Кіріспе
Relix, бастапқыда және кейде кейіннен Dead Relix, – американдық музыка журналы, тікелей эфирде және импровизациялық музыкаға арналған. Журнал 1974 жылы Grateful Dead концерттерін жазған адамдарды байланыстыруға бағытталған қолмен жасалған хабарлама ретінде пайда болды. Ол тез арада көптеген әртістерді қамтыған музыкалық журналға айналды. Бұл журнал Rolling Stone журналынан кейін АҚШ-та үздіксіз жарық көріп келе жатқан екінші ең ұзақ жарияланған музыка журналы болып табылады. Журнал жылына сегіз рет шығады және 2009 жылғы мәліметтерге сәйкес, тиражы 102 000 дананы құрады. Киппель мен Мур Нью-Йорк айманындағы Dead клубтары арқылы танысып, бір-бірімен байланысуға көмектесетін хабарламалар жинағын бірлесіп құрды. Джерри Мур жаңа басылымның, Dead Relix деп аталған, бірінші бас редакторы болды. 1978 жылы Relix үлкен өзгеріске ұшырады, ол оны қарапайым хабарламадан нағыз журналға айналдырды. Бұл өзгеріс жаңа редактор, Джефф Тамаркиннің келуімен басталды, ол 1978 және 1979 жылдары осы лауазымды атқарды. Тамаркиннің Relix үшін үлкен жоспарлары болды. Ол оның қызмет аясын кеңейту қажеттігін сезінді және музыканың әртүрлі түрлерін – панк, метал, жаңа толқын, тіпті поп музыкасын қамтуды кеңейткісі келді. Киппель оған қалағандай кеңейтуге толық еркіндік берді. "Өлі" деген сөз атаудан алынып тасталды және мазмұны күрт өзгерді. Нәтижесінде оқырмандар саны артып, көптеген Deadheads ашуланды. Киппель 1979 жылғы қаңтар-ақпан санындағы басылым арқылы Relix-тің ұзақ жылдар бойы қолдаушыларының алаңдаушылығын басуға тырысты. Ол былай деп жазды:
Relix, originally and occasionally later Dead Relix, is a magazine that focuses on live and improvisational music. The magazine was launched in 1974 as a handmade newsletter devoted to connecting people who recorded Grateful Dead concerts. It rapidly expanded into a music magazine covering a wide number of artists. It is the second longest continuously published music magazine in the United States after Rolling Stone. The magazine is published eight times a year and as of 2009, had a circulation of 102,000. Kippel and Moore connected through local New York area Dead clubs and co founded a newsletter to help his fellow tape traders connect with each other. Jerry Moore became the first editor in chief of the new publication, called Dead Relix. In 1978, Relix underwent a major transition that propelled it from more of a newsletter to a true magazine. The change started with a new editor, Jeff Tamarkin, who held that position during 1978 and 1979. Tamarkin had bigger plans for Relix. He felt it needed to branch out and he wanted to broaden the coverage to include more different types of music—punk, metal, new wave, even pop. Kippel gave him free rein to expand as he wanted. Dead was dropped from the title and the subject matter changed dramatically. The result was a greater readership and many angry Deadheads. Kippel attempted to appease the worries of Relixs longtime supporters in a letter from the publisher in the Jan/Feb 1979 issue. He wrote:
In 1979, the Blues Brothers, The Who, and even Blondie appeared on the cover. However, the Grateful Dead were never too far removed from Relix as pictures and interviews with the Dead still appeared in the magazine just with less frequency. Tamarkin's tenure with Relix was brief, lasting only two years (today, he remains a contributing editor). His replacement was Toni Brown. the New Riders of the Purple Sage, Wavy Gravy, Commander Cody and many more. Brown also created a forum in the magazine for readers to correspond with incarcerated Deadheads, many who were convicted of non violent drug offences.
1979 жылы Blues Brothers, The Who және тіпті Blondie журналдың мұқабасында пайда болды. Алайда Grateful Dead Relix-тен ешқашан толықтай алыстаған жоқ, себебі журналда олардың суреттері мен сұхбаттары бұрынғыдан азырақ жарияланды. Тамаркиннің Relix-тегі қызметі қысқа болды, ол бар болғаны екі жылға созылды (қазіргі күні ол журналға үнемі материал жазатын редактор). Оның орнына Тони Браун келді. New Riders of the Purple Sage, Wavy Gravy, Commander Cody және тағы да көптеген музыканттар. Браун сонымен қатар журналда түрмеде отырған Deadheads-пен хат алмасу үшін оқырмандарға арналған платформа құрды, олардың көпшілігі зорлық-зомбылықсыз есірткі сату қылмысы үшін сотталған.
Relix, originally and occasionally later Dead Relix, is a magazine that focuses on live and improvisational music. The magazine was launched in 1974 as a handmade newsletter devoted to connecting people who recorded Grateful Dead concerts. It rapidly expanded into a music magazine covering a wide number of artists. It is the second longest continuously published music magazine in the United States after Rolling Stone. The magazine is published eight times a year and as of 2009, had a circulation of 102,000. Kippel and Moore connected through local New York area Dead clubs and co founded a newsletter to help his fellow tape traders connect with each other. Jerry Moore became the first editor in chief of the new publication, called Dead Relix. In 1978, Relix underwent a major transition that propelled it from more of a newsletter to a true magazine. The change started with a new editor, Jeff Tamarkin, who held that position during 1978 and 1979. Tamarkin had bigger plans for Relix. He felt it needed to branch out and he wanted to broaden the coverage to include more different types of music—punk, metal, new wave, even pop. Kippel gave him free rein to expand as he wanted. Dead was dropped from the title and the subject matter changed dramatically. The result was a greater readership and many angry Deadheads. Kippel attempted to appease the worries of Relixs longtime supporters in a letter from the publisher in the Jan/Feb 1979 issue. He wrote:
In 1979, the Blues Brothers, The Who, and even Blondie appeared on the cover. However, the Grateful Dead were never too far removed from Relix as pictures and interviews with the Dead still appeared in the magazine just with less frequency. Tamarkin's tenure with Relix was brief, lasting only two years (today, he remains a contributing editor). His replacement was Toni Brown. the New Riders of the Purple Sage, Wavy Gravy, Commander Cody and many more. Brown also created a forum in the magazine for readers to correspond with incarcerated Deadheads, many who were convicted of non violent drug offences.
