Кіріспе
Жоғары білім бағдарламаларын, әдетте Интернет арқылы электрондық медиа құралдары арқылы ұсынатын университет. Виртуалды университет (немесе онлайн университет) жоғары білім бағдарламаларын электрондық медиа құралдары арқылы, әдетте Интернет арқылы ұсынады. Олардың кейбіреулері өздерінің кеңейтілген университет курстарының бөлігі ретінде онлайн оқытуды ұсынатын нақты ғимараттары бар мекемелер, ал басқалары тек онлайн курстарды ұсынады. Олар қашықтықтан білім берудің бір түрі саналады. Виртуалды университеттердің мақсаты – физикалық кампусқа қатыса алмайтын халықтың бір бөлігіне қол жеткізу, мысалы, студенттердің тұрақты сабақтарға қатысу үшін физикалық кампустан тым алыс тұруы; және икемділік қажеттілігі – кейбір студенттерге оларға ыңғайлы болған кезде үйде оқу мүмкіндігі керек. Осы ұйымдардың кейбіреулері университеттердің, институттардың немесе кафедралардың бір-бірімен байланысы шала ғана болатын топтары түрінде ғана бар, олар Интернет, теледидар немесе басқа да медиа құралдары арқылы бірнеше курстарды ұсынады, бұл бағдарламалар жеке мекемелер ұсынатын бағдарламалардан ерекшеленеді. Басқалары заңдық негізі бар жеке ұйымдар, бірақ олар "виртуалды" деп аталады, өйткені олар тек Интернетте ғана кездеседі, әкімшілік бөлімдерінен басқа нақты орны жоқ. Тағы да басқа виртуалды университеттер нақты немесе бірнеше физикалық орындарда ұйымдастырылуы мүмкін, кампустарымен немесе оларсыз, бағдарламаларды технологиялық медиа арқылы жеткізу үшін, профессорлар теледидарлық дәрістер беретін басқа орыннан хабар таратады. Виртуалды университеттің бағдарламаларын жеткізу ақпараттық және коммуникациялық технологиялар арқылы жүзеге асырылады, мысалы, веб-беттер, электрондық пошта және басқа да желілік ресурстар арқылы. Виртуалды университеттер салыстырмалы түрде жаңа және әртүрлі болғандықтан, аккредиттеу және бағалау сапасы туралы сұрақтар туындайды.
A virtual university (or online university) provides higher education programs through electronic media, typically the Internet. Some are bricks and mortar institutions that provide online learning as part of their extended university courses while others solely offer online courses. They are regarded as a form of distance education. The goal of virtual universities is to provide access to the part of the population who would not be able to attend a physical campus, for reasons such as distance—in which students live too far from a physical campus to attend regular classes; and the need for flexibility—some students need the flexibility to study at home whenever it is convenient for them to do so. Some of these organizations exist only as loosely tied combines of universities, institutes or departments that together provide a number of courses over the Internet, television or other media, that are separate and distinct from programs offered by the single institution outside of the combine. Others are individual organizations with a legal framework, yet are called "virtual" because they appear only on the Internet, without a physical location aside from their administration units. Still other virtual universities can be organized through specific or multiple physical locations, with or without actual campuses to receive program delivery through technological media that is broadcast from another location where professors give televised lectures. Program delivery in a virtual university is administered through Information and communications technology such as web pages, e mail and other networked sources. As virtual universities are relatively new and vary widely, questions remain about accreditation and the quality of assessment.
Тарих
Қашықтан оқытудың барлық түрлері мен буынының ерекшелігі – оқушы мен оқытушының уақыт және кеңістік бойынша бөлінісі. Қашықтан оқыту онлайн оқытудың алға құрлысы ретінде қарастырылуы мүмкін. Виртуалды университеттер пайда болғанға дейін көптеген жоғары оқу орындары баспа түріндегі хат алмасу курстары арқылы қашықтықтан білім берудің кейбір түрлерін ұсынды. Бұл курстар көбінесе «қорапшадағы курс» деп аталды. Олар студенттерге электрондық пошта немесе онлайн талқылаулар арқылы профессорлар мен онлайн-репетиторлардан дер кезінде кері байланыс алуға мүмкіндік берді. «Виртуалды» термині алғаш рет есептеу мағынасында қолданылғанда, компьютерде симуляцияланған нәрселерге, мысалы, виртуалды жадқа қатысты болды. Уақыт өте келе, бұл сөз физикалық түрде бар және компьютерлер арқылы жасалған немесе жүзеге асырылған нәрселерге қолданыла бастады. Ұлыбританиядағы Ашық университет – әлемдегі алғашқы табысты қашықтықтан оқыту университеті. Ол 1960 жылдары коммуникациялық технология университеттерде білім алу мүмкіндігі болмаған адамдарға жоғары сапалы білім беру деңгейін жеткізе алатынына сену негізінде құрылды. «Сымсыз университет» идеясы алғаш рет BBC (Британдық телерадиокорпорациясы) педагогы және тарихшысы Дж.