Кіріспе
Балтимордың музыкасы мен музыкалық дәстүрлері Мэриленд штатының ең үлкен қаласы Балтимордың музыкасы 1784 жылдан бастап тіркеледі, ал қала батыс классикалық музыкасы мен джаздың аймақтық орталығы болды. Бастапқы Балтиморда опера мен музыкалық театр өнері дамыды, Мэриленд музыкасының маңызды бөлігі болды. Сонымен қатар, қалада 19-ғасырдың аяғына дейін бірнеше ірі музыкалық баспа фирмалары болды. Балтиморда колониялық дәуірде африкалық американдық музыка болды, ал 1860-шы жылдары қалада қара музыка өмірінің жан-жақты дамуы болды. Балтимордың африкалық америкалық мұрасы 20-шы ғасырдың басына дейін регтайм мен евангелистік музыканы қамтыды. Сол ғасырдың аяғында Балтимор джазы джаз жанкүйерлері арасында танымал сахнаға айналды және ұлттық беделге ие болған бірқатар жергілікті орындаушыларды шығарды. Қала афроамерикалықтардың Шығыс жағалауындағы гастрольдік саяхаттарының негізгі аялдамасы болды және ол тікелей концерттер үшін танымал аймақтық тарту болып қала береді. Балтимор қазіргі заманғы рок, панк және металл топтарының кең ауқымын және әртүрлі аудиторияға қызмет көрсететін бірнеше инди-лейблдерді шығарды. Мэриленд штатының барлық аймақтарында музыка білім беруі Балтимор қаласының мемлекеттік мектеп жүйесінде жүзеге асырылатын мемлекеттік білім беру стандарттарына сәйкес келеді. Музыка барлық жастағы адамдарға оқытылады, сондай-ақ қалада музыка бойынша бірнеше жоғары оқу орындары бар. Пибоди институтының консерваториясы - бұл аймақтағы ең танымал музыкалық білім беру мекемесі, және ондаған жылдар бойы ұлттық деңгейде ең үздіктердің бірі болды. Қалада сонымен қатар музыка бағдарламалары бар басқа да жоғары оқу орындары бар, олардың ішіндегі ең үлкені жақын маңдағы Таусон университеті. Пибоди көптеген түрдегі қойылымдарды демеушілік етеді, олардың көбі классикалық немесе камералық музыка. Балтиморда Балтимор операсы мен Балтимор симфониялық оркестрі және басқа да ұқсас орындау топтары орналасқан. Балтимордағы негізгі музыкалық орындарға түнгі клубтар мен басқа да мекемелер кіреді, олар Fells Point және Federal Hill-те тірі ойын-сауық ұсынады.
The music of Baltimore, the largest city in Maryland, can be documented as far back as 1784, and the city has become a regional center for Western classical music and jazz. Early Baltimore was home to popular opera and musical theatre, and an important part of the music of Maryland, while the city also hosted several major music publishing firms until well into the 19th century, when Baltimore also saw the rise of native musical instrument manufacturing, specifically pianos and woodwind instruments. African American music existed in Baltimore during the colonial era, and the city was home to vibrant black musical life by the 1860s. Baltimore's African American heritage to the start of the 20th century included ragtime and gospel music. By the end of that century, Baltimore jazz had become a well recognized scene among jazz fans, and produced a number of local performers to gain national reputations. The city was a major stop on the African American East Coast touring circuit, and it remains a popular regional draw for live performances. Baltimore has produced a wide range of modern rock, punk and metal bands and several indie labels catering to a variety of audiences. Music education throughout Maryland conforms to state education standards, implemented by the Baltimore City Public School System. Music is taught to all age groups, and the city is also home to several institutes of higher education in music. The Peabody Institute's Conservatory is the most renowned music education facility in the area, and has been one of the top nationally for decades. The city is also home to a number of other institutes of higher education that have music programs, the largest being nearby Towson University. The Peabody sponsors performances of many kinds, many of them classical or chamber music. Baltimore is home to the Baltimore Opera and the Baltimore Symphony Orchestra, among other similar performance groups. Major music venues in Baltimore include the nightclubs and other establishments that offer live entertainment clustered in Fells Point and Federal Hill.
