режиссерлігімен түсірілген «Жақсы және жеке орын», Джон Квиглидің «Ащы қант» романынан жасалған бейімдеме, Деннис Баркердің «Үміткер» романынан жасалған бейімдеме, Майкл Льюис музыкасымен Доктор Барнардо туралы «Барнардо балалары» мюзиклі, Роджер Мурдің әңгімесіне негізделген Джулиан Бондтың сценарийі бойынша «Күнәсіздік сұрағы», Джон Миллс қатысуымен Фрэнк Несбиттің режиссерлігімен түсірілген «Дюльсима», «Форбуш және пингвиндер». «Бұл 20 жыл ішінде британдық киноиндустриясын жандандыруға жасалған алғашқы нақты әрекет», — деді Форбс. Ол былай деп қосты: «Біз жастарға мүмкіндік бергіміз келеді және оларға тек ауызша ғана емес, нақты қолдау көрсетуді көздейміз. Бұл біздің алғашқы бағдарламамыз және соңғысы болмайды». 1969 жылдың қараша айында Нат Коэн мен Бернард Дельфонт EMI үшін тағы сегіз фильмнің тізімін жариялады, олардың ішінде: Кэрол Уайт пен Малкольм Макдауэлл қатысуымен «Жақындық» (түсірілмеген), Стэнли Винчестер романынан бейімдеме жасалған «Тәжірибе» (түсірілмеген), Джеймс Барлоу романынан бейімдеме жасалған «Дәлелдеу жүгі» (кейін «Зұлымдық» болып өзгерді), «Мүше алмасу» оқиғасы, Сьюзан Барраттың романынан бейімдеме жасалған «Джем бүгін», Майкл Медвиннің туындысы бойынша Джеральд Дюрреллдің кітабынан бейімдеме жасалған «Менің отбасым және басқа жануарлар» (түсірілмеген), Саймон Грейдің сахналық пьесасынан бейімдеме жасалған «Ақылды бала» (түсірілмеген), Джули Кристи қатысуымен фильм (түсірілмеген), Джон Шлезингердің режиссерлігімен фильм (түсірілмеген). Форбс режиміндегі алғашқы фильмдер коммерциялық тұрғыдан сәтсіз болды: «Куәгер», «Хоффман», «Жақында қараңғылық» және «Өзін-өзі қуған адам» (Мурдың қатысуымен). «Бамбоның бұзылуы» (1970) және «Форбуш және пингвиндер» (1971) сәтсіз аяқталып, «Жақсы және жеке орын» тоқтатылды. Форбс Бернард Дельфонтпен және олардың американдық демеушілерімен, осы жағдайда Columbia компаниясымен Джозеф Лозидің «Арадағы» (1970) фильмінің көркемдік және коммерциялық құндылығы туралы келіспеушіліктерге тап болды. Форбс өзінің «Азулы ай» (1971) фильмін түсіргені үшін EMI ішінде де сынға ілікті. «Теміржол балалары» (1970) және «Беатрикс Поттердің ертегілері» (1971) Форбстің жалғыз табысқа жеткен фильмдері болды. Компания еңбек проблемаларына тап болды. Форбс EMI басқармасының қолдауын сезінбеді, оның фильмдерін сатуға жеткілікті қаражат болмағанын, ал Anglo EMI-ге, оны Nat Cohen басқарған, қаражат жеткілікті болғанын айтты. Форбс 1971 жылдың наурыз айында жұмыстан кетті, себебі ол жұмыстан босатуға қарсы уәде берген. Ол барлығы 11 фильм түсірді, олардың құны шамамен 4 миллион фунт стерлинг болды. Форбс режимі сол кезде коммерциялық сәтсіздікке ұшырағанымен, кейіннен ол 1993 жылға қарай оның 4 миллион фунт стерлингтік фильмдер бағдарламасы EMI-ге 16 миллион фунт стерлинг пайда әкелгенін мәлімдеді. Форбс Эльстриде түсіргісі келген, бірақ оның уақытында түсіре алмаған фильмдердің арасында Грэм Гриннің «Қонақ бөлмесі» пьесасын Майкл Пауэллдің режиссерлігімен бейімдеу, Барнардо балалары туралы мюзикл және Ричард Кондонның апокалиптикалық оқиғасы «Қатты, қатты үнсіздік» болды. Ол «Нед Келли» (1970) фильмін бюджеті тым жоғары болғандықтан түсірген жоқ.

