Pee Shy – 1993-98 ж. Флоридадан шыққан инди-поп тобы. Лирикалық өлеңдері, ерекше музыкасымен танымал. Альбомдары, фестивалдердегі қатысулары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
насаушылық қылық
the anxiety disorder
Pee Shy (1993–1998) – Флорида штатының Тампа қаласынан шыққан инди-поп тобы. Олардың тапқыр, мәнді лирикасы және дәстүрден тыс, бірақ қарапайым аспаптары оларды қысқа ғана ірі лейбл карьерасына жеткізді, ол дәл олар ұлттық коммерциялық радиода таныла бастаған кезде аяқталды. Олар Mercury Records лейблымен екі альбом шығарды, Stereolab, Luna, Village People және Shannon Wright сияқты артистермен бірге сахнада өнер көрсетті, сондай-ақ Техас штатының Остин қаласындағы жыл сайынғы South by Southwest музыка фестивалінде екі рет қатысты. Олардың екінші альбомы "Don't Get Too Comfortable" 1998 жылдың ақпан айында ұлттық колледж музыка чарттарында 2-орынға ие болды.
Pee Shy (1993–1998) were an indie pop band from Tampa, Florida, whose clever, literate lyrics and unorthodox if primitive instrumentation led them to a brief major label career that ended just as they were attracting national commercial radio airplay. They released two albums for Mercury Records, played with artists including Stereolab, Luna, the Village People and Shannon Wright, and twice performed at the annual South by Southwest music festival in Austin, Texas. Their second album, Don't Get Too Comfortable, peaked at No. 2 in the national college music charts in February 1998.
Шығу тегі
Pee Shy дуэт ретінде басталып кетті: Тампаның сәнді Ибор Сити ауданындағы ақын және кітап дүкенінің иесі Синди Уилер негізінен аккордеонда ойнап, жетекші вокалды орындады, ал сөйлеу тілі патологы болуға оқып жүрген қоғамдық радио ди-джейі Дженни Юристо кларнет пен клавишатурада ойнап, кейде жетекші вокалды орындады. (Юристо 1997 жылы Тампа музыканты Эрик Моррисонға үйленгеннен кейін Джени Юристо Моррисон атанды.) "Бірге музыка жасау туралы көп әңгімелестік, бірақ мен ешқандай аспапта ойнай білмейтінмін", - деп еске алды Уилер бір сұхбатында. "Бір күні достарымның үйінде отырып, олардың аккордеоны бар екенін көрдім. Мен оны өзім-өзімнен үйреніп, ойнап көріп жаттым. Сосын Джени кларнетімен келіп, бірге авторлық әндер жазуға тырыстық". Pee Shy ретінде олардың алғашқы қоғамдық өнері 1993 жылдың 23 қыркүйегінде Ybor City-дегі Eighth Avenue Bistro-да өткен Thirsty Ear апталық поэзия оқу кешінде болды. 1994 және 1995 жылдары топ төрт мүшеге дейін кеңейді, музыкалық құралына гитара, бас және барабан қосылды, соның нәтижесінде бір журналист бұл құрамды "кларнеттердің, гитаралардың және кішкентай қыздардың дауыстарының әдемі циркі" деп атады. Alice Cooper, Guided by Voices, Daniel Johnston және Tsunami сияқты алғашқы ықпалдар топтың концерттері мен жазбаларына меланхолиялық, бірақ кейде абдырап қызықты атмосфера сыйлады, онда жас жігіттер, қазаға ұшыраған көлік апаттары және пиньята сияқты жүректер туралы әңгімелер шетелдіктердің ұрлауымен және Уилердің көшеде әйелдерді мазалаған ер адамдарға қарсы айтқан қатыгез сөздерімен үйлеседі.
Pee Shy began as a duo: Cindy Wheeler, a poet and bookstore owner in Tampa's trendy Ybor City neighborhood, primarily played accordion and sang lead vocals, while Jenny Juristo, a community radio DJ who was training to be a speech language pathologist, played clarinet and keyboards and occasionally sang lead. (Juristo became Jenny Juristo Morrison following her 1997 marriage to fellow Tampa musician Eric Morrison, of the band Home.) "We talked a lot about doing music together, but I didn't know how to play any instruments," Wheeler recalled in an interview. "I started house sitting for some friends of mine at some point and they had an accordion. I kind of started teaching myself how to play it, just kind of fooling around Jenny came over with her clarinet and we tried writing some original stuff together." Their first public performance as Pee Shy was on September 23, 1993, at the weekly Thirsty Ear poetry reading in Ybor City's Eighth Avenue Bistro. In 1994 and 1995, the band expanded to four members and added guitars, bass and drums to its musical arsenal, creating what one journalist called "a sweet circus of clarinets, guitars and little girl voices." Early influences such as Alice Cooper, Guided by Voices, Daniel Johnston and Tsunami yielded a melancholy yet at times absurdly joyful atmosphere to the band's concerts and recordings, in which tales of youthful boyfriends, fatal car crashes and piñata like hearts would mix with alien abductions and Wheeler's obscenity laden response to men who harass women on the street.