Тарих
Балтимордағы музыканың құжатталған тарихы 1780-жылдарға дейін созылған. Балтимордың құрылуына дейін Чесапик шығанағында өмір сүрген америкалықтардың мәдени өмірі туралы аз мәлімет бар. Колониялық дәуірде опера және театр музыкасы Балтимордың музыкалық өмірінің негізгі бөлігі болды, ал протестанттық шіркеулер музыканы орындау мен білім берудің тағы бір маңызды жолы болды. Балтимор өнеркәсіптік және коммерциялық орталық ретінде аймақтық өнеркәсібіне көтерілді, сондай-ақ колониалды Солтүстік Америкадағы ең маңызды музыка баспа компанияларының бірі болды. 19 ғасырда Балтимордың саны өте өсті, оның құжатталған музыкасы африкалық американдық музыканың мол болуына дейін кеңейді, ал қала тұрғындары евангелиелік музыка мен джаздың дамуында маңызды рөл атқарды. Балтимордағы музыкалық мекемелер, соның ішінде Пибоди институты мен Балтимор симфониялық оркестрі өздерінің салаларында, музыка білім беруінде және батыс классикалық музыкасында негізгі орынға ие болды. Кейінгі уақытта 20-шы ғасырда Балтимор рок, R&B және хип-хоп салаларында елеулі іс-әрекеттерді жасады.
Колониалды дәуірден 1800 жылға дейін
Балтимордағы жергілікті музыка 1784 жылы жергілікті баспасөзде концерттер жарнамаланған кезде пайда болды. Бұл концерттік бағдарламаларда жергілікті Александр Рейнэгл мен Рейнор Тейлордың композициялары, сондай-ақ Франтисек Коцвара, Игназ Плейел, Карл Диттерс фон Диттерсдорф, Джованни Баттиста Виотти және Иоганн Себастьян Бах сияқты еуропалық композиторлар болды. Опера алғаш рет 1752 жылы Балтиморға келді, онда "Кісігер операсы" атты гастрольдік компаниясы орындалды. Көп ұзамай осы жұмыстың американдық премьері Джованни Баттиста Перголезидің "La Serva Padrona" қойылымы жарық көрді. Мэриленд штаты 1781 жылы Мэриленд компаниясына Балтимор мен Аннаполисте өнер көрсетуге арнайы рұқсат берген жалғыз мемлекет болды. Шекспирдің және басқа да пьесалар репертуарды құраған, көбінесе әндерді қоса отырып, кең ауқымды өзгерістермен. Мэриленд компаниясының басшылары театр оркестрінде ойнауға лайықты музыканттарды табуда қиындықтарға тап болды. Мэриленд компаниясы мен Америка компаниясы 1790-шы жылдардың басына дейін Балтиморда кездейсоқ өнер көрсетті, содан кейін Александр Рейнгел мен Томас Вигнеллдің Филадельфия компаниясы өздерінің Холлидей көшесіндегі театрында басымдықты иелей бастады. 18 ғасырдың аяғында Уильям Биллингс сияқты американдықтар еуропалық дәстүрлерден айтарлықтай ерекшеленетін батыл, жаңа вокалды орындау стилін қалыптастырды. Балтимордағы маңызды баспашы және күй жинағыш Джон Коул американдық музыкаға еуропалық көзқарасты алға тартқанымен танымал болған, жаңа техниканы, әсіресе фуганы қорлаған "Псалмодияның сұлулықтары" атты ән кітабымен жауап берді. Коул 1842 жылға дейін ән кітаптарын жариялауды жалғастырды және көп ұзамай өзінің ән мектебін іске қосты. Балтиморда Коулдан басқа да басқа ірі музыка баспалары болды. Бұлардың ішінде Коул сияқты лайықты, еуропалық стильдегі музыкаға назар аударған Уилер Гиллет және америкалық стильдегі әндерді жинаған Сэмюэл Дайер болды. Балтиморда басылып шыққан ән кітаптарына сол кезде кең тараған музыкалық білім беру әдістерінің кең спектрін қолдана отырып, нұсқаулық жазбалар кірді. Мысалы, Руэл Шоу американдық Лоуэлл Мейсонның түсіндіруі бойынша Генрих Песталоццидің жұмысынан алынған жүйені қолданды. Балтиморда песталоцциандық жүйе кеңінен қолданылса да, итальяндық сольфеги жүйесіне негізделген жергілікті ән шебері Джеймс М. Димс жасаған сияқты басқа да әдістер қолданылды. Балтиморлық Юби Блейк 1883 жылы туған, ерте жаста музыкант болды, Агги Шелтон басқаратын жезөкше үйінде үй музыканты болып жұмысқа қабылданды. Ол регтайм рифтерін қолданатын импровизациялық фортепиано стилін жетілдіріп, ақырында 1899 жылы "Чарльстон рагы" атты шығармасын аяқтады. Осындай композициялармен Блейк 1890-шы жылдардың соңында стрит стилі деп аталатын стильді ілгерілетті; стрит кейіннен Нью-Йорк қаласымен тығыз байланысты болды. Өзінің техникасымен оң қолымен синкопты, сол қолымен тұрақты соққыны ойнаған және Шығыс жағалаудағы ең табысты рэгтайм орындаушыларының біріне айналған, ол көрнекті кабаре әртістері Мэри Стаффорд және Мэдисон Ридпен бірге өнер көрсетті.
