Мұз Театры: Америкалық өлім-рок тобының тарихы

Кіріспе

Америкалық детрок тобы

Theatre of Ice – 1978 жылдың желтоқсанында Невада шөлінде құрылған американдық ерте детрок тобы. Бастапқыда қорқыныш фильміне саундтрек жазу үшін құрылған топ мүшелері кейбірлердің пікірінше, алғашқы детрок тобына айналды. Бастапқыда Throbbing Gristle, Suicide және Chrome сияқты эксперименталды топтардың ықпалында болған топ, сондай-ақ Iron Butterfly, Blue Öyster Cult, The Moody Blues және Roxy Music топтарын да маңызды шабыт көзі ретінде атады. Theatre of Ice готикалық қорқыныш тақырыптарына заманауи көзқараспен қарап, қазіргі заманғы әлемдегі жер астындағы қорқыныш шоуы идеясын көтеріп шықты. "Біздің әлеміміз жылдам мұз сахнасына айналып келеді. Бұл салқын, сезімсіз көзқарас билік ететін, қорқыныш пен үрейдің ой-санамымызды бағындыратын жер. Theatre of Ice – біздің бұрмаланған әлеміміздің табиғи жалғасы. Оның мүшелері музыка арқылы айналасындағы әлемде бар деп сенетін ақылсыздық пен қорқынышты қайта жаңғыртуға ұмтылады. Олар өнерлерін тікелей эфирде де, жазбаларында да әлемге тек өздері көргенді естіп білу мүмкіндігін ұсынады."

Невада жылдары (1978 1985)

Бастапқыда өздерін The Bleeding Hearts деп атаған топ 1978 және 1979 жылдары бірнеше демо жазба жасады. 1979 жылдың соңында топ атын Theatre of Ice деп өзгертті, бұл топтың телевизия экранының күміс сәулесінде жалғыз отырған, шындықтан алыстай түскен адам бейнесін түсінуімен байланысты болды. 1980 жылы «Mouse Blood» (кейін қайта қолданылатын атау) альбомымен кассеталық мәдениетке енді. Бір сағатқа жуық ерекше шу мен өлім мен әлем соңы туралы әндерден тұратын 1000-нан астам данасы бүкіл әлемге таратылып, топқа жаңа ғана құрылған Demented Mind Mill Records компаниясымен келісімшарт жасауға мүмкіндік берді. Олардың тұңғыш альбомы «The Haunting» 1981 жылы Невада шөліндегі нағыз киелі үйдің ішінде жазылды. Көптеген адамдар бұл тек әрекет деп ойласа да, топ бұл оларға ең бұзық альбомдардың бірін жасауға шабыт бергенін мәлімдеді. Альбом бір музыкалық стильге тоқтамай, өткір, тікенді панк-роктан қасқырдың ұлығуына дейін, түрлі дыбыстарға толы синтезаторлық саундтректерге ауысады. Бірақ музыкалық стиль әртүрлі болғанымен, тақырыптары заманауи қорқынышқа тікелей байланысты болды. Бастапқы құрамына Брент Джонсон (вокал, гитара) және оның бауырлары Джон Джонсон (гитара, клавишатура және вокал), Эрик Джонсон (бас гитара), Марк Джонсон (доп) және Лайл Джонсон (электроника) кірді. Брент Джонсон ән жазу процесін былай сипаттады: «Біз әр әнді сурет салу сияқты қарастырамыз. Алдымен тақырып, содан кейін көңіл-күйді орнатуға қажетті тон, түс және реңктер. Әннің нақты құрылымы (яғни мелодиясы) ең маңыздысы емес. Біз ешқашан «әртүрлі» немесе «жаңа» нәрсе жасауға тырыспадық, сондай-ақ «басты ағымда» болуға ұмтылмадық. Нәрселер жай ғана өздігінен қалыптасады». Олардың екінші альбомы «Beyond the Graves of Passion» бірінші альбомы сияқты көп мақтауға ие болды. Бір мезгілде қорқынышты да, қол жетімді де болған бұл альбом тыңдаушыларын екі лагерге бөлді: топты негізінен әдемі емес жаңалық деп санайтындар және Theatre of Ice-ты жер астынан келген қасиетті пайғамбарлар деп санайтындар. Ақырында альбом топқа олардың шағын, бірақ жанкешті, жанкүйерлерінен тыс кең аудиторияны тартуға мүмкіндік бермеді және олардың жазба компаниясы үшін үлкен көңіл көшірді. Осы кезеңде топтың жанкүйерлерінен құралған топтар концерттен концертке ілесіп, концерттерге дейін, олар кезінде және одан кейін ерекше ритуалдар орындады. Топ пен олардың жанкүйерлері арасындағы бірнеше қақтығыстар, альбом сатылымының нашарлауымен бірігіп, топты таратылуды қарастыруға итермеледі. Бұл қақтығыстардың ең танымал оқиғасы 1983 жылдың тамызында Ренода, Невададағы концертке дейін бір топ ашулы жанкүйерлердің топты 48 сағатқа жуық уақытқа ұрлап кеткені болды. Тұтқындалғандар болған жоқ, бірақ топ көп жылдар бойы тікелей эфирде ойнаудан бас тартты және осы күнге дейін олардың көптеген концерттері жарияланбайды. Theatre of Ice-тың соңғы тікелей көрсетілімі (кем дегенде сол кезде солай деп саналды) 1983 жылдың күзгі күн мен түн теңелу кезінде жүздеген өлі жануарлардың қаңқаларымен шашылған, алкалды шөл даласында, Невада штатының шалғайдағы Фэллон қаласындағы отбасылық фермадан 25 шақырым жерде өтті. Топ алғашқы 2 альбомынан