Кіріспе
Канадалық драматург, моральдық философ Джудит Клэр Томпсон, ОК (20 қыркүйек 1954 жылы туған) - Канадалық драматург. Ол екі рет драма үшін генерал-губернатор сыйлығын алды және көптеген басқа сыйлықтардың иегері болды, соның ішінде Канада ордені, Уолтер Карсен сахналық өнер сыйлығы, Торонто өнер сыйлығы, Эпилепсия Онтарио сыйлығы, Бнай Брит сыйлығы, Дора, Чалмерс, Сьюзан Смит Блэкберн сыйлығы (ағылшын тілінде әйелдің ең жақсы пьесасы үшін әлемдік байқау) және Халықаралық Амнистияның сөз бостандығы сыйлығы, екеуі де Канада сахнасында премьерасы өткен Palace of the End үшін, және бүкіл әлемде көптеген тілдерде шығарылды. Ол Торнло университеті мен 2016 жылдың қарашасында Онтариодағы Кингстон қаласындағы Квинс университеті құрмет докторлық дәрежесін алды.
the moral philosopher
Judith Clare Thompson, OC (born September 20, 1954) is a Canadian playwright. She has twice been awarded the Governor General's Award for drama, and is the recipient of many other awards including the Order of Canada, the Walter Carsen Performing Arts Award, the Toronto Arts Award, The Epilepsy Ontario Award, The B'nai B'rith Award, the Dora, the Chalmers, the Susan Smith Blackburn Award (a global competition for the best play written by a woman in the English Language) and the Amnesty International Freedom of Expression Award, both for Palace of the End, which premiered at Canadian Stage, and has been produced all over the world in many languages. She has received honorary doctorates from Thorneloe University and, in November 2016, Queen's University in Kingston, Ontario.
Алғашқы жылдар
Томпсон Монреальда, Квебек қаласында, Уильям Роберт Томпсонның қызы, генетик және Квинс университеті психология кафедрасының меңгерушісі, және көп жылдар бойы Квинс драма кафедрасында сабақ берген Мэри. Ол сонымен қатар Уильям Форд Томпсонның әпкесі, психология профессоры, Джудиттің бірқатар радио және сахналық пьесаларына музыка жазған, сондай-ақ бұрынғы австралиялық премьер-министр Франк Фордтың немересі. Томпсон Коннектикут штатының Миддлтаунында, содан кейін Онтарионың Кингстон қаласында өсті. Ол Квинс университетінде драматургияны оқыды (1973-1976) және кейін Монреальдегі Канаданың Ұлттық театр мектебінде (1976-1979) актерлік өнерді оқыды. Томпсон біраз уақыт актер болып жұмыс істеді, бірақ кейін драматургияға көңіл бөлді.
Драматургтық мансап
NTS-те маска класында болған кезде Томпсон Кингстон, Онтариода бір жаз бойы әлеуметтік көмекші болып жұмыс істеген кезде кездескен жас әйелдің әсерінен Тереза кейіпкерін жасады. Бұл кейіпкер Томпсонның алғашқы "Крейквокер" (1980) пьесасының өзегін қамтамасыз етуі керек еді, ол экономикалық қиындықтармен күресіп жатқан төрт адамға, үй ішіндегі зорлық-зомбылыққа әкелетін ашу мәселелеріне және әлеуметтік көзқарастарға назар аударады. 1991 жылы CBC рецензенті Джерри Вассерман Ванкувердегі Фриндж фестивалінің "Бір тастың арасында алмас" қойылымын Канадада екі төмен және төмен түлкі туралы жазылған ең күшті пьеса деп атады. Бұл өте, өте алаңдататын пьеса және менің ойымша, Канаданың ең төменгі тереңдігі туралы ой елестете алатын өте қайғылы пьеса. 