British French film studio and distributor

Canal+ Image International (formerly known as EMI Films, Thorn EMI Screen Entertainment, Lumiere Pictures and Television, and UGC DA) was a British French film, television, animation studio and distributor. A former subsidiary of the EMI conglomerate, the corporate name was not used throughout the entire period of EMI's involvement in the film industry, from 1969 to 1986, but the company's brief connection with Metro Goldwyn Mayer and Anglo EMI, the division under Nat Cohen, and the later company as part of the Thorn EMI conglomerate (following the merger with Thorn) are outlined here. The library passed through the hands of several companies over the following years and is now owned by StudioCanal, a former sister company to Universal Music Group and parent company Canal+ Group's acquisition of European cinema operator UGC who acquired the library's then owner, the United Kingdom based Lumiere Pictures and Television in 1996, via Cannon Films. EMI Films also owned Elstree Studios in Hertfordshire, England; in turn, Cannon ended up purchasing the studio as well, but later sold it to Brent Walker in 1988, who in turn ended up selling half of the EMI Elstree Studios site to Tesco for a supermarket, before Hertsmere Council eventually acquired what was left of the Elstree Studios, and, as of 2018, continues to operate it as a film and television studios centre. At the time ABPC owned 270 ABC Cinemas, a half share in the ITV contractor Thames Television, Elstree Studios at Shenley Road, and had recently bought Anglo Amalgamated, a film studio in which Nat Cohen had been a partner. EMI moved into film production with the foundation of a new company, EMI Elstree. Bernard Delfont appointed writer director Bryan Forbes as the head of production at Elstree in April 1969 for three years at £40,000 a year, plus a percentage of the profits. As part of the general shake up of EMI, Nat Cohen was appointed to the Board. EMI announced they would make 28 films for $36 million—13 of these would be from Cohen's unit for £7 million, the rest from Forbes'. Bernard Delfont called it "probably the most ambitious program ever undertaken by a British film company." Forbes announced his intention to make a variety of films at Elstree, steering away from what he called the "pornography of violence." He claimed EMI would make 14 films in 18 months with such stars as Peter Sellers and Roger Moore at a cost of £5–10 million in total. His aim was to keep budgets down and create a varied slate which would increase the chances of appealing to audiences and making a sufficient return to continue productions. In August 1969 Forbes announced his slate of fifteen projects, including:
Hoffman (with Peter Sellers, directed by Alvin Rakoff),
And Now the Darkness
The Man Who Haunted Himself
The Go Between directed by Joseph Losey from a script by Harold Pinter,
The Breaking of Bumbo directed by Kevin Brownlow and Andrew Mollo,
The Feathers of Death directed by Richard Attenborough from a story by Simon Raven (unproduced),
a film of a script by Richard Condon directed by John Bryson (unproduced),
an adaptation of The Railway Children directed by Lionel Jeffries,
A Fine and Private Place, directed by Paul Watson
adaptation of the novel The Bitter Lollipop by John Quigly
adaptation of the novel Candidate of Promise by Dennis Barker
The Barnardo Boys a musical about Dr Barnardo with music by Michael Lewis
Question of Innocence from a script by Julian Bond based on a story by Roger Moore
Dulcima directed by Frank Nesbitt with John Mills,
Forbush and the Penguins. "This is the first serious effort to revitalize the British film industry in 20 years", said Forbes. He added, "We intend to give youth a chance and not merely pay lip service to it. This is our first program and it won't be our last." In November 1969 Nat Cohen and Bernard Delfont announced a slate of eight more films for EMI including:
The Impotent starring Carol White and Malcolm McDowell (never made)
The Practice from the novel by Stanley Winchester (never made)
The Burden of Proof from a novel by James Barlow this became Villain
Percy the story of a penis transplant
Jam Today from a novel by Susan Baratt (never made)
My Family and Other Animals from a book by Gerald Durrell produced by Michael Medwin (never made)
Wise Child from Simon Gray's stage play (never made)
a film starring Julie Christie (never made)
a film directed by John Schlesinger (never made)
The first few films of Forbes' regime actually performed poorly commercially: Eyewitness, Hoffmann, And Soon the Darkness and The Man Who Haunted Himself (starring Moore). The Breaking of Bumbo (all 1970), and Mr. Forbush and the Penguins (1971) flopped and A Fine and Private Place was abandoned. Forbes clashed with Bernard Delfont and their American backers, in this case Columbia, over the artistic and commercial value of director Joseph Losey's film The Go Between (1970). Forbes was also criticised within EMI for directing his own film, The Raging Moon (US: Long Ago, Tomorrow, 1971). The Railway Children (1970) and Tales of Beatrix Potter (1971) were Forbes' only hits. The company was affected with labour problems. Forbes felt as though he did not have the support of the EMI board, arguing that he never had the funds to market his films, in contrast with those available to Anglo EMI, which was headed by Nat Cohen. Forbes resigned in March 1971, after committing himself to a no redundancy policy. He had made eleven films in total for an estimated cost of £4 million. Although Forbes' regime was seen at the time to have been a commercial failure, he later claimed that by 1993 his £4 million program of films had eventually brought EMI a profit of £16 million. Among the films Forbes wished to make but was unable to during his time at Elstree were adaptations of The Living Room, the play by Graham Greene to be directed by Michael Powell; a musical about the Barnardo Boys; and The Loud, Loud Silence a post apocalyptic story from Richard Condon. He turned down Ned Kelly (1970) because its projected budget was too high.

