Монро қаласының тарихы мен географиясы

Кіріспе

Монро – АҚШ, Нью-Гэмпшир штатының Графтон округіндегі қала. 2020 жылғы халық санауы бойынша халқы 864 адамды құрайды. Қала Коннектикут өзенінің жағасында, Вермонт штатындағы Барнет қаласының қарсы жағында орналасқан. Бұл қала бастапқыда Лайманның бір бөлігі ретінде құрылған.

Тарих

1762 жылы колониялық губернатор Джон Вентворт 64 адамға грант («№ 11») берді, олар әрқайсысының жерлерінің оннан бір бөлігін тазартуға, егін салуға және қоныстандыруға міндетті болды, әйтпесе гранттан айырылар еді. Бұл әрекетті тек екеуі ғана жасады, бірақ 1769 жылы мерзімі тағы бес жылға ұзартылды. Алғашқы 64 грант алушының 11-і Лайман атымен белгілі болды. Сол жылы Вентворт Портсмуттен, Нью-Гэмпширден келген полковник Джон Хёрдқа Монро аумағындағы жердің бір бөлігін берді. Грант «Хардтың жері» деп аталды және Коннектикут өзеніндегі «Бұғы аралдары» деп аталатын бес кішкентай аралды, сондай-ақ қазіргі Ауылдық көпірден Он Бес Мильдік сарқыраманың табанына дейінгі жерді қамтыды. Хардтың жері мен губернатордың жерінен басқа, Лайманның 64 бөлігінің 23-і «Батыс Лайман» немесе «Лайман жазығында», қазіргі Монро аумағында орналасқан, қазіргі аумақтың аз бөлігін құрады. 1897 жылы оңтүстік жағынан Баттың бір бөлігі қосылды. Тиісті қарастырудан кейін, ол президент Джеймс Монроның құрметіне аталды. 1860 жылы Монроның 619 тұрғыны болды. 1880 жылы халық саны 504-ке дейін азайды. Революциялық соғыс сарбазы «Капитан» Филипп Паддлфорд 1790 жылы қоныстанды және қазір Смит Брук деп аталатын жерде Монроның алғашқы ағаш кесетін және диқандық диқаншылық зауытын салды. Питер Паддлфорд (1785–1859) – жабық көпірлер үшін ағаш Паддлфорд фермасын ойлап тапқан. Оның көптеген түпнұсқа көпірлері әлі де тұр. Ол 1833 жылы Монродан Макиндосқа (Вермонт штаты) дейінгі «үшінші Лайман көпірін» салдырды, өйткені 1826 жылғы су тасқыны Коннектикут өзеніндегі барлық көпірлерді қиратқаннан кейін. Бұл 91 метрден астам ұзындығы бар қарағайдан жасалған жабық көпір болды және 96 жылдан астам уақыт бойы тұрды, бұл оны өзендегі ең көне көпірлердің біріне айналдырды. және «Комерфорд люксінің» аты берілді. Бұрын «Он Бес Мильдік сарқырама» деп аталған бөгет қазір су тасқынын бақылау, суару және Жаңа Англия штаттарына электр қуатын беру үшін қолданылады. Салынған кезде ол АҚШ-тағы ең үлкен «тұрақтау қабырғасы» болды, ол бетоннан көп көлемді білдірді. 2000 жылғы халық санауы бойынша қалада 759 адам, 310 үй шаруашылығы және 231 отбасы тұрды. Халық тығыздығы 333 тұрғын үй бірлігін құрады. Қаланың нәсілдік құрамы 97,63% ақ, 0,00% афроамерикандық, 0,00% американдық үндістер, 0,13% азиялық, 0,00% Тынық мұхиты аралдары, 0,00% басқа нәсілдер және 2,24% екі немесе одан көп нәсілдер. Халықтың 0,00% испандық немесе латындықтарды құрады. 310 үй шаруашылығының 27,7% -ында 18 жасқа дейінгі балалар тұрады, 65,8% -ы бірге тұратын ерлі-зайыптылар, 5,5% -ы күйеуі жоқ әйелдер, ал 25,2% -ы отбасы емес. Үй шаруашылығының 21,0% жеке адамдардан, ал 11,6% -ы 65 жастан асқан жалғыз басты адамдардан тұрады. Үй шаруашылығының орташа көлемі 2,45 адам, ал отбасының орташа көлемі 2,82 адамды құрады. Қала тұрғындарының 22,5% -ы 18 жасқа дейінгілер, 5,9% -ы 18-24 жас аралығындағылар, 24,1% -ы 25-44 жас аралығындағылар, 28,2% -ы 45-64 жас аралығындағылар, ал 19,2% -ы 65 жастан асқандар. Орташа жас 44 жас болды. Әр 100 әйелге 100,3 еркек тиесілі. 18 жастан асқан 100 әйелге 101,4 еркек тиесілі. Тұрғындардың орташа жасы: 43,9 жас. Үйдің орташа құны: 98 700 доллар. Монро тұрғындарының 22% -ы 25 жастан асқан бакалавр немесе жоғары оқу орнынан шыққан. Қаладағы үй шаруашылығының орташа табысы 42 411 доллар, ал отбасының орташа табысы 46 346 долларды құрады. Ер адамдардың орташа табысы 35 125 долларға, ал әйелдердің орташа табысы 26 458 долларға тең. Қаланың жан басына шаққандағы табысы 19 730 долларды құрады. Халықтың 1,6% және отбасылардың 0,9% кедейлік шегінен төмен тұрды. 18 жасқа толмағандардың 0,0% және 65 жастан асқандардың 2,1% кедейлік шегінен төмен өмір сүрді.

