Марк М. Малоун: Американ футболшысы және мансабының шолуы

Кіріспе

Американдық футболшы (1958 жылы туған)
«Emmerdale» телехикаясының кейіпкері

Марк М. Малоун (22 қараша 1958 жылы туған) – американдық бұрынғы кәсіби футболшы, Ұлттық футбол лигасының (NFL) квотербек. Ол университетте «Аризона штатының күн шағындары» (Arizona State Sun Devils) футбол командасында ойнаған.

Колледж мансабы

Малоун Калифорния штатының Сан-Диего қаласына жақын орналасқан Эль-Каджон аңғарындағы орта мектептің жұлдызы болды, ол бейсболдан бастап баскетбол, жеңіл атлетика және футболға дейін түрлі спорт түрлерімен айналысты, футболды ол бірінші курсқа келгенде ғана ойнай бастады. Ол сондай-ақ АҚШ Олимпиадалық комитеті (USOC) тарапынан 1980 жылғы Олимпиадаға қатысуға мүмкін онсайысшы ретінде қарастырылды. Малоун Аризона мемлекеттік университетінде екі жыл қатарынан негізгі құрамда ойнады және 1980 жылғы НФЛ драфтында «Питтсбург Стиллерс» командасы оны 28-ші нөмірмен таңдады. 1979 жылы «Юта штаты» командасына қарсы өткен ойында Малоун 98 ярдтық тачдаунмен NCAA рекордын орнатты, сол кездегі колледж футболшысының ең ұзақ жүрісі осы болды және бұл рекорд 2021 жылға дейін сақталды.

Колледж статистикасы

Маусым Командасы GP Пас беру Жүгіру Cmp Att Пct Yds TD Int Rtg Жүгіру Att Yds Орт. ТD 1977 Аризона штаты 11 14 26 53.8 197 2 1 135.2 27 168 6.2 0 1978 Аризона штаты 11 93 205 45.4 1,305 11 15 101.9 143 705 4.9 9 1979 Аризона штаты 11 148 289 51.2 1,886 10 12 109.1 132 471 3.6 12 Колледж мансабы 33 255 520 49.0 3,388 23 28 133.9 302 1,344 4.5 21

