Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Нью-Орлеанс қаласында су бұру мәселесі қаланың 18 ғасырдың басында негіз қаланғаннан бері маңызды мәселе болып келген және бүгінгі күні де Нью-Орлеанс тарихындағы маңызды фактор болып табылады. Нью-Орлеанс (Нью-Орлеанс / Метари / Кеннер) қалалық аймағының орталық бөлігі ерекше жағдайға ие, себебі ол дерлік толығымен сумен қоршалған: солтүстікте Пончартрейн көлі, шығыста Борн көлі, шығыста және батыста батпақты жерлер, ал оңтүстікте Миссисипи өзені. Осы су объектілері арасындағы жердің жартысы теңіз деңгейінде немесе одан төмен орналасқан және жер бетіндегі судың табиғи ағып кетуіне мүмкіндік жоқ. Сондықтан, осы аймақта жауатын барлық суды булану арқылы немесе сорғылау арқылы шығару қажет. Осылайша, Нью-Орлеанс қалалық айманына су тасқынының қаупін Миссисипи өзені, Пончартрейн көлі, қаладағы каналдар және табиғи жауын-шашын құрайды. Өзен және көл суларының көтерілуін тоқтату үшін жасанды бөгеттер салынған, бірақ олар жауын-шашынды ішінде ұстап тұрып, кері әсерін тигізді және көптеген рет сәтсіз аяқталды. 2017 жылғы мәліметтерге сәйкес, Су және Кәріз басқармасы басқаратын Нью-Орлеанс сорғы жүйесі қаладан секунд сайын 100 кубометрден астам суды шығара алады. Сыйымдылығы көбінесе алғашқы сағатта жаңбырдың қарқындылығына байланысты, содан кейін сағатына белгілі бір көлемде сипатталады.
Drainage in New Orleans, Louisiana, has been a major concern since the founding of the city in the early 18th century, remaining an important factor in the history of New Orleans today. The central portion of metropolitan New Orleans (New Orleans/Metairie/Kenner) is fairly unusual in that it is almost completely surrounded by water: Lake Pontchartrain to the north, Lake Borgne to the east, wetlands to the east and west, and the Mississippi River to the south. Half of the land area between these bodies of water is at or below sea level, and no longer has a natural outlet for flowing surface water. As such, virtually all rainfall occurring within this area must be removed through either evapotranspiration or pumping. Thus, flood threats to metropolitan New Orleans include the Mississippi River, Lake Pontchartrain, canals throughout the city, and natural rainfall. Artificial levees have been built to keep out rising river and lake waters but have had the negative effect of keeping rainfall in, and have failed on numerous occasions. As of 2017, the New Orleans pumping system operated by the Sewerage and Water Board can pump water out of the city at a rate of more than per second. The capacity is also frequently described as in the first hour of rainfall followed by per hour afterward.
География
Нью-Орлеанс қаласы Миссисипи өзенінің дельтасында, өзеннің шығыс және батыс жағалауларында және Пончартрейн көлінің оңтүстігінде орналасқан. Қала бастапқыда өзен бойындағы табиғи бөгеттерде немесе жоғары жатқан жерлерде қоныстанды. 1960 жылдары бұрынғы батпақтар мен саздақты жерлерді қамтитын, әлдеқайда кеңірек аумақты қоршау үшін су тасқынынан қорғайтын және адам жасаған бөгеттер салынды. Уақыт өте келе, жақын маңдағы батпақтарды сору арқасында төменгі жатқан аймақтарды дамытуға мүмкіндік туды. Бүгінде Нью-Орлеанның үлкен бөлігі жергілікті теңіз деңгейінде немесе одан төмен жатыр, ал қаланың кейбір бөліктерінің биіктігі төмендеп бара жатқанына қатысты деректер бар. 2007 жылы Тулан және Ксавьер университеттері жүргізген зерттеуде "Орлеан, Джефферсон және Сент-Бернард округтерінің 51% теңіз деңгейінде немесе одан жоғары орналасқан" деген мәлімет келтірілді. Алайда, 2016 жылы ASCE Journal of Hydrologic Engineering журналында жарияланған соңғы зерттеуде "Нью-Орлеанның көп бөлігі – шамамен 65% – Пончартрейн көлінің орташа биіктігімен салыстырғанда теңіз деңгейінде немесе одан төмен жатыр" делінген. Нью-Орлеан аймағының жазық және төмен жатқан жеріне байланысты, су тасқынының қаупін азайту үшін күрделі бөгеттер, каналдар және сорғылар жүйесі қажет.