1993 жылы "Файрхолл" өнер орталығында дәл осындай актерлік құраммен Ванкуверде өткен қойылым туралы The Vancouver Sun басылымының Барбара Крук былай деп жазды: "Креквокер - бұл қорқыныштылар театры емес. Джудит Томпсонның алғашқы пьесасы - кедейлік, білімсіздік пен үмітсіздікке ұшыраған адамдардың өмірінің қиылысына шолу. Бұл сондай-ақ әрбір жақсы таңдалған сөзді және тамаша драматикалық сәттерді пайдаланып, көрермендерді өздерінің қараңғы жақтарымен бетпе-бет келуіне мәжбүрлейтін тамаша сахналық өнер. Егер сіз тозақтың шетіне алып баратын театр іздесеңіз, "Креаквокер" сізге өте сәйкес келеді. Томпсонның екінші пьесасы "Ақ тістейтін ит" (1984) экспрессионисттік және поэтикалық қара комедия, ол эксцентрикалық және өзін-өзі жойғысы келетін отбасы туралы. I Am Yours (1987) фильмінде экпрессионисттік элементтер де бар, бірақ ол оларды басты кейіпкерлердің қорқыныштары мен қиял-ойымен байланыстырып, одан да күшті театралды тәжірибе жасайды. "Көшедегі арыстан" (1990) Артур Шницлердің "Ла Ронде" романындағыдай бір құрылымды қолданады. Ол бір кейіпкерден екіншісіне қатыгездік пен зорлық-зомбылық импульстерін, жас қыздың арманы Изобельді өзінің өлтірушісін іздеу үшін қолданады. Томпсонның пьесаның алғашқы шеберханалық қойылымынан кейін кескен соңғы көрінісі 1999 жылғы Кингстон театрының қойылымы үшін қалпына келтірілді, содан бері Томпсон бұл көріністі барлық басылған басылымдарға енгізді. Пьесаның қойылымдары Солтүстік Американың көптеген жерлерінде, соның ішінде Торонто, Чикаго, Нью-Йорк, Лос-Анджелес, Портленд және Ванкуверде, сондай-ақ Польшаның Лодзь қаласында өтті. 1991 жылы Томпсон Шоу фестивалі үшін Хенрик Ибсеннің "Хедда Габлер" пьесасын бейімдеп, режиссерлік етті. Томпсонның бейімделуінің қайта өңдеуі 2005 жылы Buddies in Bad Times театрында пайда болды. Оның бейімделуі 2008 жылдың ақпан айында Монреальдегі Mainline театрында да орындалды. 2001 жылы Таррагон театрында Серж Бушедің "Мотель Хелен" атты туындысын аударған. 1995 жылы Youtheatre (Монреаль) Томпсонның жас көрермендер үшін жазған алғашқы пьесасын, көп тілді Leaves Of Forever, ұлттық турнемен бірге көрсетті. Оны Мишель Лефевр режиссерлік етті, музыкасын канадалық композитор Дерек Асланд жазды. "Соңғы нәрселер" деп аталатын жеті сағаттық драма ретінде өмір сүрген, бірақ кейіннен үш сағатқа дейін қысқартылған "След" (1997) қайтадан адам зорлық-зомбылығын оның көздеріне дейін іздеуге тырысады. Томпсон Perfect Pie-ді алғаш рет 1993 жылы теледидарға арнап қысқа монолог ретінде жазды, бірақ 2000 жылы оқиғаны зорлық-зомбылық оқиғасынан кейін өмірлері күрт өзгеретін екі жасөспірім қыз туралы толық пьесаға дейін кеңейтті. 2002 жылы Perfect Pie осы есімде көркем фильмге айналды, ол өзін-өзі қанағаттандырса да, Томпсонның пьесасында айтылған таңғажайып оқиғаның дәстүрлі нұсқасын ұсынды. 2001 жылы Торонтодағы ірі аймақтық театр CanStage-да тұсаукесері өткен "Хабитат" спектаклі орта таптағы қоғамның тыныш тұрғын үй көшесінде қиындыққа тап болған жастарға арналған топтық үй құрылғанда қалай бөлініп кететінін көрсетеді. 2004 жылдың басында Торонтодағы Таррагон театрында премьерасы өткен "Менді тұтқында" киносы балабақша мұғаліміне арналған. Such Creatures 2011 жылы Theatre Passe Muraille театрында, ал Thrill 2013 жылы Стратфорд фестивалінде көрсетілді. Ол 2014 жылы Watching Glory Die пьесасын жазды және орындады, премьерасы Ванкувердегі The Cultch театрында, содан кейін сол жылы Беркли көшесіндегі театрда қойылды. 2007 жылы Томпсон 45 пен 80 жас аралығындағы 14 әйелмен бірге әйелдер мен қартаю туралы, орындаушылардың өз сөздері мен тәжірибелерін пайдалана отырып, "Дене мен жан" пьесасын шығарды. Пьеса Soulpepper театрында премьера болып, келесі жылы Таррагон театрында екінші қойылым болды. Ванкувер Олимпиадасы ойынды Пар...
