Италияның "Көк командасы": 16 әлем чемпионатының тарихы

Кіріспе

Италия бридж командасы

The Blue Team (италия тілінде: "Squadra azzurra") Италияны халықаралық контрактті бридж турнирлерінде өкілдік етті және 1957 жылдан 1975 жылға дейін он алты әлем чемпионатын жеңіп алды. 1964 жылдан 1969 жылға дейін және 1972 жылы қайта оралған кезде команда үш тұрақты жұптан тұрды: Вальтер Аварелли – Джорджио Белладонна, Пьетро Форке – Бенито Гароццо және Массимо Д’Алелио – Камилло Пабис Тиччи. Евгенио Киарадия мен Гульельмо Синискалько команданың алғашқы жылдарында ойнады; Дано Де Фалько, Артуро Франко және Вито Питтала соңғы жылдары ойнады. Команданың рухани әкесі, ұзақ жылдар бойы жаттықтырушысы және 1966 жылға дейін ойынға қатыспаған капитаны Карл Альберто Перру болды.

Тарих

1951 жылы Италия алғашқы Еуропа чемпионатын (ашық командалар) жеңіп алды және Неапольдегі өз жерінде екінші Бермуда кубогы үшін АҚШ-қа есе жіберді. Киарадия, Форке және Синискалько осы алты ойыншыдан тұратын команданың құрамында болды. Одан кейін капитан Перру осы жарыстарда жеңіске жету үшін ұзақ мерзімді дайындықтарды бастады, ол сол кездегі жалғыз маңызды халықаралық чемпионаттар еді. Соғыстан кейін АҚШ командалары әлемдегі ең күшті деп есептелді және олар Солтүстік Америка үшін Еуропаға қарсы тағы екі Бермуда кубогын жеңіп алды. Ұлыбритания, Франция және Швеция да мықты болды, ал Еуропа Ұлыбритания мен Франциядан құралған алты ойыншыдан тұратын командалармен бесінші және алтыншы турнирлерді жеңіп алды. 1956 жылы «Көк команда» Стокгольмде Бермуда кубогының чемпионы Францияны жеңіп, 1957 жылғы Бермуда кубогына қатысу құқығын иеленді, ол Нью-Йоркте өтті. Ойыншылар қазір Уолтер Аварелли, Джорджио Белладонна, Эухенио Киарадия, Массимо д’Алелио, Пьетро Форке және Гульельмо Синискалько еді. Құрамы өте тұрақты болғандықтан, «Көк команданың» үстемдігі жалғасты, 1957 мен 1969 жылдар аралығындағы он үш жылда он екі әлем чемпионатын жеңіп алды, тек 1960 жылы Туринде өткен әлем чемпионатында алтыншы орынға ие болды. «Көк команда» 1969 жылы зейнеткерлікке шықты, бірақ негізгі ойыншылары 1972 жылдан 1975 жылға дейінгі төрт жылда тағы төрт әлем чемпионатында жеңіске жетті. «Көк команданың» табысының көп бөлігі жаңа және өте ерекше сауда жүйелеріне байланысты болды, олар консервативті АҚШ ортасында көбінесе таңғажайып деп есептелді. Жеңілген командалар кейде итальяндықтар американдықтарға түсініксіз болған ұсыныстарды пайдаланып, әділетсіз артықшылыққа ие болғанын айтып шағымданды. Римдік Белладонна және оның серіктестері «қысқа клуб» жүйесімен Рим клубында ойнады. Неаполитандықтар Киарадия мен Форке Неаполитан клубында ойнады, бұл профессор Киарадияға тиесілі және Форкемен бірге дамытылған күшті клуб жүйесі еді. Екі жүйе де канапе стиліндегі ашылулармен және көбінесе жеңіл ашылулар мен араласулармен ерекшеленді. 1960 жылы жас, өте тапқыр және тәкаппар Гароццо командаға қосылған кезде, ол Форкемен бірге Неаполитан жүйесін Көк клубқа дейін жетілдірді, ол кейінгі жылдары бүкіл әлемде танымал болды. «Көк команданың» жеңістер тізбегі 1969 жылға дейін жалғасты, сол кезде команда мүшелері зейнетке шығуын жариялады. Америкалық «Даллас Aces» командасы 1970 және 1971 жылдардағы Бермуда кубогында «Көк команда» қатыспаған кезде АҚШ үшін әлем чемпионаты атағын қайтарып алды. «Көк команда» қайта құрылып, 1972 жылғы Олимпиадада және 1973 және 1974 жылдардағы Бермуда кубогында жеңіске жетті, әр жолы американдықтарды жеңді. Алғашқы «Aces» 1974 жылы тарады, ал итальяндықтар 1975 жылы АҚШ командасын қайтадан жеңді. 1976 жылы Бермуда кубогы АҚШ-қа, ал Олимпиада Бразилияға бұйырды, бұл Италияның ашық санаттағы үстемдігінің аяқталуын білдірді. Жеңістер тізбегінің соңына таман итальяндықтар құрамын өзгертті: Форке, Пабис Тиччи және Д’Алелио командадан шықты, ал Гароццо мен Белладонна жұптасып, Гароццо өзгерткен Precision Club нұсқасын ойнады, оны «Супер Precision» деп атады. Команда енді ресми түрде «Көк команда» деп аталмады, бірақ ол жеңіске жете берді.