және бірнеше бұрынғы шығармаларынан барлық әндерді орындаған кезде үлкен ағаш TOI символы өртелді. Бұл жер шалғайда орналасқан және көпшілікке танымал емес болса да, бірнеше жүз «жанкүйер» бұл қойылымға қатысты. Бұл оқиғаның орны мен күні мен бірнеше жылдан кейін «Жарлы адам» фестивалі деп аталған оқиғаның арасындағы ұқсастық таң қалдырады. Ақыр соңында топ «The Haunting» альбомынан «The Burning Man» әнін орындап, іс-шараны аяқтады. «A Cool Dark Place to Die» бастапқыда жетекші вокалист Брент Джонсонның жеке жобасы ретінде жоспарланған, бірақ оның орнына топтың үшінші және ең көп мақтауға ие жұмыстарының бірі болды. Топтың қайта құрылуының жалғыз шарты - олар ешқашан тірі орындауға шақырылмауы керек еді, бұл міндеттеме олар ешқашан орындамады, сондықтан әндер әлдеқайда тәжірибелік және ғажайып сипатқа ие болды. Олардың әсерлі, жұлдызды атмосферасы бар, олар панк-рок тамырларын мүлдем тастап, электронды дыбысқа көшті. Бұл жолы топ Невада шөлінің әр жерінде орналасқан түрлі тастамал қалалардың зираттарында жазды. Музыкадан гөрі көңіл-күйі көбірек болғандықтан, оны әр музыкалық журнал «Death Rock» деп бағалады және бұрын естілген еш нәрсеге ұқсамайды деп мақтады. «Зираттың бай әндері. Синтезаторлар эфирлік диссонанстарды артқа қарай шығарады; тыныш, бірақ қатты гитаралар; әдеттегідей емес соққылар және өз-өзіне қол жұмсауды ойлағандай дауыс. О, балам, жұмсақ құрту ырғағына сай ән салыңдар. Бұл альбомды бірнеше рет құмарлардан құтқарып алдым. Ауру ақыл-ойы бірдей ойлайды, ал бұзықтық - ортақ қасиет». «Mouse Blood» бауырлар Брент пен Джон Университетте оқу үшін Юта штатына, Brigham Young University-ге кеткенімен, ал бауырлар Эрик пен Марк Грузия және Коннектикут штатындағы Church of Jesus Christ of Latter-day Saints миссияларына аттанғандықтан топтың соңғы туындысы болуы тиіс еді. «Театр мұзының туындыларынан таңдалған, шектеулі сандығы» деп белгіленген ол топтың алғашқы үш альбомынан әндерді, сондай-ақ жаңадан жазылған бірнеше тректерді қамтыды. Жаңа әндер отбасылық фермада орналасқан ескі тастамал сарайда жазылды. Жазба аяқталғаннан кейін топ сарайды өртеп, осымен барлық лирикалық парақтарды, хаттарды, жазбаларды, фотосуреттерді және бейнематериалдарды жойды. Олар, негізінен, топтың бар болғандығының барлық дәлелдерін жоюға тырысты (жазылған 4 альбомынан басқа). Жетекші вокалист Брент Джонсон былай деді: «Тек от біз жасаған монстрларды жоя алады». Топ өртте өзін-өзі өлтіргені туралы да қауесет тарады, бұл қауесетті топтың ынталандырғанына сенді. Алайда, альбом музыкалық баспасөз тарапынан онжылдықтың ең инновациялық альбомдарының бірі деп жарияланды. Alternative Press былай жазды: «Эдгар Аллан Поның «Қара мысығын» «Mouse Blood» үшін анықтамалық нүкте ретінде қарастырыңыз. По сияқты, ақылсыздық ұғымы әрдайым формальды көркемдік бетке жақын жатыр. По қазіргі заманғы отбасыда өмір сүріп жатса, «Mouse Blood» үйдің қараңғы түні арқылы қалай ағып өтетінін сезінесіз. Theatre of Ice Баухаус немесе The Cure сияқты өздерінің ішкі қараңғы аймақтарындағы жарық іздеуде одан да кешірімсіз көрінеді. Ашылған нәрсе готикалық рок пен американдық романтизм арасындағы байланыс. Theatre of Ice жанның географиясымен ғана емес, сонымен қатар американдық Батыстың географиясымен айналысады. Осы мағынада, ерте жерлену туралы олардың әндері терең мәнге ие. Theatre of Ice-тың формальды қорқынышы американдық Батыстың ерекше қорқынышынан кем емес; ядролық сынақ алаңдары, жануарлардың сүйектері мен мормон катакомбаларының жері».

Originally calling themselves The Bleeding Hearts the band recorded several demos during 1978 and 1979. The name was changed to Theatre of Ice at the end of 1979 and reflected the bands notion of a person sitting alone bathed in the silvery cold light of their television, slowing losing touch with reality. They burst onto the cassette culture scene in 1980 with the release of Mouse Blood (a title they would later re use). Sixty minutes of bizarre noise and songs about death and the end of the world, more than 1000 copies were disseminated throughout the world and garnered the band a recording contract with fledgling Demented Mind Mill Records. Their first album The Haunting was recorded in 1981 in an actual haunted house in the Nevada desert. While thought by many to be just a gimmick the band