Майкл Дили мен Барри Спайкингс

1976 жылғы мамыр айында компания British Lion Films компаниясын сатып алды, ал British Lion-ды басқарған Майкл Дили мен Барри Спайкингс EMI Distributors компаниясының бірлескен басқарушы директорлары болды, ал Nat Cohen төраға және бас атқарушы қызметін сақтап қалды. Олар сондай-ақ Бернар Дельфонт басқарған EMI директорлар кеңесіне кірді. Дили мен Спайкингстің әдісі – фильмді түсіру үшін, оның бюджетінің кем дегенде жартысы американдық студиямен қамтамасыз етілген болуы керек еді, бұл олардың қаржылық тәуекелін азайтады, бірақ студияның өнімдерін британдық емес деп сезіндірмейтін еді. Олар халықаралық деңгейде танымал фильмдерге, яғни әрекет фильмдеріне және танымал актерлерге назар аударды. Дили мен Спайкингстің алғашқы жобаларында АҚШ-та түсірілген үш фильм болды, олардың жалпы құны 18 миллион долларға жетті: «Аңшы» (1978), «Конвой» (1978) және «Жүргізуші» (1978). Олар сонымен қатар үш британдық фильм түсірді: «Нилдегі өлім» (1978), «Атлантиданың соғыс басшылары» (1978) және «Свини 2» (1978). Іске аспаған фильмдердің арасында «Соңғы мылтық» және «Қытай бандиті» болды. EMI сонымен қатар Columbia фильмдеріне 5 миллион доллар инвестициялау туралы келісімге келді. Олар «Үшінші түрге жақын кездесулер», «Теңіздің түбінде» және «Ең ұлы» (барлығы 1977) фильмдерін таңдады. Соңғы фильмде Мұхаммед Али өзін-өзі сомдады. 1976 жылдың шілдесінде EMI Роджер Гимбелдің «Tomorrow Enterprises» өндіріс компаниясын сатып алып, Гимбел басқарған «EMI Television» компаниясын құрды. Олар «The Amazing Howard Hughes» (1977) және «Deadman's Curve» (1978) сияқты көптеген американдық телефильмдерді түсірді. Бернард Дельфонт сценарийді оқып, дінге қатысты көзқарасына қарсылық білдіргеннен кейін EMI соңғы сәтте «Брайанның өмірі» (1979) фильмін қаржыландырудан бас тартты. 1978 жылдың сәуірінде EMI жаңадан құрылған «Orion Pictures» компаниясымен «Arabian Adventure» (1979) және басқа да жобаларды қоса, фильмдер түсіретінін хабарлады. Майкл Дили 1979 жылы EMI-ден кетіп қалды, бірақ Барри Спайкингс фильм өндірісін басқаруын жалғастырды.

Spikings, AFD және Thorn-EMI бірігуі

Спайкингс өзінің басшылығымен бірнеше фильмдерді жариялады: Нил Даймондпен бірге түсірілген «Джаз әншісі», «Сары адам» (1980), «Хонки Тонк Фривей» (1981), Франко Зеффиреллидің Мария Каллас туралы өмірбаяны, «Дисколэнд», «Ояну» және Ридли Скотттың режиссерлік жұмысы «Рыцарь». Дельфонт EMI мен ITC фильмдерін тарату үшін «Associated Film Distribution» деген жаңа компания құрды, олар сол кезде оның ағасы Лью Грейд басқарды. EMI-нің кино бөлімі 1979 жылы Thorn Electrical Industries компаниясымен біріккенін көрсете отырып, «Thorn EMI Screen Entertainment» деп өзгертілді. 1980 жылдың наурыз айында EMI Ұлыбританияда бір ғана фильм түсірді – «Айнаның сынығы», ол жыл соңында шықты, бірақ кассада сәтсіз болды. Лорд Дельфонт компанияның Джон Мортимердің «Қорғаныс» және Фредерик Форсайттың «Жасырын жазбалар» атты екі британдық сценарийін сатып алғанын хабарлады. Ол компанияның фильмдер бюджетінің келесі жылы 60 пайызы Америкада жұмсалатынын, бірақ «пайданың 100 пайызы осы елге оралатынын» мойындады. «Біз халықаралық деңгейде танылатын фильмдер жасауымыз керек, осы елге экспортты қайтару үшін ақша табуымыз керек». 1981 жылдың ақпан айында Барри Спайкингс 70 миллион фунт стерлингке бағаланған фильмдер тізімін жариялады, оның ішінде «Хонки Тонк Фривей», «Күштілер естелігі», «Жолдастар» және Уолтер Хиллдің «Рыцарь» фильмі бар. Соңғы фильм түсірілмеді. 1981 жылдың наурыз айында Спайкингс AFD «сәтті бастамады» екенін мойындады және Universal EMI фильмдерін таратуды өз мойнына алғандықтан, компания таратылатын болады. Ол «өндіріс пен тарату байланысты емес» деді және EMI фильмдерінің жеңіп алған бес «Оскар» сыйлығына назар салды. Атап айтқанда, «Музыканы тоқтату мүмкін емес», «Хонки Тонк Фривей» және «Титаникті көтеру» фильмдері кассада сәтсіз болды. Сондай-ақ 1981 жылы Thorn EMI тез өсіп келе жатқан үй бейне нарығына «Thorn EMI Video» ретінде енді, бастапқыда 14 атаудан тұратын тізіммен (The Tubes Video, April Wine Live in London, «Мен бишімін», «Музыканы тоқтату мүмкін емес», «Таймс-сквер», «Нилдегі өлім», «Қатал теңіз», «Жердің өртенген күні», Бенни Хиллдің үздіктері, «Дракуланың іздері», «София Лорен: Өзінің тарихы», «S.O.S. Титаник», «Патшалық той» және Queen: «Ең үлкен фильмдер»). Бұл бөлім негізінен Ұлыбританияда, АҚШ-та және Австралияда жұмыс істеді. Thorn EMI-нің өзіндік материалдарынан басқа, бөлім сол кезде үй бейне бөлімі болмаған басқа компаниялардан да лицензия алды, олардың ішінде New Line Cinema, Orion Pictures, Carolco Pictures және Hemdale Film Corporation компаниялары бар.