In 1951 Italy won its first European championship (Open teams) and lost to the United States for the second Bermuda Bowl, on home ground in Naples. Chiaradia, Forquet, and Siniscalco were members of that six man team. Soon afterward Captain Perroux undertook long term preparations to win those events, the only major international championships at the time. United States teams were considered the best in the world after the war, and they won two more Bermuda Bowls for North America against Europe. Great Britain, France, and Sweden were also strong, and Europe won the fifth and sixth tournaments with six man teams from Great Britain and France before Italy won again at the European level. The breakthrough came in 1956, when the Blue Team defeated Bermuda Bowl champion France in Stockholm earning the right to contest the 1957 Bermuda Bowl in New York City where they went on to defeat a United States team on its home ground. The players were now Walter Avarelli, Giorgio Belladonna, Eugenio Chiaradia, Massimo d'Alelio, Pietro Forquet, and Guglielmo Siniscalco. With remarkably stable personnel, the reign of the Blue Team continued, winning twelve world team championships in the thirteen years between 1957 and 1969, broken only by a sixth place finish in the inaugural 1960 World Team Olympiad in Turin. The Blue Team retired after 1969 but key members returned to win four more world titles in the four years from 1972 to 1975. A large part of the Blue Team's success lay in new and inventive bidding systems, which were often deemed quite strange, especially by conservative US circles. Losing teams sometimes even complained that the Italians had an unfair advantage using bids that were partly incomprehensible to Americans. Belladonna of Rome and his partners played Roman Club, a "short club" system. Neapolitans Chiaradia and Forquet played Neapolitan Club, a strong club system attributed to Professor Chiaradia and developed with Forquet. Both systems featured canapé style openings, and often light opening bids and interventions. When young, inventive and cocky Garozzo joined the team in 1960, he further developed with Forquet the Neapolitan system into the Blue Club, which gained worldwide popularity in later years. The string of Blue Team wins lasted until 1969, when the members announced their retirement. The American Dallas Aces team finally regained world titles for the US in the 1970 and 1971 Bermuda Bowls, when the Blue Team was absent. The Blue Team re formed and captured the 1972 Olympiad and the 1973 and 1974 Bermuda Bowls, each time defeating the Americans. The original Aces disbanded in 1974, and the Italians again beat the USA team in 1975. In 1976, the Bermuda Bowl was won by the US and the Olympiad by Brazil, marking the end of Italy's dominance in the Open category. Toward the end of their string of victories the Italians changed their lineup; Forquet, Pabis Ticci and D'Alelio withdrew, while Garozzo and Belladonna paired off, playing a version of Precision Club modified by Garozzo and called "Super Precision". The team was no longer officially called "Blue Team", but it still won.