The city of New Orleans is located in the Mississippi River Delta on the east and west banks of the Mississippi River and south of Lake Pontchartrain. The city was originally settled on the natural levees or high ground, along the river. In the 1960s, floodwalls and man made levees were constructed around a much larger geographic footprint that included previous marshland and swamp. Over time, pumping of nearby marshland allowed for development into lower elevation areas. Today, a large portion of New Orleans is at or below local mean sea level and evidence suggests that portions of the city may be dropping in elevation due to subsidence. A 2007 study by Tulane and Xavier University suggested that "51% of the contiguous urbanized portions of Orleans, Jefferson, and St. Bernard parishes lie at or above sea level," with the more densely populated areas generally on higher ground. A more recent study published by the ASCE Journal of Hydrologic Engineering in 2016, however, stated, " most of New Orleans proper about 65% is at or below mean sea level, as defined by the average elevation of Lake Pontchartrain. Because of the low flat terrain of the New Orleans area, a complex system of levees, canals, and pumps are required to reduce the risk of flooding.
Тарих
Миссисипи өзенінің бойындағы табиғи бөгеттер жыл сайынғы су тасқынынан қалған топырақ шөгінділерінің нәтижесінде пайда болды. Жаңа Орлеанға таңдалған жердің көптеген артықшылықтары болды. Өзен мен Пончартрейн көлі арасындағы қашықтық ең қысқа болғандықтан, Луизиана үндістері бұл аймақты екі су жолының арасында тасымалданатын тауарлар үшін қойма және сауда орталығы ретінде ұзақ уақыт бойы пайдаланған. Құрдың тар жолағы әскерлердің жылдам қозғалысына көмектесті, ал өзеннің жарты ай пішіні төменнен келе жатқан кемелерді баяулатып, оларды оққа ұшыратуға мүмкіндік берді. Артықшылықтарына қарамастан, су тасқыны әрқашан қауіпті болып келді. Алғашқы жасанды бөгеттер мен каналдар отаршылдық дәуірдің басында салынды. Олар Нью-Орлеанды Миссисипи өзенінен болатын әдеттегі су тасқынынан қорғау үшін салынған. Өзеннен алыс орналасқан "қаланың арт жағы" бастапқыда Пончартрейн көліне қарай ағып жатқан батпақтарға құйылатын. Көл жағынан болатын су тасқыны сирек және аз зиянды болды, өйткені ескі қаланың көп бөлігі өзен жағасындағы биік жерге салынған. Қаланың өсуіне байланысты жерге деген сұраныс артып, су тасқынына бейім төменгі аймақтарға кеңейтуге мүмкіндік туды. 19-шы ғасырдың көп бөлігінде тұрғын үйлердің көпшілігі көше деңгейінен кем дегенде бір футқа (көбінесе бірнеше футқа) көтерілді, өйткені көшелердің мезгіл-мезгіл су басуы сол кезде анық болды. 1830 жылдары штат инженері Джордж Т. Данбар көшелердің астындағы кең ауқымды жер асты суару каналдары жүйесін ұсынды. Мақсаты – суды гравитация күшімен төменгі батпақтарға ағызу, осыған қоса каналдар мен механикалық сорғыларды пайдалану. Қаланың алғашқы бу қозғалтқышымен жұмыс істейтін су сорғылары осы онжылдықта салынды, олар кеменің дөңгелегінен бейімделген және Орлеан каналы арқылы суды Байо Сент-Джонға дейін итеру үшін пайдаланылды. Алайда, Данбардың жоспарларының тек бірнешеуі ғана іске асырылды, өйткені 1837 жылғы экономикалық дағдарыс бір ұрпаққа созылған масштабты жақсартуларды тоқтатты. 1859 жылы геодезист Луи Х. Пилие суару каналдарын жақсартты, кейбір бөліктерін кірпішпен қаптады. Суды каналдар арқылы көлге ағызу үшін төрт үлкен бумен жұмыс істейтін "су сорғыш машиналары" салынды. 