НФЛ мансабы

1980 жылы Малоунды «Питтсбург Стиллерс» клубы таңдады, бас жаттықтырушы Чак Нолл Малоунның «тамаша физикалық қабілеттері» маңызды фактор болғанын мәлімдеді. Малоун жаңа маусымда құрамында болды, себебі Терри Брэдшоу бір ойынды қоспағанда барлық ойындарды бастады, ал ұзақ жылдар бойы қосалқы құрамда болған Клифф Стоудт бір ойынды бастады. 1981 жылғы маусымда ол әртүрлі жақтарда бірнеше рет жаттығулар жасады, бірақ маусым алдындағы жарақат оның оң тізесінің күрт нашарлауына әкелді. Шабуылшы ретінде ол екі тачдаун үшін 68 ярдқа 16 рет жүгірді, сондай-ақ 8 қарашада «Сиэтл Сихокс» командасына қарсы өткен ойында бастапқы қабылдаушылар жарақат алғандықтан қабылдаушы ретінде де тұрды. Ол Брэдшоудың жіберген пасынан 90 ярдқа бір пасты ұстады, бұл оның ойыншы ретінде алғашқысы болды. 2011 жылы Майк Уоллес оны (2017 жылы JuJu Smith Schuster одан асып түскенше) басып өткенге дейін бұл «Стиллерс» клубының рекордтық көрсеткіші болды. Ол 14-ші аптада «Оукленд Рейдерс» командасына қарсы өткен ойында 30-27 есебімен жеңіліске ұшырағанда 27 реттен 17 пасты жіберіп, 244 ярдқа екі тачдаун мен екі ұстап алу жасады. Содан кейін ол маусымды аяқтау үшін келесі екі ойынды бастауға міндеттелді, олардың әрқайсысы жеңіліске ұшырады. Жалпы, ол 553 ярдқа үш тачдаун мен бес ұстап алу жасады. Ол тізе жарақаттарынан кейін 1982 жылғы маусымды толығымен өткізіп жіберді, оған операция жасау қажет болды. 1983 жылы қайта оралғаннан кейін ол жыл бойына барлығы жиырма рет пасты жіберді. 1984 жылғы маусымда ол «Стиллерс» клубы Брэдшоудың (1982 жылдан кейін зейнеткерлікке шыққан) орнын басуға тырысқандықтан, ойын уақытының көп бөлігін алды. Дэвид Вудли («Майами» клубы Дэн Мариноны таңдағаннан кейін «Питтсбургке» ауыстырылды) миға соққы алу мен жамбас сүйегінің сынуынан кейін Малоун маусымның соңғы он ойынының тоғызын бастауға мәжбүр болды. Малоун 6-3 есебімен 2137 ярдқа 16 тачдаун мен 17 ұстап алу жасады. Ол лигадағы әр пасты 14.5 метрге аяқтады, бұл «Сан-Диегоға» қарсы өткен ойындарда көмектесті, онда ол 253 ярдқа 4 тачдаунмен және бір ұстап алумен 22 әрекеттен 18 рет өтті. «Стиллерс» клубы 9-7 есебімен (оның ішінде сол жылы «Сан-Франциско 49ers» клубына жалғыз жеңілісін сыйлады), бұл жабайы картаға және «Денвер Бронкос» клубымен кездесуге жеткілікті болды, бұл Малоунды бастауға мүмкіндік берді. Ол ертеректе екі рет допты жоғалтты, оны «Денвер» клубы қалпына келтірді, бірақ ол 224 ярдқа 28 реттен 17 пасты жіберіп, үшінші тоқсанда ойынды теңестірген тачдаун пасын жіберді, ал төртінші тоқсанда «Питтсбург» 24-17 есебімен жеңіске жетті. Дивизиондық раундтағы жеңісі «Питтсбургке» 1984 жылы «Майами Дельфинс» клубына қарсы АФК чемпионатында орын берді. Малоун 36 пастың 20-сын жіберіп, 312 ярдқа үш тачдаун соқты және үш рет ұстап алды. «Майами» клубы 45-28 есебімен жеңіске жетті. Малоун жарақаттарынан кейін команда үшін толық маусымды бастаған жоқ, ол үлкен саусағынан жұлынған шынтаққа дейін созылып, тігістерді қажет етті. 1985 жылы ол сегіз ойын бастады және 1428 ярдқа 13 тачдаунмен 7 ұстап алу жасады. Аптаның шабуылдаушы ойыншысы атағын АФК-ның алғашқы күні «Индианаполис Колтс» клубына қарсы 287 ярдқа 30 пастың 21-ін жіберіп, Брэдшоудың 5 тачдаундық рекордын теңестірді (оның ішінде бір жүгіру тачдауны да бар). Ол 30 қыркүйекте «Цинциннатиге» қарсы 374 ярдқа карьералық жоғары көрсеткішке қол жеткізді, бірақ аяқ жарақаттан кейін оған кедергі болды. Дэвид Вудли команда үшін алты ойын бастады, ал Скотт Кэмпбелл қалған екеуін өткізді. 1986 жылы «Сиэтлде» жолдағы алғашқы күннің аязды басталуы «Питтсбургтегі» жанкүйерлерді алғашқы серияда үйдің ашылу салтанатына дайындыққа жеткізді. Кейінірек Малоун өзінің Стоудтпен жылдар бұрын көргеніндей, жанкүйерлерге өзіне жетуге жол бермеуге тырысқанын, бірақ ол ертерек басуға тырысып, тым қатты жараланды. Ол алғашқы үш ойында сегіз ұстауға қарсы бір тачдаунға атқан (барлығы да жеңіліске ұшырады). Оның беделі соншалықты жағымсыз болды, сондықтан «WPXI TV» телеарнасы (Малоун апта сайынғы ойын алдындағы шоуды жүргізген «NBC» телеарнасының филиалы) команданың quarterback танымалдылығы бойынша сауалнама жүргізді, онда Малоун 17% дауыспен Кемпбелл мен жаңадан таңдалған Бабби Бристерден үшінші орынды иеленді. Ауырған бас бармағы толық емес паспен шлемге соққы бергендіктен, ол Бристердің келесі екі ойынын өткізіп жіберді. Малоун бастаушы ретінде 6-8 есебімен 15 тачдаунмен және 18 ұстап алумен 2444 ярдқа ұшты. Малоунның мансабында 5 рет жүгіру тачдауны болды, бұл 107 ярдқа 31 рет жеткізілді. Ол туралы сұрағанда Брэдшоу Малоунның жеткілікті білімі бар екенін, бірақ «ол футбол командасын көтеріп жүре алмайды. Ол менің жанкүйерім емес деп айтайық. Мұндағы жанкүйерлер оның стилін ұнатпайды. Мен хаттар аламын». Малоун жауап берді, командада бірнеше талантты ойыншылар болса, олар титулға таласа алатынын айтты. «Стиллерс» клубымен өткізген соңғы маусымында 1987 жылы ол 12 ойын бастады (6-6 есебімен, ал Стив Боно қалған үш ойынды бастады) және 1896 ярдқа 6 тачдаунмен 19 ұстап алу жасады. Ол лигадағы жеңіске жеткізген соңғы үш ойынға қатысты. 1988 жылдың 12 сәуірінде «Сан-Диего Чарджерс» клубына ауыстырылды, себебі «Питтсбург» Бристерді бастаушы ретінде жақсы көреді. Маусымның соңғы он ойынының сегізін бастауға міндеттелді. Ол алғашқы алтауын жеңіліске ұшыратты, бірақ соңғы екеуін жеңді, олардың бірі «Питтсбургке» қарсы болды. Ойыншы ретінде өткізген соңғы ойынында ол 91 ярдқа 6 пасты жіберіп, «Канзас Ситиге» қарсы 24-13 есебімен жеңіске жетті. 2-6 есебімен ол 1580 ярдқа 6 тачдаунмен 13 ұстап алу жасады. Содан кейін ол 1989 жылы «Нью-Йорк Джетс» клубына ауысты, онда екі пас жіберді, содан кейін зейнеткерлікке шықты. Ол франшиза тарихындағы төртінші рейтингтегі quarterback болды, ол 8582 ярдқа ие болды. Мансабында Малоун 10175 ярдқа 60 тачдаун жіберді, сондай-ақ 628 ярдқа 18 тачдаунмен 159 рет жүгірді.

