Кіріспе

Мичигандағы тарихи шіркеу, Детройттегі АҚШ-тың теңізшілер шіркеуі, Мичиган теңізшілері шіркеуі - Мичиган штатының Детройт қаласының орталығындағы 170 East Jefferson Avenue мекен-жайында орналасқан, англикандық литургиялық дәстүрлерді ұстанатын ғибадат қызметтері бар шіркеу. Ол 1842 жылы Ұлы көлдердегі теңізшілер үшін арнайы миссия ретінде құрылды және 1992 жылға дейін Мичиган епископтық епархиясының приходы ретінде жұмыс істеді, ол кезде Мичиган апелляциялық соты тәуелсіз қауым ретінде тіркелді. 1971 жылы шіркеу тарихи орындардың ұлттық тізіліміне енгізілген. Шіркеудің аумағында Джордж Вашингтонның Дональд Де Людің шебер кескіндемеші алжапқышын киген қола мүсіні бар. Бұл мүсін 1959 жылы жасалған және 1966 жылы орнатылған балауыздан жасалған түпнұсқаның көшірмесі.

19 ғасыр

Шіркеу Джулия Андерсонның Вудбридж және Вудвард көшелерінің бұрышында орналасқан өзінің үйі тұрған жерді мұра етіп қалдыру нәтижесінде құрылған. Андерсон Эри каналының салынып бітірілуі сол аймақтағы кеме қатынасын арттырды, сондықтан теңізшілер рухани қолдау мен қамқорлыққа мұқтаж болды деп ойлады. 1842 жылы құрылған және 1848 жылы Мичиган штатына қосылған; қазіргі құрылым келесі жылы бағышталды. Бастапқы ағаштан жасалған шіркеу қазіргі құрылымы аяқталған кезде тарихи Троица лютеран шіркеуінің қауымына 200 долларға сатылды. Троица қауымы ғимаратты Ларнд пен Ривард көшелеріне көшірді. Азамат соғысына дейін шіркеу қара нәсілді құлдар Канадаға және азаттыққа қарай Солтүстікке қарай жүретін жер асты теміржолының аялдамасы болды. 1925 жылы шіркеу Mariners' Inn-ті құрды, ол қазір үйсіз заттарға тәуелді адамдарға оңалту, кеңес беру және кәсіптік қызмет көрсетеді.

20 ғасыр

1955 жылы жаңа азаматтық орталыққа орын беру үшін шіркеуді көптеген көрші ғимараттармен бірге бұзу жоспарланған. Trustee және The Detroit News колумнист Джордж Старк оқырмандарын тарихи ғимаратты құтқаруға көмектесуге шақырды және әк тас ғимаратты шығысқа қарай 880 фут (268 метр) жылжыту үшін 5 немесе 10 доллар көлемінде шағын жарналар беруді сұрады. Бұл туралы "Жан" журналының 1955 жылғы 25 сәуірдегі санында егжей-тегжейлі жазылған болатын. Старктың өтінішімен көшу шығындарын жабуға жеткілікті қаражат жиналды, ал шыны терезелер, батыс кіреберіс және мұнараны қосуға және шіркеудің ішкі бөлмесін қайта безендіруге ақша қалды. Көшіру кезінде жұмысшылар ғимараттың астында жер асты теміржолының аялдамасы болған кезден бастап түзеу бар екенін анықтады. Қазір ол Детройт пен Виндзор туннельінің бір бөлігінің үстінде орналасқан. Джефферсон даңғылындағы шіркеудің жаңа орны 1805 жылғы өрттен кейін Үндістандық кеңес үйі салынған жерде болды. Бұл үй жергілікті тайпалармен кездесулер мен Детройттегі алғашқы протестанттық ғибадат қызметтерін өткізу үшін пайдаланылды. Кейіннен ол Армия инженерлер корпусының топографиялық корпусының кеңсесі болды. Бұл кеңседі полковник Джон Андерсон, Маринерс қайырымдылықшысы Джулия Андерсонның күйеуі құрды. Марнер шіркеуі өздерін конфессиялық байланыстардан азат тәуелсіз қауым деп санайды, ал Епископаль шіркеуі әрқашан шіркеуді Епископальдық қауым деп санайды. 1990 жылы алғашқы іс бойынша соттар Mariners' Church пайдасына шешім шығарды, ал 1992 жылы апелляциялық шағымда. Шіркеу 1662 және 1928 жылы шыққан "Бірыңғай дұғалар кітабының" американдық нұсқаларын қолданады. 1950 жылдан бастап 1980 жылға дейін көптеген жылдар бойы WWJ (AM) радиостанциясында қызмет көрсетілді.