1871 жылы қалада суаруды жақсарту және қала ішіндегі шағын кемелерді тасымалдау үшін 58 шақырымнан астам каналдар салынды. Алайда, бұрынғы күш-жігерге қарамастан, 19-шы ғасырдың соңында жаңбырдан кейін көшелердің сумен толуы жиі кездесетін, кейде бірнеше күнге созылатын. 1893 жылы қала әкімдігі қаланың суару проблемаларын шешу үшін Суару кеңесші кеңесін құрды. Осы мақсатта кең көлемде топографиялық карталар жасалып, елдің ең үздік инженерлерімен кеңестік. 1899 жылы облигация шығарылып, Нью-Орлеанның Кәріз және Су басқармасын қаржыландырған және құрған 2 миллион долларлық мүлік салығы бекітілді. Кәріз және Су басқармасы қаланың суын құюға, сонымен қатар қала үшін заманауи кәріз және су құбыры жүйесін салуға жауапты болды, ол кезде қала әлі де цистерналар мен дәретханаларға көп тәуелді болды. (Қаланың бөгеттері мен су тасқыны жүйесін қадағалауды басқа ұйым – Орлеанс бөгеті жөніндегі басқарма жүзеге асырды.) Кәріз және Су басқармасы А. Болдуин Вудты тапты, ол жас инженер болды, ол суару және сорғылау жоспарларын бақылап қана қоймай, сонымен қатар сорғылар мен сантехниканы жақсартудың бірнеше түрлерін ойлап тапты. Бұл жақсартулар тек Нью-Орлеанда ғана емес, бүкіл әлемде қолданылды. 20-шы ғасырдың басында бұрын батпақ жер болған немесе тек сиыр жайылымына ғана жарамды деп саналған жерлердің көп бөлігі (мезгіл-мезгіл су тасқынынан) кептірілді. Содан кейін қала өзенге жақын табиғи биік жерлерден және табиғи байоудан алыстаған қырқалардан кеңейді. 1927 жылдың 15 сәуірінде, 1927 жылғы Ұлы Миссисипи су тасқыны деп белгілі болған оқиғада, қала 19 сағат ішінде мол жаңбырға ұшырады. Сол кезде қаланың сорғыларының көп бөлігі қалалық электр жүйесіне толық тәуелді болды, ол дауылдың басында істен шықты, сорғыларды желіден шығарып, қалада кең ауқымды су тасқынына әкелді. Осыдан кейін, электр энергиясы тоқтаса, сорғыларды кемінде бір күн бойы жұмыс істеуге жеткілікті отынмен дизель генераторлары қосылды. Жергілікті тұрғындарда "Жұма күнгі су тасқыны" деп белгілі болған бұл оқиға Миссисипи өзенінің деңгейі қаланың бөгеттерінде қауіпті түрде жоғары болған кезде болды, бірақ кең ауқымды су тасқынымен тікелей байланысты емес. Сол жылы Пончартрейн көлінің жағалауында кең ауқымды бөгеттер жүйесін салу жобасы да басталды. 1945 жылдан кейін көлге дейінгі барлық жерлер дамытылды. Қаланың жүйесі 1947 жылғы Форт-Лодердейл дауылы қалаға тікелей соққан кезде тиімді болды. Вудтың су сорғылары қаланың дененің көп бөлігін құрғақ ұстады, ал Джефферсон округінің Шығыс жағасындағы көршілес қалалар (сол кезде сонымен салыстырылатын жүйе жұмыс істемеді) 2 метрге дейін суға батты. Қаланың көп бөлігі 1965 жылғы Бетси дауылынан ауыр су тасқыны болмады, бірақ ерекше жағдай – Төменгі Тоғызыншы аудан. Төменгі Тоғызыншы аудан Индустриалды канал мен Gulf Intracoastal Waterway арқылы қаланың қалған бөлігінен бөлінген. Ол жаңбырдан емес, Индустриалды канал бөгетінің бұзылуынан суға батты, нәтижесінде ауданда катастрофалық су тасқыны мен адам өлімі болды. 1980 жылдарға қарай қала 89 сорғысы бар 20 сорғы станциясынан тұратын жүйеге ие болды, олардың біріктірілген қуаты минутына белгілі бір көлемді құрады, бұл Огайо өзенінің ағысымен тең. 1995 жылдың мамырында, кейбір жерлерде 12 сағат ішінде 15 сантиметрге дейін жаңбыр жауып, сорғылау қуатын басып, қаланың маңызды бөліктерін су басты. Кейбір төменгі аймақтардағы плитка үйлер суға батты, ал қаланың су басқан көшелеріндегі көптеген автомобильдер сақтандыру компанияларымен жазылмайтын жағдай деп танылды. Бұл ең зардап шеккен аймақтарда суару қуатын арттыру жобаларына түрткі болды. 2005 жылдың басына қарай қалада 148 су сорғысы болды.
