Итальяндық әнші Орнелла Ванони өмірі мен шығармашылығы
Ornella Vanoni
Итальяндық әнші Орнелла Ванони – 1956 жылдан бері сахнадағы икона. 65 млн-нан астам таңба сатқан, Италия поп музыкасының дауысы! Биографиясы туралы оқыңыз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Италиялық әнші
Italian singer
Орнелла Ванони (; 1934 жылдың 22 қыркүйегінде туған) – итальяндық әнші. Ол 1956 жылдан бері өнер көрсетіп келе жатқан, Италияның ең ұзақ жылдар бойы сахнадағы әртістерінің бірі. Ол LP, EP және үздік хиттер жинақтарының арасында 112-ге жуық туынды жариялаған, және итальяндық эстрада музыкасының ең танымал орындаушыларының бірі саналады. Ұзақ мансабында ол 65 миллионнан астам пластинка сатқан.
Ornella Vanoni (; born 22 September 1934) is an Italian singer. She is one of the longest standing Italian artists, having started performing in 1956. She has released about 112 works between LP, EPs and greatest hits albums, and is considered one of the most popular interpreters of Italian pop music. During her long career she has sold over 65 million records.
Көркемдік мансап
Ванони өзінің өнер жолын 1960 жылы театр актрисасы ретінде бастады. Ол көбінесе Бертольт Брехттің шығармаларын Миландағы Пикколо театрында Джорджио Стрехлердің режиссерлігімен қойды. Сонымен қатар, ол музыкалық мансабын да бастады. Ол өзінің алғашқы жазбаларында зерттеген халық және танымал әндер, әсіресе Миландағы қылмыстық әлем туралы әндер, оның Милан әндерін орындағаны үшін “cantante della mala” (“Қылмыстық әлемнің әншісі”) деген лақап атын алуына себеп болды. 1963 жылы Ванони Джинно Паоли жазған “Senza Fine” және “Che cosa c'è” әндерімен екі үлкен хитті жазды. 1964 жылы ол “Tu si na cosa grande” әнімен Неаполь ән фестивалінде жеңіске жетті. Келесі жылдары ол Сан-Ремодағы итальян әнінің фестивальдеріне “Abbracciami forte” (1965), “Io ti darò di più” (1966), “La musica è finita” (1967), “Casa Bianca” (1968) және “Eternità” (1970) әндерімен қатысты. 1968 жылы екінші орын алған “Casa Bianca” әнінің авторлық құқығына қатысты дау Don Backy және Clan Celentano лейблі арасында туды. 1960 жылдардың соңында Ванони “Una ragione di più”, “Un'ora sola ti vorrei”, “L'appuntamento” (Эрасмо Карлос пен Роберто Карлостың “Sentado à Beira do Caminho” бразилиялық әнінің кавері) және Берт Бакарахтың “Don't Make Me Over” әнінің кавері “Non Dirmi Niente” әндерін жазды. 1972 жылы ол Лусио Фулчидің сыншылар тарапынан жоғары бағаланған құпия триллері “Don't Torture a Duckling” фильмінің тақырыбы болған “Quei giorni insieme a te” әнін орындады. 1976 жылы Ванони Винисиус де Мораес пен Токиньомен “La voglia, la pazzia, l'incoscienza e l'allegria” әнін жазды. 1980 жылдары ол “Ricetta di donna”, “Uomini” және Джинно Паолимен бірге “Ti lascio una canzone” әндерін шығарды. 1989 жылы ол “Io come farò” әнімен Сан-Ремо музыка фестиваліне қайта оралды. 1999 жылы ол Энцо Грагнаниелломен дуэт ретінде “Alberi” әнін жазды. 2004 жылы ол өзінің 70 жылдығын тойлау үшін Паолимен дуэттер альбомын шығарды. Музыкалық мансабынан басқа, Орнелла Ванони басқа да шығармашылық салаларда белсенді болды, сахнада және телешоуларда, фильмдерде ойнады. 1977 жылдың қаңтарында ол Playboy журналының итальяндық басылымы үшін жалаңаш суретке түсіп, төлем ретінде өзінің көп жылдық досы, суретші Арнальдо Помодородан мүсін жасауды сұрады. 2004 жылы Стивен Содербергтің “Океанның он екі” фильмінің саундтрегіне оның “L'Appuntamento” (1970) әні енгені оның музыкасына деген қызығушылықты жаңартты. 2022 жылғы даниялық “Toscana” (Netflix) фильмінің саундтрегінде де бұл ән болды.
Vanoni started her artistic career in 1960 as a theatre actress. She mostly performed in Bertolt Brecht works, under the direction of Giorgio Strehler at his Piccolo Teatro in Milan. At the same time, she started a music career. The folklore and popular songs she explored in her early records, especially the ones about the criminal underworld in Milan, resulted in her receiving the nickname cantante della mala ("Underworld Singer") for singing Milanese songs on that genre. Vanoni scored two major hits in 1963 with "Senza Fine" and "Che cosa c'è", both written for her by Gino Paoli. In 1964 she won the Festival of Neapolitan song with "Tu si na cosa grande". In the following years, she took part in a series of Festivals of Italian song in Sanremo with the songs "Abbracciami forte" (1965), "Io ti darò di più" (1966), "La musica è finita" (1967), "Casa Bianca" (1968), and "Eternità" (1970). "Casa Bianca", which finished second in 1968, was the subject of a copyright dispute between the composer of the song, Don Backy, and the Clan Celentano label. In the late 1960s, Vanoni recorded "Una ragione di più", "Un'ora sola ti vorrei", "L'appuntamento" (a cover of the Brazilian song "Sentado à Beira do Caminho" by Erasmo Carlos and Roberto Carlos) and "Non Dirmi Niente", a cover of Burt Bacharach's "Don't Make Me Over". In 1972 she sang "Quei giorni insieme a te", the theme from Lucio Fulci's critically acclaimed mystery thriller film Don't Torture a Duckling. In 1976, Vanoni collaborated with Vinicius de Moraes and Toquinho on the song "La voglia, la pazzia, l'incoscienza e l'allegria". During the 1980s, she released "Ricetta di donna", "Uomini", and "Ti lascio una canzone" (with Gino Paoli). In 1989, she returned to the Sanremo Music Festival with the song "Io come farò". In 1999, she recorded "Alberi", a duet with Enzo Gragnaniello. In 2004 she released an album of duets with Paoli to celebrate her 70th birthday. In addition to her music career, Ornella Vanoni was active in other creative fields, starring in stage and TV shows, movies. In January 1977 she posed nude for the Italian edition of Playboy magazine and requested a statuette by her long time friend the artist Arnaldo Pomodoro as payment. The inclusion of her song "L'Appuntamento" (1970) in the soundtrack of Steven Soderbergh's Ocean's Twelve in 2004 sparked a worldwide renewal of interest in her music. The soundtrack of the Danish film Toscana (2022, Netflix) also featured the song.