Жадтың тиімсіз пайдаланылуы және фрагментация

Кіріспе

Сақтау кеңістігін тиімсіз пайдалану

Компьютерлік сақтау құралдарында фрагментация – сақтау кеңістігінің, негізгі жадтың немесе қосалқы жадтың тиімсіз пайдаланылуы, бұл сыйымдылықты немесе өнімділікті, көбінесе екеуін де төмендететін құбылыс. Фрагментацияның нақты салдары қолданылатын сақтау кеңістігін бөлу жүйесіне және фрагментацияның түріне байланысты. Көп жағдайда фрагментация сақтау кеңістігінің "босқа кетіп қалуына" әкеледі, және осы жағдайда термин босқа кеткен кеңістіктің өзіне де сілтеме жасайды.

Негізгі принцип

Негізгі жадтың фрагментациясында, компьютерлік бағдарлама компьютер жүйесінен жад блоктарын сұрағанда, блоктар бөліктерге бөлінеді. Компьютерлік бағдарлама бір бөлікті пайдалануын аяқтағанда, оны жүйеге қайтарады, соның арқасында ол кейін басқа немесе сол бағдарламаға қайтадан бөлінуге қолжетімді болады. Бөліктің мөлшері және бағдарлама оны қанша уақыт пайдаланатыны әртүрлі болуы мүмкін. Компьютерлік бағдарлама өмірлік циклы барысында көптеген жад бөліктерін сұрап, босата алады. Бағдарлама іске қосылғанда, бос жад аймақтары ұзын және үздіксіз болады. Уақыт өте келе және пайдаланылуымен, ұзын үздіксіз аймақтар кішірек үздіксіз аймақтарға бөліне бастайды. Соңында, бағдарламаға үлкен, үздіксіз жад блоктарын алу мүмкін болмай қалуы мүмкін.

Түрлері

Фрагментацияның үш түрлі, бірақ өзара байланысты нысаны бар: сыртқы фрагментация, ішкі фрагментация және деректер фрагментациясы, олар жеке немесе бірлесіп кездесуі мүмкін. Фрагментация көбінесе жылдамдық немесе қарапайымдылық артуы үшін қабылданады. Осындай құбылыстар процессорлар сияқты басқа ресурстар үшін де орын алады; төменде қараңыз.

Ішкі бөлшектеу

Жад бетін бөлу ішкі фрагментацияны тудырады, себебі қажет болса да, қажет болмаса да, толық жад беті бөлінеді. Жадты бөлу ережелеріне сәйкес, кейде компьютер жады қажетті мөлшерден артық бөлінеді. Мысалы, бағдарламаларға жад тек белгілі бір бөліктермен (әдетте 4 байттың еселігімен) беріледі, сондықтан егер бағдарлама 29 байт сұраса, ол 32 байттық бөлікті алады. Осылайша, артық жад ысырап болады. Мұндай жағдайда пайдаланылмаған жад, бос орын деп аталады, және ол бөлінген аймақтың ішінде орналасады. Бұл тәсіл, тоқсанды бөлімдер деп аталады, жадты тиімсіз пайдалануға әкеледі – кез келген процесс, оның мөлшеріне қарамастан, толық бөлімді иеленеді. Бұл ысырапты ішкі фрагментация деп атайды. Басқа типтегі фрагментациядан айырмашылығы, ішкі фрагментацияны қайтару қиын; көбінесе оны жоюдың ең жақсы жолы – дизайнды өзгерту. Мысалы, динамикалық жадты бөлуде жад жинағы (memory pools) ішкі фрагментацияны айтарлықтай азайтады, себебі орын шығындары көптеген объектілерге таратылады.