The natural levees along the Mississippi River were a result of soil deposits left from the river's annual floods. The site chosen for New Orleans had many advantages. Because it sits where distance between the river and Lake Pontchartrain is shortest, Louisiana Indians had long used the area as a depot and market for goods carried between the two waterways. The narrow strip of land also aided rapid troop movements, and the river's crescent shape slowed ships approaching from downriver and exposed them to gunfire. Despite the advantages, flooding was always a hazard. The first artificial levees and canals were built in early colonial times. They were erected to protect New Orleans against routine flooding from the Mississippi River. The "back of town" away from the river originally drained down into the swamps running toward Lake Pontchartrain. Flooding from the lake side was rare and less severe as most of the old town had been built on high ground along the riverfront. As the city grew, demand for more land encouraged expansion into lower areas more prone to periodic flooding. For most of the 19th century most residential buildings were raised up at least a foot above street level (often several feet), since periodic flooding of the streets was a certainty at the time. In the 1830s state engineer George T. Dunbar proposed an ambitious system of underground drainage canals beneath the streets. The goal was to drain water by gravity into the low lying swamps, supplementing this with canals and mechanical pumps. The first of the city's steam engine powered drainage pumps, adapted from a ship's paddle wheel and used to push water along the Orleans Canal out to Bayou St. John, was constructed in this decade. However, only a few of Dunbar's plans were actually implemented as the panic of 1837 largely ended major systematic improvements for a generation. In 1859 surveyor Louis H. Pilié improved the drainage canals, bricking in some portions. Four large steam "draining machines" were built to push water through the canals into the lake. In 1871, some 36 mile (58 km) of canals were built in the city for both improved drainage and small vessel shipping within town. However, despite earlier efforts, at the end of the 19th century it was still common for water to cover streets from curb to curb after rainstorms, sometimes for days. In 1893, the city government formed the Drainage Advisory Board to come up with better solutions to the city's drainage problems. Extensive topographical maps were made and some of the nation's top engineers were consulted. In 1899, a bond was floated, and a 2 mill per dollar property tax approved, which funded and founded the Sewerage & Water Board of New Orleans. The Sewerage & Water Board had the responsibility of draining the city along with constructing a modern sewage and tap water system for the city, which, at the time, still relied heavily on cisterns and outhouses. (A different entity, the Orleans Levee Board, was in charge of supervision of the city's levee