Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австралиялық футболшы, 1983 жылы туған.
Australian rules footballer, born 1983
Райан Лони (4 наурыз 1983 жылы туған) – Австралия футбол лигасының «Коллингвуд» командасының бұрынғы ойыншысы.
Ryan Lonie (born 4 March 1983) is a former Collingwood footballer in the Australian Football League.
Карьерасының алғашқы жылдары (2001-2002)
Лони өзінің егіз інісі Натанмен (Хоторн, кейін Порт-Аделаида) бірге «Франкстон Роверс» жастар футбол клубында ойнады. Оның сол аяғы өте күшті, футбол алаңында жоғары жылдамдықпен және шапшаңдықпен ойнайтын. Ол допты алғанда көрермендерді орнынан тұрғызып, жақсы ойын көрсетті. Лони TAC Кубогында «Данденонг Стингрейз» үшін ойнағанға дейін MPNFL клубы «Франкстон Бомберс» үшін өнер көрсетті. 2000 жылғы AFL драфтының 3-ші раундында 34-ші нөмірмен таңдалды. Ол клуб сапында 2001 жылғы маусымның бірінші турында «Хоторнға» қарсы тұңғыш рет ойнады. Жарақат алған Джеймс Клементтің орнына шақырылған Лони төрт ұпаймен ұтылған ойында «Пиес» командасының ең үздік ойыншыларының бірі болды. Ол тез арада жанкүйерлердің сүйіктісіне айналды, оның сол аяғындағы ұзақ, батыл шабуылдары, гол соғу қашықтығына дейін орталық алаңда жылдам жүгірісі, әсіресе Анзак күні «Эссендонмен» өткен ойындағы екі голы және «Ричмондқа» қарсы көрсеткен өнері үшін AFL Rising Star номинациясын алғаннан кейін бірнеше күн өткен соң оның танымалдығы артты. Лони маусымның алғашқы 21 матчын ойнады және тек 22-ші турда «Кенгурузға» қарсы жеңіске жеткен ойында қатыспады. Оның көрсеткен өнері AFL Rising Star сыйлығын жеңіп алуға үміткерлердің бірі етіп көрсетті, бірақ «Сент-Килданың» Джастин Кошицке лайықты жеңімпаз атанды. Келесі маусымда Лони остеит пубис және «екінші жылдық көңілсіздік» синдромымен күресті, ал «Magpies» 1994 жылдан бергі алғашқы финалға қатысуға дайындалып жатқанда. Ол 18 ойын ойнады және баяу бастады, VFL филиалы «Уильямстаунмен» көп уақыт өткізді. Алайда, Лони финалдағы керемет өнерімен өзінің беделін арттырды, ол бұрынғыдай жылдам жүгіріп, қарсы шабуылға шығып, қиын жағдайларда да өзінің шеберлігін көрсетті. «Порт-Аделаиданы» жеңген алдын ала финалда Лонидің батылдығы үлкен рөл атқарды – ол алыс қашықтан соққан екі голы қарсыластарды ұстап тұруға көмектесті. «Аделаидаға» қарсы өткен жартылай финалдың үшінші кезеңінде Лонидің допты жеткізген және сол аяғымен іздегені алдыңғы қатардағы Энтони Роккаға тиді, бұл Рокканың кейіннен танымал болған 75 метрлік голына жол ашты. Ол сондай-ақ «Брисбен Лайонсқа» қарсы өткен финалда «Magpies» командасының ең үздік ойыншыларының бірі болды, ол қанаттан Найджел Лаппинге қарсы ойнады.
Lonie starred as a junior footballer with his twin brother Nathan (Hawthorn, then Port Adelaide) playing for the Frankston Rovers Junior Football Club. He had a raking left boot and superb pace and run on the football field that made the crowd rise to the occasion when he got the ball in space. Lonie played for the MPNFL club Frankston Bombers, before playing in the TAC Cup for the Dandenong Stingrays. He was snapped up in the 3rd round of the 2000 AFL Draft at number 34. He made his debut for the club in round one of season 2001 against Hawthorn. Called up as a late replacement for an injured James Clement, Lonie was one of the Pies' finest in the four point loss. He quickly established himself as a crowd favourite, with his long, daring dashes through the midfield to within goal scoring range on his raking left boot, epitomised by his two goals in the Anzac Day clash with Essendon in round five, only days after receiving an AFL Rising Star nomination for his performance against Richmond. Lonie managed to play the first 21 matches of the season, and was only absent for the round 22 victory over the Kangaroos due to a shoulder injury. His performances saw his name bandied around as a favourite to win the AFL Rising Star Award, though St Kilda's Justin Koschitzke proved a worthy winner. The following season saw Lonie struggle with the dreaded osteitis pubis and second year blues, as the Magpies charged towards their first finals appearance since 1994. He managed 18 games, and began slowly, spending plenty of time with VFL affiliate Williamstown. However, Lonie bolstered his stocks with a stunning finals performance, which saw him return to his hard running, rebounding form, his ability to meet a challenge head on a feature of the Magpies' September. The Qualifying Final upset over Port Adelaide had much to do with Lonie's audacity two goals from long range helping keep the Power at bay. It was Lonie's line breaking run and searching left foot which hit the leading Anthony Rocca midway through the third term of the Preliminary Final against Adelaide, which paved the way for Rocca's now famous 75m goal. He was also one of the Magpies' best performers in the Grand Final against the Brisbane Lions from the wing, opposed to Nigel Lappin.
