Кіріспе
1932 жылғы 16 маусымда Манитоба провинциясының заң шығарушы ассамблеясының мүшелерін сайлау үшін 1932 жылғы Манитоба жалпы сайлауы өтті. Либералды-прогрессивті көпшілік үкімет сайланды. Бұл Манитобадағы барлық сайлау округтерінде екі түрлі артық дауыс беру жүйесі қолданылған екінші сайлау болды. Виннипег он мүшесін бірреттік ауыстырылатын дауыс беру арқылы сайлады, ал қалған барлық сайлау округтерінде бір мүше бірреттік тікелей дауыс беру арқылы сайланды. Сайлау Джон Брэккеннің басшылығындағы Прогрессивті партия мен Мердок Маккейдің басшылығындағы Либералды партия арасындағы одақ туралы жарияланғаннан кейін көп ұзамай өтті. Бұл партиялар идеологиялық тұрғыдан ұқсас болды және Консервативтік партияның билікке келуіне жол бермеуде ортақ мүддеге ие болды. Ұлттық либералдық партияның басшысы Уильям Лайон Маккензи Кинг консервативтік премьер-министр Ричард Беннеттің ықпалын күшейтуінен қауіптеніп, бұл одақты қолдады. Брэккен консерваторларды өзінің коалициясына тартуға тырысты, бірақ консерваторлардың басшысы Фосетт Тейлор одан бас тартты. Тейлордың келісімдік үкімет құрудан бас тартуы сайлау кампаниясында оған қарсы пайдаланылды. Сайлауға Джон Куиннің басшылығындағы әлеуметтік-демократиялық Тәуелсіз Еңбек партиясы да қатысты. 1920 жылғы сайлаудан кейін заң шығарушы органдағы екінші ірі партия болғанымен, лейбористер 1927 жылы Канаданың солшылдарының жалпы құлдырауы кезінде үш орынға дейін азайды. ИЛП 1932 жылғы сайлау кампаниясында өзінің көрсеткіштерін жақсартуға мүмкіндік алғанымен, үкіметке нақты талапкер болған жоқ. Нәтижесінде ол бес депутатты сайлады, төртін Виннипегте және біреуін Сент-Бонифаста, бұл азшылық партияға артық дауыс берудің артықшылықтарының дәлелі болды. Провинциялық Либералды партияның кейбір мүшелері Либералды-прогрессивті одаққа қарсы шығып, «жалғастыратын либералдар» ретінде сайлауға қатысты. Олардың басшысы Дэвид Кэмпбелл, Сент-Бонифас қаласының мэрі болды. Коммунистік партияның Лесли Моррис және Джейкоб Пеннер Виннипег қаласында сайлауалды кампания жүргізді, ал басқа коммунистік кандидаттар шеткері аймақтарда бақ сынады. Коммунистік партияға заңдық шектеулер салынғандықтан, олар «Біріккен жұмысшылар фронты» кандидаттары ретінде бақ сынады. Бұрынғы Заң шығарушы ассамблеяның мүшесі (депутаты) Джордж Армстронг Социалистік партияның кандидаттығын қойды, ал Джесси МакЛеннан ИЛП-мен байланысы жоқ еңбек партиясының кандидаттығын қойды. Сайлаудың нәтижесі биліктегі одақтың үлкен жеңісі болды, либералдар, прогрессивтер және олардың одақтастары 55 орынның 38-ін жеңіп алды. Консерваторлар он бес орыннан онға дейін азайды. Үшінші рет сайлауда жеңілген Фосетт Тейлор 1933 жылы консервативтік партия басшысы лауазымынан кетті. Тәуелсіз Еңбек партиясы 1927 жылғы нашар көрсеткіштен кейін шамалы қалпына келді, өзінің фракциясын бес мүшеге дейін арттырды. Басқа партиялардың кандидаттары сайланбады, бірақ екі бұрынғы прогрессивті депутат тәуелсіз ретінде сайланды. «Жалғастыратын либералдардың» жағдайы нашарлап, сайлаудан кейін тарап кетті. Лесли Моррис Виннипегтегі оныншы орынды жеңу үшін 309 дауыс жетпей қалды. Егер ол жеңіске жеткен болса, ол Канаданың провинциялық заң шығарушы органына сайланған алғашқы коммунист болар еді. Жаңа заң шығарушы органда 15 жаңа депутат болады, он мүше бұрынғы депутаттардың жеңілісінен, ал қалған бесеуі бос орындардан сайланды. Соңғыларының төртеуі сайлауға қатысудан бас тартты, ал біреуі (Брэндоннан Джон Х. Эдмисон) 1932 жылғы наурыз айында қайтыс болды.