Сәулет

Маринерлер шіркеуінің ғимараты Висконсин штатынан алынған Ланнон тасынан, готикалық жаңғыру архитектурасының перпендикулярлы готика стилімен салынған. Ол сол жердегі бұрынғы ағаш құрылысты алмастырды. Оның өлшемдері 15 метрден 29 метрге дейін. Шығыс және батыс қабырғалары жазық бекіністермен үш бөлікке, ал оңтүстік қабырғасы жеті бөлікке бөлінеді. Шығыс қабырғасында готикалық трассоры бар үлкен терезе бар, оның ені 5 метр, биіктігі 8 метр, әр жағында кіші терезе бар. Құрылыстың әр бұрышында сегізбұрышты бекініс бар. Шығыс қабырғасындағы бекіністерді бастапқыда кішкентай тас мұнаралар және баспалдақ терезесінің үстіндегі гиблдің шыңын қиып тұрған крест жапқан. Батыстағы қабырғаның диаметрі 4 метр болатын, үстінде кішкентай қоңырау мұнарасы бар. Құрылыстың солтүстік және батыс жақтары басқа құрылыстарға жанасып, 1955 жылы жылжығанға дейін көрінбеді. Жаңа жердегі жөндеу жұмыстарының бір бөлігі ретінде жаңа қоңырау мұнарасы қосылды және қазір Джефферсон даңғылына қараған солтүстік қабырға оңтүстік қабырғаға ұқсатып қайта құрылды және терезелер қосылды.

Ішкі бөлмелер

Қазіргі уақытта шіркеу кеңселері мен кездесу залдары орналасқан жер төбесінде бастапқыда коммерциялық жалға алушылар тұратын. Алғашқы жалға алушылары пошта кеңсесі мен банк болды, ал кейінгі жалға алушылар азық-түлік дүкені, шаштараз және кір жуу залы болды. Оның көшірілуінен бұрын шіркеудің негізгі кіреберісі де вестибюльдің астында, бірінші қабатта болды.

Қасиетті жер

Қасиетті орынның көлемі 13 метрден 75 метрге дейін, артында орган галереясы бар. Төбе ағаштан жасалған, оның арқалықтары шұңқырдан жасалған. 1849 жылы құбырлы органды Буффалодағы Гаррет Хаус Орган Компаниясы орнатты. 1966 жылы оны архитектор Ральф Кальдер әйелі Хеленнің есіне берген органмен алмастырды. Боялған шыны терезелерді 1955 жылы Нью-Йорк қаласындағы J&R Lamb Studios жасады. Батыстағы терезе Браунингтер отбасының Берти Энн Браунингтің есіне сыйлық ретінде берілген. Кеме компасын қайталай отырып, терезе орынды құрмет, өйткені Браунинг отбасы Браунинг Бум кемесі компаниясы арқылы Ұлы көлдердегі кеме қатынасымен байланысты және Боб Ло қайықтары мен Боб Ло аралына ие болды. Қабырғадағы терезелерде Детройт тарихы мен Киелі кітаптағы көріністер бар.

1971 жылғы жөндеу жұмыстары

1971 жылы жөндеудің екінші кезеңімен Шахтер аумағы кеңейтілді; Алтарь, Рередос, орындықтар мен еденді қалпына келтіріп, қайта өңдеді; жарықтандыру, дыбыс және электр жүйелері жаңартылды; киелі үй қабырғаларын винилмен қаптады; роза тәрізді терезелердің ағаш трасері таспен ауыстырылды; ауа-райымен жабдықтау жүйесі орнатылды; және сыртқы ағаш өңдеу жұмыстары боялды. 2006 жылға дейін шіркеу жыл сайын еске алу рәсімін өткізіп, экипаж мүшелерінің есімдерін оқып, шіркеу қоңырауын соқты. Ғимарат Гордон Лайтфуттың "Эдмунд Фицджеральдтың апаты" атты әнінде аталады, онда былай делінген: "Детройттегі ескі залда олар теңізшілер соборында дұға етті. "Едмунд Фицджеральд" кемесі әр адам үшін 29 рет шыңғырлағанша, шіркеудің қоңырауы шыңғырды". 1985 жылы Лайтфут баладаны Эдмунд Фицджеральдтың оныншы ескерткіш қызметінде орындады. Қасиетті орынды көргеннен кейін Лайтфут қауымға әнді жалған әсерде жазғанын және болашақ қойылымдарда шіркеуді "көктегі ескі зал" деп атайтынын жариялады. 2006 жылдың 12 қарашасында, Эдмунд Фицджеральдтың батып кетуінің 31 жылдығынан екі күн өткен соң, шіркеу өзінің еске алу рәсімін кеңейтіп, Ұлы көлдерде қаза болған 1000-нан астам адамды қамтыды. 2006 жылы Мариндер шіркеуіндегі қоңырау әдеттегі 29 емес, 8 рет соқты: 5 рет Ұлы көлдер үшін, 6 рет Сент-Клэр және Детройт өзендері үшін, 7 рет Сент-Лоуренс теңіз жолы үшін және 8 рет қайтыс болған әскерилер үшін.