and floodwall system.) The Sewerage & Water Board found A. Baldwin Wood, a young engineer who not only supervised the plans for improved drainage and pumping, but also invented a number of improvements in pumps and plumbing in the process. These improvements were not only used in New Orleans, but adopted all over the world. As the 20th century progressed, much of the land that had previously been swampland or considered fit for no other use than cow pasture (due to periodic flooding), was drained. The city then expanded back from the natural higher ground close to the river and away from the natural bayou formed ridges. On April 15, 1927, in what became known as the Great Mississippi Flood of 1927, the city was deluged by a downpour of some of rain within 19 hours. At the time, almost all of the city's pumps relied completely on the municipal electricity system, which went out early in the storm, thus knocking the pumps off line, which led to extensive flooding in the city. After this, back up diesel generators with sufficient fuel to run the pumps for at least a day if electricity failed were added to the pumping stations. The "Good Friday Flood", as it was known locally, happened when the Mississippi River levels were dangerously high along the levees at the city, but was not directly connected to the more wide ranging flood. That year also saw the start of a project to build a more extensive system of levees on the shoreline of Lake Pontchartrain. After 1945, all land up to the lake had been developed. The city's system was effective when the 1947 Fort Lauderdale Hurricane directly hit the city. Wood's drainage pumps kept the city proper mostly dry, while the neighboring suburbs on the East Bank of Jefferson Parish (which at the time did not have a comparable system operational), flooded under up to 6 feet (2 m) of water. Most of the city weathered Hurricane Betsy in 1965 without severe flooding, with the major exception of the Lower Ninth Ward neighborhood. The Lower Ninth Ward is separated from the rest of the city by the Industrial Canal and Gulf Intracoastal Waterway. It was flooded not by rainfall, but by a breach in the Industrial Canal levee, resulting in catastrophic flooding and loss of life in the neighborhood. By the 1980s, the city boasted a system of 20 pumping stations with 89 pumps, with a combined capacity of per minute, equal to the flow of the Ohio River. In May 1995, torrential rains (up to in 12 hours in some places) overwhelmed pumping capacity, flooding substantial portions of the city. Slab houses in some low areas were flooded, and great numbers of automobiles on the city's flooded streets were declared insurance write offs. This prompted projects increasing drainage capacity in the worst hit areas. By early 2005, the city had 148 drainage pumps.
Катрина даулы
Қаланың сумен қамтамасыз ету тарихындағы ең үлкен апат 2005 жылғы 29 тамызда «Катрина» дауылы шапқанда болды, содан кейін қаланың сексен пайызы су астында қалды. «Катрина» 28 тамыздағы түні қалаға тропикалық дауыл жағдайларын әкелді, ал келесі күні дауыл жағдайлары басталып, түстен кейінге дейін жалғасты. Дауылдың өзі қаланы су баспады. Керісінше, дұрыс жобаланбаған бөгеттер мен су тасқыны қабырғаларының бірқатар сәтсіздіктері Мексика шығанағы мен Пончартрейн көлі суының қалаға ағып түсуіне мүмкіндік берді. Өнеркәсіптік