С. Стоббарт тарапынан талқыланды. Осы ерте бастамалардан кейін, Гарольд Уилсон басшылығымен Еңбек партиясы Ашық университет құру үшін кеңесші комитет құрғанға дейін көптеген идеялар пайда болды. Комитет жоғары білімді оған қол жеткізгісі келетін барлық адамға жеткізу мақсатымен, Ашық университет атауын бекітуге дейін әртүрлі сценарийлерді қарастырды. Ұлыбританияда алғашқы ұсынылған идея – «телеуниверситет» құру, ол теледидарлық лекцияларды хат алмасу және дәстүрлі университеттерге сапарлармен үйлестіретін еді. «Телеуниверситет» сценарийінде курстар радио және теледидар арқылы оқытылды, және шындығында көптеген университеттер бұл технологияны қашықтықтан оқыту курстары үшін қабылдады. «Телеуниверситет» атауы «Әуе университеті» болып өзгерді, оның мақсаты жоғары білім алуға мүмкіндігі жоқ төмен кірісті топтарға жету болды. «Әуе университеті» атауы қалыптаспады, және 1971 жылдың қаңтарында алғашқы студенттер қабылданған кезде ол қазіргі «Ашық университет» атауын алды. АУ қашықтықтан университет деңгейіндегі курстарды оқыту мүмкін екенін дәлелдеді. 1980 жылға қарай АУ-дағы студенттердің жалпы саны 70 000-ға жетті, ал жыл сайын шамамен 6 000 адам бітіріп шықты. 1980-ші жылдары курстар мен мамандықтардың артуымен кеңейу жалғасты. Мансапты дамытудың маңыздылығы арта тұрғанда, университет академиялық бағдарламалармен қатар кәсіби оқыту курстарын ұсына бастады. 1990-шы жылдардың ортасында АУ интернетті пайдалана бастады. 2008 жылға қарай 180 000-нан астам студент АУ-мен үйден онлайн режимінде байланысты. Компьютерлер мен телекоммуникацияларды ғимараттар мен көлік құралдарының орнына пайдаланатын, студенттер мен оқытушыларды университет курстарына біріктіретін мекеме ретінде виртуалды университет идеясы алғаш рет Иван Ильичтің 1970 жылы жарияланған «De Schooling Society» еңбегінде, оқыту үшін компьютерлік желілерді коммутатор ретінде пайдалану тұжырымдамасын енгізе отырып, жарияланды. 1971 жылы Джордж Кейси, медиа белсендісі және этигі, Калифорния университеті Сан-Хосе профессоры Фил Джеклиннің демеушілігімен «Коммуникация дизайнының философиясы» тақырыбында бірқатар лекциялар оқыды. «Ашық медиа және қоғамдық қолжетімділік үшін (Сан-Франциско) шығанақ аймағы комитетінің» мүшесі. Лекцияларда телекоммуникация мен БАҚ-ты мектептен шығару және негізгі білім беру жүйесін құру және альтернативті виртуалды тегін университет жүйесіне қатысты теориялық тұжырымдамалар талқыланды. 1972 жылы Джордж Кейси «Медиа-Free Times» журналын «Анархикалық коммуникациялар өнерінің мультимедиялық кездейсоқ үлгісін» құрды, бұл қазір «веб-беттер» деп аталатын «мультимедиялық мерзімді басылымдарды» пайдалану арқылы қашықтан оқытудың прототипі болды. 1995 жылы Джон Тиффин мен Лалита Раджасингхам «Виртуалды сыныпты іздеу: ақпараттық қоғамда білім беру» (Лондон және Нью-Йорк, Рутледж) кітабында жазды. Бұл 1986-1996 жылдар аралығында Веллингтонның Виктория университетінде жүргізілген бірлескен зерттеу жобасына негізделген. «Виртуалды сынып зертханасы» деп аталған бұл оқушылар сабаққа виртуалды немесе физикалық түрде қатысуға мүмкіндік беретін арнайы телекоммуникациялық жүйелерді қолданды және алдымен бірқатар телекоммуникациялық ұйымдар қолдады. Оның мақсаты – жоғары оқу орындарында ақпараттық-коммуникациялық технологияларды қолданудың маңызды факторларын анықтау. 1992 жылы виртуалды сынып зертханасы интернетке көшті. 1980-ші жылдардың соңында Жаңа Зеландияның Виктория университеті, Гавайи университеті, Огайо штаты университеті және Васеда университеті арасында халықаралық деңгейде сабақтар мен курстарды өткізу үшін телекоммуникацияны пайдалану бойынша пионерлік бастамалар мен тәжірибелер жүргізілді. Бұл «Жаһандық виртуалды университет» тұжырымдамасына әкелді.
Курстық жұмыс
Барлық студенттерге, әсіресе ересек оқушыларға жоғары білім беруге қол жеткізуді көптеген виртуалды университеттердің бакалавриат бағдарламаларына түсу талаптарының болмауы жеңілдетеді. WebCT және Blackboard сияқты оқу-әдістемелік кешендер арқылы интернетте оқыту да қолданылады. Виртуалды білім беру туралы қараңыз.
Сапасы
"Виртуалды" курстарға қатысатын студенттер дипломдары үшін шынайы еңбек етеді, ал осы курстарды дайындап, оқытатын педагогтар оған нақты уақыт жұмсайды. Яғни, студенттер академиялық оқу нәтижелерінің салыстырмалы деңгейіне жетеді және стандартты университет деңгейіндегі талаптарға сәйкес құрылған бағдарламалар бойынша бағаланады. Виртуалды университеттер дәстүрлі университеттер сияқты аккредиттелуі мүмкін екенін және ұқсас академиялық стандарттарды сақтауы мүмкін екенін ескеру керек. Дегенмен, аккредиттеу және бағалау сапасы туралы сұрақтар қалпынан табылады. Аккредиттеу студенттерге онлайн институттың біліктілігі мен білімі оқу бағдарламасын жобалауға және іске асыруға жететін онлайн оқытушылары бар екеніне сендіру үшін қажет. Виртуалды университеттерде бағалау стандарттарын ерекше күшті бақылау қажет. Мысалы, онлайн дипломдар туралы пікірлерді зерттеудегі респонденттер Стэнфорд университетінен алынған онлайн дипломды кампустағы дипломмен бірдей бағалайды, себебі дипломды табыс етуші мекеменің аты танымал.