Judith Thompson is the artistic director of this theatre, which is dedicated to collaborating with communities which are rarely heard and seldom seen on our stages. The company then went on to produce a play in partnership with Spinal Injury Ontario, with 9 artists who use wheelchairs. The play was called Borne, and played at Soulpepper in the summer of 2014, again, to sold out houses. In the spring of 2015, Rare Theatre was awarded a Trillium grow grant, which has enabled the company to develop three new projects with differently abled and BIPOC artists. Rare theatre created a podcast called Children Speak with a diverse group of fourteen Toronto children. Children Speak is a play in which the children share their responses to the pandemic. The podcast medium allows people from all around the world to listen to these extraordinary children mark a moment of change in history. Thompson continues to write her own plays for the theatre, including Watching Glory Die (2012, Cultch and Berkley st. Theatre) inspired by the life and death of Ashley Smith. Ashley strangled herself with six c. o. s watching, as they were instructed not to go in till she was blue. Her death was later declared a homicide. Judith performed this play solo, playing all three characters. In the summer of 2018, 4th Line Theatre produced her play, Who Killed Snow White?. The play is inspired by tragedies such as the death of Reteah Parsons, a Nova Scotia girl who was raped and then cyber bullied, and finally took her own life. The setting at 4th Line is outdoors, with several barns, and fields. There were local children playing the characters at a young age (they were protected from the subject matter) and a core of eight
professionals, including Grace Thompson, Judith Thompson's daughter, as the central character, Serena. The show struck a chord in local audiences, moving each audience to tears and laughter and a standing ovation. Her latest play, Queen Maeve, premiered at the Here For Now theatre in Stratford in September 2023, with the great Clare Coulter playing the lead. Clare has starred in two of Thompson's premieres: White Biting Dog, and I Am Yours. Thompson's work embraces visceral and subconscious elements of human experience which are seldom seen on stage. While the ambitiousness of her scope can occasionally result in plays which seem somewhat unwieldy in their form, she has an astonishing gift for providing theatrical experiences which incisively reach the deepest recesses of her audience's imaginations. She is currently a Professor of theatre studies at the University of Guelph, in the School of English and Theatre Studies. She is married to Dr. Gregor Campbell, who teaches English at the University of Guelph. They have five adult children Ariane, Elias, Grace, Felicity, and Sophia as well as grandchildren.
Марапаттар мен құрметтер
Томпсон 1984 жылы "Ақ тістейтін ит" пьесасы үшін, ал 1989 жылы "Қараңғының екінші жағы" пьесалары жинағы үшін драма театры бойынша генерал-губернатордың сыйлығын жеңіп алды. Ол Торонто өнер сыйлығы мен Канада авторлар қауымдастығы сыйлығын жеңіп алды. Ол бірнеше Флойд С. Чалмерс Канадалық пьесалық сыйлықтарының иегері, оның ішінде 1987 жылы "Мен сеніңмін" және 1991 жылы "Сол көшедегі арыстан" үшін. "Торнадо" 1988 жылы ең үздік радиодрама сыйлығын жеңіп алды. Томпсон Торонтодағы сахналық өнерлер альянсынан бірнеше Дора Мавор Мур сыйлығын алды. 2005 жылы ол Канада орденінің офицері атанды, ал 2007 жылы Канада өнер кеңесі сахналық өнердегі үздіктері үшін Уолтер Карсен сыйлығын берді. 2008 жылы ол жыл сайын үздік әйел драматургтерді марапаттаушы Сьюзан Смит Блэкберн сыйлығын алған алғашқы канадалық болды. Ол Торнлоу университеті мен Куинс университеті құрметті докторлық дәрежесін иеленді.