Spikings announced a slate of films under his auspices: The Jazz Singer with Neil Diamond, The Elephant Man (both 1980), Honky Tonk Freeway (1981) Franco Zeffirelli's biopic of Maria Callas, Discoland, The Awakening, and The Knight directed by Ridley Scott. Delfont created a new company, Associated Film Distribution, to distribute films of EMI and ITC, then controlled by Lew Grade, his brother. EMI's film division was renamed Thorn EMI Screen Entertainment, to reflect EMI's merger with Thorn Electrical Industries to become Thorn EMI in 1979. In March 1980, EMI were only making one film in Britain The Mirror Crack'd, which was released at the end of the year, but was a box office failure. Lord Delfont announced that the company had purchased two British scripts, The Defense by John Mortimer and Off the Record by Frederick Forsyth. He admitted that sixty percent of the company's film budget would be spent in America the following year but "100% of the profits would come to this country We have got to make films we believe are international, to get the money to bring exports back to this country." In February 1981, Barry Spikings announced a slate of films worth £70 million, including Honky Tonk Freeway, Memoirs of a Survivor, Comrades and The Knight (a Walter Hill film). The latter was not made. In March 1981, Spikings admitted AFD has not "gotten off to a flying start" and would be wound up, with Universal taking over distribution of EMI Films. He argued that "production and distribution are not linked" and pointed to the five Oscars that EMI films had earned. In particular, Can't Stop the Music, Honky Tonk Freeway, and Raise the Titanic had been box office failures. Also in 1981, Thorn EMI entered the fast growing home video market as Thorn EMI Video, featuring an initial line up of 14 titles (The Tubes Video, April Wine Live in London, I Am a Dancer, Can't Stop the Music, Times Square, Death on the Nile, The Cruel Sea, The Day the Earth Caught Fire, The Best of Benny Hill, Scars of Dracula, Sophia Loren: Her Own Story, S. O. S. Titanic, The Royal Wedding, and Queen: Greatest Flix). The division was primarily active in both the UK and the US, as well as in Australia. In addition to Thorn EMI's own material, the division licensed titles from other companies, mostly those who had no home video division at the time, including New Line Cinema, Orion Pictures, Carolco Pictures and Hemdale Film Corporation.