The 1932 Manitoba general election was held on June 16, 1932 to elect Members of the Legislative Assembly of the Province of Manitoba, Canada. A Liberal Progressive majority government was elected. This was the second election in Manitoba where two types of preferential voting was used in all electoral divisions. Winnipeg elected ten members through single transferable ballot, while all other constituencies elected one member by instant runoff voting. The election was called soon after the announcement of an alliance between the governing Progressive Party of John Bracken and the Liberal Party led by Murdoch Mackay. These parties were ideologically similar, and had a common interest in preventing the Conservative Party from coming to power. National Liberal leader William Lyon Mackenzie King supported this alliance, out of concern that a Conservative victory would strengthen the hand of Conservative Prime Minister Richard Bennett. Bracken tried to bring the Conservatives into his coalition, but was rebuffed by Conservative leader Fawcett Taylor. Taylor's refusal to consider a consensus government was used against him in the campaign. The election was also contested by the social democratic Independent Labour Party, under the leadership of John Queen. Though it was the second largest party in the legislature after the 1920 election, Labour had slumped to only three seats in 1927 amid a general period of decline in the Canadian left. While the ILP was poised to improve its showing in the 1932 campaign, it was not a serious contender for government. In the event it elected only five MLAs, four in Winnipeg and one in St. Boniface, evidence of the benefits of preferential balloting to a minority party. Some members of the provincial Liberal Party opposed the Liberal Progressive alliance, and contested the election as "continuing Liberals". Their leader was David Campbell, the mayor of St. Boniface. Leslie Morris and Jacob Penner of the Communist Party campaigned in the city of Winnipeg, and other Communist candidates ran in the outlying areas. As the Communist Party was under legal restrictions at the time, they ran as "United Front Workers" candidates. Former Member of the Legislative Assembly (MLA) George Armstrong ran as a candidate of the Socialist Party, and Jessie MacLennan campaigned as a labour candidate unaffiliated with the ILP. The result was a resounding victory for the governing alliance, as Liberals, Progressives and their allies won 38 out of 55 seats. The Conservatives fell from fifteen seats to ten. Having lost his third consecutive election, Fawcett Taylor resigned as Conservative leader in 1933. The Independent Labour Party managed a modest recovery after its poor showing in 1927, increasing its caucus to five members. No other parties' candidates were elected, although two former Progressives were elected as independents. The Continuing Liberals fared especially poorly, and disappeared after the election. Leslie Morris came 309 votes short of winning the tenth seat in Winnipeg. Had he won, he would have been the first Communist elected to a provincial legislature in Canada. The new Legislature would see 15 new MLAs, ten arising from incumbents being defeated, and the other five from open seats. Of the latter, four incumbents chose not to run, and one incumbent (John H. Edmison of Brandon) had died in March 1932.
Нәтижелер
Манитоба жалпы сайлауы (16 маусым, 1932) Партия басшысы Бірінші басымдық дауыстар Орын саны Дауыстар % FPv (Бірінші басымдық дауыстар) Кандидаттар (Әр партиядан сайлауға түскен кандидаттардың жалпы саны) 1927 Сайланған Өзгеріс Джон Брэккен 97 388 38,26 50 333 63 Фаусетт Тейлор 90 135 35,41 48 151 05 Тәуелсіз лейборист Джон Квин 35 992 14,14 15 352 Тұрақты либерал Дэвид Кэмпбелл 6 126 2,41 12 ––– Бірлескен жұмысшылар фронты 5 635 2,21 4 ––– 3 897 1,53 7 1 –– 13 594 1,41 2 –– 113 530 1,39 3 –– 222 693 1,06 1 ––– 1 954 0,77 12 11 1 600 0,63 1 ––– 997 0,39 11 –– 1 848 0,33 1 ––– 173 0,07 1 ––– Жарамды 254 562 100,00 147 55 55 Жарамсыз n/a Дауыс бергендердің жалпы саны 254 562 Тіркелген сайлаушылар/Қатысу 350 476 72,6%