Құрал жасау
Балтиморда Уильям Кнаб пен Чарльз Стайфтың фортепиано жасау бизнесі де болды. Кнаб 1831 жылы АҚШ-қа көшіп келді және 1837 жылы Генри Гейлмен бірге фирманы құрды. 1839 жылы пианино шығара бастады. Компания елдің ең танымал және беделді фортепиано өндірушілерінің біріне айналды және Оңтүстік нарықта басым корпорация болды. Компания өрт зауытын жойғаннан кейін құлдырап, Азамат соғысының салдарынан Кнабтың сатулары шоғырланған оңтүстік аймақта сұраныс азайды. Алайда XIX ғасырдың аяғында Кнабе ұлдары Эрнест пен Уильям фирманы елдің жетекші фортепиано компанияларының біріне айналдырды. Олар батыс пен солтүстік аймақтарында сатуды арттырып, Knabe & Co компаниясын елдің ең көп сатылатын үшінші фортепиано өндірушісі етіп жасайтын жаңа дизайндарды жасады. Жапон үкіметі 1879 жылы Кнабеді мектептерді жеткізуші етіп таңдады. Уильям мен Эрнест Кнаб қайтыс болғаннан кейін компанияның акциялары көпшілікке тарады. ХХ ғасырда Кнабе компаниясы басқа корпорацияларға қосылды, ал пианиноны қазір корей өндірушісі Самик шығарады. Генрих Кристиан Эйзенбрандт 1819 жылы Балтиморға қоныс аударды. Оның шығармалары бірнеше қола аспаптар, флагеолеттер, флейталар, гобои, фагондар, бес пен он алты асқабақты кларнеттер және кем дегенде бір барабан мен бассеттік мүйізді аспаптар. Айзенбрандт қола аспаптарға екі патент ие болды және бірде саксофонның "салпанында жасалған үлкен жақсартулар" үшін мақталды. Оның флейталары мен кларнеттері 1851 жылы Лондон көрмесінде күміс медальға ие болды, сондай-ақ ол осы аспаптар мен саксофон үшін бірнеше Метрополитен механика институтының көрмесінде жоғары баға алды. Смитсон институтында қазір Айзенбрандттың зергерлік бұйымдармен әшекейленген кларнеттерінің бірі бар, ал Оңтүстік Дакота университетінің Музыка мұражайында Айзенбрандт жасаған барабан мен бірнеше кларнет бар. Сондай-ақ, ол өзі патент алған кілт механизмін пайдаланатын корнет жасағаны белгілі. Айзенбрандт 1861 жылы қайтыс болды, ал оның ұлы Х. В. Р. Айзенбрандт бизнесті кем дегенде 1918 жылға дейін жалғастырды.