канал Миссисипи өзенінің шығанағы арқылы ағып түскен дауыл толқыны бірнеше жерде бөгеттер мен су тасқыны қабырғаларын бұзып, тек Төменгі Тоғызыншы округті ғана емес, сонымен қатар Шығыс Нью-Орлеан мен Жоғарғы Тоғызыншы округтің кейбір бөліктерін су басты. Осы уақытта Пончартрейн көлінен дауылдан шыққан сулар қалаға ағып түсті, алдымен 17-ші көшедегі каналдың бұзылуынан, содан кейін Лондон даңғылындағы каналдың екі жағындағы екі бұзылудан. Бұл каналдар қала көшелерінен суды көлге құюға арналған еді. Дауылдың салдарынан су ағыны кері бұрылды, ал су деңгейі көтерілген сайын су бұру жүйесі бұзылып кетті. Кейінгі тексерулер көрсеткендей, бұл жерлерде су деңгейі ешқашан су тасқынынан сақталған қабырғалардың үстіне шықпаған, бірақ оның орнына бөгеттер қауіпсіз толеранттылық шегінде деп есептелген су деңгейімен сәтсіздікке ұшырады. Өнеркәсіптік каналдың батысындағы қаланың көп бөлігінде дауылға дейін эвакуацияланбаған тұрғындар дауылдан кейін көшелерінің құрғағанын және дауылдан түскен жауын-шашын сәтті сорғыланып жатқанын көруге қуанды. Алайда, бөгеттердің көптеп бұзылуынан апат кеңінен тарала бастады. Қаланың жарылудан алыс аймақтарында су тасқыны көшелер арқылы емес, көше астындағы дауылдық су бұрғыларынан келді, кейбір жерлерде жарты сағат ішінде көшелерді құрғақтан 1 метрден төмен суға айналдырды. 30 тамызда кешке қаланың 80 пайызы су астында қалды. (Бұл көрсеткішке су тасқынының әртүрлі деңгейлері бар аудандар кіреді, мысалы, көшелерді су басады, бірақ үйлерге ешқашан кірмейді, немесе үйлер толығымен шатырларға дейін су астында қалады.) Қаланың көптеген сорғы станциялары суға батып кетті. Су желісінен жоғары орналасқан бірнеше станцияның қуаты болмады, ал авариялық дизель отыны бітті. Бұл станциялар су тасқынындағы кішкентай аралдар сияқты болды, тіпті егер олар қайта іске қосылатын болса да қолжетімсіз еді. Индустриалды каналдың батысындағы қаланың көп бөлігі үшін су тасқыны деңгейі 19-ғасырдың ортасындағы дауылдардағы деңгеймен бірдей болды, олар да «Катрина» сияқты үлкен дауылдар «көл су тасқынына» себеп болды, Пончартрейн көлін Оңтүстік жағалауға қарай итеріп жіберді. Бұл бұрынғы дауылдар кезінде қаланың төменгі жатқан аудандарында аз даму болғандықтан, өмір мен мүлікке келген зиян әлдеқайда аз болды. Индустриалды каналдың батысында қаланың су баспаған немесе аз су басқан бөліктері көбінесе 1900 жылға дейін табиғи түрде биік жерде дамыған аудандарға сәйкес келді. 31 тамызда су деңгейі төмендей бастады. Қаладағы су деңгейі Пончартрейн көлінің деңгейіне жетті, ал көл шығанаққа құйыла бастаған кезде, қаладағы кейбір сулар олар кірген бөгеттердің бұзылуы арқылы көлге ағыла бастады. 19 ғасырдағы көл су тасқынында су көп ұзамай көлге ағып кетті, себебі сол жақта бөгеттер болмады. 2005 жылы бөгеттер көлді қаладан тыс ұстауға жеткіліксіз болса да, тіпті бұзылған түрінде олар су тасқынының көп бөлігін кері ағып кетуіне жол бермеуге жеткілікті болды. Бұзылулар біртіндеп толтырылған кезде, кейбір қалалық сорғылар қайта іске қосылды, оларды АҚШ Армиясының Инженерлік корпусы әкелген қосымша сорғылар толықтырды. Қаланың кейбір құтқарылған сорғыларын су тасқыны суларын сорғылаған каналдардың істен шығуына байланысты қайта іске қосу мүмкін болмады. Бұзылған жерлерді жабу және су тасқынын жою бірнеше аптаға созылды, ал қыркүйек айының соңында «Рита» дауылынан болған су тасқынынан кейін жағдай нашарлады.
