Шарон Поллок: Канад драматургі, актриса және режиссерінің өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Шарон Поллок (19 сәуір 1936 – 22 сәуір 2021) – канадалық актер және драматург. Ол 1984 жылы Калгари театрының, 1988–1990 жылдары Нью-Брансуик театрының көркемдік директоры болды, сондай-ақ 1992 жылы өзі құрған Перформанс Китчен және Гарри театрының да көркемдік директоры қызметін атқарды. 2007 жылы Канада Корольдік қоғамының мүшесі атанды. Поллок Канаданың ең белгілі драматургтерінің бірі және қазіргі Канада театрының қалыптасуына зор үлес қосты.

Алғашқы жылдар

Мэри Шарон Чалмерс 1936 жылғы 19 сәуірде Фредериктон, Нью-Брансуик штатында Элоиз және Джордж Эверетт Чалмерстің отбасында дүниеге келді. Оның анасы белгілі дәрігер және саяси қайраткерге тұрмысқа шығу алдында медбике болған. Шарон сыртқы түрі мен отбасылық байланыстардың маңызды болған уақытта өсті; анасы күйеуінің адал еместігін білсе де, оны тастауға бармады. Шаронның 1937 жылғы 19 қазанда дүниеге келген Питер Чалмерс деген кіші інісі болды. Шарон кішкентай кезінде ата-анасы оны және інісін Банфф, Ванкувер және АҚШ-қа саяхатқа алып шығарды. Бала кезінде Поллок академиялық білімге қызығушылық танытпады, бірақ оқуға құштар болды және жас кезінде тарихқа деген сүйіспеншілігі қалыптасты. Ол Шарлотта-стрит бастауыш мектебінде оқыды, ал 9-сыныптан 10-сыныпқа дейін Фредериктон орта мектебінде білім алды, онда ол драма үйірмесінің президенті болды. 10-сыныпта оқып жүргенде ол досымен бірге үш апта бойы сабақтан қашып, жергілікті кинотеатрға тығылып кіріп, фильмдер көреді. Оларды ұстағаннан кейін Поллоктың әкесі оны Англикандық жеке мектепке – қазіргі Бишоп колледж мектебіне жіберді, себебі ол үш апта бойы сабақтан қашып, жақсы баға ала алса, онда оның білімі жеткіліксіз емес деп ойлады. Осы жаста Поллок пен оның досы Джейн Хикман "Құпия екі клубты" құрды, себебі олардың екеуі де айналасындағы әйелдер сияқты үй шаруасындағы немесе мұғалімдер емес, жазушылар болуды қалады. Драма және жазуға деген қызығушылығымен қатар, Поллок Король сарайындағы спорт командаларына белсенді қатысып, мектеп журналының редакторы болды. Поллоктың жасөспірім шағында оның отбасы ыдырай бастады. Оның анасы үй шаруасының рөлінде өзін қысылған сезінді және күйеуінің үнемі опасыздығынан шаршады. Элоиз Чалмерс 1954 жылы, Поллок 18 жасқа толғанда, өз-өзіне қол жұмсады. Сол жылы Поллок Нью-Брансуик университетінің (UNB) жалпы білім беру бағдарламасына түсіп, драма қоғамының белсенді мүшесі болды. Ол болашақ күйеуі Росс Поллокпен UNB-де танысты, ол қоршаған ортаны қорғау және орман шаруашылығы бағдарламасының бесінші курсында оқыды. Жас жұбайлар қашып кетіп, 1956 жылы тұңғыш балалары Дженнифер дүниеге келді. Сол жылы олар Торонтоға көшіп, сонда сегіз жыл тұрды. Осы уақыт ішінде олардың тағы төрт баласы болды: Кирк (1957), Мелинда (1959), Лиза (1961) және Мишель (1963). Поллок Торонтодағы театр тобына қосылып, бірнеше орта мектеп оқушыларын режиссерлік етті (1962–63). Ол осы режиссерлік тәжірибесін "соқырды соқыр жетелегендей" деп сипаттады. Росс әйеліне ашық зұлымдық жасады; Поллок оны жоғары гормонды контрацепция таблеткаларын ұнтақтап, ұнтағын тамағына салып, өлтіруге тырысқанын мойындады. Бұл кісі өлтіруге жасалған әрекет сәтсіз аяқталды. 1964 жылы күйеуі тағы бір рет зорлық көрсеткеннен кейін, Поллок Росстан ажырасып, бес баласымен Фредериктонға оралды. Ол отбасымен бірге болуды үміттенеді, бірақ ол оны тастап кеткендей емес еді. Оның әкесі қайтадан үйленіп, жаңа әйелінен тағы екі балалы болды.