Классикалық музыка
1866 жылы құрылған Пибоди оркестрі Балтимордағы алғашқы кәсіби оркестр болды. Оркестрдің алғашқы жылдары көптеген шығармалар, соның ішінде оркестрдің директоры болған танымал даниялық композитор Асгер Хамериктің шығармалары қойылды. Росс Юнгникл Балтимор симфониялық оркестрін 1890 жылы алғаш рет орындағаннан кейін құрды, ал Пибоди оркестрі өмір сүруін тоқтатты. Алайда Юнгниккельдің оркестрі 1899 жылға дейін ғана жұмыс істеді. Афроамерикандық вокалдық музыка, әсіресе дуу-воп, Балтиморда ерте үй құрды. Соңғы уақытта Балтиморда белгілі рок, поп, R&B, панк және хип-хоп орындаушыларының саны көп болды.
Классикалық музыка
Балтимордағы ірі музыкалық ұйымдардың көпшілігі Пибоди институтының музыка консерваториясында оқыған музыканттармен құрылған. Бұларға Балтимор хор өнері, Балтимор опера компаниясы (BOC) және Балтимор симфониялық оркестрі (BSO) кіреді. Бұл ұйымдардың барлығы да жақсы беделге ие және жыл бойы көптеген қойылымдарды қолдайды. Балтимор классикалық және көркем музыканың көптеген танымал қазіргі заманғы композиторларын шығарды, олардың ішінде ең танымалдары - минималистік композитор Филип Гласс және Пулитцер сыйлығын алған Кристофер Роуз. Гласс 1940 жылдары өскен, ол Шығыс Балтимордағы әкесінің рекордтық дүкенінде жұмыс істеді, африкалық американдық жазбаларды сатады, ол кезде нәсілдік музыка деп аталатын. Ол Балтимор джазы мен ритм-н-блюз музыкасына бейімделген. ХХ ғасырдың бірінші жартысында Балтиморда Джордж Фредерик Бойль, Джозеф Паче, Марк Факс, Адольф Вайс және Франц Борншайн сияқты композиторлар болды. XIX ғасырдағы Балтимор симфониялық оркестрі 1899 жылы құлдырап, орнына Флорестан клубы ұйымдастырған жаңа оркестр келді, оның құрамына автор Х. Л. Менкен кірді; Клуб оркестрдің елдегі алғашқы муниципалды қаржыландырылатын компания болатынын қамтамасыз етті. 1916 жылы реформаланған Балтимор симфониялық оркестрі басталды, оның жетекшісі Гюстав Струбе болды, ол оркестрді 1930 жылға дейін жүргізді. 1950 жылы Уго Вайсгалл мен Рудольф Ротшильд құрған Балтимор камералық музыка қоғамы бірқатар атақты шығармаларды тапсырды және көбінесе 20-ғасыр композиторларын қамтитын даулы концерттер сериясымен танымал. Балтимор әйелдер симфониялық оркестрін 1936 жылдан 1940 жылға дейін Стивен Дик пен Вольфганг Мартин басқарды. Қаланың муниципалды қолдау тапқан афроамерикалық орындау топтарының дирижері болып тағайындалған А. Джек Томастан шабыт алған Чарльз Л. Харрис 1929 жылдан 1939 жылға дейін Балтимор түсті хоры мен симфониялық оркестрін басқарды. Бастапқыда баяу, қайғылы күйлерден басталып, аяғында рагтаймның жанды нөмірлерімен аяқталады, бұл Нью-Орлеан музыкасына өте ұқсас, ол джаз музыкасын тудырды. Пенсильвания даңғылы (көбінесе The Avenue деп аталады) және Фримонт даңғылы 1920-1950 жылдар аралығында Балтимордың қара музыканттары үшін негізгі сахна болды және басқалар арасында Юби Блейк пен Нобл Сислдің алғашқы үйі болды. Балтимор ұзақ уақыт бойы қара гастрольдік схемадағы негізгі аялдама болды, ал джаз музыканттары Нью-Йорктегі келісімдерге бара жатқанда немесе қайтып келе жатқанда Пенсильвания даңғылында жиі ойнайтын. Музыкалық орындар бөлінді, бірақ қарсылықсыз емес 1910 жылы Берт Уильямс қатысқан турнеде африкалық америкалықтар бөлінген театрға бойкот жасады, өйткені танымал шоудан бизнесті жоғалту қаупі саясаттың өзгеруіне әкеледі деп үміттенді. Пенсильвания даңғылы Балтимордағы қара мәдениет пен экономикалық өмірдің орталығы болды және онда көптеген мектептер, театрлар, шіркеулер және басқа да ескерткіштер болды. Көшенің түнгі клубтары мен басқа ойын-сауық орындары, оның ішінде Балтимордағы алғашқы афроамерикалық қонақ үйі (1921 жылы салынған) Пенн қонақ үйі де маңызды болды. Тіпті тікелей эфирлік музыканы басты ерекшелік ретінде көрсетпеген жергілікті барлар мен басқа мекемелерде, әдетте, соло пианині немесе органшы болды. Жазбен айналысатын алғашқы жергілікті бар - "Клуб Тихуана". Сфинкс клубы 1946 жылы ашылғанда, жергілікті кәсіпкер Чарльз Филипп Тилгман құрған АҚШ-тағы алғашқы азшылық иелігіндегі түнгі клубтардың бірі болды. Балтимор афроамерикан - 20-ғасырдың басында Балтиморда орналасқан белгілі афроамерикандық мерзімді журнал, ал қалада басқа да қара музыкалық ақпарат құралдары болды. Радиодағы маңызды тұлғалар арасында WBAL-те Чак Ричардс бар.
