Ағылшын мен Уэльстегі жол аудандары – 1862-1894 ж. аралығында жолдарды күту үшін құрылған, аймақтық бірлестіктер. Тарихы, мақсаты мен жойылған себептері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англия мен Уэльстегі аудан түрі. Автомобиль жолдары аудандары – Англия мен Уэльсте автомобиль жолдарын күтіп ұстау және жөндеу мақсатымен біріктірілген аймақтар еді. Олар алғаш рет 1862 жылы құрылып, ауылдық жерлердегі азаматтық приходтардың топтарынан тұрды. 1894 жылы олар таратылды, ал олардың өкілеттіктері мен міндеттері ауылдық округтік кеңестерге берілді.
Type of district in England and Wales
Highway districts were areas in England and Wales united for the maintenance and repair of highways. They were first formed in 1862 and consisted of groupings of civil parishes in rural areas. They were abolished in 1894 when their powers and duties passed to rural district councils.
Өмірбаян
Генрих VIII билеген кезеңнен бастап, приход кеңестері жолдарды күтіп ұстауға жауапты болды. 1835 жылғы Тас жол заңы жолдарды басқару жүйесіне өзгерістер енгізді. 1836 жылдан бастап әрбір приходқа жер өлшеуші тағайындалды және олардың қарауындағы жолдарды жақсы жағдайда ұстау үшін салық жинауға құқық берілді. Жер өлшеуші жолдарды жөндеуді қамтамасыз етпесе, округ соттары оған айыппұл салуға және соттауға құқылы болды. 1835 жылғы заң жаңа заңнаманы да өзгертті, жаңа жолдар магистральдар деп жарияланбады, демек, оларды приходтар жөндемейтін болды, егер олар белгілі бір талаптарға сай келмесе. 1862 жылғы Тас жол заңы (25 және 26 Vict. c. 61) округтың бейбіт сот судьяларына округты бірнеше приходтардан тұратын тас жол аудандарына бөлуге мүмкіндік берді. Бұл шара үш айлық сот отырысында бекітілген алдын ала бұйрық арқылы іске асырылды. Бұйрықта біріктірілетін приходтар, ауданның атауы және әрбір приход сайлайтын жол бастықтарының саны тізілген.
Parish vestries had been responsible for keeping highways in repair since the reign of Henry VIII. The Highway Act 1835 made changes to the administration of highways. From 1836 each parish was to appoint a surveyor, and was empowered to make a rate to keep the roads under its control in good order. The surveyor could be convicted and fined by the county justices for failing to keep the highways in repair. The 1835 Act also changed the law, with new roads not being declared highways, and therefore repairable by the parish, unless they met certain criteria. The Highways Act 1862 (25 & 26 Vict. c. 61) enabled justices of the peace of a county to divide the county into highway districts consisting of a number of parishes. This was done by means of a provisional order confirmed by the quarter sessions. The order listed the parishes to be grouped together, the name to be given to the district and the number of waywardens to be elected by each parish.
Автомобиль жолдары
Автожол ауданын басқаратын орган автожол кеңесі деп аталды. Кеңес мүшелері әрбір приходтан жыл сайын сайланатын бір немесе бірнеше мүшелерден, сондай-ақ ауданда тұратын округ судьяларынан құралды. Бұл мүшелер ваяуардендер деп аталды. Автожол кеңесі өз ауданындағы приход геодезистерінің мүлкі мен міндеттемелерін қабылдады, сондай-ақ хатшы, қазынашы және аудан геодезисін тағайындады. Әкімшілік шығындары ауданнан жиналатын салық есебінен төленді, бірақ жолдарды жөндеуге кеткен шығындар әлі де жеке приходтарға жол салығы ретінде жүктелді. Аудандарды құру міндетті емес еді, сондықтан кейбір приходтар 1894 жылға дейін жолдарды өздері күтіп келді.
The authority governing the highway district was called a highway board. The membership of the board consisted of one or more members elected annually by each parish, and known as waywardens, and by any county justices residing in the district. The highway board took over the property and liabilities of the parish surveyors in its district, appointing a clerk, treasurer and district surveyor. The costs of the administration was to be paid by a rate levied on the district, although the cost of repairing highways was still chargeable as a highway rate to individual parishes. There was no compulsion for districts to be formed, and some parishes continued to separately maintain highways until 1894.