claimed that it inspired them to create what is one of the more deranged albums to ever be recorded. Rather than opting for one musical style the album alternates between hard razor sharp, creepy crawly punk rock with echo like wolf howls to textural synthesizer soundtracks filled with strange noises. But while the musical style varied the themes remained rooted in modern horror. The original line up included Brent Johnson (vocals, guitar) and his brothers John Johnson (guitar, keyboards, and vocals), Eric Johnson (bass guitar), Mark Johnson (drums) and Lyle Johnson (electronics). In describing the songmaking process Brent Johnson was quoted as saying: "We approach every song like painting a picture. The subject comes first, then the tones, color and shades necessary to set the mood. The actual structure of the song (i. e. the tune) is the least important. We never set out to do something "different" or "original", nor do we attempt to be "mainstream" things just end up how they end up." Their second album Beyond the Graves of Passion received much of the same critical acclaim that their first album received. Simultaneously scarier and more accessible, the album had the effect of polarizing their audience into two camps; those that considered the band to be basically a kitschy novelty act and those that thought Theatre of Ice to be unholy prophets from the underworld. Ultimately the album failed to garner the group a wider audience beyond their small, but rabid, cult following and was considered a major disappointment by their record company. It was also during this time that groups of devotees began following the band from show to show often performing bizarre rituals before, during and after shows. Several altercations between the band and their devotees, combined with poor album sales, lead the band to consider disbanding. The most infamous of these altercations occurred in August 1983 when a group of crazed fans abducted the band for nearly 48 hours before a performance in Reno, Nevada. No arrests were ever made but the band refused to play live for many years and to this date most of their performances go unpublicized. The final live performance of Theatre of Ice (at least that is what it was believed to be at the time) took place during the autumnal equinox in 1983 in a vast alkaline desert flat, littered with hundreds of dead animal skeletons, and located about 25 miles from the family's farm in remote Fallon, Nevada. A huge wooden TOI symbol was burned while the band played nearly every song from their first 2 albums along with several earlier works. Although the location was remote and was not well publicized, several hundred "devotees" attended the performance. The similarities in location and date between this event and what some few years later would become known as the Burning Man Festival are quite startling. Ironically the band closed the event playing "The Burning Man" from The Haunting. A Cool Dark Place to Die was initially conceived as a solo project for lead vocalist Brent Johnson but instead became the band's third and one of their most critically acclaimed work. Since the only condition under which the band would reform was if they were never asked to perform live again, a commitment they were never able to keep, the songs took on a far more experimental and unearthly quality. Featuring incredibly effective spooky ambiance, they all but totally abandoned their punk rock roots for a far more electronic sound. This time the band choose to record in various ghost town cemeteries located throughout the Nevada desert. Perhaps more mood than music it was still reviewed by almost every music magazine as Death Rock and acclaimed as unlike anything heard before. "Densely rich cemetery songs. Synthesizers projecting ethereal dischords to the back of the head; quiet but crashing guitars; unconventional percussion, and vocals that sound as if they are about to commit suicide. Oh baby, groove to the sound of the gentle annihilation beat. I've had to rescue this album from coveters more than once. Morbid minds think alike and perversity is a shared trait. Mortals stick with this – prophets should be heard if not endured". Mouse Blood was intended to be the band's final offering