Эуби Блейк және Нобель Сисл
Балтиморлық Юби Блейк 20 ғасырдың басында Шығыс жағалаудағы ең танымал рэгтайм музыканттарының бірі болды. Ол фортепианода ойнаудың ерекше стилімен танылды, ол ақырында стриттің негізіне айналды, бұл стиль Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Гарлемде жетілдірілді. Блейк жергілікті сахнадағы ең танымал тұлға болды және Балтиморды Шығыс жағалаудағы регтайм орталықтарының біріне, Филадельфия мен Вашингтонға айналдыруға көмектесті. Содан кейін ол Мэриленд пен Пенсильванияда өнер көрсетіп, 1902 жылы Нью-Йоркке көшіп, сол жердегі Музыка академиясында ойнады. Балтиморға оралғанда Блейк "түсті кейіпкерлер мен 'қыздар' жұмыс істейтін" Альфред Гринфилдке тиесілі The Saloon-да ойнады; The Saloon оның танымал "Кесентай мен төменгі бұрышы" үшін негіз болды. Содан кейін ол бүкіл қалада ойнауға және бірқатар ұлттық фортепиано концерттерінде жеңіске жетуге дейін, тағы бір қатал мекеме - Энни Гиллидің спорттық үйінде ойнады. Кейінгі Балтиморлықтардың арасында Elmer Snowden және Ethel Ennis бар. 1950 жылдары Пенсильвания даңғылының құлдырауынан кейін Балтимордың джаз сахнасы өзгерді. The Left Bank Jazz Society, жанды джазды насихаттауға арналған ұйым, 1965 жылы апта сайын концерттер сериясын өткізе бастады, онда Дьюк Эллингтон мен Джон Колтрейн сияқты өнердің ең ірі есімдері болды. Бұл жазылған таспалар джаз әуесқойлары арасында аңызға айналды, бірақ олар заңдық асқынуларға байланысты 2000 жылға дейін шығарыла бастады. Балтимор джаз саксофонисттерімен танымал, соңғы кездері Антонио Харт, Эллери Эскелин, Гэри Бартц, Марк Гросс, Гарольд Адамс, Гэри Томас және Рон Диль сияқты орындаушыларды шығарды. Қаланың стилі Филадельфияның және солтүстіктегі басқа жерлердің эксперименталды және интеллектуалды джазын оңтүстік дәстүрінің эмоционалды және еркін формасымен біріктіреді. Балтимордың ең алғашқы белгілі саксофонисттері арасында Арнольд Стерлинг, Уит Уильямс, Энди Эннис, Брэд Коллинз, Карлос Джонсон, Вернон Х. Вольст, Jr. бар; ең танымал, алайда, Микки Филдс болды. Филдс 1950-ші жылдардың басында The Tilters атты блюз тобымен бірге бастады, ал оның саксофонды ойнауы топтың стиліне ең көрнекті болды. Ұлттық беделге және мүмкіндіктерге қарамастан, Филдс аймақтан тыс жерлерде өнер көрсетуден бас тартты және жергілікті аңыз болып қала береді. 1960 жылдары Хаммонд B 3 орган Балтимор джаз сахнасының маңызды бөлігіне айналды, оны виртуоз Джимми Смит басқарды. Сол жағалаудағы джаз қоғамы жергілікті деңгейде үлкен рөл атқарды, концерттер ұйымдастырды және орындаушыларды танытты. Алайда, джаздың танымалдылығы 20-ғасырдың басында қартайып, көрермендер саны азайып, төмендеді, бірақ қала жергілікті орындаушыларды шығарып, джаз сахнасын өткізді.