Сыртқы бөлшектеу

Сыртқы фрагментация бос жад шағын блоктарға бөлінген кезде және бөлінген жад арасында таралып кеткенде пайда болады. Бұл кейбір жадты бөлу алгоритмдерінің әлсіздігі, олар бағдарламалар қолданатын жадты тиімді реттеп бере алмайды. Нәтижесінде, бос жад бар болғанымен, оны пайдалануға болмайды, себебі ол жеке-жеке өте кішкентай бөліктерге бөлінген, ал қолданбаның талаптарын қанағаттандыру үшін олар тым кішкентай. "Сыртқы" термині пайдалануға жарамсыз жад бөлінген аймақтардың сыртында екенін көрсетеді. Мысалы, бағдарлама жадтың үш тізбекті блогын бөліп, содан кейін ортаңғы блокты босатады делік. Жадты бөлуші осы бос жад блогын болашақ бөлулер үшін пайдалана алады. Бірақ, егер бөлінетін жадтың көлемі осы бос блоктан үлкен болса, онда ол бұл блокты пайдалана алмайды. Сыртқы фрагментация файлдық жүйелерде де кездеседі, себебі әртүрлі өлшемдегі көптеген файлдар құрылады, өлшемдері өзгереді және жойылады. Егер көптеген кішкентай бөліктерге бөлінген файл өшірілсе, әсері одан да нашарлайды, себебі сонда осындай кішкентай бос орындар қалады. 0x0000 0x1000 0x2000 0x3000 0x4000 0x5000 Түсініктемелер Сақтау үшін барлық жадтан бастаңыз. А Б С 0x1000 өлшемді А, В және С үш блогы бөлінді. А С Блок В босатылды. В қолданған жадтың В-ден үлкен блокқа қосылмағанын ескеріңіз. А C блогы В блогының бос орынына жылжытылды, бұл қалған орынды 0x4000 өлшемді үлкен блок үшін пайдалануға мүмкіндік берді.

Деректердің бөлшектелуі

Деректердің фрагментациясы жадтағы деректер жинағы бір-біріне жақын емес көптеген бөліктерге бөлінген кезде пайда болады. Бұл әдетте сыртқы фрагментацияға ұшыраған үлкен объектіні сақтауға тырысудың салдары болып табылады. Мысалы, файлдық жүйедегі файлдар әдетте блоктар немесе кластерлер деп аталатын бірліктерде басқарылады. Файлдық жүйе құрылған кезде файл блоктарын біріктіріп сақтауға бос орын болады. Бұл жылдам тізбекті файлдарды оқуға және жазуға мүмкіндік береді. Алайда, файлдар қосылғанда, жойылғанда және көлемі өзгергенде бос орын сыртқы фрагментацияға ұшырайды, жаңа деректерді орналастыру үшін тек кішкентай бос кеңістіктер қалады. Жаңа файл жазылғанда немесе қолданыстағы файл кеңейтілгенде, операциялық жүйе жаңа деректерді жаңа, тізбектес емес дерек блоктарына орналастырады, қолданыстағы бос кеңістіктерге сыйып қалу үшін. Жаңа дерек блоктары қажетті түрде шашыраңқы болады, оқу/жазу басқарылымының іздеу уақытына және айналу кешігуіне байланысты қол жеткізуді баяулатады және қосымша орындарды басқаруға байланысты қосымша шығындар тудырады. Бұл файлдық жүйе фрагментациясы деп аталады. Белгілі бір көлемдегі жаңа файл жазылған кезде, егер осы файлдан үлкен бос кеңістіктер болса, операциялық жүйе деректердің фрагментациясын болдырмау үшін файлды осы кеңістіктердің кез келгеніне орналастыра алады. Файлды орналастыруға болатын бос кеңістіктерді таңдау үшін әртүрлі алгоритмдер бар; олардың әрқайсысы қоқыс жинау мәселесіне қатысты эвристикалық жуықтап шешім болып табылады. "Ең жақсы сәйкес келетін" алгоритмі жеткілікті үлкен ең кішкентай бос кеңістікті таңдайды. "Ең нашар сәйкес келетін" алгоритмі ең үлкен бос кеңістікті таңдайды. "Бірінші сәйкес келетін" алгоритмі жеткілікті үлкен алғашқы бос кеңістікті таңдайды. "Келесі сәйкес келетін" алгоритмі әрбір файлдың қай жерде жазылғанын қадағалайды. "Келесі сәйкес келетін" алгоритмі "бірінші сәйкес келетін" алгоритмінен жылдам, ал ол өз кезегінде "ең жақсы сәйкес келетін" алгоритмінен жылдам, бұл "ең нашар сәйкес келетін" алгоритмімен бірдей жылдамдыққа ие. Сығу сыртқы фрагментацияны жойғандай, деректер фрагментациясын да деректерді қайта ұйымдастыру арқылы жоюға болады, яғни байланысты бөліктерді бір-біріне жақын орналастыруға болады. Мысалы, дискідегі блоктарды қайта орналастыру арқылы әрбір файлдың блоктары тізбектес болуын қамтамасыз ету – дискіні дефрагментациялау құралының негізгі міндеті. Көптеген дефрагментациялау құралдары бос орын фрагментациясын азайтуға немесе жоюға да тырысады. Кейбір қоқыс жинағыштар, автоматты жад басқаруды жүзеге асыратын құралдар, кэштің өнімділігін жақсарту үшін байланысты объектілерді бір-біріне жақын жылжытады (бұл сығу деп аталады). Деректер фрагментациясын ешқашан сезінбейтін төрт жүйе бар – олар әрқашан әрбір файлды тізбектес түрде сақтайды. Төрт жүйенің де кемшіліктері бар, олар кем дегенде уақытша деректер фрагментациясына мүмкіндік беретін жүйелермен салыстырғанда: Әрбір файлды тізбектес жазыңыз. Егер файлды сақтауға жеткілікті тізбектес бос орын болмаса, жүйе файлды сақтауға тырыспайды, тіпті жойылған файлдардан жиналған бос орын жеткілікті болса да. Егер файлды сақтауға жеткілікті бос орын болмаса, файлды сақтауға жеткілікті үлкен бір тізбектес бос аймаққа айналдыру үшін көшіру коллекторын пайдаланыңыз. Бұл файлды фрагменттерге бөлуден және оларды қолданыстағы бос орынға орналастырудан әлдеқайда көп уақыт алады. Файлды кез келген бос блокқа, белгіленген өлшемді блоктарда сақтау арқылы жазыңыз. Егер бағдарламашы тым кішкентай блок өлшемін таңдаса, жүйе кейбір файлдарды – блок өлшемінен үлкен файлдарды – сақтамайды, тіпті файлды сақтауға жеткілікті бос блоктар көп болғанда да. Егер бағдарламашы тым үлкен блок өлшемін таңдаса, ішкі фрагментацияға көп орын кетіп қалады. Кейбір жүйелер динамикалық бөлуді мүлдем болдырмайды, олар қажет болатын барлық файлдар үшін алдын ала (тізбектес) орынды сақтайды. Мысалы, MultiFinder әрбір қолданбаны іске қосқанда, бағдарламашы оның бағдарламасы қанша RAM қажет екенін мәлімдегендей, RAM-нің бір бөлігін бөліп береді.