The greatest catastrophe in the city's drainage history occurred on August 29, 2005 when it was hit by Hurricane Katrina, after which eighty percent of the city flooded. Katrina brought tropical storm conditions to the city starting the night of 28 August, with hurricane conditions beginning the following day and lasting through the afternoon. The hurricane itself did not flood the city. Rather, a series of failures in mis designed levees and floodwalls allowed water from the Gulf of Mexico and Lake Pontchartrain to flow into the city. The Industrial Canal was overwhelmed when a storm surge, funneled in by the Mississippi River Gulf Outlet, overflowed and breached levees and floodwalls in several locations, flooding not only the Lower Ninth Ward, but also Eastern New Orleans and portions of the Upper Ninth Ward west of the Canal. Meanwhile, waters from storm swollen Lake Pontchartrain poured into the city, first from a breach in the 17th Street Canal, and then from a pair of breaches in both sides of the London Avenue Canal. These canals were among those used to channel water pumped from city streets into the lake. The storm caused the flow to reverse, and as water levels rose the entire drainage system failed. Examinations afterwards showed that water levels in these locations never topped the floodwalls, but instead the levees failed with a water level supposedly within their safe tolerance. In much of town west of the Industrial Canal, residents who did not evacuate before the storm reported that after the storm they were relieved to see their streets dry and the precipitation from the storm successfully pumped out. However, disaster was already spreading from the series of levee breaches. In areas of town far from the breaches, flood water came not in through the streets, but up from the storm drains beneath the street, in some places changing streets from dry to under 3 feet (1 m) of water within half an hour. By the evening of August 30, some 80% of the city was under water. (This figure includes areas of widely differing flood levels, ranging from areas where streets were covered with water which never rose into homes to areas where homes were entirely submerged over the rooftops.) Most of the city's pumping stations were submerged. The few above the water line had no power and the emergency diesel fuel had run out. These few were often tiny islands in the flood, inaccessible even if intact enough to hypothetically be turned back on. For most of the city to the west of the Industrial Canal, the flood levels were much the same as those reached in mid 19th century storms when, like Katrina, major hurricanes created a "lake flood" by pushing Lake Pontchartrain up into the South Shore. At the time of these earlier storms the lower lying areas of the city had little development, so effects on life and property were much less severe. West of the Industrial Canal, the parts of the city unflooded or minimally flooded largely corresponded with areas of the city developed on naturally higher ground before 1900. On August 31, flood levels started to subside. The water level in the city had reached that of Lake Pontchartrain, and as the lake started to drain back into the Gulf, some water in the city started to flow into the lake via the same levee breaches they had entered through. In 19th century lake floods, the water soon flowed back into the lake as there were no levees on that side. In 2005, while the levees proved inadequate to keep the lake out of the city, even in breached form they were sufficient to keep much of the flooding from flowing back out. As breaches were gradually filled, some city pumps were reactivated, supplemented by additional pumps brought in by the United States Army Corps of Engineers. Some of the city's pumps which survived could not be reactivated because of the failures of the canals that they pumped flood waters into. The combined task of closing breaches and pumping the flood waters out took weeks and was compounded by a setback in late September due to further flooding from Hurricane Rita.
Катринаның салдары
2005 жылдың қазан айының басына қарай қалада су тасқынынан қалған тек бірнеше шағын аймақтар ғана болды, бірақ Катринадан кейінгі апатты су тасқыны қаладағы үйлер мен кәсіпорындардың басым бөлігін күрделі жөндеулер немесе күрделі жөндеу жұмыстары аяқталғанша пайдалануға жарамсыз қалдырды. 2005 жылдың 30 қарашасында New Orleans Times Picayune газетінде жарияланған мақалада зерттеулер 17th Street Canal бөгетінің АҚШ Армиясының Инженерлік корпусы жасаған негізгі жобалау қателіктері салдарынан "сәттілікке жетпеуіне" тиіс екені көрсеткені айтылды. Қосымша тергеулер Лондон авенюі каналының, Индустриалды каналдың, MRGO және басқа да бөгеттер мен су тасқынынан қорғайтын қабырғалардың жобалау және құрылысындағы тағы да көп проблемаларды анықтады. Қаланың дренаждық сорғыларының көпшілігі дауылдан кейін қайта іске қосылса да, кейбір әдетте сенімді сорғылар 2006 жылы коррозияға ұшырап істен шықты. Бұл Катринаның тұзды суына электр сымдарының батып кетуінен болды. Алдын ала шара ретінде Инженерлік корпус Пончартрейн көліндегі дренаждық каналдардың аузына су тасқыны қақпаларын орнатты, көлдің су деңгейі көтерілген жағдайда олар жабылады. Бұл көл суының осал каналдарға ағып кіруін болдырмаса да, қақпалар жабылғанда қаланың жаңбыр суын сырғыту мүмкіндігін күрт шектейді. 2006 жылдың наурыз айында USACE орнатқан уақытша сорғылардың кемшілігі анықталды.