Алдау мен дау-дамайлар

Көк команданың жеңістерінен кейін кейбір алаяқтыққа қатысты да мәлімдемелер жасалды. Алғашқыда дәлелдер тек "ең нашар" команда мүшелеріне қарсы пайда болды, бірақ Авон Уилсмордың 2018 жылғы кітабында тарихи ойын жазбалары мен ұсыныстарға негізделген дәлелдер бүкіл көк командаға қарсы көрсетілді. Ерекше жағдай. Олардың бірі 1968 жылғы Бермуда боулындағы келісім болды, онда Камилло Пабис Тиччи төрт пикаға қарсы клубтардың тусын берді, қолында серігіндегі бір тус болса, қорғаныс екі тусты және екі клубты жеңіп алды. Джон Свонсонның пікірінше, қарсыластың ұсынысы 1 [Оңтүстік], 2, 2, 3, 4 болды және Пабис Тиччидің ерекше тусын беруін түсіндіруі "көрінеу абсурдты" деп қорытындылады. Алайда, Виктор Молло мен Аксель Дж. Нильсеннің бұрынғы пікірінде, онда ұсыныс 1 [Солтүстік], 1, 2, 3, 4 деп берілген, олар: "Ұсыныс бойынша Д'Алелионың [Пабис Тиччидің серігі] A немесе тустарда жылдам кірісуі екіталай болды. Келісімді жеңудің ең жақсы мүмкіндігі, демек, оны кіші жастағы бір туспен табу және оған руф беру болды. Қай кіші тус? Солтүстіктің 2 ұсынысы жол көрсетті" делінген. Алайда, 1968 жылғы Sports Illustrated мақаласы Молло мен Нильсеннің ұсынысымен қайшылықта: "Солтүстік-Оңтүстік клубқа ұсыныс жасамағандықтан, қорғаныс клубты өлтіретін руфты табуы екіталай болды". Кейінгі дереккөздер Пабис Тиччидің Свонсонға неге тусын бергенін айтуға себебі болмағанын және Свонсон берген: "Артур Робинсон бұрынғы сессияда партитураны жеңу үшін A берген және оны "өз қаруымен жеңгісі келді" деген жазбаның әзіл екенін анықтамағанын болжады. Бұл дереккөз сондай-ақ ұсыныс аукциондарындағы айырмашылықты да атап өтеді, бірақ оны шеше алмайды. "Аяқ тигізу" скандалы. Ең танымал дау 1975 жылы Бермуда боулы Бермудадағы үйіне оралғанда болды. Журналист Брюс Кейдан серіктес Gianfranco Facchini мен Sergio Zucchelli қолдары туралы ақпарат беру үшін үстелдің астында бір-бірінің аяқ киіміне тиісіп отырғанын хабарлады. Әрине, алаяқтық заңсыз және әдетте кез келген бридж ұйымынан шығаруға негіз болады. Кейданның бірнеше куәгер растаған байқаулары іс-шараның төрағалық етушілеріне ұсынылды, олар Фачкини мен Зучеллиді осы әрекеттері үшін "қатты сөккенімен", ойыншыларға іс-шарада бәсекелесуді жалғастыруға рұқсат берді. Итальяндықтарға қалуға рұқсат берілсе де, Бермуда боулының басшылары үстелдердің астына бұлақтар қойып, аяқ-қолдың бұдан әрі байланысқа түсуіне жол бермеді. Анонимді айыптама. 1963 жылғы турнирде тағы бір оқиға орын алды. Америкалық жаттықтырушы Джон Герберге итальян тілінде жазылған анонимді хат жеткізілді. Ол оны дауыстап оқып беру үшін аудармашыны шақырды, бірақ аудармашыдан бірінші абзацтан кейін тоқтауын, хатты итальяндық капитан Carl'Alberto Perroux-қа жеткізуін және Гербердің тек бірінші абзацты естігенін түсіндіруін сұрады. Жазушы көк команданы алаяқтық жасады деп айыптады. Командасына хатты оқығаннан кейін Перру матчты үстелдерде экрандармен ойнатуды ұсынды (қазіргі заманғы экрандар енгізілгенге дейін 12 жыл бұрын), бірақ Гербер келіспеді. Бұл алмасудың тудырған жақсы ниеті Перру мен оның командасын чемпиондық кубоктарын Герберге және американдық командаға бридж тарихындағы ең үлкен спорттық әрекет деп сипатталғанда табыс етуге шабыс тартты. Авон Уилсмордың кітабы. 2018 жылы бұрынғы австралиялық чемпион Авон Уилсмор "Үстел астында: Көк командаға қарсы іс" атты кітабын жариялады, онда ол түрлі әлем чемпионаттары мен олимпиадалардан көптеген қолдарды құжаттады, онда көк команданың ұсынысы күмәнді деп көрсетілді. Ол атап өткендей, олардың жарияланған ұсыныс жүйесінен көптеген ауытқулар, "қалыптан тыс" алып кету қос санын кеңінен пайдалану және ашылуды бастаушы клиенттерді өлтірудің күдікті жоғары деңгейі болды. Уилсмор Дүниежүзілік көпір федерациясында жария ету мен скандалды азайту мәдениеті бар деп мәлімдеді. Автор сонымен қатар сол кездегі хабарламаларда келтірілген көптеген күдікті қолдарды ашты, олар кейіннен ресми басылымдардан алынып тасталды, бұл қасақана жасырынғанын көрсетеді.

