Неалон Грин: Канадтық футболшының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Нейлон Грин (13 сәуір 1976 жылы туған) – американдық, зейнеткерлікке шыққан канадалық футболшы, шабуылшы. Ол CFL лигасында тоғыз маусым бойы ойнады. Колледж футболында Клемсон университетінде өнер көрсетті.

Ерте өмір

Грин Нью-Йорк штатының Йонкерс қаласында туған. Орта мектепті бітірген кезде, Оңтүстік Каролина штатындағы Клемсон университетінің жаңа жүгірушілер мен арнайы командалар жаттықтырушысы Рич Бисаччия оны өз құрамына шақырды. Бисаччия да Йонкерстен шыққан, және Грин оны отбасы арқылы таныған.

Кәсіби мансабы

Колледж карьерасын Клемсон университетінде өткізгеннен кейін, мектептің барлық кездегі нәтижелі пастарлар тізімінде бірінші орынға шыққан Грин, Торонто Аргонавтс командасымен Канада футбол лигасына келді. 1999 жылы Грин "Аргонавтс" командасына ауысуға үлкермей, "Эдмонтон Эскимос" клубына ауысты, бірақ бірнеше маусым бойы командада қалу үшін жеткілікті жақсы ойнады. 1999 жылдың 16 шілдесінде Грин қақпашы ретінде бір ойында 180 ярдқа дейін жүгіріп, CFL рекордын орнатты. 2000 жылы ол "Эскимос" командасының негізгі ойыншысы болды, 10-8 есебімен екінші орынды иеленді. "Эскимос" командасы батыс жартылай финалында 34-32 есебімен жеңіліске ұшырады, бірақ Шон Флеминг соңғы сәтте гол соқпағанда, жеңіске жете алатын еді. Бұл жеңіліс бас бапкер Дон Мэтьюстің жұмыстан босатылуына әкелді, нәтижесінде 2001 жылғы маусымда Грин негізгі қақпашы рөлін Джейсон Мааске жоғалтты. Кейін Грин Саскачеван Рафрайдерс командасына Саймон Баффоемен және 2002 жылғы CFL драфтының екінші турындағы таңдау құқығымен (қорғаушы Франсуа Булианне) алмастырылды, бұл алмасуға қарсы жақтан Дэн Комиски, Даррен Дэвис және Майк О'Брайен кірді. Грин Саскачеван командасының 2002 жылғы маусымын бастады және бұрынғы нашар ойнаған "Рафрайдерс" командасының көрсеткіштерін 8-10 есебіне дейін жақсартты, 1997 жылғы Грей Каптан кейін алғаш рет плей-оффқа қатысты. 2003 жылы Грин "Рафрайдерс" командасы үшін он алты ойын ойнады, негізгі қақпашы ретінде 10-6 есебін көрсетті және Саскачеванды 1994 жылдан бері алғашқы жеңіске жеткізді. Олар плей-оффтың бірінші турында Виннипег Блю Бомберс командасын 37-21 есебімен жеңді, бірақ батыс финалында Эдмонтон Эскимос командасына 30-23 есебімен жеңіліске ұшырады. 2003 жылғы сәтті маусым және плей-оффтағы жетістіктер "Рафрайдерс" жанкүйерлерін оң көзқараспен қарауға мүмкіндік берді. Алайда, 2004 жылғы маусымның алғашқы ойынында Торонто Аргонавтс командасына қарсы Грин маусымды аяқтауға мәжбүр еткен сынған аяқтан зардап шекті, нәтижесінде Саскачеван Генри Берристің басшылығымен 9-9 есебін көрсетті. Грин жазылып, 2005 жылғы маусымда қайта оралды, онда ол Беррис кеткеннен кейін негізгі қақпашы рөлін сақтап қалды. Маусымның жоғары-төменді күйіс кезеңінде команда 3-1 есебімен жақсы бастады, бірақ маусымның ортасына қарай 3-6 есебіне түсіп қалды. Өзгеріс қажеттігін сезінген Грин орындыққа отырды және негізгі қақпашы рөлін Маркус Кранделлге жоғалтты. Кранделл Гриннің орынбасары болған кезінде "Райдерс" командасын бес ойынның үшеуінде жеңіске жеткізді, бірақ маусым соңында үш маңызды ойынды қатарынан ұтырып, "Рафрайдерс" командасының көрсеткіштерін тағы да .500-ден төмен түсіріп, 8-9 есебін көрсетті. Жоғалтатын ештеңесі болмаған бас бапкер Дэнни Барретт Гринге соңғы рет BC-де өткен тұрақты маусым ойынында бастауға рұқсат берді. Грин өзінің соңғы CFL ойынында "Райдерс" командасын жеңіске жеткізді, көк және ақ команда үшін тағы бір көңіл көншітпейтін 9-9 маусымын сақтап қалды. Маусым батыста соңғы орынды иеленсе де, Грин мен "Рафрайдерс" командасы шығыстағы үшінші орынды иеленген Оттава Ренигейдс командасынан жақсы көрсеткіштерді көрсетті, бұл "Рафрайдерс" командасына дивизиондарды кесіп өтіп, шығыс плей-оффына қатысуға мүмкіндік берді. Алайда, Гриннің басшылығымен өткен аптада лиганың жетекші командасы BC Lions-қа қарсы жеңіске қарамастан, ол тағы да Кранделлдің пайдасына орындыққа отырды және шығыс жартылай финалында Монреаль Алуэттс командасына 30-14 есебімен жеңілгенде ешқандай ойын уақытын көрмеді. 2006 жылдың 20 сәуірінде Грин Саскачеваннан Монреаль Алуэттс командасына ауыстырылды, онда ол бас бапкер Дон Мэтьюспен қайта қосылды және Энтони Кальвильоның қосалқы қақпашысы болды. Кальвильоның маусым соңындағы қиындықтарына және нашар ойындарына қарамастан, ол негізгі қақпашы болып қала берді және Гринге Монреал үшін ойын бастауға мүмкіндік берілмеді. Грин келесі маусымда Мэтьюс бас бапкер лауазымынан кеткеннен кейін босатылды. Грин кәсіби футболдан зейнеткерлікке шықты, ол Клемсон университетіне оралып, білімін жалғастырды.