Malone was drafted by the Pittsburgh Steelers in 1980, with head coach Chuck Noll stating that Malone's "great physical tools" was a key factor. Malone was on the bench for his rookie season, as Terry Bradshaw started all but one game while long time backup Cliff Stoudt started one. The 1981 season saw him take a few reps on various sides, although a preseason injury led to a gradual deterioration in his right knee. As a rusher, he made sixteen carries for 68 yards for two touchdowns while also being lined up as a receiver in the November 8 game against the Seattle Seahawks due to injuries suffered to the starting receivers. He caught one pass for 90 yards from a pass by Bradshaw, which was his first as a player. It stood as a Steeler record for the longest receiving touchdown until Mike Wallace passed him in 2011 (which in turn was passed by JuJu Smith Schuster in 2017). He took over in relief for the Week 14 game against the Oakland Raiders, going 17 for 27 for 244 yards with two touchdowns and two interceptions in the 30 27 loss. He was then tasked to start the ensuing two games to close out the season, which each resulted in losses. In total, he threw three touchdowns to five interceptions for 553 yards. He missed the entirety of the 1982 season due to lingering knee injuries, which required surgery. After returning in 1983, he threw just twenty passes all year. The 1984 season saw him take the brunt of playing time as the Steelers attempted to deal with the changeover from Bradshaw (who had retired after 1982). David Woodley (traded to Pittsburgh after Miami drafted Dan Marino) started seven games before concussions and a fractured shin forced Malone in to start what would end up being nine of the last ten games of the season. Malone threw for 2,137 yards while going 6 3 with 16 touchdowns to 17 interceptions. He led the league in yards per pass completion with 14.5, which was likely helped by games such as against San Diego, where he went 18 for 22 attempts for 253 yards with 4 touchdowns and an interception. The Steelers went 9 7 (which included giving the San Francisco 49ers their only loss that year), which was good enough for a wild card spot and a matchup against the Denver Broncos that saw Malone tapped to start. He had two early fumbles that were recovered by Denver, but he went 17 of 28 for 224 yards and threw a touchdown pass that tied the game in the third quarter before Pittsburgh pulled away in the fourth to win 24 17. The Divisional Round win gave Pittsburgh a berth in the 1984 AFC Championship Game against the Miami Dolphins. Malone went 20 of 36 for 312 yards with three touchdowns and three interceptions as Miami pulled away by halftime in a 45 28 victory. Malone ultimately never started a full season for the team due to injuries, which ranged from a dislocated big toe to a ripped elbow that needed staples. In 1985, he started eight games and threw for 1,428 yards with thirteen touchdowns to seven interceptions. He won AFC Offensive Player of the Week on opening day vs. the Indianapolis Colts by going 21 for 30 for 287 yards while tying Bradshaw's record for passing touchdowns with five (which also included a rushing touchdown). He threw a career high in yards with 374 against Cincinnati on September 30, but a toe injury hindered him. David Woodley started six games for the team while Scott Campbell had the other two. In 1986, a miserable start on opening day on the road in Seattle had fans in Pittsburgh ready to boo for the home opener by the first series. Malone stated later that he tried to not let the fans get to him as he had seen with Stoudt years earlier, but he instead got wound up too tight in trying to press early. He threw for one touchdown against eight interceptions in the opening three games (all resulting in losses). So negative was his reputation that WPXI TV, the NBC affiliate that Malone did a weekly pregame show for, had a quarterback popularity poll done for the team that saw Malone finish third with 17% to Campbell and rookie draft pick Bubby Brister. A swollen thumb as a result of striking a helmet on an incomplete pass saw him miss the next two games for Brister. Malone went 6 8 as a starter while throwing for 2,444 yards with 15 touchdowns and 18 interceptions. Malone had a career high in rushing touchdowns with five, doing so on 31 carries for 107 yards. When asked about him, Bradshaw had stated that Malone had adequate skills, but that "he can't carry a football team. Let's just say that he's not my kind of quarterback. And the fans here don't like his style. I get letters." Malone responded that with a few more talented players, the team would be a title contender. In his final season with the Steelers in 1987, he started 12 games (going 6 6 while Steve Bono started the other three games) and threw for 1,896 yards while throwing for six touchdowns to 19 interceptions. He led the league in game winning drives with three. He was traded to the San Diego Chargers on April 12, 1988, as Pittsburgh favored Brister as a starter instead. He was tabbed to start eight of the last ten games of the season. He lost the first six before winning the last two, one of which came against Pittsburgh. In his final start as a player, he went 6 of 10 for 91 yards while running for a touchdown in a 24 13 win over Kansas City. Going 2 6, he threw for 1,580 yards and threw for six touchdowns to 13 interceptions. He then moved to the New York Jets for 1989, throwing two passes before retirement. He was the fourth ranked quarterback in franchise history at the time with 8,582 yards. For his career Malone passed for 10,175 yards and 60 touchdowns, and he rushed 159 times for 628 yards and 18 touchdowns.