In 1762, colonial Governor John Wentworth issued a grant ("Number 11") to 64 persons obligated to clear, farm and settle one tenth of each of their parcels or forfeit the grant. Only two made the attempt, but the charter was extended, in 1769, for another five years. Eleven of the original 64 grantees were named Lyman. In that same year, Wentworth also granted to one Colonel John Hurd of Portsmouth, New Hampshire, part of the land which is today within the bounds of Monroe. The grant was named "Hurd's Location" and included five small islands in the Connecticut River, known as "Deer Islands", and a parcel of land from below the present Village Bridge to the foot of Fifteen Mile Falls. In addition to Hurd's Location and the governor's , there were 23 lots of the 64 portions of Lyman located in "West Lyman", or the "Lyman Plain", now Monroe, making up less than of the present area. portion of Bath, to the south, was annexed in 1897. After appropriate consideration, it was named after President James Monroe. In 1860, Monroe had 619 residents. By 1880, the population had decreased to 504. "Captain" Phillip Paddleford, a Revolutionary War soldier, settled in 1790, and built Monroe's first sawmill and gristmill on what is now called Smith Brook. Peter Paddleford (1785–1859) was the inventor of the wooden Paddleford Truss for covered bridges. Many of his original bridges still stand. He was the builder of the "third Lyman Bridge" from Monroe to McIndoes, Vermont, in 1833, after the 1826 floods had taken out all bridges on the Connecticut River. It was a covered bridge of pine, over 300 feet (91 m) long, and stood for over 96 years, making it one of the oldest on the river. and became the namesake of the "Comerford Suite". The dam, located on what was once called "Fifteen Mile Falls", is now used for flood control, irrigation and generation of electrical power for transmission to New England states. At the time of its construction, it was the largest "retaining wall" in the United States, representing more than of concrete. As of the census of 2000, there were 759 people, 310 households, and 231 families residing in the town. The population density was There were 333 housing units at an average density of The racial makeup of the town was 97.63% White, 0.00% African American, 0.00% Native American, 0.13% Asian, 0.00% Pacific Islander, 0.00% from other races, and 2.24% from two or more races. 0.00% of the population were Hispanic or Latino of any race. There were 310 households, out of which 27.7% had children under the age of 18 living with them, 65.8% were married couples living together, 5.5% had a female householder with no husband present, and 25.2% were non families. 21.0% of all households were made up of individuals, and 11.6% had someone living alone who was 65 years of age or older. The average household size was 2.45 and the average family size was 2.82. In the town, the population was spread out, with 22.5% under the age of 18, 5.9% from 18 to 24, 24.1% from 25 to 44, 28.2% from 45 to 64, and 19.2% who were 65 years of age or older. The median age was 44 years. For every 100 females, there were 100.3 males. For every 100 females age 18 and over, there were 101.4 males. Median resident age: 43.9 years. Median house value: $98,700. 22% of Monroe residents age 25 and older have a bachelor's or advanced college degree. The median income for a household in the town was $42,411, and the median income for a family was $46,346. Males had a median income of $35,125 versus $26,458 for females. The per capita income for the town was $19,730. 1.6% of the population and 0.9% of families were below the poverty line. 0.0% of those under the age of 18 and 2.1% of those 65 and older were living below the poverty line.

Белгілі тұлға

Жан Харрис (1923–2012), бұрынғы жарына доктор Герман Тарноверді қастерлі өмірден ерте кетуіне қатысты жоғары беделді қылмыстық істе айыпталушы; Монро қаласында тұрды.