The string of Blue Team victories was also followed by some cheating allegations. Originally the evidence only surfaced against "lesser" team members only, but in Avon Wilsmore's 2018 book the evidence was shown against the whole of the blue team, based on historical game records and bids. An unusual lead. One of those featured a deal from the 1968 Bermuda Bowl in which Camillo Pabis Ticci led the ace of clubs against a four spades contract, holding With a singleton in partner's hand the defense won two aces and two club ruffs. According to a review by John Swanson, which gives the opponent's bidding as 1 [South], 2, 2, 3, 4 and concludes that Pabis Ticci's explanation of the unusual lead was "patently absurd". However, in earlier review by Victor Mollo and Aksel J. Nielsen, where the bidding is given as, 1 [North], 1, 2, 3, 4, they conclude "On the bidding, D'Alelio [the partner of Pabis Ticci] was hardly likely to have the A or a quick entry in trumps. The best chance to best the contract was, therefore, to find him with a singleton in one of the minors, and give him a ruff. Which minor? North's 2 bid pointed the way." However, the contemporary Sports Illustrated article (1968) collides with the bidding given by Mollo and Nielsen: "As North South had not bid clubs, it did not seem likely that the defense would hit on the killing club ruff." Later sources note that Pabis Ticci had no reason to tell Swanson why he made the lead, and presumed the recorded: "Arthur Robinson had led the A to defeat a partscore in an earlier session and he thought it would be nice to ‘hoist him by his own petard’" given by Swanson, failed to discern this was in jest. This source also notes the discrepancy between listed bidding auctions, but fails to resolve it. The "foot tapping" scandal. The best known controversy occurred in 1975, when the Bermuda Bowl was held at its home site of Bermuda. Journalist Bruce Keidan reported that partners Gianfranco Facchini and Sergio Zucchelli were touching each other's shoes under the table in an apparent attempt to relay information about their hands. Cheating is of course illegal and normally grounds for expulsion from any bridge organization. Keidan's observations, which were confirmed by several witnesses, were presented to the presiding authorities of the event, who "severely reprimanded" Facchini and Zucchelli for their activity but allowed the players to continue competing in the event. Although the Italians were allowed to stay, the Bermuda Bowl authorities placed blocks underneath the tables to prevent any further foot contact. An anonymous accusation. Another incident occurred during the 1963 tournament. An anonymous letter written in Italian was delivered to the American coach John Gerber. He secured a translator to read it aloud, but asked the translator to stop after the first paragraph, to deliver the letter to Italian captain Carl'Alberto Perroux, and to explain that Gerber had heard only the first paragraph. The writer had accused the Blue Team of cheating. After reading the letter to his team, Perroux suggested that the match be played with screens running across the tables (12 years before modern screens were introduced), but Gerber would have none of it. The goodwill engendered by this exchange inspired Perroux and his team to present their championship trophies to Gerber and the American team in what was described as the greatest act of sportsmanship in bridge history. Avon Wilsmore book. In 2018, former Australian champion Avon Wilsmore published the book Under the Table: The Case Against the Blue Team in which he documented a great number of hands from the various World Championships and Olympiads in which he shows the Blue Team's bidding as suspicious. In particular he noted many deviations from their announced bidding system, liberal use of "off shape" takeout doubles and suspiciously high rate of killing opening leads. Wilsmore alleged a culture of cover ups and scandal minimization within the World Bridge Federation. the author also unearthed many suspicious hands as reported at the time, which were removed from the later more formal publications, in what looks like an intentional cover up