Верити Ламберт

1983 жылдың қаңтарында Барри Спайкингс компаниядан кетіп, Веррити Ламберт өндіріс жетекшісі болып тағайындалды. Гари Дартналл атқарушы төраға болды. Ламберттің алғашқы жобалары – «Slayground», «Comfort and Joy», «Illegal Aliens» (кейін «Morons from Outer Space» деп аталды) және «Dreamchild». Ламберт жылына 5-тен 10 миллион долларлық бюджетпен бес фильм жасауды жоспарлағандарын айтты. 1983 жылдың 1 наурызында EMI Films компаниясы United Artists компаниясына қарсы сотқа шағымданып, EMI «WarGames» фильміне қаржыландыруды ұсынды, ал UA Солтүстік Америкадағы құқықтарды алды, ал EMI фильмге халықаралық құқықтарды алып, 4,5 миллион доллар төледі. 1984 жылдың қарашасында Thorn EMI Video-ның АҚШ бөлімшесі HBO телеарнасымен серіктестікке келісті, содан кейін компания Thorn EMI/HBO Video деп аталды. Келісім бойынша HBO жобаға үлесін қосып, видео тарату үшін өзінің өнімдерін ұсынды. 1984 жылдың желтоқсанында Thorn EMI инвесторларға 36 миллион фунт стерлингтік акцияларды ұсынып, бірнеше фильмге инвестициялау мүмкіндігін берді. Фильмдер: «Индияға саяхат» (1984), «Outer Space Morons», «Dreamchild», «Жабайы қаздар II» және «Холкрофт келісімі» (барлығы 1985). 1985 жылдың наурыз айында Thorn EMI шамамен жиырма фильм жасау үшін 175 миллион долларлық өндіріс қорын құратынын хабарлады. Фильмдерді қаржыландыру директоры Джон Рейс бұл қордың киноөндірушілерге несие ретінде немесе 13-14 миллион долларлық бюджетпен фильмдерге инвестиция ретінде берілетінін айтты. Рейс фильмдердің халықаралық көрермендер үшін жасалатынын мәлімдеді. 1985 жылдың 15 мамырында Thorn EMI Screen Entertainment Gladden Entertainment компаниясымен келісімге келді, соған сәйкес Thorn EMI Gladden фильмдерін халықаралық кинотеатрларда көрсетуге шығаратын болды. Ламберт 1985 жылдың шілдесінде лауазымынан кетті. Осыдан кейін TESE өзінің өндірісін қысқартып, тәуелсіз фильмдерге сүйенді. Сол айда TESE француз дистрибьюторы AAA-мен 30 айлық келісімге қол қойды, бұл келісім бойынша бүкіл британдық кино кітапханасының 20 фильмі көрсетілетін болды, бірақ ол үй бейне құжаттарының барлық құқықтарын қамтығысы келмеді. 1985 жылдың 6 тамызында Thorn EMI Screen Entertainment Джон Брэдборн мен Ричард Гудвин, Джереми Томас, Юан Ллойд және Крис Крисафис, Веррити Ламберт және Саймон Перри сияқты әртүрлі өндіріс компанияларымен келісімдер жасады, бұл тәуелсіз компанияларға «толық еркіндік» берді. Ламберттің басшылығымен жасалған соңғы фильмдер – «Clockwise» және «Link». 1985 жылдың 20 тамызында Thorn EMI Screen Entertainment және Universal Pictures, 1981 жылдан бері EMI фильмдерін таратқан Associated Film Distribution компаниясын сатып алғаннан кейін, АҚШ-тағы серіктестікті өзара келісім бойынша таратуға шешім қабылдады. Ламберт 1997 жылы былай деп еске алды: «Мені жалдаған адам кетіп қалды, ал келген адам фильмдерді өндіруді және мені қаламайтын болды. Мен «Dreamchild» және «Clockwise» сияқты мақтан тұтатын фильмдерді жасауға үлкердім, бірақ бұл өте қиын және қуанышсыз кезең болды. Дегенмен, мен үш жылдық келісім-шартымды орындауға бел будым. Соңында мен корпоративтік өмірден жалықтым және тәуелсіз өмірде не істей алатынымды көруді қаладым».

In January 1983, Barry Spikings left the company and Verity Lambert was appointed head of production. Gary Dartnall became executive chairman. Lambert's first slate was Slayground, Comfort and Joy, Illegal Aliens (which became Morons from Outer Space) and Dreamchild. Lambert said they aimed to make five films a year ranging in budget from $5 to $10 million. On 1 March 1983, EMI Films filed a lawsuit against United Artists, whereas EMI would finance WarGames, and UA would receive North American rights, while EMI received international rights to the film and pay $4.5 million delivery. November 1984 saw Thorn EMI Video's US division form a partnership with pay television company HBO; the company then became known as Thorn EMI/HBO Video. The deal saw HBO take a stake in the venture and contribute their own productions for video distribution. In December 1984, Thorn EMI offered investors the chance to invest in several films by issuing £36 million worth of shares. The films were A Passage to India (1984), Morons from Outer Space, Dreamchild, Wild Geese II and The Holcroft Covenant (all 1985). In March 1985, Thorn EMI announced they would set up a production fund worth $175 million to make around twenty films. Film Finance Director John Reiss said the fund would be used as loans for filmmakers or to invest in films budgeted around $13–14 million. Reiss said that the films would be made for international audiences. On 15 May 1985, Thorn EMI Screen Entertainment made an agreement with Gladden Entertainment whereas Thorn EMI would release Gladden's films for international theatrical distribution. Lambert resigned in July 1985. After this TESE wound down its in house production arm and relied on films from independent outfits. That month, TESE signed a deal with French distributor AAA for a 30 month output of the entire British film library, serving 20 films, and did not want to cover all home video rights. On August 6, 1985, Thorn EMI Screen Entertainment agreed deals with various production outfits such as John Bradbourne and Richard Goodwin, Jeremy Thomas, Euan Lloyd and Chris Chrisafis, Verity Lambert and Simon Perry in order to gave the independent outfits "complete freedom" to develop motion pictures. The last films made under Lambert's watch were Clockwise and Link. On 20 August 1985, Thorn EMI Screen Entertainment and Universal Pictures, which was distributing EMI's films ever since 1981 after acquiring Associated Film Distribution elected to dissolve the U. S. partnership by mutual consent. Lambert recalled in 1997: "the person who hired me left, and the person who came in didn't want to produce films and didn't want me. While I managed to make some films I was proud of Dreamchild, and Clockwise it was terribly tough and not a very happy experience. But I was determined to see out my three year contract. By the end I'd had enough of corporate life and wanted to see what I could do as an independent."

