Ванкувердегі жоғалған көл

Кіріспе

Ванкувердегі көл, Канада. Жоғалған лагуна – бұл 16,6 гектар (41 акр) ауданындағы жасанды су қоймасы, Британдық Колумбия, Канаданың Ванкувер қаласындағы Стэнли паркіне кіреберіс жанында, Джорджия көшесінің батысында орналасқан. Көлдің айналасында серуендеу жолы бар. Көлде қаланың алтын юбилейін еске алу үшін Роберт Гарольд Уильямс орнатқан жарықтандырылған фонтан орналасқан. Бұл көптеген құстарға, оның ішінде Канада қаздарына, түрлі қаз түрлеріне және ақ жусанға ұя салу орны. Сонымен қатар, көбінесе солтүстік жағалауда көптеген тасбақалар кездеседі.

Атау беру

Сквамиш тілінде бұл атау Ch'ekxwa'7lech, яғни "кейде құрғатқыш болады". Жоғалған лагунаның ағылшынша атауы Паулин Джонсонның өлеңінен келген, ол кейіннен шабыттанғанын былай түсіндірді:

Көл 1922 жылы парк кеңесі тарапынан ресми түрде Жоғалған лагуна деп аталды, Джонсонның қайтысынан көп уақыт өткен соң және, ирониялық түрде, лагуна құрлыққа айналып, мәңгілікке жоғалғаннан кейін.

Тарих

Көл 1916 жылы Стэнли Парк дамбасының құрылысымен пайда болды; оған дейін Жоғалған лагуна Көмiр портының шалқары бөлігі болды, ал ол өзi Бэррард шығанағының жалғасы еді. Байырғы халық азық-түлік жинағанда, төмен су кезіндегі лайлы жағалауларды моллюскалардың (ұлулардың) көзі ретінде пайдаланған, ал солтүстік жағындағы үйінді бір кезде үлкен тұрғын үй болғандығын көрсетеді. Дамба салынғанға дейін қоныс аударушылар да көлдің маңына үйлер салған, олар 1913 және 1916 жылдар аралығында құрылыс барысында алынып тасталды. Бұрын көлде жергілікті емес тұйық құстар (mute swans) көп болған, олардың қанат тіндері қашпауы және осы түрдің табиғатқа енуіне жол бермеу үшін кесілген. Бұл практика кейіннен тоқтатылды, ал соңғы үш құс 2016 жылы жануарлар бағына көшірілді.

