Америкалық жоқпа шампионы Тод Слоанның өмірі мен мансабы

Кіріспе

Американдық жокей Джеймс Форман "Тод" Слоан (10 тамыз 1874 – 21 желтоқсан 1933) – американдық таза қанды аттар жарысының жокейі. Ол 1955 жылы Ұлттық жарыс мұражайы мен Атақ залына енгізілді.

Ерте өмір және АҚШ-тағы жарыс мансабы

Джеймс Форман Слоан Индиана штатының Кокомо қаласына жақын жердегі Банкер-Хилл қаласында, Одақ әскерінің сарбазының ұлы болып дүниеге келді. Ол кішкентай, нәзік бала еді. Бес жасында анасы қайтыс болғаннан кейін, әкесі оны жақын маңдағы бір отбасыға тәрбиелеуге жіберді. Ол әлі жас болғанда өз бетімен жолға шығып, жақын маңдағы газ және мұнай өндіріс орындарында жұмыс істеді. Бір кезде ол Сент-Луистегі ат шаруашылығында жұмыс істеді, бірақ кейін Канзас-Ситиде таза тұқымды аттарды жаттықтыратын адам жұмысқа алды. Ол оған бойының кішкентай екенін пайдаланып жокей болуға кеңес берді. 1886 жылы Слоан Кентукки штатының Ковингтон қаласындағы Латония ат жарыс жолында жұмыс істеді, онда жаттықтырушы Сэм Хилдрет оған өзінің бір атына мініп көруге мүмкіндік берді. Слоанның көрсеткен нәтижесі әсерлі болған жоқ, аты жарыс соңында қалды. Дегенмен, ол табандылық танытып, бірнеше жылдан кейін Нью-Орлеандағы Фэр-Граундс ат жарыс жолында жарысқа қатысты және 1889 жылдың 6 наурызында алғашқы жеңісін тойлады. 1893 жылы Слоан солтүстік Калифорнияда жарысқа қатысып, үлкен жетістіктерге қол жеткізді. 1896 жылы ол "Питтсбург Фил" деген атпен белгілі адамның шақыруымен Нью-Йорк қаласына көшіп келді. Ұзақ уақыт өтпей ол Шығыс жағалауындағы таза тұқымды ат жарыстарында жетекші жокейге айналды. Көптеген мансаптық жеңістеріне қарамастан, Слоан Гамбург (1895–1915) – ол мінген жалғыз ғана ұлы ат екенін айтты. Слоан, үш жастағы аттың Белмонт жүлдесінде жеңіліске ұшырағаннан кейін, Гамбургтың мансабы аяқталуға жақын болғанда оның жокеюіне кірісті. Слоан мінген ат Лоуренс Реализация жарысын жеңіп, Кентукки Дербисінің жеңімпазы Плаудитті жеңді, содан кейін 2¼ мильдік американдық Брайтон кубогында мансабындағы ең әсерлі жеңіске қол жеткізді. Слоанның қабілеті соншалық, 1896 жылы ол барлық жарыстардың шамамен 30% жеңіп алды, 1897 жылы бұл көрсеткішті 37%-ға дейін арттырды, ал 1898 жылы таңғажайып 46%-ға жеткізді.