Ақыры

1985 жылдың қараша айында Thorn EMI Screen Entertainment компаниясы сатылымға қойылды, ал қызығушылық танытқандардың қатарында Rank, Cannon, Роберт Максвелл, Heron Communications және Гари Дартналл басқаратын басқару тобы болды. Келесі айда, 1985 жылдың желтоқсанында, компания Thorn EMI Screen Entertainment бөлімшесін толығымен сату үшін 110 миллион фунт стерлинг (161,7 миллион доллар) тұратын басқару ұсынысын қабылдады. Компанияның British Lion Film Productions Ltd. атты бөлімшесі, оны EMI 1976 жылы сатып алған, сондай-ақ British Lion атауының барлық тауарлық белгілері компанияның бұрынғы қызметкері Питер Снеллге, Britannic Film & Television компаниясы арқылы сатылды. 1986 жылдың сәуір айында Thorn EMI өзінің кино өндірісі және тарату бөлімшесін (Thorn EMI Screen Entertainment), үй бейнежазбаларын (Thorn EMI Video) және кинотеатрларын (ABC Cinemas) бизнесмен Алан Бондқа сатты. Бонд оны бір аптадан кейін Cannon Group компаниясына сатты. Олар сондай-ақ Thorn EMI-ден мұрагерлік еткен бейне бизнесіндегі үлестерін (арада HBO/Cannon Video деп аталған) сатып, осыдан кейін HBO видео таңбасын дербес басқарды.

Weintraub ойын-сауық тобы

Weintraub Entertainment Group 1986 жылғы 1 шілдеде Джерри Вайнтрауб құрды. 1987 жылғы ақпан айында WEG компаниясы Columbia Pictures, Cineplex Odeon және басқалардан бағалы қағаздар, банк несиелері және алдын ала төлемдер түрінде 461 миллион доллар көлемінде қаржыландыру алды. Coca Cola компаниясы мен US Tobacco компаниясы негізгі инвесторлар болды. Stigwood компаниясымен серіктестікте WEG Оливер Стоунның сценарийші-режиссерлік жұмысымен және Мерил Стриптің Ева Перон рөлінде ойнауымен «Эвита» фильмін қаржыландыруды жоспарлады. Бірақ студия жобадан бас тартты. 1987 жылғы мамыр айында WEG The Cannon Group компаниясынан 2000 аталымды британдық фильмдер кітапханасын және Thorn EMI Screen Entertainment кітапханасын 85 миллион долларға, оның 50 миллионы несие есебінен сатып алды. 1988 жылғы қаңтарда Барни Розенцвейг теледидар бөлімінің төрағасы, корпоративтік вице-президенті және атқару комитетінің мүшесі болып тағайындалды. Шілде айында Bank of America Thorn EMI несиесіне байланысты, несиенің бір бөлігін басқа банктерге бөлудегі қиындықтарға байланысты Weintraub компаниясымен несие желісін тоқтатты. 1989 жылғы қаңтарда Ашер Weintraub International Enterprises президенті лауазымынан кетті. Bank of America және WEG екі жылға 95 миллион доллар көлемінде, Crédit Lyonnais компаниясының қатысуымен жаңа несие желісін құрды. 1990 жылғы қыркүйекте WEG 11-тарау бойынша банкроттыққа өтініш берді. Сол айдың соңында Джерри Вайнтрауб компаниядан кетіп, Warner Bros. компаниясымен келісім жасады, ал Columbia WEG фильмдерін шығару бойынша қарызын сақтады. WEG-нің екі негізгі банк кредиторлары құрған Film Asset Holding Co. компаниясы 1990 жылдың күзінде Sony Pictures Entertainment компаниясына «Питер Пэн» әңгімесін сатуды ұйымдастырғаны үшін Вайнтраубқа сот процесі қозғады. 1992 жылғы қаңтарда Weintraub және Film Assets келісімге келді. 1998 жылғы тамызда Bear Stearns компаниясы 7 миллион долларлық сот шешімін жоғалтты, себебі инвесторлар брокерлік компанияның 83 миллион долларлық облигациялар шығару проспектысімен жаңылысқан, ал қазір банкротқа ұшыраған Weintraub Entertainment Group компаниясының облигациялары туралы ақпарат берілген. Компания жабылғаннан кейін оның активтері WEG Acquisition Corp. болып қайта ұйымдастырылды және қазіргі уақытта Sony компаниясына тиесілі, ал теледидар құқықтары Paramount Pictures компаниясының бақылауында.