as brothers Brent and John moved to Utah to attend college at Brigham Young University and brothers Eric and Mark departed on missions for the Church of Jesus Christ of Latter day Saints in Georgia and Connecticut. Labeled as "A limited edition sampling of the works of Theatre of Ice as chosen by friends who hate the band" it included songs from their first three albums as well as a few newly recorded tracks. The new songs were recorded in an old abandoned barn located on the family farm. At the conclusion of the recording process the band chose to set fire to the barn and with it destroy all lyric sheets, correspondences, tapes, photos and videos that were in their possession. They basically were attempting to destroy any and all evidence that the band had ever existed (with the obvious exception of the 4 albums they had recorded). Lead singer Brent Johnson was quoted as saying, "Only fire can destroy the monsters we have created". It was also rumored that the band had committed suicide in the firery blaze, a rumor it is believed the band encouraged. The album, however, was heralded by the music press as one of the most innovative albums of the decade. Alternative Press wrote: "Think of Poe's Black Cat as a reference point for Mouse Blood. As in Poe the suggestion of insanity always lays close to a formal artistic surface. Imagine Poe living in the contemporary family, and then you'll sense how Mouse Blood flows through the dark night of domestic horror. Theatre of Ice sounds far more uncompromising than Bauhaus or The Cure in their search for the sublime within the dark hidden regions of themselves. What stands revealed is the core connection between gothic rock and American Romanticism. Theatre of Ice is concerned not only with the geography of the soul but that of the American West. In this sense, their songs of premature burial take on a deep suggestiveness. The formal horror of Theatre of Ice is nothing less than bizarre horror of the American West; a land of nuclear test sites, animal carcass dumps, and Mormon catacombs."

Юта штаты 1985-1988 жылдар

Mouse Blood рекордтық сатылым көрсетіп, сыншылардың жоғары бағасын алғандықтан, Demented Mind Mill Брент пен Джон Джонсонды тағы бір альбом жазуға көндірді. Лейбл жақында бірнеше сәтсіз альбомдар шығарған және ақшаға зор мұқтаж болған. Chrome және P.O.A. топтарында гитарист болған Дейл Гаррард жетекші гитарист ретінде топқа қосылды, ал Theatre of Ice тағы да «қорқынышты жаратылыстарды» жасады. Джонсон ағайындылары Гаррардпен Юта штатының Прово қаласындағы зиратта, дәл түнгі жарық сәтінде кездескен. Джонсондар жаңа альбомы үшін бірнеше флэш-суреттер түсірген, Гаррардтың онда не істегені белгісіз. Бірақ, оның деңгейіндегі гитаристпен түнгі зиратта кездесу «қызықты» оқиғалардың алдағы белгісі деп есептелді. Топ дереу бесінші альбомы – The Resurrection жұмысын бастады, атауы топтың қайта тірілгенін білдіреді. Дейл Гаррард, Джон және Брент Джонсон гитарамен қатар басқа да аспаптарда орындағандықтан, альбом қараңғы, ауыр, металға жақын дыбысқа ие болды; лейбл бұл бағытты топ үшін оңдық деп санамады, олардың алдыңғы екі альбомының дыбысына жақын болуын қалады, себебі олар Demented Mind Mill-дің ең үлкен коммерциялық табысына ие болған. Лейбл «Gone With The Worms» және «Tomorrow Never Comes» әндерінің промо-нұсқалары Еуропа радиостанцияларынан жағымды пікірлер алғаннан кейін ойын өзгертті. The Resurrection – топтың толығымен «көктегі» жерде жазылмаған алғашқы альбомы. Ешқандай қорқынышты үйлер болған жоқ, және екі әннен басқа, зираттар да болмады. Қай әндер бірінші жазылғандығы хронологиялық түрде толық белгілі емес, сондықтан «She Sleeps» және «Holy Holy Cry» әндерін жазу кезінде болған оқиғалар «көктегі жазба сессияларын» аяқтау туралы шешімге әкелген-әкелмегені белгісіз. Жақсы құжатталған деректерге сәйкес, топ бұрын аталған екі қараңғы және көңілді әнді жазу үшін пайдаланылмаған және сирек күтім көрген шағын зиратты таңдады. «Holy Holy Cry» әнінің қайта ойнатылуы кезінде қатысушылардың барлығы бірдеңенің шөптер, бұталар арқылы қабірге қарай жылдам қозғалып бара жатқанын естігенін айтты, онда топ жазба жасауға дайындалған. Дыбыс қашқан жануардың дыбысына ұқсас болды деседі. Кенеттен қараңғылықтан көрінбейтін күш шығып, барлығына шабуыл