Үлкен лейбл келісім-шарты
Кейбір жергілікті сыншылар бастапқыда топтың өнерін "позерлік" және ұқыпсыз деп бағаласа да, бір жылдан аспайтын уақыт ішінде Pee Shy-дың екі кассеталық демосы мен шағын гастрольдері ұлттық назар аудара бастады. Бұл 1994 жылдың желтоқсан айында "Интервью" журналында жарияланған материалда және Уилер кейіннен "Sony мен PolyGram арасындағы "байқау соғысы"" деп атаған жағдайда көрінді. Соңында топ мүшелері PolyGram-ның Mercury Records лейблімен келісімшартқа отырды және 1995 жылдың көктемінде Нью-Йорк қаласына ұшып, өзінің алғашқы альбомын – Who Let All the Monkeys Out? жазды. Бірінші сингл – Уилер өзі және Юристоның жас жігіттерге деген әуесі туралы жазған Little Dudes әні болды. Бұл альбомды Galaxie 500 және Luna тобының вокалисі Дина Уорхэм продюсерлік етті, ол 1996 жылдың 2 сәуірінде, шамамен бір жылдан кейін ғана жарық көрді. Осы уақыт аралығында Pee Shy шағын, Тампада орналасқан Screw Music Forever лейблінде Yellow Race Car атты 7 дюймдік винилді шығарды, онда Monkeys альбомына енбеген екі Уорхэм продюсерлік еткен ән болды. Өздерінің бастамасымен, олар 1996 жылдың наурыз айында алғаш рет South by Southwest фестиваліне қатысты, бұл Юристо мен Уилер өнер көрсетімінің соңында сахнаға кездейсоқ құлап түскен кезде есімде қалдырды. "Кез келген басқа топ үшін бұл ұятты оқиға болар еді", - деп жазды St. Petersburg Times газеті. "Pee Shy үшін бұл көзге түсетін, керемет сәт болды". Оң пікірлерге және Mercury-дің Little Dudes (қаршада ғана жарық көрген) әнінің "күтпеген хитке" айналуына сенгеніне қарамастан, Monkeys альбомы шыққаннан кейінгі алғашқы төрт айда SoundScan деректері бойынша шамамен 1000 дана сатылды. Индустрияның кем дегенде бір сарапшысы Pee Shy-ды жаман уақытта пайда болғандықтан құрбан болды деп атады, себебі оның альбомы альтернативті музыканың сатылымы төмендеген кезде шықты, бірақ Юристо тобы келесі альбомда "көбірек агрессивтік және тұрақты" болуға үйренгенін айтты – егер ол жарық көрсе.
Though some local critics initially regarded the band's performances as "campy" and ragged, within little more than a year Pee Shy's two cassette demos and modest touring had begun attracting national attention. This manifested itself in a spread in Interview magazine in December 1994, along with what Wheeler later called a "bidding war" between Sony and PolyGram. The members eventually signed a contract with PolyGram's Mercury Records label, and in the spring of 1995 flew to New York City to record their first album, Who Let All the Monkeys Out? The first single was to be Little Dudes, a song Wheeler had written about her and Juristo's taste in younger boyfriends. That album, produced by Galaxie 500 and Luna frontman Dean Wareham, was not released until April 2, 1996, nearly a year later. In the meantime, Pee Shy released the vinyl 7 inch Yellow Race Car on the small, Tampa based label Screw Music Forever, containing two Wareham produced songs that had not made it onto Monkeys. On their own initiative, they also made their first appearance at South by Southwest in March 1996, an occasion made memorable when Juristo and Wheeler accidentally tumbled to the stage at the end of their set. "For any other band, it would have been an embarrassing show stopper of an accident," the St. Petersburg Times reported. "For Pee Shy, it was an eye catching, climactic moment." Despite positive national reviews and Mercury's stated belief that Little Dudes (finally released in November) was "a potential sleeper hit," Monkeys sold only about 1,000 copies during the first four months after its release, according to the SoundScan tracking service. At least one industry observer called Pee Shy a victim of bad timing, since its album came out just as alternative music was experiencing a decline in sales, but Juristo said the band had learned to be "more aggressive and consistent" with the next album—if there was one.
Нью-Йорк пен жаңа альбом
Жақындық лейблды оларды сақтап қалуға көндіруі мүмкін деген үмітпен, Пи-Шай 1996 жылғы 2 тамызда Санкт-Петербургтегі Мемлекеттік театрде қоштасу концертін өткізгеннен кейін Тампа шығанағынан Нью-Йоркке кетті. Veteran Voice музыка сыншысы Роберт Кристогау Уилердің альбомнан екі әнін – көңілді махаббаттың қасіретін баяндайтын «Мырза Шепті» және тыныш «Көп рахмет» әндерін – Backstreet Boys тобының «Бізде бар» әнімен бірге «таңдаулы үзінділер» деп атады. «Мырза Шепті» әні де бүкіл ел бойынша коммерциялық радиостанцияларда, соның ішінде Лос-Анджелестегі KROQ FM радиосында эфирге шықты. Уилердің тағы бір әні, «Арқан биі», сол жылы «Мелроуз-плейс» телесериалының бір көрінісінде фонограмма ретінде ойнатылды. 1998 жылдың наурыз айында Пи-Шай Indigo Girls тобының Эми Рэйінің де қатысқан South by Southwest фестивалінде екінші рет өнер көрсетті. Бұл концерт RollingStone.com сайтында World Wide Web арқылы тікелей эфирде көрсетілді.