Даму

1909 жылы тас жол салу туралы ұсыныс талқыланғанда, бассейннің тағдырына байланысты көпшілік арасында қызу пікірталас болды. Стэнли паркін пайдалану мәселесінде туған алғашқы дау-дамайлардың көптегені сияқты, ұйымдасқан еңбек ұжымдары «Сұлу қала» қозғалысының жоғары және орта тап өкілдеріне қарсы тұрды. Кәсіподақ өкілдері жұмысшы табының көп бөлігінің демалыс орындарына мұқтаж екенін алға тартса, олардың қарсыластары паркті дамытуда эстетикалық немесе рухани құндылықтарға басымдық беру қажет екенін мәлімдеді. Ванкувер сауда және еңбек кеңесі жасанды көл идеясына қатысты түрде қарсы болды және оның орнына спорт алаңы ретінде пайдалану үшін толықтыруды ұсынды. Парк басқармасы парктің зообағын және Стэнли паркіндегі көптеген басқа да нысандарды жобалаған сәулет-ландшафт фирмасы Т. Моусон мен әріптестерінің қызметін пайдаланды. Басқарма бекіткен ұсыныста солтүстік-батыс жағында спорт стадионы, ал оңтүстік-батыс жағалауында ірі мұражайы бар жасанды көл қарастырылған. Алайда, 800 000 долларлық құны басқарманың бюджетіне тым жоғары болды, сондықтан көлге қатысты емес ұсыныстың бөліктері қабылданбады. Көлді дамытудың келесі кезеңі 1929 жылы басталды, онда Көл гаванінен кіретін тұзды су құбырлары жабылды, осылайша ол тұщы сулы көлге айналды. BC Балық және аңдарды қорғау қауымдастығына көлді алабұғамен толтыруға рұқсат берілді. Стэнли паркі балық аулау қауымдастығы құрылды, мүшелері көлде балық аулау үшін төлем жасады, ал парк басқармасы каноэ мен қайықтарды жалға беруден пайда тапты. Бұл 1938 жылы көлдің айналасына серуендеу жолы салынғанда және аймақ құстар қорығы деп жарияланғанда аяқталды. Депрессия кезінде қалалық бюджеттер айтарлықтай қысқартылды, бірақ парк басқармасы Жоғалған лагунаны абаттандыруға жұмылдырылған жәрдемшілердің тегін еңбегінен пайда тапты. Көлге қатысты келесі дау 1936 жылы қаланың Алтын юбилейлік мерекесіне орай көлде фонтан орнату туралы ұсыныстан кейін туды. Қала әкімі үшін бұл «инженерлік керемет» болар еді, судың шашырауы түстердің «шексіз үйлесімдерімен» жарықтандырылар еді. Алайда, көпшілікке бұл ұсыныс ұнаған жоқ. Оның 33 019,96 долларлық құны экономикалық дағдарыс кезінде өте ысырапты деп есептелді. «Ванкувер Сан» газетінің 8 тамыздағы «The Sunday Sun» санында жазылған. 1936 жыл. Журналдар бөліміндегі басты мақала: «Фонтанның құпиялары». Бұл сол кездегі бас электр инженері Роберт Гарольд Уильямс пен электр мердігерлері Хьюм мен Рамбл Лтд. бірлесіп жасаған идея еді. Р. Гарольд Уильямс Ванкувердің Алтын юбилейлік фонтанының жобасын жасап, құрылысын қадағалады. Лос-Анджелеске сапардан оралғаннан кейін ол фонтанды көріп, оның қаланың алдағы мерекесіне, Алтын юбилейге керемет сыйлық болатынын ойлады. Фонтанды салу үшін Жоғалған лагуна суынан босатылды. Жеті жүздей қазыққа саз кіргізілді. Олардың үстіне бетон төселді. Фонтан осы төсеу үстіне салынды. Жұмыс қажеттілік бойынша асығыс түрде аяқталды, ол бір айдың ішінде бітті. «Фонтан өнердің барлық дәстүрлеріне лайық, Ванкувердің Алтын юбилейіне лайық, және ол Стэнли паркіне мәңгілік, сәндік қуаныш сыйлайды». «Оны іске қосқанда, ол музыканың орнына қозғалыс пен түстегі симфониялық концерт сияқты», - дейді Хьюм мен Рамбл Лтд. инженері Гарольд Уильямс, оның жеке қадағалауымен жұмыс аяқталды. Ванкувердің Юбилейлік комитеті мен осы әдемі фонтанды салуға үлес қосқан жеке азаматтар мақтауға лайық, ол Алтын юбилей мерекесінің басты көрікті жерлерінің біріне айналады деп күтілуде. «Бізге асығыс жұмыс істеуге тура келді, - дейді Уильямс мырза, - осы уақыт ішінде 285 тонна цемент пайдаланылды және барлық арнайы жабдықтар жасалды». Барлық жабдық Канадада жасалды, ал сорғылар Ванкуверде құрастырылды. Барлық жұмыс кәсіподақ еңбегімен атқарылды. 1986 жылы ЭКСПО үшін қайта жаңартылды. Жоғалған лагуна - паркке келгендер үшін периметрлік жолмен серуендеуге және құстарды бақылауға танымал орын. Көлдің оңтүстік-шығыс бұрышында Жоғалған лагуна табиғат үйі орналасқан, бұл бұрынғы қайық үйі, қазір Стэнли паркі экология қоғамының ақпараттық орталығы болып табылады. Соңғы онжылдықтарда сирек болғанымен, Жоғалған лагуна суының мұздауы мүмкін, бұл қоғамдық коньки тебуге және хоккейге мүмкіндік береді.