жасады, содан кейін сол қалпында кетіп қалды. Осы оқиға Джон Джонсонның альбом аяқталғаннан кейін топтан кетуіне себеп болды. Жазба 1985 жылғы Рождествоға дейін аяқталды және альбом 1986 жылдың басында шығарылуға тиіс болды. Ешқашан тікелей ойнамайтынына уәде бергеніне қарамастан, жазба процесінің соңында топ Аризона штатының Пейсон таулы қалашығында спонтанды концерт берді. Бұрын шығарылған Funeral Games және жаңадан жазылған Santa Claws (сахнаға шығудан 30 минут бұрын жазылған) әндерінің тікелей нұсқалары The Resurrection альбомына қосылды, бұл топтың алты ай бұрын «Mouse Blood Fire» атты өртте өзіне-өзі қол жұмсады деген қауесеттерді тоқтату үшін жасалды. Алайда, The Resurrection Demented Mind Mill үшін соңғы қадам болды. Топ үшін тағы бір сындық табыс болғанымен, ол өте нашар сатылды; оның нашар сатылуы Demented Mind Mill-дің жабылуына әкелді ме, әлде Demented Mind Mill-дің банкротқа жақындауы альбомдардың нашар сатылуына әкелді ме, бұл мәселе даулы. Осы күнге дейін альбомның қанша данасы басылып, сатылғаны белгісіз, альбомды табу өте қиын және ол интернет-аукциондық сайттарда сирек сатылады. Gotik Rock және Death rock музыка сахналарында жақсы беделге ие американдық Orphanage Records компаниясы The Resurrection-ді қайта шығаруды ұсынды, бірақ Demented Mind Mill-ден екі тікелей жазбаны қоспағанда, ешқандай мастерлерді ала алмады. Сондықтан Orphanage Records тобынан альбомнан жеті әнді қайта жаздыруды сұрады, біреуі The Haunting, екеуі Beyond the Graves of Passion, тоғыз жаңа оригинал, және екі тікелей жазбаны қайта пайдалану. Бұл 17 «жаңа» ән 1986 жылы Love Is Like Dying деп шығарылды. Джон Джонсон альбомда ойнаған деп есептелсе де, ол бұған дейін топтан кетіп, екі тікелей жазбада ғана пайда болғандығы белгілі. Love Is Like Dying тобы үшін де, жаңа лейблі үшін де бірден табысты болды. «Dreams of Fire» және «In The Attic» сияқты әртүрлі әндермен альбом олардың жанкүйерлерінің санын арттырды және алғаш рет оларды бүкіл елдегі колледж радиостанцияларының назарына іліктірді. Бұл топтың ешқашан тікелей ойнамаған елдің кей жерлерін аралап шығуына жол ашты, бұл олардың лейблінің ұзақ турнеге шығуына «жаман ештеңе болмайды» деп сендіргеніне байланысты болды. 1986 жылдың күзінде топ өзінің жалғыз ұзақ мерзімді АҚШ-тағы гастроліне шықты. Турнеге қатысу үшін топқа үш жаңа мүше қосылды: Джей Планти гитарада, Тед Прейсс бас-гитарада және Джейсон Кобб барабанда. Көбінесе турне оқиғасыз өтті, көбінесе басқа топтардың алдында ойнады, топтың тарихымен көп таныс емес көрермендердің алдында өнер көрсетті. 1986 жылғы Жаңа жыл қарсаңында турне топтың туған жері – Невада штатының Фэллон қаласында, ұзақ уақыттан бері қорқынышты сойысхана болып есептелетін жерде аяқталды. Үлкен бетонды құрылыс, тасталған сойысхана 20 жылдан бері көптеген таңғажайып көріністерге куә болды және жергіліктікілердің әңгімелерінің тақырыбы болды. Көбінесе видео түсіру және жазба сессиясы болған концерт, көпшілікке ашық болды және жүзден астам жергілікті тұрғындар рухтар мен суыққа қарсы тұрып, концертке келді. Енді төмендетілген, панк-рок дыбысымен топ «In the Attic», «Miron», «Gone With the Worms», «A Cool Dark Place to Die», «Red Asphalt» және «Within the Ruins of a Mind» әндерінің бірнеше нұсқаларын орындады. Концертті түнгі жарық сәтінде аяқтау жоспарланған, Жаңа жылды қарсы алу үшін. Бірақ сағат 11-ден кейін бірдеңе болды; барлық қуат кенеттен өшіріліп, сойысхана толығымен қараңғылыққа тоңды. Бірнеше секундтан кейін әлемнен тыс аңырау барлық динамиктер мен күшейткіштерден естілді. Шамамен 30 секундқа созылған басқа дүниелік зар. Оқиғаға куә болған көпшілік қорқып, асығыс тарап кетті және концерт тоқтатылды. Осы оқиғаның нағыз табиғаты әлі де болжамдарға толы, немесе топтың өзінің миф және аңызды күшейту үшін жасаған қойылымы ма, әлде жоқ па. Бірақ Джей Планти, Тед Прейсс және Джейсон Кобб оқиғадан кейін топтан кеткені белгілі. Планти мен Прейсс бірнеше жылдан кейін қайтып келді, бірақ бұл топтың кез келген қорқынышты жерлерде немесе зираттарда жазба жасаған соңғы реті болды. Сессиядан үш ән топтың алғашқы жеті дюймдік EP-сі, In the Attic болып шықты. Атау әнімен қатар, жазбаға «Gone with the Worms» және «Within the Ruins of a Mind» әндері де енді. Жазба үлкен табысқа ие болды және топ шығаратын көптеген жеті дюймдік EP-лердің біріншісі болды. Невададан оралғаннан кейін топ келесі альбомы – The Dead жұмысын бастады. Толығымен студияда жазылған алғашқы альбом, барлық тректер Брент Джонсон мен Дейл Гаррардтың авторлығында. Альбом олардың барлық бұрынғы жұмыстарынан өте өзгеше болды және жылтыр өндіріс сапасымен ерекшеленетін бірнеше мейнстримдік рок әндерін қамтыды. Өзгеріс соншалықты үлкен болды, Orphanage Records оны топтың атымен шығармай, оның орнына Oblivion Now деген атпен шығаруды шешті. Баспаханамен және басылым өндірісімен болған қателік нәтижесінде қате мұқаба мен жапсырмалар басылып шықты...