Ду-воп
Балтиморда 20 ғасырдың ортасында doo wop сахнасы пайда болды, ол The Orioles-пен басталды, олар коммерциялық түрде жазған алғашқы doo wop топтарының бірі болып саналады. 1950 жылдары Балтиморда көптеген афроамерикалық вокалдық топтар жұмыс істеді, ал талантты іздеушілер қалада келесі үлкен жұлдыздарды іздеді. Көптеген топтар, соның ішінде The Cardinals және The Plants қаладан шыққан. Кейбір ду-вуп топтары көшелік бандалармен байланысты, ал кейбір мүшелері екі сахнада да белсенді болды, мысалы, The Marylanders тобының Джонни Пейдж. Жарысқа арналған музыка мен би африкалық америкалық көше бандиттерінің мәдениетінің бір бөлігі болды, ал кейбір жергілікті топтардың табысымен қысым көбейіп, орындаушылар арасында аумақтық бәсекелестікке әкелді. Пенсильвания даңғылы Шығыс және Батыс Балтимор арасындағы шамамен шекара ретінде қызмет етті, Шығыс "The Swallows" және "The Cardinals", сондай-ақ "The Sonnets", "The Jollyjacks", "The Honey Boys", "The Magictones" және "The Blentones" шығарды, ал Батыс "The Orioles" және "The Plants", сондай-ақ "The Twilighters" және "The Four Buddies" болды. Алайда, қаланың вокалды гармониялық дыбысын алғаш рет әзірлеген The Orioles болды. Бастапқыда The Vibra Naires деп аталатын The Orioles-ты Сонни Тил басқарды, олар "It's Too Soon to Know" әнін жазды, бұл олардың алғашқы хиті және кез-келген түрдегі алғашқы doo wop жазбасы болып саналады. Ду-вуп рок-н-роллдың дамуына ықпал етті, сондықтан The Orioles рок-н-роллдың алғашқы тобы деп саналады. The Orioles 1954 жылға дейін жаздыруды жалғастыра отырып, "In the Chapel in the Moonlight", "Tell Me So" және "Crying in the Chapel" сияқты хиттерді шығарды. Сол кезеңде Балтимордағы соул орындарына Аннаполистегі Роял мен Карр жағажайлары кірді, бұл қара нәсілді адамдар пайдалана алатын бірнеше жағажайлардың бірі.
