Кіріспе

Уильям Адамс Палмер (12 қыркүйек, 1781 ж. – 3 желтоқсан, 1860 ж.) – американдық заңгер және саясаткер. 1830 жылдары Антимасондық партияның көрнекті өкілі болған ол, Вермонт штатынан АҚШ Сенаторы (1818–1825) және Вермонттың 13-ші губернаторы (1831–1835) қызметтерін атқарғанымен ерекше көзге түсті. Коннектикут штатының Хеброн қаласында туған Палмер, Вермонт штатының Челси қаласына көшіп барғанға дейін заңды оқыды. Ол оқуын аяқтап, 1805 жылы адвокаттыққа қабылданды. Вермонттың бірнеше қаласында тұрып, Денвиллге қоныстанғанға дейін заң практикасын ашуға тырысты. Палмер демократиялық-республикалық саясаткер ретінде саяси өмірге белсенді қатысып, Каледония округінің сотында судья (1807–1808, 1811–1817) және Вермонт штатының Өкілдер палатасының мүшесі (1811–1812, 1818) болып қызмет етті. 1816–1818 жылдары Вермонт Жоғарғы Сотының төрешісі болды. 1818 жылы Палмер АҚШ Сенатына сайланды және 1825 жылға дейін сенатор болып қызмет етті. Оның өкілеттігі кезінде Демократиялық-республикалық партия Джон Куинси Адамс және Генри Клейді қолдаушыларға – Ұлттық Республикалық партияға және Эндрю Джексонды қолдаушыларға – Демократиялық партияға бөліне бастады. Палмер Ұлттық Республикалық партияға жақын болды. 1829 жылы Палмер Американың алғашқы үшінші партиясы – Антимасондық партияның құрылуына қатысты. Антимасондықтар жасырын қоғамдарға, әсіресе масондарға қарсы болды, олар демократиялық принциптерге қайшы келіп, үкіметті қоса бірнеше мекемені бақылайды деп санайтын. Антимасондық қозғалыс Вермонт штатында ерекше күшті болды және 1831 жылы Палмер губернатор болып сайланды. Ол 1834 жылға дейін жыл сайын қайта сайланды және 1831 жылдың қазанынан 1835 жылдың қазанына дейін губернаторлық қызметін атқарды. Губернаторлық қызметтен кейін Палмер ферма шаруашылығымен айналысып, Денвиллде заңгерлікпен шұғылданды. 1836–1837 жылдары Вермонт Сенатында қызмет етті. Палмер 1860 жылдың 3 желтоқсанында Денвиллде қайтыс болды және Денвилл Грин зиратына жерленді.

Өмірбаян

Палмер 1781 жылдың 12 қыркүйегінде Коннектикут штатының Хеброн қаласында Стивен Палмер мен Сюзанна (Сайер) Палмердің ұлы болып дүниеге келді. Ол Массачусетс штатының Чарльзтаун қаласын және Коннектикут штатының Нью-Лондон қаласын негіздеген Уолтер Палмердің ұрпағы еді. Бала кезінде балта ұстап жүргенде мұзға сығалап түсіп, бір қолының бөлігін жоғалтты. Ол Хеброн қаласында бастауыш білімін аяқтады, кейін Коннектикут штатының Жоғарғы сотының судьясы Джон Томпсон Петерстің және Вермонт штатының Челси қаласында Дэниел Бактың кеңсесінде заңды оқыды. Палмер 1805 жылы адвокаттыққа қабылданды және Данвиллге қоныстанғанға дейін Браунингтон, Дерби және Сент-Джонсбериде қызмет етті.

Мансап

Палмер 1807 жылдан 1808 жылға дейін және 1811 жылдан 1817 жылға дейін Каледония округінің мүліктер жөніндегі судьясы (Probate Judge) болып сайланды. Ол 1807-1815 жылдары округ сотының хатшысы, ал 1811-1812 жылдары және 1818 жылы Вермонт штатының Өкілдер палатасының мүшесі болды. Ол 1816-1818 жылдары Вермонт Жоғарғы Сотының судьясы қызметін атқарды, оның орнын Уильям Брейтон басты. 1817 жылы Палмер Вермонт университетінен Магистрлік дәрежесін (Master of Arts) құрметті түрде алды. 1818 жылы Палмер Джеймс Фиск отставкаға кеткеннен кейін босаған орынды толтыру үшін АҚШ Сенатына сайланды; қайта сайланды және 1818 жылдың 20 қазанынан 1825 жылдың 3 наурызына дейін қызмет етті; бастапқыда Демократиялық-Республикалық партиядан, ал 1823 жылдан бастап Ұлттық Республикалық партиядан. Содан кейін ол штаттық Өкілдер палатасына және судья лауазымына оралды. Ол сондай-ақ 1828, 1836 және 1850 жылдары Вермонт штатының Конституциялық конвенцияларына делегат ретінде қатысты. Палмер 1829 жылы Монпельерде Вермонттың Антимасондық партиясының алғашқы съезін ұйымдастырды. Ол 1831 жылы Антимасондық партияның тізімі бойынша Вермонт губернаторы болып сайланды және 1835 жылға дейін осы лауазымда қалды. Ол 1833 жылғы заң жобасын ұсынды, онда масондар сияқты кез келген ұйымда құпия ант қабылдаған адамға айыппұл салынады, сондай-ақ 1834 жылғы заңды ұсынды, ол Вермонт штатының Ұлы Ложасының жарғысын тоқтата тұруды көздеді. Оның басшылығымен әйелдерді қарыз үшін түрмеге жабу практикасы жойылды, он төрт жаңа мектеп ашылды, жеті жаңа банк лицензия алды және теміржол желісін кеңейтуге бағытталған заңдар қабылданды. Олар жеті баланың ата-анасы болды. Олардың бесеуі ересек жасқа жетті, олардың ішінде Уильям Б., Абиал К., Генри В., Фрэнк Р. және Эдвард болды.