Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
GIO компьютерлік шина стандарты — SGI компаниясымен әзірленген және 1990 жылдары олардың негізгі кеңейту жүйесі ретінде көптеген өнімдерінде қолданылған компьютерлік шина стандарты. GIO тұжырымдық тұрғыдан NuBus немесе (кейін) PCI сияқты бәсекелес стандарттарға ұқсас болды, бірақ SGI компаниясынан тыс жерде аз қолданылды, нәтижесінде олардың платформасында қолжетімді құрылғылар шектеулі болды. GIO-ны қолданатын құрылғылардың көп бөлігі SGI-нің өзіндік графикалық карталарынан тұрды, алайда Fibre Channel және FDDI сияқты жоғары жылдамдықты деректерге қол жеткізуді қолдайтын бірнеше карталар үшінші тараптардан да қолжетімді болды. Кейінірек SGI машиналары XIO шинасын пайдаланды, ол шина емес, компьютерлік желі ретінде құрылған.
the computer bus standard
GIO is a computer bus standard developed by SGI and used in a variety of their products in the 1990s as their primary expansion system. GIO was similar in concept to competing standards such as NuBus or (later) PCI, but saw little use outside SGI and severely limited the devices available on their platform as a result. Most devices using GIO were SGI's own graphics cards, although a number of cards supporting high speed data access such as Fibre Channel and FDDI were available from third parties. Later SGI machines use the XIO bus, which is laid out as a computer network as opposed to a bus.
Сипаттама
Сол дәуірдегі көптеген автобустар сияқты, GIO 32 биттік адрестік және деректерді мультиплекстеу арқылы жұмыс істейтін автобус болды, ол әдетте 25 немесе 33 МГц жиілікте жұмыс істеді. Бұл шина адрестеу және деректерді беру үшін бірдей жолды пайдаланатынын білдіреді, сондықтан бір 32 биттік мәнді беру үшін үш цикл қажет: бір цикл адресті жіберу үшін, келесісі деректерді жіберу үшін, ал соңғысы оны оқу немесе жазу үшін. Бұл автобустың 33 МГц жиіліктегі осындай шағын трансферлер үшін максималды өткізу қабілетін шамамен 16 Мбайт/с деңгейінде шектеді. Дегенмен, жүйеде 4 килобайтқа дейін деректерді (R3000 негізіндегі SGI машиналарындағы негізгі бет өлшемі) үздіксіз беруге мүмкіндік беретін ұзақ сериялы оқу/жазу режимі де болды. Бұл режимді пайдалану өткізу қабілетін 132 Мбайт/с-қа дейін арттырды (циклге 32 бит * 33 МГц). GIO сонымен қатар құрылғыларға қажет болған жағдайда осы ұзақ трансферлерді тоқтатуға мүмкіндік беретін «нақты уақыт» үзілісін де қамтыды. Автобусқа қол жеткізуді бастапқы R3000 негізіндегі SGI Indigo жүйелерінде процессорлық интерфейс контроллері (PIC) басқаратын. Физикалық тұрғыдан алғанда, GIO 96 контактілі жалғауыштарды және 6,44 дюйм (16,3576 см) ұзындығы және 3,375 дюйм (8,5725 см) ені бар салыстырмалы түрде кішкентай карталарды қолданды. Indigo сериясында карталар корпуста тік бойымен бір-бірінің үстіне орналастырылды, бұл аналық тақтаға тік бұрышпен орналастырылатын, көбірек таралған орналасудан өзгеше болды. Бұл «биік және жіңішке» корпус дизайнына әкелді. Карталар бір-бірінің үстінде орналасқандықтан, компьютердің аналық тақтасындағы екі жалғауышқа қосылатын картаны жасауға болады, осылайша қосымша орын пайда болды.
Like most busses of the era, GIO was a 32 bit address and data multiplexed bus that was normally clocked at 25 or 33 MHz. This meant that the bus uses the same path for addressing and data, thus normally requiring three cycles to transfer a single 32 bit value; one cycle to send the address, the next to send the data and then another to read or write it. This limited the bus to a maximum throughput of about 16 Mbyte/s at 33 MHz for these sorts of small transfers. However the system also included a long burst read/write mode that allowed continual transfers of up to 4 kilobytes of data (the fundamental page size in R3000 based SGI machines); using this mode dramatically increased the throughput to 132 Mbyte/s (32 bits per cycle * 33 MHz). GIO also included a "real time" interrupt allowing devices to interrupt these long transfers if needed. Bus arbitration was controlled by the Processor Interface Controller (PIC) in the original R3000 based SGI Indigo systems. Physically, GIO used a 96 pin connector and fairly small cards 6.44 inches (16.3576 cm) long by 3.375 inches (8.5725 cm) wide. In the Indigo series, the cards were aligned vertically above each other within the case, as opposed to the more common arrangement where the cards lie at right angles to the motherboard. This led to a "tall and skinny" case design. Since the cards were "above" each other in line, it was possible to build a card that connected to both connectors on the computer's motherboard, thereby offering more room.