Weintraub Entertainment Group was formed on July 1, 1986 by Jerry Weintraub. In February 1987, WEG received $461 million in financing from Columbia Pictures, Cineplex Odeon and others in the form of securities, bank loans and advances. The Coca Cola Company and US Tobacco were principal investors. With Stigwood's partnership, WEG was to finance a film version of Evita with Oliver Stone as writer/director and Meryl Streep as Eva Perón. However, the studio dropped the project. WEG purchased from The Cannon Group in May 1987 its 2,000 title British film library, the Thorn EMI Screen Entertainment library, for $85 million with $50 million from a loan. In January 1988, Barney Rosenzweig was hired as chairman of the television unit, corporate vice president and a member of the executive committee. In July, the Bank of America terminated its credit line with Weintraub after difficulties in syndicating parts of the loan to other banks due to the Thorn EMI loan. In January 1989, Usher left his position as President of the Weintraub International Enterprises. The Bank of America and WEG established a new credit line for two years and $95 million with Crédit Lyonnais participating. In September 1990, WEG filed for Chapter 11 bankruptcy. Later that month, Jerry Weintraub left the company and forged a deal with Warner Bros., while Columbia still remained indebted to releasing WEG films. Film Asset Holding Co., a company formed by WEG's two primary bank creditors, sued Weintraub over his structuring of a sale of the Peter Pan story to Sony Pictures Entertainment in the fall of 1990. Weintraub and Film Assets settled in January 1992. In August 1998, a jury verdict for $7 million was lost by Bear Stearns to investors who had been misled by the brokerage's $83 million bond issue prospectus for the now bankrupt Weintraub Entertainment Group. After the company shut down its assets were reorganized into the WEG Acquisition Corp, and are currently held by Sony, while the television rights are controlled by Paramount Pictures.

Lumiere Pictures and Television/UGC DA/Canal+ Image International (Люмиер суреттері мен теледидары/UGC DA/Canal+ Image International)

Canal+ Image және StudioCanal компаниясының бастапқы тарихы 1873 жылдың 5 тамызында Марсель Луи мен Адольф Фрейссине атымен, «Nouvelle Compagnie Marseillaise de navigation à vapeur A. et L. Fraissinet et compagnie» деген атаумен құрылды. «La Compagnie Fraissinet» – Марсельдегі теңіз көлігімен айналысатын компания. 1960 жылдары отаршылдықтан айырылу және реактивті авиациямен бәсекелесу тобының нәтижелерін нашарлатты, нәтижесінде 1964 жылы теңіз активтерін «Chargers Gatten» компаниясына сатуға мәжбүр болды. 1981 жылдың шілдесінде Кирилл Рувр қиын жағдайдағы «Compagnie Fraissinet» компаниясына күтпеген ұсыныс жасады. Бизнес-ұшақтарды күту және қайта сатуға маманданған «Fraissinet Transair» компаниясы Жюль Верн кейіпкері «Робур Ле Конкверант» құрметіне «Financière Robur» болып қайта құрылды. 1920 жылдардың соңында кино саласына қадам басқан Антуан де Руврдің немересі Сирил де Рувр өзінің кино активтерін «Robur Financière» аясында біріктірді: «Compagnie Française de cinématographie» (CFC), «Consortium Financier pour la production de films» (CFPF) және өндірісті қаржыландыруға маманданған «Coficiné». Рувр өзінің өнеркәсіптік қызметінен бірте-бірте ажырасып, кейін 1987 жылдың тамызында құрылған жаңа еншілес компаниясы «Robur Droits Audiovisuels» арқылы бірнеше кино каталогтарын («Les Films Gibé», «Les Films Corona», «Silver Films») сатып алды. 1992 жылдың 30 маусымында «Financière Robur» өзінің кино каталогын 1985 жылы құрылған еншілес компаниясы «UGC Droits Audiovisuels» арқылы «UGC» компаниясының каталогымен біріктірді. «UGC» тобы жаңа компанияны басқарды, ол Франциядағы 1500 көркем фильмнен және 500 сағат аудиовизуалды бағдарламадан тұратын алғашқы кино каталогы болды. 1993 жылдың қарашасында «UGC Droits Audiovisuels» «United Communication» компаниясын сатып алды, ол негізінен «MGM» және «United Artists» каталогтарының француз тіліндегі құқықтарын иеленді, шамамен 800 американдық фильм және 2000 сағат телебағдарлама. 1996 жылдың қаңтарындағы консолидация Жан Казестің «Lumière» тобын сатып алумен жалғасты, бұл фильмдер мен аудиовизуалды құқықтардың екінші француз каталогы, ол 1991 жылы бұрынғы «Thorn EMI» компаниясы болған британдық «Weintraub» каталогын өзіне қосып алған, ал «Lumiere Pictures and Television» 1992 жылдың басында екі француз компаниясының бірігуінен құрылды: Жан Казестің «Initial Groupe» (1984 ж. құрылған) және «Investissements en Droits Audiovisuelles» (1987 ж. құрылған). «Lumière» «Thorn EMI Screen Entertainment/Weintraub» кітапханасынан алынған үлкен фильмдер кітапханасына ие болды, ол үнсіз фильмдердің бастапқы кезеңінен бері Ұлыбританияда түсірілген барлық фильмдердің үштен бірін құрады. Кейін Казе «Lumière» компаниясының Лос-Анджелестегі филиалын жаңа компанияға, «Lumiere International»-ға бөліп шығарды. Сол жылдың маусым айында «Canal+» өз кезегінде 5000-нан астам фильмнің құқықтарына ие болған «UGC Droits Audiovisuels» компаниясын сатып алды. Бұл одақты олардың ортақ акционері «General of the Eaux» ынталандырды, ол «UGC Droits Audiovisuels» компаниясының 25%-ы мен «Canal+» компаниясының 20%-ын иеленді. «UGC Droits Audiovisuels» және «Canal+ D. A.» компаниялары біріктіріліп, 1997 жылдың маусымында «Canal+ Image International» болып қайта аталды, ал 2000 жылы «StudioCanal» компаниясы «Le Studio Canal+» компаниясымен біріктірілді. 1990-2000 жылдары «Warner Home Video» бұрын «Canal+ Image» таңбасымен Ұлыбританияда «VHS» және «DVD» форматтарында «StudioCanal» фильмдерін таратқан. Алайда, Ұлыбританиядағы атауы 2006 жылға дейін сақталды, ол кезде «StudioCanal» Ұлыбританияда өз тарату бөлімшесін ашты, ал фильмдер «Optimum Releasing» арқылы таратылды.