Панк, рок, метал және заманауи сахна
Олар Бостон мен Нью-Йоркте танымал болғанмен, жаңа толқын музыканттары Рик Окасек пен Дэвид Бёрн екеуі де Балтимор аймағының тумасы. Фрэнк Заппа, Тори Амос, Кас Эллиот (The Mamas & the Papas) және Адам Дуриц (Counting Crows вокалисі) де Балтимордан. 1970 және 1980 жылдардағы Балтимор аймағындағы белгілі рок-шығармалар: Crack The Sky, The Ravyns, Kix, Face Dancer, Jamie LaRitz және DC Star. Сондай-ақ, Эпикалық жазбашы Тони Сьюто "Island Nights" Австралияның Little River Band, Player және ABC Fullhouse's (Jesse and the Rippers) мүшелері Медфилд Хайтс (Хэмпден) аймағында өсті. Сьюто сондай-ақ Тина Тернер, Дон Джонсон, Б. Дж. Томас және басқаларға ән жазды. Балтимордың хардкорлық панк сахнасы Вашингтонның көлеңкесінде қалды, бірақ ондағы жергілікті танымал топтар: Law & Order, Bollocks, OTR және Fear of God; осы топтардың көбі Marble Bar, Terminal 406 және заңсыз Jules' Loft сияқты барларда ойнады, автор Стивен Блаш оны 1983 және 1984 жылдары "Балтимор (хардкорлық) сахнасының шыңы" деп сипаттады. 1980 жылдары жергілікті жаңа толқын сахнасының дамуы болды, оның жетекшілері - Ebeneezer & the Bludgeons, The Accused / Mission / When Thunder Comes, Thee Katatonix, The Vamps, AR 15, Alter Legion және Null Set. Онжылдықтың соңында Рептильді үй және сұр наурыз сияқты эмо топтары сәттілікке қол жеткізді және DC-де Ян МакКеймен жазды. Балтимордың кейбір алғашқы панк музыканттары 1990 жылдардың аяғында басқа жергілікті топтарға ауысты, ал жергілікті Lungfish және Fascist Fascist аймақтық деңгейде танымал болды. Urbanite журналы жергілікті Балтимор музыкасының бірнеше негізгі үрдісін анықтады, соның ішінде Entrance сияқты психоделикалық халық әншілері мен әншілері және Род Ли сияқты ди-джейлер бастаған Балтимор клубы деп аталатын хаус / хип-хоп биі үйлесімінің өсуі. Соңғы уақытта Балтимордың қазіргі заманғы музыка сахнасы Джейсон Доув, Two if by Sea, Cass McCombs, Ponytail, Animal Collective, Spank Rock, Rye Rye, Double Dagger, Roomrunner, Mary Prankster, Beach House, Lower Dens, Future Islands, Wye Oak, The Seldon Plan, Dan Deacon, Ed Schrader's Music Beat, Sick Weapons, The Revelevens, Witch Hat, Sal Bando, Dope, Body Rapdragons, Adventure және JPEGMafia сияқты орындаушыларды шығарды, олардың көбі Жаңа таңқаларлық Америка қозғалысымен байланысты, сондықтан қаланың өзі. 2009 жылы Балтимор өзінің өзіндік жергілікті рок-опера театралды компаниясын, Чарльз Вилиджінен жұмыс істейтін барлық ерікті Балтимор Рок Опера Қоғамы шығарды. Топ осы уақытқа дейін екі рок-операны, біреуі 2009 жылы, екіншісі 2011 жылы орындады. Олардың екеуінде де өздерінің музыкалары бар.
БАҚ және ұйымдар
Балтимордың жергілікті музыкалық ақпарат құралдарына The City Paper, The Baltimore Sun және Music Monthly кіреді, олар жергілікті музыка шоулары мен басқа да іс-шараларды жиі жарнамалайды. Балтимор афроамерикан, жергілікті мерзімді басылым, 20-шы ғасырдағы Балтимордағы ең маңызды БАҚ-тардың бірі болды және сол қаланың африкалық американдық музыкалық өмірінің көп бөлігін құжаттады. Соңғы уақытта көптеген жаңа медиа сайттар танымал болды, соның ішінде Аурал штаттары (Үздік жергілікті музыка блогы 2008), Үкіметтік атаулар, Mobtown Shank және Beatbots (Үздік онлайн өнер қоғамдастығы 2007). Jazz in Cool Places ұйымы да осы жанрда жұмыс істейді, олар орындаушыларды архитектуралық маңызды орындарда, мысалы Тиффани терезелері бар клубта ұсынады. Американың тамыр музыкасын сақтау қоғамы өзінің Roots Cafe-де джаз және блюз концерттерін өткізеді.