By the start of October 2005, only a few small areas of flood waters remained within the city, but the disastrous flooding in the aftermath of Katrina left the majority of the city's houses and businesses so damaged as to be unusable until major renovations or repairs could be made. An article in the New Orleans Times Picayune on 30 November 2005 reported that studies showed the 17th Street Canal levee was "destined to fail" as a result of fundamental design mistakes by the United States Army Corps of Engineers. Additional investigations found more problems with the design and construction of the London Avenue Canal, Industrial Canal, MRGO, and other levees and flood walls. While the majority of the city's drainage pumps were able to be reactivated after the storm, some of the usually reliable pumps failed in 2006 due to corrosion. This was caused by wiring being submerged in the brackish water from Katrina. As a stop gap measure, the Corps of Engineers installed flood gates at the mouths of the drainage canals at Lake Pontchartrain, to be closed if the lake water level rises. While this prevents lake waters from flowing into the vulnerable canals, it also severely limits the ability of the city to pump out rain water while the gates are closed. In March 2006, it was revealed that temporary pumps installed by the USACE were defective.
Катринадан кейінгі су тасқыны
2008 жылы «Густав» дауылы Луизиана штатының оңтүстік-шығыс жағалауына соқты, бірақ су тасқынының әсері минималды болды. 2012 жылы баяу жылжыған «Айзек» дауылы қаланың жекелеген аймақтарына көп жауын шашын жаудырды, бұл Нью-Орлеанның су сору қабілетінен асып кетті, алайда су тасқынының әсері аз болды. 2017 жылдың 5 тамызы күні сағат 15:00 шамасында 3-4 сағатқа созылған ауыр жаңбыр Нью-Орлеанның орталық бөліктерінде кең ауқымды су тасқынына әкелді. Жауын-шашынның мөлшері – жыл сайын 10-нан 1-ге дейін немесе 100-ге 1 болу ықтималдығы бар – қаланың су сору қабілетінен жоғары болды. Көптеген жолдар бірнеше метр суға батып, көліктер су астында қалды, ал кейбір ғимараттарға су кірді. Кейіннен Нью-Орлеанның 148 су сору насосының 16-сы және су сору жүйесіне қуат беретін 5 турбинаның 3-і істен шыққандығы анықталды, бұл жаңбыр кезінде су сору қабілетін күрт төмендетті.
In 2008, Hurricane Gustav impacted the southeast Louisiana coast, but caused minimal flood impacts. In 2012, slow moving Hurricane Isaac dropped up to of rainfall on isolated parts of the city which exceeded New Orleans' pumping capacity, however minimal flood impacts were noted. On the afternoon of August 5, 2017, heavy rainfall over a roughly 3 4 hour period caused significant flooding across central sections of New Orleans. The rainfall – estimated as having only a 1 in 10 to 1 in 100 chance of occurring annually – was higher than the city's pumping capacity. Numerous roadways were flooding with several feet of water, vehicles were flooded, and water entered some structures. It was later revealed that 16 of New Orleans' 148 drainage pumps and 3 of 5 turbines which provide power to the pumping system were out of service, severely reducing pumping capacity during the rain event.