After spending his collegiate career with Clemson, where he became the school's career leader in passing yardage, Greene came to the Canadian Football League with the Toronto Argonauts. Greene was traded in 1999 to the Edmonton Eskimos before he could establish himself on the Argonauts, but played well enough to stay with the team for a few seasons. On July 16, 1999, Greene set a CFL record for rushing yards in a single game by a quarterback with 180 yards. He became the clear Eskimos starter in 2000 while posting a 10 8 record and second place finish. The Eskimos narrowly lost the west semi final to the BC Lions by a score of 34 32 after a seemingly easy but missed field goal by kicker Sean Fleming which would have sealed the win. The loss resulted in the firing of head coach Don Matthews which led to Greene losing the starting quarterback role to Jason Maas during the 2001 season. Greene was subsequently traded to the Saskatchewan Roughriders with Simon Baffoe and a second round pick (offensive lineman Francois Boulianne) in the 2002 CFL Draft for offensive lineman Dan Comiskey, running back Darren Davis, and kicker Mike O'Brien. Greene immediately became the starter in Saskatchewan starting the 2002 season improving the then woeful Roughriders to an 8 10 record, making the playoffs for the first time since their 1997 Grey Cup appearance. In 2003 Greene played sixteen games for the Roughriders, posting a 10 6 record as a starter, leading Saskatchewan to their first winning season since 1994. They defeated the Winnipeg Blue Bombers 37 21 in the first round of the postseason before losing to the Edmonton Eskimos in the western final by a score of 30 23. The successful season of 2003 and further advancements having been made in the playoffs left the Roughriders fans looking positive. However, in the first game of the 2004 season against the Toronto Argonauts, Greene suffered a season ending broken leg which resulted in a disappointing 9 9 season for Saskatchewan under back up quarterback Henry Burris. Greene recovered and returned in the 2005 season, where he retained the role of starter after the departure of Burris. The up and down season struggles saw the team start strongly with a 3 1 record, but fall to a disappointing 3 6 by the halfway point of the season. Seeing that change was necessary, Greene was benched and lost the starting role to back up Marcus Crandell. Crandell quarterbacked the Riders to five straight victories during Greene's time on the bench, but later lost three crucial games in a row near the end of the season dropping the Roughriders to below .500 once again with an 8 9 record. Having nothing to lose, head coach Danny Barrett then returned to Greene to start in the last regular season game in BC. Greene led the Riders to victory in his final CFL start, salvaging another disappointing 9 9 season for the green and white. Although the season resulted in a last place finish in the west, Greene and the Roughriders had a stronger record than the third place team in the east, the Ottawa Renegades, entitling the Roughriders to cross over divisions and make the eastern playoffs. However, despite the victory against the league leading BC Lions the previous week under Greene, he was benched again in favor of Crandell and never saw any playing time in the ensuing 30 14 loss to the Montreal Alouettes in the east semi final. On April 20, 2006 Greene was traded by Saskatchewan to the Montreal Alouettes where he reunited with head coach Don Matthews and served as a back up quarterback to Anthony Calvillo. Despite Calvillo's struggles and poor play later in the season, he remained the starter and Greene was never given a chance to start a game for Montreal. Greene was cut the following season after Matthews resigned as head coach. Greene retired from pro football, he returned to Clemson University and continued his education.