Ұлыбританиядағы жарыстар мансабы

Чарльз Ф. Дуайер, әйгілі жарыс жылқыларының иесі Майк Дуайердің жақын досы және ұлы, Англияда жүрген кезде Слоанның аттарын қолдаған синдикаттың мүшесі болды. 1898 жылдың 30 қыркүйегінде жарысқа қатысқан Слоан Ньюмаркет жарыс алаңында бес рет қатарынан жеңіске жетті. Ол 1897 жылы онда жүгіре бастағанда осы стильді танымал еткен Слоан еді. Бастапқыда мысқылға ұшыраған оның стилі бүкіл әлемдегі спортта революция жасады. (Дегенмен, ол оны ойлап тапқан жоқ. Қысқа қысқыштар мен жылқының мойны мен құйрығынан тізе бүгіп отыру – «американдық отырыс» колонияларда жабайы далада жасалған жарты шақырымдық жолдарда ерте заманнан бері қолданылып келді, сондай-ақ американдықтардың сүйікті стилі болды. Бұған қоса, Слоан Англияға келгенге екі жыл бұрын афроамерикандық жокей Вилли Симмс дәл осылайша жүріп, Ньюмаркетте Англияның Кроуфорд пластинкасын (sic) Англияның ең жақсы тік отыратын жокейлеріне қарсы жеңіп алған еді.) Келесі жылы Англияға оралғанда ол бірнеше маңызды жарыстарда жеңіске жетті, соның ішінде 1899 жылы Сибола атты жылқысымен 1000 Гвинеяда және 1900 жылы Мерман атты жылқысымен Лили Лэнгтри үшін Аскот алтын кубогында. Ол өзінің ең үздік жокей екенін сезінді. 1899 жылғы жарыста оның аты Холокост бастап кетті, ал Таттенхэм бұрышында Холокост пен 2000 Гвинеяның жеңімпазы Flying Fox қалған алаңның алдында бас-аяғымен жарысты. Жарыс барысында Слоан өзінің атымен толық күшпен соққы беруге дайындалып жатқанын айтты, сол кезде оның аты кенеттен тоқтап, жерге құлап, тобығы сынды. Холокостты өлтірді, ал Flying Fox жарысты жеңіп алды. Сол жылы Flying Fox St. Leger жарысында жеңіске жетіп, 1899 жылғы Үштік тәж чемпионы атанды. 1900 жылы Уэльс ханзадасы Эдуард Слоанға 1901 жылғы жарыс маусымында өзінің тұрақшасы үшін жүгіруді ұсынды. Слоанның жарыстағы табысы, әдемі әйелдерге толы сәнді өмір салты оны спорттағы халықаралық деңгейде танымал болған алғашқылардың біріне айналдырды. Ол Diamond Jim Brady сияқты адамдармен араласты және жеке қызметшімен және киімге толы чемоданмен саяхаттады. Оның беделі соншалық болды, ол Джордж М. Коханның Бродвей мюзикліндегі «Янки Дудл» рөлін сомдады – «Кішкентай Джонни Джонс» және Эрнест Хемингуэйдің «Менің қарт достасым» атты әңгімесіне негіз болды. Слоанның жарыс мансабы керемет болғанымен, ол салыстырмалы түрде қысқа болды, ол 1901 жылы ол қатысқан жарыстарға ставка жасады деген күдікпен аяқталды. Британдық жокейлер клубы оның лицензиясын жаңартпайтынын хабарлады, сондықтан ол ешқашан Уэльс ханзадасы үшін жүрмеді. Британиядағы тыйым американдық жарыс органдары тарапынан сақталды, содан кейін Слоанның жокейлік мансабы аяқталды.

Charles F. Dwyer, a close friend and son of prominent racehorse owner Mike Dwyer, was part of a syndicate that backed Sloan's mounts when he rode in England. Racing there on September 30, 1898, Sloan rode five consecutive winners at the Newmarket Racecourse. It was Sloan who popularized the forward seat style of riding, or the "monkey crouch" as the British called it, when he began riding there in 1897. Initially mocked, his style revolutionized the sport worldwide. (Although he did not invent it. The "American Seat" of short stirrups and crouching over the horse's neck and withers was used in the colonies as far back as the quarter mile dashes along tracks cut in the wilderness as well as being the preferred riding style of the Native Americans. Not only that, but two years before Sloan rode in England, the African American jockey, Willie Simms had ridden exactly that way taking England's Crawfurd Plate (sic) at Newmarket against England's finest bolt upright riders.) Returning to England the following year he won a number of important races including the 1899 1,000 Guineas aboard Sibola and in 1900 the Ascot Gold Cup riding Merman for owner, Lily Langtry. The prestigious Derby was a race that Sloan always felt he would have won, had it not been for a terrible tragedy. In the 1899 race, his horse Holocauste took the early lead, and rounding Tattenham Corner Holocauste and Flying Fox, winner of the 2,000 Guineas, were racing head to head in front of the rest of the field. At that point in the race Sloan said he was still holding back on the horse, in preparation for a full out drive down the straight, when his horse stopped abruptly and collapsed to the ground with a shattered pastern. Holocauste was put down while Flying Fox went on to win the race. Later that year Flying Fox won the St. Leger to become the 1899 Triple Crown Champion. In 1900, Edward, Prince of Wales offered Sloan the job to ride for his stable in the 1901 racing season. Sloan's success on the racetrack, combined with a flamboyant lifestyle filled with beautiful women, made him one of the first to become a major international celebrity in the sport. He hung out with the likes of Diamond Jim Brady and traveled with a personal valet and a trunk full of clothes. His reputation was such that he was the "Yankee Doodle" in the George M. Cohan Broadway musical Little Johnny Jones and the basis for Ernest Hemingway's short story My Old Man. Although Sloan's racing career was spectacular, it was relatively short, ending by 1901 under a cloud of suspicion that he had been betting on races in which he had competed. Advised by the British Jockey Club that they would not renew his license, he never rode for the Prince of Wales. The ban in Britain was maintained by American racing authorities, and Sloan's jockey career came to an end.