Hoping proximity might persuade the label to keep them on, Pee Shy departed Tampa Bay for New York City after holding a farewell concert at the State Theater in St. Petersburg on August 2, 1996. Veteran Voice music critic Robert Christgau listed two of Wheeler's songs from the album—the peppy love gone wrong lament Mr. Whisper and the mellower Much Obliged—as "choice cuts," alongside We've Got It Goin' On by the Backstreet Boys. Mr. Whisper also received some airplay on commercial radio stations nationwide, including KROQ FM in Los Angeles. Another of Wheeler's songs, Rope Waltz, played in the background of a scene that year on the television series Melrose Place. In March 1998, Pee Shy performed for a second time at South by Southwest, to an audience that included the Indigo Girls' Amy Ray. This show was broadcast on the World Wide Web by RollingStone. com.
Бөліну
Осы көзге көрінетін табысқа қарамастан, Pee Shy 1998 жылдың соңында Уиллер мен Юристо егжей-тегжейлі талқылаудан бас тартқан себептермен тарап кетті. "Біз бастағанда ештеңе ойнай алмадық, бірақ таланттың ядросы энергия, тілек сияқты нәрсе болды", - деді Юристо Моррисон 2002 жылы Санкт-Петербург Таймс газетіне берген сұхбатында. Соңында ол газетке: "Біз көңіл көтеруді тоқтаттық. Бұл табиғи түрде нашарлау болды, тоқтату уақыты келді" деді. Топ мүшелері бұл атаудың Уилердің бұрынғы жігітінен алған лақап атынан шыққанын түсіндірді. Олар бастапқыда "Pee Shy" деген әнді орындаған, онда зәрді ұстап тұру айтылмаған құштарлықтың метафорасы болды, бұл маңызды жолмен көрсетілді: "Егер сен кетпесең, мен бастай алмаймын". Топ бұл әнді жазбаға сақтаған жоқ. 2000 жылдың желтоқсанындағы Journal of Contemporary Ethnography журналындағы мақала, 1990-жылдардың ортасындағы Ибор Ситидің "богемиялық" мәдениетін зерттеген, Pee Shy-ді "өздігінен жасалған топтың корпоративтік сатуға айналуы" ретінде көрсетті, кем дегенде топ мүшелерінің ірі лейблмен келісімшарт жасау шешімі кейбір достары мен инди-рок әріптестерінің наразылығын тудырды. Pee Shy-дың негізгі музыкалық жаңалығы аккордеонның дыбыстық кері байланысы болуы мүмкін, Уилер аспапты динамикке басып ойнағанда шыққан ұңғыратын, тербелісті дыбыс. Уилердің сөзіне сүйенсек, 2003 жылы режиссер Роберт Альтман "Мистер Виспер" әнінен жеті секундты Нев Кэмпбеллдің басты рөлде ойнаған "Компания" балет фильмінің саундтрегінде пайдалануға тырысты. Бірақ сол кезде PolyGram-ды сатып алған Universal Music Group, 10 000 долларлық төлемнен бас тартты.
Despite this apparent success, Pee Shy broke up later in 1998 for reasons Wheeler and Juristo would decline to discuss in detail. "We couldn't play a damn thing when we started, but the core of the talent was more of an energy, like a will," Juristo Morrison told the St. Petersburg Times in 2002. In the end, she told the newspaper: "We stopped having fun. It was a natural deterioration; it was time to stop." Band members explained that the name originated from a nickname that Wheeler had received from an old boyfriend. In their early days they also performed a song called "Pee Shy," in which urinary reticence became a metaphor for unexpressed longing—as exemplified in the crucial line, "If you won't leave, I can't start." The band apparently never recorded this song. A December 2000 article in the Journal of Contemporary Ethnography, examining Ybor City's "bohemian" culture of the mid 1990s, held up Pee Shy as a prototypical "DIY band turned corporate sellout," at least in the sense that the members' decision to sign with a major label had been controversial with some of their friends and indie rock compatriots. Pee Shy's primary musical innovation may have been accordion feedback, a yowling, oscillating sound that Wheeler created by pressing the instrument against a speaker as she played. According to Wheeler, in 2003 the director Robert Altman sought to use seven seconds of Mr. Whisper in the soundtrack to his ballet film The Company, starring Neve Campbell. But the Universal Music Group, which by then had acquired PolyGram, refused to waive its $10,000 fee.