GIO64
GIO кейіннен 64 биттік формаға, GIO64-ке кеңейтілді, бұл оның алдыңғы нұсқасын GIO32 деп қайта атауға әкелді. Адрестеу 32 биттік қалпында болды, бірақ енді жаңа басқару тірегі арқылы үлкен және кіші енді адрестеуге мүмкіндік берді, ал GIO32 тек SGI стиліндегі үлкен енді адрестеуді қолдады. Деректер енді бір уақытта 64 битпен берілуі мүмкін болды, бұл жылдамдықты екі есеге арттырды. GIO64, GIO32-ден гөрі жылдам жұмыс істей алатын, 40 МГц дейін жететін және 320 Мбайт/с максималды дерек ағынын қамтамасыз ететін болды. Бет өлшемдері де процессорлардың өзгеруіне байланысты реттелді, R3000 негізіндегі машиналар үшін 4 килобайттан бастап, R4400 негізіндегі машиналар үшін 16 мегабайтқа дейін. Физикалық тұрғыдан алғанда, GIO64 шинасы EISA карталарымен салыстырылатын, әлдеқайда үлкен карталарды пайдаланды, бұл дамуды жеңілдету және SGI-ге бір машинаға EISA слоттарын орналастыруға мүмкіндік беру үшін қасақана таңдалған. Атап айтқанда, сыртқы жалғауыш (металл жиек) EISA-мен бірдей болды, бірақ тақтаның пішіні сәл өзгеше болды. GIO64-тің екі түрі анықталды. "Құбырсыз" жүйе GIO32 сияқты жұмыс істеді, деректерді тікелей шинада орнату арқылы. Ал жаңа "құбырлы" жүйе нақты тақталарда қолданылды, және атауынан көрініп тұрғанындай, жүйе контроллердің ішкі құбырында кодталған бірнеше қадамдық операцияда деректерді орнатуды жүзеге асырды. Ішкі құбырсыз шина компьютердің әртүрлі бөліктері арасында деректерді тасымалдады, оның ішінде GIO карталары, EISA құрылғылары, SCSI және т.б. GIO карталары уақытты реттеу және басқару үшін құбырлы контроллерді пайдаланды, содан кейін деректер ішкі құбырсыз бөлігі арқылы негізгі жадқа жіберілді.
GIO was later expanded to a 64 bit form, GIO64, retroactively renaming the earlier version GIO32. Addressing remained 32 bit but now allowed for both big endian and little endian addressing as indicated by a new control pin, whereas GIO32 only supported the SGI style big endian addresses. Data could now be transferred 64 bits at a time thereby doubling the speed. GIO64 could also be run faster than GIO32, up to 40 MHz, providing a maximum streaming throughput of 320 Mbyte/s. The page sizes were also adjusted to allow for the changing CPU's, starting at 4 kbyte for R3000 based machines, and up to 16 Mbyte for R4400 based ones. Physically the GIO64 bus used much larger cards that were generally similar in size and layout to EISA cards, a deliberate choice that made development somewhat easier as well as allowing SGI to place EISA slots in the same machines. Specifically the external connector (the metal flange) was identical to EISA, but the shape of the board itself was slightly different. Two versions of GIO64 were specified. The "non pipelined" system worked in a fashion similar to that of GIO32, with transfers being set up directly on the bus. The newer "pipelined" system was what the actual boards used, and as the name implies the system set up transfers in a several step operation that was decoded in the controller's internal pipeline. Internally the non pipelined bus transferred data between the various parts of the computer, including GIO cards, EISA devices, SCSI and so forth. GIO cards used the pipelined controller to arbitrate and control timing, the data then being fed into main memory via the internal non pipelined side.
GIO32-bis
Үшінші стандарт, GIO32 bis, GIO64 сигналдарын және уақытын пайдаланды, бірақ GIO32-нің 32 биттік жалғағыштарымен. Дұрыс жобаланған GIO32 bis карталарын GIO64, GIO32 немесе GIO32 bis ұяларында қолдануға болады, соңғы екеуін түпнұсқа GIO32-де жерге қосылған, ал GIO32 bis-те "жоғары" деңгейге қосылған тігін арқылы ажыратуға болады. Төмен өтімділік карталары үшін GIO32 bis бір құрылғыны GIO-ны қолдайтын кез келген машинада, оның ұрпағына қарамастан пайдалануға мүмкіндік берді.
A third standard, GIO32 bis, used the signals and timing of GIO64, but with the 32 bit connectors from GIO32. Properly designed GIO32 bis cards could be used in GIO64, GIO32 or GIO32 bis slots, differentiating the later two by looking at a pin tied to the ground in the original GIO32, and tied "high" in GIO32 bis. For low throughput cards, GIO32 bis allowed a single device to be used on any machine supporting GIO, no matter what generation.