Атап өтілген аумақтар
1862 жылғы акті Англия мен Уэльстің барлық аумақтарына қолданылмады. Метрополитендік құрылыс басқармасының аумағындағы жерлер, жергілікті басқармалары бар қалалар мен кенттер ауданға біріктірілмеді. Уайт аралы мен Оңтүстік Уэльстің бір бөлігі де, сол аймақтарда жолдарды басқару органдарын құру үшін бұрыннан қолданылып келген арнайы заңдар болғандықтан, қолданыстан босатылды. Актіде жергілікті басқару туралы 1858 жылғы заңды қабылдап, жергілікті кеңес құрған кез келген елді мекен жол ауданының құрамына кірмейтіні айтылған. Көптеген қауымдастықтар, олардың кейбіреулерінде өте аз тұрғын болды, дереу кеңестер құруды және ауданның бір бөлігі болудан қашуды жөн көрді. Ұсыныстардың саны соншалықты көп болғандықтан, жергілікті басқару туралы заңға толықтырулар енгізу туралы 1863 жылғы акт (26 және 27 Виктория, 17-тарау) қабылданды. Осы акті бойынша 1863 жылдың 1 наурызынан кейін 3000-нан кем тұрғыны бар жергілікті кеңес құрылмауы және құрылғаннан кейін үш ай ішінде инженерді тағайындамаған кез келген жергілікті кеңес таратылуы тиіс болды.
The 1862 Act did not extend to all areas of England and Wales. Places within the area of the Metropolitan Board of Works, boroughs and towns having local boards could not be grouped into a district. The Isle of Wight and parts of South Wales were also exempt, as special legislation was already in place to establish highway authorities in those areas. The Act stated that any place adopting the Local Government Act 1858 to form a local board would cease to be part of a highway district. A large number of communities, some with very small populations, quickly chose to form boards and avoid being part of a district. The number of applications was such that the Local Government Act Amendment Act 1863 (26 & 27 Vict. c. 17) was passed providing that no local board could be formed after 1 March 1863 with a population of fewer than 3,000, and that any local board which had not appointed a surveyor within three months of formation would be dissolved.
Заңнамадағы өзгерістер
Автомобиль жолдары және локомотивтер (өзгерістер) туралы 1878 жылғы заң (41 және 42 Vict. c. 77) жаңа автомобиль жолы түрін – негізгі жолды құрды. Заңда 1870 жылдан бері қоғамдық автомобиль жолдарына айналған барлық бұрынғы ақылы жолдар негізгі жолдар деп белгіленді. Басқа негізгі жолдар "ірі қалалар" арасында және теміржол станцияларына жететін жолдар болып табылды. Сонымен қатар, кез келген басқа да автомобиль жолын округтік судьялар тоқсандық отырыстарда негізгі жол деп жариялауға құқылы болды. Негізгі жолдарды күтіп ұстауға кеткен шығындардың жартысын аудан жалпы көтерді. 1888 жылғы Жергілікті өзін-өзі басқару заңы 1889 жылдан бастап негізгі жолдарға жауапкершілікті жаңа округтік кеңестерге жүктеді, олар оларды күтіп ұстаудың барлық шығындарын көтерді. Автомобиль жолдары басқармалары негізгі жолдардан басқа автомобиль жолдарына жауапкершілікті сақтап қалды.
The Highways and Locomotives (Amendment) Act 1878 (41 & 42 Vict. c. 77) created a new class of highway – the main road. The act provided that all former turnpike roads that had become public highways since 1870 were designated as main roads. Other main roads were to be those between "great towns" and those leading to railway stations. In addition any other highway could be declared a main road by the justices of the county in quarter sessions. Half the cost of maintaining main roads was to be borne by the county at large. The Local Government Act 1888 passed responsibility for main roads to the new county councils from 1889, who were to bear all of the cost of their upkeep. The highway boards continued to have responsibility for highways other than main roads.
Жою
Жергілікті басқару туралы 1894 жылғы Заң (56 және 57 Vict. c. 73) қолданыстағы жол кеңестерінің, жол органдарының немесе инспекторлардың барлық өкілеттіктерін, міндеттерін және жауапкершіліктерін жаңадан құрылған ауылдық округтік кеңестерге берді. Ауылдық округтік кеңестер 1930 жылға дейін осы өкілеттіктерді іске асыруды жалғастырды, содан кейін 1929 жылғы Жергілікті басқару туралы заң ауылдық жолдарға жауапкершілікті округтік кеңестерге ауыстырды.
The Local Government Act 1894 (56 & 57 Vict. c. 73) passed all the powers, duties and liabilities of existing highway boards, highway authorities or surveyors to the newly created rural district councils. Rural district councils continued to exercise these powers until 1930, when the Local Government Act 1929 transferred responsibility for rural highways to county councils.