With Mouse Blood selling in record numbers and receiving such high critical acclaim, the Demented Mind Mill convinced Brent and John Johnson to record one more album. The label had recently released a number of highly unsuccessful albums and was in need of money badly. Dale Garrard, who had spent time as a guitarist in both Chrome and P. O. A. joined the band as lead guitarist, and Theatre of Ice was once again "creating monsters". The brothers Johnson actually first meet Garrard in a Provo, Utah, cemetery at almost precisely the stroke of midnight. The Johnsons were there to take some flash photos for their new album, what Garrard was doing there is not known. But the idea of running into a guitarist of his caliber in a cemetery at midnight was seen as a sign of "interesting" things to come. The band immediately began work on their fifth album The Resurrection, the title referring to the band rising once again from the dead. With Dale Garrard, John and Brent Johnson all playing guitar as well as other instruments the album took on a dark, heavy, near metal sound; this was not seen initially as a positive direction for the band by their label who wanted them to stick closer to the sound of their previous two albums, which had become the biggest commercial successes the Demented Mind Mill had. The label soon changed their mind when promotional versions of "Gone With The Worms", and "Tomorrow Never Comes", the first two songs released for the new album, received favorable responses from radio stations across Europe. The Resurrection was the first album the band did not attempt to record entirely at some remote haunted" location. No haunted houses, and with the exception of 2 songs, no cemeteries. It is not completely known chronologically which songs were recorded first – so it is not known whether the events that occurred when recording "She Sleeps" and "Holy Holy Cry" led to the decision to end the "haunted location recording sessions" or not. What is well documented is that the band chose a small unused and seldom cared for cemetery to record these two previously mentioned dark and moody pieces. During the play back of "Holy Holy Cry" it is reported by all who were present that something could be heard rapidly moving through the grass, weeds, and bushes toward the grave where the band had set up to record. The sound was almost like that of galloping beast, it is said. Suddenly an invisible force burst out of the darkness and fell upon all who were there – and then left just as suddenly. It is widely held that this event led to John Johnson leaving the band upon completion of the album. Recording completed just before Christmas 1985 and the album was set to be released in early 1986. Despite their commitment to never play live again, at the conclusion of the recording process the band played an impromptu concert in the isolated mountain town of Payson, Arizona. Live versions of the previously released Funeral Games and the newly penned Santa Claws (written 30 minutes before they took the stage) were included on The Resurrection in an attempt to end the rumors that the band had indeed committed suicide six months earlier in the "Mouse Blood Fire", a rumor that had continued to grow despite the announced release of a newly recorded album. The Resurrection proved, however, to be the death knell for the Demented Mind Mill. Although another critical success for the band it sold very poorly; it is debatable whether its poor sales led to the closing of the Demented Mind Mill or whether the impending bankruptcy of the Demented Mind Mill led to the albums poor sales. To this date it is unknown how many actual copies