Its early origins of Canal+ Image and StudioCanal was first founded in 5 August 1873 as Marseille Louis and Adolphe Fraissinet, under the appelation Nouvelle Compagnie Marseillaise de navigation à vapeur A. et L. Fraissinet et compagnie. La Compagnie Fraissinet was a Marseille arming company by maritime transport. During the 1960s, decolonization and competition with jet powered air travel weakened the group's results and it ended up selling its maritime assets to the Chargers Gatten in 1964. In July 1981, Cyril of Rouvre Do a OPA surprise on the Compagnie Fraissinet en difficulté. Having become specialised in the maintenance and resale of business aircraft, Fraissinet Transair becomes the Financière Robur in tribute to the hero of Jules Verne, Robur le Conquérant. The grandson of Antoine de Rouvre who had embarked in the cinema in the late 1920s, Cyril de Rouvre brings together his film assets within the Robur Financière: the Compagnie Française de cinématographie (CFC), the Consortium Financier pour la production de films (CFPF) and Coficiné, which specialises in the financing of production. Rouvre gradually separates from its industrial activities and then rachats multiple film catalogues (Les Films Gibé, Les Films Corona, Silver Films) created in August 1987 via a new subsidiary, Robur Droits Audiovisuels. In 30 June 1992, the Financière Robur merges its catalogue of films with that of UGC by absorbing UGC Droits Audiovisuels, its subsidiary founded in 1985. The UGC group takes control of the new company, the first catalogue of films in France with nearly 1500 feature films and 500 hours of audiovisual programmes. In November 1993, UGC Droits Audiovisuels acquired United Communication, mainly holding the French speaking rights of the catalogue of the MGM and United Artists nearly 800 American films and 2,000 hours of television. The continued consolidation in January 1996 with the acquisition of the group Lumière de Jean Cazès, the second French catalogue of film and audiovisual rights, having itself acquired the British catalogue Weintraub (formerly Thorn EMI) in 1991, while Lumiere Pictures and Television formed earlier in 1992 as a merger between two French companies: Jean Cazes' Initial Groupe (est. 1984) and Investissements en Droits Audiovisuelles (est. 1987). Lumiere owned a substantial library of films from the Thorn EMI Screen Entertainment/Weintraub library, representing a third of all films made in the UK from the beginning of silent pictures. Cazes then spun off Lumiere's Los Angeles branch into a new company, Lumiere International. Later that year in June, Canal+ in turn, acquires UGC Droits Audiovisuels, with the rights of more than 5,000 films. An alliance strongly encouraged by their common shareholder, the General of the Eaux, which holds both 25% of UGC Droits Audiovisuels, and 20% of Canal+. UGC Droits Audiovisuels and Canal+ D. A. was merged and renamed as Canal+ Image International in June 1997, before the merger of the company StudioCanal with Le Studio Canal+ in 2000. In the 1990s to early 2000s, Warner Home Video formerly handled distribution of StudioCanal titles through the Canal+ Image label in the United Kingdom on VHS and DVD. However, its name in the UK was kept until 2006 when StudioCanal opened its own distribution unit in the UK, with titles distributed through Optimum Releasing.