Зейнеткерлік

Слоан жарыстан кеткеннен кейін Оскар Хаммерштейн оны Нью-Йорк варьете театрында бір адамдық қойылымда ойнатуды ұйымдастырды, бірақ ол ұзаққа созылмады. Соңында ол 1911 жылы Париж, Францияға барып, шағын бистроны әйгілі Гарридің Нью-Йорк барына (5 rue Daunou, Авеню де л’Опера мен Рю де ла Пай арасында орналасқан) айналдырды. Әсем өмір салтына шамадан тыс шығын кеткенінен туған қаржылық қиындықтар Слоанды барды сатуға және АҚШ-қа қайтуға мәжбүр етті.

Ақшасы таусылғаннан кейін, 1920 жылы ол кинода актерлік өнерге тырысты, бірақ сол кезде оның аты бұрынғыдай танымал болмады. Екі рет үйленген және ажырасқан Слоан 1933 жылы 59 жасында Лос-Анджелесте цирроз ауруынан қайтыс болды және Глендейлдегі Forest Lawn Memorial Park зиратына жерленді. Британдық жарыс тарихшылары оның беделін қайта жаңғыртты, өйткені жарыстарға тікелей тіке бастағандығы оған тағылған күмәнді айып еді. Ол 1955 жылы қайтыс болғаннан кейін Ұлттық жарыс мұражайы мен Даңқ залына енгізілді. Слоан өзінің өмірбаянын 1915 жылы жарық көрген «Тод Слоан өзінің аузынан» атты кітапта баяндады, оның 200 данасына Слоан қол қойған және олар қазірдің өзінде жоғары бағаланады. Оның қайтысынан кейін Берил Маркхэм Хоутон Миффлиннен Слоан туралы кітап жазу үшін аванс алды, бірақ Маркхэмнің өзінің проблемаларына байланысты ол да жарияланбады.

Жеке өмір

1907 жылы Слоан сахна актрисасы Джулия Сандерсонға үйленді. Неке кезінде ол жарыстан және құмар ойындарынан бас тартқанын айтты, бірақ оның қайтыс хабарында «оның шешімі де, неке де ұзаққа созылмады» делінген; Слоан мен Сандерсон 1913 жылы ажырасты. 1920 жылы ол тағы бір актриса, Элизабет Саксон Малоунға үйленді; олар 1927 жылы ажырасып, Элизабет оны «ақыл-естің жоқтығы мен ішімдікке салыну» деп айыптады. Оның бір қызы болды, Энн Жиру (1922 ж.т.); олар қарым-қатынасты үзіп қойды.

Рифмелі жаргон

Тод Слоан аты ағылшын тілінде із қалдырды. Оның аты Лондонда бұрыннан мәшһүр болды, себебі ол Англияда көптеген жарыстарда жеңіске жетті, сол себепті оның есімі Лондонның шығыс бөлігіндегі кокнейлердің қолданатын ұйқас сөздерінде "өз" деген мағынаны білдірді ("Tod Sl'oan"-нан). Сондықтан, "on his tod" деген сөз жалғыз екенін көрсетеді.