Спорттық хабар тарату мансабы

Ойыншылық карьерасы аяқталғаннан кейін ол құрылыс компаниясын ашу туралы ойлады. Бірақ телеарнадан ұсыныс алғанын көріп таң қалды және осы мүмкіндікті пайдалануға шешім қабылдады. Малоун Питтсбургтегі WPXI және ESPN сияқты әртүрлі орындарда жұмыс істеді, онда ол NFL Matchup және NFL 2night бағдарламаларының жүргізушісі және талдаушысы болды. Кейіннен ол Чикагодағы WBBM телеарнасының спорт директоры және жетекші спорт хабаршысы болып жұмыс істеді, осының нәтижесінде төрт Чикаго/Midwest Emmy сыйлығын жеңіп алды. 2008 жылы телеарна оның келісімшартын жаңартпады. Ол сондай-ақ Dial Global компаниясында аналитик және жағажай репортері болып жұмыс істеді. Малоун кейін Westwood One компаниясына NFL жарысын түсіндіруші (колорист) ретінде ауысты. 2013 жылы NBC Sports Radio радиосында Донован МакНаббпен бірге ток-шоу жүргізді. Сондай-ақ, ол Westwood One арнасында "Under Center with Mark Malone" атты жеке шоуына ие болды. 2019 жылы Малоун Bleacher Report Live үшін Америка Футбол Одағының ойындарын тікелей эфирде комментарийледі. Малоун қазір Аризона штатының Скоттсдейл қаласында тұрады.