Фиш пен Реликс
1989 жылдың қазанында Relix тобы Phish тобы туралы жазды. Мик Скидмор "Жунтаның" жарық көрмеген үнтаспасын естіп, мақала жазуға шешім қабылдады. Ол мақаласын былай аяқтады: "Жақын арада осы өте талантты музыканттардан тағы да естиміз деп үміттенемін. Ал қазірдің өзінде осы үнтаспаны ұсынуға асығам." Phish қазір елдегі ең танымал топтардың бірі және журналдың беттерінде жиі пайда болады.
Джерри Гарсияның өлімінен кейінгі реликс
1995 жылғы 9 тамызда Джерри Гарсияның қазасынан кейін Relix тағы да бұқаралық ақпарат құралдарының назарына ілікті. Relix Гарсияның жақыннан түсірілген суретін мұқабаға орналастырды, ол бүкіл елдегі БАҚ-тарда қолданылды. Бас редактор Тони Браун еске алады: «Мен қайда қарасам да, Relix-ті көретінмін. Бұл біздің бұрынғыдан мүлдем жаңа деңгейде сатуға мүмкіндік берді, бірақ мен Джерриді қайтаруды артық көрер едім». Адамдар Гарсияның, топтың және олардың үздіксіз гастрольдерінің жоғалуына қалай төтеп беру керектігін Relix-тен сұрады, олардың көптегені қолмен жасалған/үй жасаған тауарлар мен тағамдар сату арқылы өмірлік күнкөрісін тапқан. Relix Dave Matthews Band, Phish, Widespread Panic, Blues Traveler, Free Grass Union, The String Cheese Incident, moe., The Disco Biscuits, Leftover Salmon, God Street Wine және Strangefolk сияқты көптеген топтарға назар аударуды бастады. 1998 жылы Relix өзінің 25 жылдығын тойлады. Браун 1998 жылғы соңғы нөмірдегі редакторында Relix-тің аман қалғанына және оның қызмет ету мерзіміне таң қалды. Ол былай деп жазды: «Көп жылдар бойы мен 25 жылдық мерейтойымыздың соңғы нөмірін аяқтағаннан кейін, жаңа оқиғаларға бет бұруға уақыт келді деп ойладым. Бірақ бұл оқиғаның әлі де жаңа және қызықты болады және тойдың осылай ұзаққа созылатынын ешқашан білмедім». Ол 2002 жылға дейін журналдың редакторы болып қалды. Бернштейннің басшылығымен Relix Zenbu Media Group құрады, оған The Jammys, The Green Apple Music and Arts Festival, әлемдік музыка журналы Global Rhythm және ауыр металл журналдары, Relix және Jambands-ты сатып алу үшін Metal Edge сияқты жобалар кірді. Шапиро бұрын Нью-Йорктегі Wetlands клубына ие болған және I Love All Access және U2 3D сияқты концерттік фильмдерді өндірген. Соңғысы үлкен экранды кинотеатрларға әкелінген алғашқы тікелей эфирлі цифрлық 3D фильм болды. Қазір Шапиро Уильямсбургтегі Brooklyn Bowl-ға ие, ол боулинг алаңы, концерттер өткізілетін орын және мейрамхана, сондай-ақ Brooklyn Bowl London, Brooklyn Bowl Las Vegas және Нью-Йорктегі Порт-Честердегі Capitol Theatre-ге ие. Топқа Барон, Дин Будник пен Майк Гринхаустың редакторы, Рейчел Сейден мен Коул Бойлдың жарнама тобы және Шапиро кірді. Relix жылына сегіз нөмір шығарады, олардың әрқайсысында сол нөмірдегі әртістер мен жаңадан келе жатқан топтардың жинақ CD-сі болады. 2009 жылдан бері Relix Media тобы DoStuff Media және Bowery Presents серіктестерімен бірге doNYC, Нью-Йорк аймағындағы іс-шаралар туралы деректер базасын құрды және Hear & There жарнамалық желісін іске қосты. 2013 жылы Барон редакторлық қызметтен кетіп, Бас редакторлыққа Будник пен Гринхаус тағайындалды. Relix 2013 жылдың көп бөлігін өзінің 40 жылдығына дейін санап өтті. Журналдың мерейтойлық кампаниясының аясында журнал тарихындағы маңызды әртістер – The Who, Dave Matthews Band, Warren Haynes, Phil Lesh, Widespread Panic, Jack Johnson және Kings of Leon – мұқабаға түсті. Сондай-ақ журнал Relix 40 тізімін жариялады, ол Relix-тің алғашқы нөмірінен бері жарық көрген ең жақсы кітаптарды, концерттік альбомдарды, гитара сололарын және джемдерді жинады. Соңғы мұқабадағы әртістер: Jon Batiste, Grace Potter, Tame Impala, Robert Hunter, Gary Clark Jr., Grateful Dead-тің 50 жылдығына арналған құрмет, My Morning Jacket, Punch Brothers, Robert Plant және Phish. 2020 жылдың маусым айында COVID-19 пандемиясының салдарынан көптеген концерттер тоқтатылған кезде Relix арнайы Power of Live нөмірін жариялады.