were pressed or sold, the album is almost impossible to find and rarely comes up for sale on any of the internet auction sites. Orphanage Records, an American label with a solid reputation in the Gothic Rock and Death rock music scenes, offered to re release The Resurrection; but were unable to obtain any of the masters, except for the two live recordings, from the Demented Mind Mill. So Orphanage Records asked the band to re record seven of the songs from the album, one from The Haunting, two from Beyond the Graves of Passion, nine new originals, and reuse the two live recordings. These 17 "new" songs were released in 1986 as Love Is Like Dying. Even though John Johnson is credited as playing on the album, it is a known fact that he had previously left the group and only appears on the two live recordings. Love Is Like Dying was an immediate success for both the band and for their new label. With songs as diverse as "Dreams of Fire" and "In The Attic", the album greatly increased their fan base and for the first time put them on the radar of college radio stations across the country. This opened the door for the band to tour parts of the country it had never played live to, it was just up to their label to assure them that "nothing bad would happen" if they were to go on an extended tour. During the fall of 1986 the band committed to its only extended tour of the United States. To accommodate the tour three new members were added to the band; Jay Planty on guitar, Ted Preiss on bass, and Jason Cobb on drums. For the most part the tour was uneventful, playing mostly as a supporting act, the group performed before crowds that were largely unfamiliar with their history. On New Year's Eve, 1986, the tour concluded in Fallon, Nevada, the birthplace of the band, with a performance in what had long been alleged to be a haunted slaughterhouse. A large concrete edifice, the abandoned slaughterhouse had been the site of many strange sightings and the subject of local ghost stories for over 20 years. More of a video shoot and recording session than an actual concert, it was made open to the public and several hundred of the locals braved the spirits and the cold to attend the show. With their now stripped down, punkier sound, the band tore through several versions of "In the Attic", "Miron", "Gone With the Worms", "A Cool Dark Place to Die", "Red Asphalt" and "Within the Ruins of a Mind". The concert was intended to conclude at the stroke of midnight, ushering in the New Year. But sometime slightly after 11:00pm a bizarre event occurred; all the power suddenly turned off and the slaughterhouse was thrown into total blackness. A few seconds later an unearthly moan howled forth from every speaker and amplifier. An other worldly wail that lasted nearly 30 seconds. Stunned and terrified, the majority of the crowd hastily dispersed and the concert came to a screeching halt. To this date it is still a matter of speculation as to whether this was an actual supernatural occurrence, or was staged by the band in an attempt to add to their mystique and legend. What is known is that Jay Planty, Ted Preiss, and Jason Cobb left the band after the event. Planty and Preiss would return several years later, but this was the last time the band recorded at any alleged haunted sites or cemeteries. Three of the Songs from the session were chosen to be released as the band's first seven inch EP, In the Attic. Along with the title track the record included "Gone with the Worms" and "Within the Ruins of a Mind". The record was a howling success and was the first in what would be a long string of seven inch EPs the band would release. Immediately after returning from Nevada the band began work on their next album, The Dead. The first album to be recorded entirely in a studio, all of the tracks were written and recorded by Brent Johnson and Dale Garrard. The album departed greatly from all of their previous efforts and included several mainstream sounding rock songs with slick production values. The departure was so great that Orphanage Records decided not to release it under the band's name, choosing instead to release it under the name Oblivion Now. It was only through a miscommunication with the printers and pressing