Mary Sharon Chalmers was born in Fredericton, New Brunswick, on 19 April 1936, to Eloise and George Everett Chalmers. Her mother had been a nurse prior to marrying her father, a prominent local physician and political figure. Sharon was raised in a family and time when appearances and family ties were extremely important; although her mother knew her father was unfaithful to her, she refused to leave him. Sharon had a younger brother, Peter Chalmers, who was born 19 October 1937. When Sharon was younger her parents often took her and her brother on trips, including to Banff, Vancouver, and through the U. S. She had exposure to large scale American musical theatre as the family traveled to New York, where she saw popular musicals such as Annie Get Your Gun, South Pacific, and Oklahoma! As a child, Pollock was not very interested in academics, but enjoyed reading, and at a young age developed a passion for history. She attended Charlotte Street Primary School and, for grades 9 and 10, Fredericton High School, where she was the president of the Drama Club. When she was in grade ten, she and a friend skipped school for three weeks straight to sneak into the local cinema and watch movies. When they were caught, Pollock's father sent her to King's Hall (Now Bishop's College School), an Anglican private school, because he believed that if she could skip school for three weeks and still get good grades, then there was no way her schooling was challenging enough. At this young age Pollock and the same friend, Jane Hickman, created "The Secret Two Club", for they both shared the desire to be writers, instead of housewives or teachers like the women around them. As well as her interest in drama and writing, Pollock was actively involved in the sports teams at King's Hall and was editor of the school magazine. In Pollock's later teenage years her family began to fall apart. Her mother felt stifled in the role of housewife and was worn down by her husband's constant unfaithfulness. Eloise Chalmers committed suicide in 1954, when Pollock was 18. The same year, Pollock enrolled in the general arts program at the University of New Brunswick (UNB), where she was also an active member of the Drama Society. She met her future husband, Ross Pollock, at UNB where he was in his fifth year of the environmental forestry program. The young couple eloped, and by 1956 they had their first child, Jennifer. In the same year they moved to Toronto, where they lived for the next eight years. During this time, the couple had four more children, Kirk (1957), Melinda (1959), Lisa (1961) and Michele (1963). Pollock joined a theatre group in Toronto, directing a handful of high school kids (1962–63). She referred to this directing stint as "the blind leading the blind". Ross openly abused his wife; Pollock admits attempting to kill him by grinding up high hormone level birth control pills and putting the powder into his food. This attempt at murder was unsuccessful. In 1964, after another violent physical attack by her husband, Pollock left Ross and returned to Fredericton with her five children. She hoped to be with her family, but it was not as she had left it. Her father had remarried and had two more children with his new wife.

Театрдағы өмір

Полоктың театрдағы мансабы 1964 жылы басталды. Поллок актер ретінде тіпті өзінің дауысы да жиі естілмейтініне наразы болды. Ол өзгелердің туындыларын қайталаудан жалықты және сахнада канадалық дауыс естігісі келді. Сол кездегі театрдың жағдайына қарағанда, ешкімнің канадалық дауысқа немесе канадалық тарихқа құлағы болмайтын сияқты еді. Поллоктың алғашқы туындысы – 1970 жылдың 22 қарашасында CBC радиосында көрсетілген "Сплит секундтар өлімінде" атты радиоспектаклі болды. Бұл радионың өркендеген кезі еді, сол кезде радиоспектакльдер театрлық қойылымдардан да көп көрермен жиналатын. Осы алғашқы сценарийінде Поллок реалистік повестволеудің шегін кеңейте бастады.

Драматургтық мансап

1971 жылы Поллок өзінің алғашқы толыққанды пьесасын – үш адамның параноясы шындыққа жақын болатын қараңғы комедия «Міндетті таңдау» жазды. Ол 1972 жылы тұсаукесерге шықты және Ванкувердің «New Play Centre» орталығының алғашқы қойылымы болды. Сондай-ақ, ол Альберта мәдениетінің драматургиялық конкурсында жеңіске ие болды. 1973 жылдың қараша айында Поллок «Уолш» атты екінші толыққанды пьесасын Калгари театрында көрсетті. Осы пьесада ол 1877–1881 жылдары Сиу тайпасына жасалған зұлымдықтарды бейнелейді – бұл Канада тарихындағы ең алаңдатарлық оқиғалардың бірі. «Уолш», «Комагата Мару оқиғасы» және «Бір жолбарысқа бір төбе» пьесаларында Поллок тарихи оқиғаларды зерттейді және оларды осылай жеткізеді, көрермендерді ресми нұсқа мен сахнада көрсетілген оқиға арасындағы шындықты сұрануға итермелейді. Өмірі бойы Поллок тарихты, атап айтқанда Канада тарихын – «Уиски Сикс Каденца» (1983), «Сайқын бостандықтың шақыруы» (1993) немесе «Соңғы арман» (2000) сияқты пьесаларында пайдаланды. Сонымен қатар, «Жас ұрпақтар» (1980) немесе «Доктор» (1984) сияқты жеке тарихын да пьесаларының құрылыс материалы ретінде қолданды. «Қандық қарым-қатынас» (1980) Поллоктың ең танымал және ықпалды пьесаларының бірі. Ол 1980 жылдың 12 наурызында Эдмонтонның «Үшінші театр» сахнасында тұсаукесерге шықты. Алғашқыда «Менің атым Лисбет» деп жазылған, ол Дуглас колледжінде көрсетілді.

Поллоктың драматургтік мансабында Канада театры туралы оның қатаң пікірлері оны жеке театр құруға жетеледі. Ол шығармашылық таланттардың гүлденуіне және алуан түрлілікке мүмкіндік беретін орын жасауды үміттенеді. Ол Гарри театрының «суретшілер үшін суретшілер» қағидасы бойынша құрылуын қалады. Гарри театрының ашылуына дейін Поллок 1984 және 1985 жылдары Калгари театрында көркемдік директор болып жұмыс істеді.