Орындар
Балтимордың көптеген түнгі клубтары мен басқа да жергілікті музыка орындары Феллс Пойнт пен Федерал Хиллде орналасқан. Бір музыкалық бағыт-бағдар Феллс Пойнттың Мысық көзі пабы, Толық Ай салоны, Флетчердің бары және Бертаның басқа да көптеген басқалары, соның ішінде спортшылар қонақ бөлмесі, 1960 жылдары ірі джаз орны болған, ол футболшы Ленни Мурға тиесілі болған. Балтимордағы көптеген әйгілі музыка орындары жабылып қалды, соның ішінде қаладағы джаз сахнасының орталығы - Пенсильвания даңғылының дүкендері, шіркеулері, барлары және басқа да орындары. Бір кездері Шығыс жағалаудағы афроамерикалық орындаушылардың ең басты орындарының бірі болған Корольдік театр 1971 жылы қиратылғандықтан, жай плакатта ғана белгіленеді. Алайда, Пенсильвания даңғылында, Лафайетт пен Ланвалл көшелерінің арасында Билли Холидейдің мүсіні сақталған. Мен өзімді мүйізді ойнап жатқандай сезіндім. Мен импровизациялауға тырысамын. Менің сезімдерім шығады. Балтиморда алты ірі концерт залы бар. Лирикалық опера театры Амстердамдағы Концертгебуудан үлгі алған және бірнеше жыл бойы жөндеуден өткеннен кейін 1982 жылы, Джозеф Мейерхофф симфониялық залы ашылған жылы қайта ашылды. Пьетро Беллуски жобалаған Мейерхоф симфониялық залы Балтимор симфониялық оркестрінің тұрақты үйі болып табылады. Беллуски сонымен қатар 1962 жылы ашылған Гучер колледжіндегі Краушар аудиториясын да жобалаған. Балтимор өнер мұражайында орналасқан Джозеф және Ребекка Мейерхофф аудиториясы 1982 жылы ашылды және Балтимор камералық музыка қоғамының концерттерін өткізеді. Джонс Хопкинс университетінің Шрайвер залы мен Пибодидің Мириам А. Фридберг залы да маңызды концерт орындары болып табылады, соңғысы әлі күнге дейін қолданыста. Оқушылар сыныптан сыныпқа өскен сайын мұғалімдер егжей-тегжейлі қарайды және бастапқы музыкалық әдістерді көбірек білуді талап етеді. Мысалы, оқушылар екінші сыныпта айналым жасайды, ал қозғалыстар (яғни би) үшінші сыныпта оқу бағдарламасына кіреді. Орта мектепте 6-сыныптан бастап оқушылар ескірген эстетикалық үкімдерді шығаруға, әртүрлі музыка түрлерін түсінуге және оларға жауап беруге үйретіледі. Жоғары мектепте оқушылар аспаптар мен ән сабақтарын таңдауы мүмкін, сондай-ақ, театр немесе драма сабақтары сияқты басқа да оқу бағдарламаларында музыкамен танысуы мүмкін. Балтимордағы мемлекеттік мектептерде музыка сабақтары 1843 жылы басталды. Бұған дейін музыкалық білім берудің басым түрі болып көшпелі және кәсіби ән шеберлері болды. Балтимор симфониялық оркестрі сияқты музыкалық мекемелерде кейде жастарға білім беруге бағытталған бағдарламалар болады, ал басқа ұйымдарда да осыған ұқсас бағыттар бар. Юби Блейк орталығы афроамерикалық мәдениет пен музыканы жастар мен ересектерге барлық жас топтары үшін би сыныптары, семинарлар, клиникалар, семинарлар және басқа да бағдарламалар арқылы насихаттау үшін жұмыс істейді.
Жоғары білім
Балтимордың ең танымал жоғары музыкалық білім беру институты - Пибоди институтының музыка консерваториясы, 1857 жылы құрылған, бірақ оқыту 1868 жылға дейін басталмаған. Джордж Пибодидің алғашқы гранты Музыка академиясын қаржыландырады, ол 1872 жылы Консерваторияға айналды. Лусьен Саутар консерваторияның алғашқы директоры болды. 1977 жылы консерватория Джонс Хопкинс университетіне қосылды. Артур Фридхам кітапханасы Балтимордағы музыкаға қатысты негізгі дереккөздерді, сондай-ақ Пибоди және Мэриленд тарихи қоғамымен қамтамасыз ететін мұрағаттарды жинайды. Джонс Хопкинс университетінде Милтон С. Эйзенхауэр кітапханасы орналасқан, оның Лестер С. Леви жинағы - бұл елдегі ең маңызды американдық ноталық музыка жинақтарының бірі. Онда 40 000-нан астам дана бар, оның ішінде Кэрри Джейкобс Бондтың "A Perfect Day" (жыр) сияқты туындыларының түпнұсқалары бар.