Джо Уиллис Бауман: Бейсбол рекордсмені және Оклахома жұлдызы

Кіріспе

Джо Уиллис Бауман (16 сәуір 1922 - 20 қыркүйек 2005) – кәсіби бейсболда бірінші негіз ойыншысы болған американдық спортшы. Ол негізінен төменгі лигаларда өнер көрсеткен. Ол C класты Лонгхорн лигасының «Розуэлл Рокетс» командасындағы өнерімен, атап айтқанда 1954 жылы соққан 72 хоум-ранымен есімдеріне ішкен. Бұл көрсеткіш 2001 жылға дейін кәсіби бейсболда рекордтық сан болып сақталды. Оклахома штатының Уэлч қаласында дүниеге келген, сол қолмен лақтырып, соққан, 1 метр 83 сантиметр бойында және салмағы белгісіз.

Ерте өмір

Бауман 1922 жылы Оклахома штатының Уэлч қаласында Джо Сн. әкесі мен Теннеси анасының отбасында дүниеге келді. Ол Оклахома қаласында өсті және 1941 жылы Капитолий Хилл орта мектебін бітірді.

Кәсіби бейсбол мансабы

Бауман 1941 жылы Солтүстік-Шығыс Арканзас лигасындағы «Ньюпорт Доджерс» командасымен кәсіби бейсболда дебют жасады. 59 ойында бар болғаны үш хоум-ран соққан ол, Оңтүстік Ассоциациясындағы «Литтл-Рок Трэвеллерс» командасына шақырылғанда питчер ретінде 0–10 есебін көрсетті. 1942 жылдың қысында жартылай кәсіби бейсбол ойнады. 1943–1945 жылдары АҚШ Әскери-теңіз күштерінде қызмет етіп, Норман әскери-әуе базасында орналасты, онда дене шынықтырудан сабақ берді және бейсбол ойнады. Сол кезде ол мектептегі сүйіктісі Доротиге үйленді және Оклахома штатында тұрды. 1946 жылы қайтып келген соң Бауман Батыс Техас–Нью-Мексико лигасындағы «Амарилло Голд Сокс» командасына қосылды. Ол 48 хоум-ран соғып, 159 рет ұпай жинап, .301 орташа көрсеткішті иеленді. Келесі маусымда хоум-рандарының саны азайды, бірақ өнімділігі артты. Ол бар болғаны 38 хоум-ран соқты, бірақ .350 орташа көрсеткішпен ойнап, 151 рет базаға шықты және «Бостон Брэйвз» командасымен келісімшарт жасады. 1948 жылы Бауман «Брэйвз» ұйымында ойнады, ААА класындағы «Милвоки Брюэрс» командасында 1 ойында 0 ұпай жинады, ал АА класындағы «Хартфорд Чифс» командасымен (.275, 55 BB, 10 HR, 276 AB) жақсы статистика көрсетті, сонымен қатар Рей Сандерспен ойын уақытын бөлісті. Бұл Бауманның төменгі лигалардан тыс өткізген жалғыз уақыты болды және ол негізгі лигада ойнай ала ма, жоқ па деген сұраққа нақты жауап бермеді. «Брэйвз» оны Оңтүстік Ассоциациясының «Атланта Крэкерс» командасына жіберуге тырысты, бірақ оның жалақысын төмендеткісі келді. АҚШ Әскери-теңіз күштерінде төрт жыл қызмет еткеннен кейін Бауман бұйрықтарды орындаудан шаршап, командадан кетіп қалды. «Оларға Оклахома-Ситидің кез келген бұрышында 24 дюймдік бауларды сатудан көбірек ақша таба алатынымды айттым», деді ол. Бейсболдың сол дәуірінде көптеген негізгі лига ойыншылары көп ақша таппады. Бауман 1949 жылы Оклахомаға оралып, жартылай кәсіби «Элк-Сити Элкс» командасымен үш маусымға келісімшарт жасады. Ол сонымен қатар бизнес серіктесі Джек Райлимен бірге 66-шы АҚШ тас жолындағы сервистік стансаны ашты. «Элкс» командасы, әсіресе 1949 және 1950 жылдары жақсы өнер көрсетті, ал Бауман көпшілікке сүйікті ойыншы болды, оны жай ғана «Джо» деп атады. Батыс Оклахома және Техас Панаиласынан келген жанкүйерлер Акли Паркінің ерекше қызыл тас қабырғасынан асып түсетін хоум-рандарын көру үшін жиналды. 1951 жылы мұнай өнімінің өсуі экономика мен команданың дамуын тежеді, сондықтан Бауман басқаға көшуді шешті. 30 жасында Бауман 1952 жылы C класты Лонгхорн лигасына қосылып, «Артезия Дриллерс» командасымен келісімшарт жасады. Сол жылы оның үштік тәж статистикасы .375, 50, 157 болды, бұл лигада хоум-рандар, ұпай жинау және базаға шығу көрсеткіштері бойынша көшбасшы болу үшін жеткілікті болды (148). Келесі жылы ол лигада базаға шығу (130), ұпай жинау (135) және хоум-рандар (53) бойынша көшбасшы болды, сонымен қатар жоғары орташа көрсеткішті сақтап тұрды. Маусымнан кейін ол Розуэллге көшіп барды. «Розуэлл Рокетс» командасының стадионының оң жақтағы қабырғасы үйден 329 фут қашықтықта орналасқан. Бұл Бауман үшін маңызды нысана болды, ол сол қолымен соққы беретін және жоғары траекториямен ойнайтын ойыншы еді. 1954 жылы Бауман үштік тәжді жеңіп алды, сонымен қатар Розуэлл үшін ұпай жинау және базаға шығу көрсеткіштері бойынша лиганың көшбасшысы болды. 138 ойында ол 498 соққыда .400 орташа есеппен 199 соққы берді. Сондай-ақ, 228 рет ұпай жинап, 150 рет базаға шықты. Ол 35 қос, 3 үш және 72 хоум-ран соқты – бұл рекорд 2001 жылы Барри Бондс онымен теңестіргенге дейін сақталды. Ғылыми фантастика жазушысы Гарри Тертлдоув Бауманды өзінің «Жұлдыз және зымыран» атты қысқа әңгімесінің басты кейіпкері етті. Розуэллдегі Бауман ойнаған ұзақ жылдар бойы баскетбол стадионы қазір Джо Бауман бейсбол стадионы деп аталады. Мекенжайы: 900-ші блок, Шығыс По, Розуэлл, Нью-Мексико, 88201.