When the causeway was first proposed in 1909, an intense public debate took place over the fate of the basin. As with most of the early controversies concerning the use of Stanley Park, organized labour was pitted against the more upper and middle class proponents of the City Beautiful movement. Trade union representatives argued that the majority working class population was in need of recreational facilities, while their opponents maintained that more aesthetic or ethereal considerations should take precedence in park development. The Vancouver Trades and Labour Council was adamantly opposed to the idea of an artificial lake, and argued for it to instead be filled in for use as a sports field. The park board retained the services of T. Mawson and Associates, an architectural landscaping firm that had designed the park's zoo and many other facilities in Stanley Park. The proposal the board settled on featured an artificial lake with a sports stadium on the northwest side and a large museum on the southwest shore. The $800,000 price tag, however, proved too steep for the board's budget, and the non lake parts of the proposal were quashed. The next phase in the lake's development came in 1929, when the saltwater pipes entering from Coal Harbour were shut off, turning it into a freshwater lake. The BC Fish and Game Protection Association was given permission to stock the lake with trout. The Stanley Park Flyfishing Association was formed, and charged members to fish in the lake, while the park board profited from the canoe and boat rentals. This came to an end in 1938 when the walkway around the lake was constructed and the area declared a bird sanctuary. Civic budgets were significantly reduced during the depression, but the park board benefited from the free labour of relief recipients, who were used to landscape Lost Lagoon. The next controversy surrounding the lake followed the proposal for a fountain to be erected in the lake to coincide with the city's Golden Jubilee anniversary celebrations in 1936. For the mayor, it would be "a miracle of engineering," with the spray of water lit by virtually "limitless combinations" of colour. The public, in contrast, were not impressed by the proposal. Its $33,019.96 price tag was considered extremely frivolous in the midst of an economic crisis. As written in The Sunday Sun Edition of the Vancouver Sun Newspaper, Saturday, August 8. 1936. The lead story in the Magazine section is; SECRETS OF THE FOUNTAIN. It was the conception and idea of then, Chief Electrical Engineer, Robert Harold Williams with Hume and Rumble Ltd. electrical contractors. R. Harold Williams designed and supervised the erection of the Vancouver's Golden Jubilee fountain. After a business trip to Los Angeles he saw a fountain and thought this would be a great gift for the city for their up and coming birthday, Golden Jubilee celebration. To build the fountain, Lost Lagoon was drained. Seventy piles were driven into the mud. On these a concrete mat was laid. The fountain was built upon this mat. The work was of necessity rushed; it was done in a month. "The fountain is worthy of all the traditions of art, worthy of Vancouver's Golden Jubilee, and it will be a permanent, decorative joy in Stanley Park". "When operating , it is like a symphony concert, in motion and color instead of music, says Harold Williams, engineer, of Hume & Rumble Ltd., under whose personal supervision the work has been done." Vancouver's Jubilee Committee and private citizens who contributed are to be commended on their work in pushing for this beautiful fountain, which is sure to be one of the major attractions during the Golden Jubilee celebration. "We've had to hurry," says Mr. Williams," in that time 285 tons of cement have been utilized and all the special equipment was built." All equipment was built in Canada and the pumps were constructed in Vancouver. All union labor was employed. It was restored for Expo in 1986. Lost Lagoon is a popular place for park users for strolling the perimeter trail and bird watching. On the southeast corner of the lake is the Lost Lagoon Nature House, an old boathouse that is now an interpretive centre for the Stanley Park Ecology Society. While rare in recent decades, Lost Lagoon can freeze during a cold spell, permitting public ice skating and ice hockey.