Карьералық шың (2003-2004)
2003 жылы Лони бірде-бір ойынды жіберіп алмады, маусымның барлық 25 ойынына қатысты, бұл «Пийз» командасының тағы бір рет Ұлы финалға жеткенін көрсетті, алайда, тағы да ең бағалы жүлдені ұтып ала алмады, «Брисбен Лайонс» командасынан 50 ұпаймен жеңіліс тапты. Лонидің жеке өнері орташа деңгейде болды, қорғаныстан шабуылға өтуі азайды, ал матчтарға тигізетін әсері төмендеді. Оның формасының нашарлауы маусымның соңғы екі аптасында айқын байқалды, ол ірі және жартылай финалдарда бес доңғалақтан артық жасай алмады. 2004 жылы Лони дәстүрлі 37-нөмірлі жейдесінен Марк Ричардсонның бұрынғы 3-нөмірлі жейдесіне ауысты. Ол маусымның барлық ойындарында ойнады, бірақ формасы керемет болмаса да, тұрақты болды, ал «Magpies» командасының үміті күйреп кетті. Маусым соңында Лони шабуылға жіберілді, онда ол қысқа ғана уақытқа сәттілікке қол жеткізді, 21-ші турда МКГ стадионындағы шамдар астында «Порт-Аделаида» командасына қарсы үш гол соқты, бірақ тағы да жеңіліске ұшырады.
In 2003, Lonie did not miss a game, playing all 25 games of the season, which saw the Pies reach the Grand Final once again, though again missing out on the ultimate prize, receiving a 50 point trouncing at the hands of the Brisbane Lions. Lonie's personal form was average at best, his run from defence becoming less frequent, as his impact upon matches continued to dwindle. His loss of form was highlighted in the final two weeks of the season, when he produced no more than 5 touches in either the Preliminary or Grand Finals. 2004 heralded a move from Lonie's traditional number 37 guernsey into Mark Richardson's old number three. He once again played all games for the season, though his form remained solid if not spectacular, as the Magpies crashed back to earth. Late in the season, Lonie was thrust into attack, where he prospered for a short while, with three goals scored against Port Adelaide under the MCG lights in another loss in round 21.
Кейінгі мансабы (2005 - 2008)
2005 жылы Лони үшін клубтағы ең көңілі толмаған маусым болды; ол бар болғаны 10 ойын өткізді және маусымның көп бөлігін Уильямстаун командасымен бірге өткізді. Екінші турдан кейін құрамнан шығарылуы, оның негізгі құрамдағы қатарынан 59 ойын өткізген керемет тізбегін үзіп тастады. Ол маусым ортасында қайтадан құрамға ілігіп, жоғары лигада жақсы ойын көрсетті. Бұл өте маңызды болды, өйткені оның клубтағы болашағы күмәнді еді. 18-ші турда Фримантлға қарсы матчта жеңіл жарақат алды, бірақ жыл соңында Тельстра Домда Батыс Булдогсқа қарсы өткен соңғы ойында қайтадан алаңға шықты. Ол тазалаудан құтылып, 2006 жылы барлық 23 ойында өте жақсы өнер көрсетті, алайда оның қорғаныстан жылдам допты алып жүруі бұрынғысымен салыстырғанда азайды, содан кейін Лони допты берушілер арасында байланыс жасаушы рөлінде ойнады. 2007 жылы Франкстоннан шыққан бұл ойыншы ұмытқысы келетін жыл болды, себебі ол тек төрт ойынға қатысты, өйткені остеит қайтадан денсаулығына зиян келтірді. 2008 жылғы Коллингвуд маусымы аяқталғаннан кейін Лони 25 жасында карьерасын аяқтады.
Lonie's 2005 was perhaps his most disappointing season at the club; he managed only 10 games and spent the majority of the first half of the season with Williamstown. His omission after round two cut his remarkable string of 59 matches in succession spent in the senior side. He found his way back into the side midseason, and enjoyed a good patch in the seniors. This was vital, as his future at the club was at stake. He suffered a minor knee injury against Fremantle in round 18, but reappeared in the final match of the year against the Western Bulldogs at Telstra Dome. He survived the cull, and rebounded in impressive fashion, playing all 23 matches in 2006, though his trademark run and carry from defence had dried up somewhat, Lonie then acting as a linkman between the ball carriers. 2007 was a year the boy from Frankston would rather forget, playing only four games as osteitis pubis again took its toll. At the end of Collingwood's 2008 season Lonie retired at the age of 25.