Bauman debuted in professional baseball with the Newport Dodgers in the Northeast Arkansas League in 1941. Hitting only three home runs in 59 games, he also went 0–10 as a pitcher when he was called up to the Little Rock Travelers in the Southern Association. During the winter of 1942, he played semi professional ball. He served in the United States Navy from 1943 to 1945, and was stationed at Naval Air Station Norman, where he taught physical fitness and played baseball. During that time, he married his high school sweetheart Dorothy and lived in Oklahoma. Upon his return in 1946, Bauman settled in with the Amarillo Gold Sox in the West Texas–New Mexico League. He led the circuit with 48 home runs, 159 runs batted in, and a .301 batting average. The following season, his home run totals went down, though his production went up. He hit just 38 homers, but batted .350 and drew 151 walks, and was signed by the Boston Braves. In 1948, Bauman played in the Braves organization, going 0 for 1 in Class AAA with the Milwaukee Brewers, and posting fair stats with the Class AA Hartford Chiefs (.275, 55 BB, 10 HR in 276 AB), while splitting time with Ray Sanders It was Bauman's only time outside the low minors, and left it inconclusive as to whether he could play in the majors or not. The Braves tried to send him to the Atlanta Crackers of the Southern Association but wanted to cut his salary. After four years in the U. S. Navy, Bauman was tired of taking orders and walked away. "I told them that I could make more money selling 24 inch shoestrings on any corner in Oklahoma City", he said. During this era in baseball, most major leaguers did not make much money. Bauman returned to Oklahoma in 1949, signing on for three seasons with the semi pro Elk City Elks. He also opened a service station on busy U. S. Highway 66 with business partner Jack Riley. The Elks did well, especially in 1949 and 1950, and Bauman was a crowd favorite, known simply as "Joe." Fans from western Oklahoma and the Texas Panhandle flocked to watch him knock home runs over the unique red rock wall of Ackley Park. By 1951, the oil boom economy and the team had begun to lag, though, and Bauman decided to move on. At 30, Bauman joined up with the Class C Longhorn League for 1952, signing with the Artesia Drillers. During that year, his triple crown stats were .375 50 157, good enough to lead the league in homers, RBI, and walks (148). The next year, he led the league in walks (130), runs scored (135), and home runs (53), while maintaining a high average. After the season, he moved to Roswell. The Roswell Rockets' ballpark had a right field wall that was 329 feet from home. It was a prime target for Bauman, who was a left handed pull hitter with an uppercut swing. In 1954, Bauman won the triple crown and also led the league in runs and walks for Roswell. In 138 games, he had 199 hits in 498 at bats for a .400 average. He also drove in 228 runs and walked 150 times. He hit 35 doubles, 3 triples, and 72 home runs – the latter, a professional baseball record that stood until Barry Bonds topped it in 2001. Science fiction writer Harry Turtledove made Bauman the central character of his humorous short story "The Star and the Rockets". The longtime ballpark in Roswell, in which Bauman played, is now named Joe Bauman Baseball Stadium. The address is 900 Block East Poe
Roswell, New Mexico, 88201.