plant that the wrong cover and labels were printed and The Dead became the band's seventh album. A tremendous failure with fans and non fans alike, the album was literally pulled from the shelves and scrapped. To erase the failure of The Dead the decision was made to record a live album. Three new members were again added to the band; Craig Moore on guitar, George Carlston on bass, and Richard Hillquist on drums. Live Beyond the Graves of Utah was recorded during the summer of 1988. "Summertime in small town Utah. Beautiful tree lined streets, families picnicking in the park, children laughing and playing. A scene straight out of Leave it to Beaver. But something was about to descend upon happy valley. During the summer of 1988 Theatre of Ice toured Utah playing anywhere they could – V. F. W. halls, jr. high auditoriums, movie theaters, skating rinks, hamburger joints, even an abandoned grocery store. The crowds varied in size and enthusiasm, but one thing was certain, they'd never forget what they saw and heard. It's been said by many before; Theatre of Ice was a lousy band live. So why a live CD? Perhaps their detractors expected them to try and reproduce their dark, gloomy syntho beats live. But that's not what a Theatre of Ice show was about. Instead they packed away their patented electronic experimentation, cranked up the guitars and stepped into high gear. Vocals shouted rather than sung, guitars thrashed and drums beaten rather than played. It was always more about the experience than the music. Songs about killing girlfriends, suicidal maniacs, and child molesters were undoubtedly not the normal family home evening fare in small town Utah. But for one evening during the summer of 1988 it was. You can make your own decision as to whether Theatre of Ice was a lousy band live or not. Just ask yourself one question – would you like to have been one of the unsuspecting present when Theatre of Ice took the stage?" During the tour, the newly penned song, "Kill Your Girlfriend," quickly became the climax of each performance. So it was no surprise that Orphanage Records decided to release a live version of the song as the title track of the band's next 7 inch ep. Easily the crudest and sloppiest recording the band had yet to release, it rapidly became the group's largest selling record. Punk rock periodicals like Flipside (fanzine) and Maximum Rock N' Roll, which had previously dismissed the band as arty and pretentious, wrote rave reviews of the record. "Demented, sick, deranged, perverted, degrading In other words, pure enjoyment. This is brilliant raunchy rock and roll, obviously the product of disturbed minds. Parental guidance suggested." With the band now at the zenith of its popularity, the decision was made to relocate to Phoenix, Arizona; the home of Orphanage Records.

Топ мүшелерінің өлімі

Театр мұздың негізін қалаушы Брент Джонсон 2017 жылдың 20 ақпанында Аризона штатының Авондейл қаласында дүниеден озды. Театр мұздың алғашқы мүшесі болған Марк Джонсон 2003 жылдың 4 желтоқсанында Флоренс Джункшн, Аризона маңында қайтыс болды.

Дискография

Атауы Жыл Лейбл Студиялық альбомдар Mouse Blood 1981 1981 Ақылы бұзылған Mind Mill The Haunting 1982 Ақылы бұзылған Mind Mill Beyond the Graves of Passion 1983 Ақылы бұзылған Mind Mill A Cool Dark Place to Die 1984 Ақылы бұзылған Mind Mill Mouse Blood 1985 Ақылы бұзылған Mind Mill The Resurrection 1986 Ақылы бұзылған Mind Mill Love Is Like Dying 1986 Orphanage Records The Dead 1987 Orphanage Records Murder the Dawn 1990 Orphanage Records Тірі альбомдар Live Beyond the Graves of Utah 1988 Harsh Reality Music Live is a Wild and Scary Thing 1993 Orphanage Records EPs In The Attic 1987 Orphanage Records Kill Your Girlfriend 1988 Orphanage Records This is What You Get for Christmas 1988 Orphanage Records It's All Over Now 1989 Orphanage Records Rock Star Autopsy 1991 Orphanage Records Radio Has Gone Insane 1991 Orphanage Records Жинақ альбомдар Life is a Wild and Scary Thing Greatest Hits Package 1992 Orphanage Records Lurid Little Lies Greatest Hits Package 2001 MP3.COM More Fun Than You Deserve Pop Hits Package 2001 MP3.COM Death Becomes You Punk/Garage Hits Package 2002 MP3.COM From the Cold Dark Regions Gothic/Deathrock Package 2002 MP3.COM