Data fragmentation occurs when a collection of data in memory is broken up into many pieces that are not close together. It is typically the result of attempting to insert a large object into storage that has already suffered external fragmentation. For example, files in a file system are usually managed in units called blocks or clusters. When a file system is created, there is free space to store file blocks together contiguously. This allows for rapid sequential file reads and writes. However, as files are added, removed, and changed in size, the free space becomes externally fragmented, leaving only small holes in which to place new data. When a new file is written, or when an existing file is extended, the operating system puts the new data in new non contiguous data blocks to fit into the available holes. The new data blocks are necessarily scattered, slowing access due to seek time and rotational latency of the read/write head, and incurring additional overhead to manage additional locations. This is called file system fragmentation. When writing a new file of a known size, if there are any empty holes that are larger than that file, the operating system can avoid data fragmentation by putting the file into any one of those holes. There are a variety of algorithms for selecting which of those potential holes to put the file; each of them is a heuristic approximate solution to the bin packing problem. The "best fit" algorithm chooses the smallest hole that is big enough. The "worst fit" algorithm chooses the largest hole. The "first fit algorithm" chooses the first hole that is big enough. The "next fit" algorithm keeps track of where each file was written. The "next fit" algorithm is faster than "first fit," which is in turn faster than "best fit," which is the same speed as "worst fit". Just as compaction can eliminate external fragmentation, data fragmentation can be eliminated by rearranging data storage so that related pieces are close together. For example, the primary job of a defragmentation tool is to rearrange blocks on disk so that the blocks of each file are contiguous. Most defragmenting utilities also attempt to reduce or eliminate free space fragmentation. Some moving garbage collectors, utilities that perform automatic memory management, will also move related objects close together (this is called compacting) to improve cache performance. There are four kinds of systems that never experience data fragmentation—they always store every file contiguously. All four kinds have significant disadvantages compared to systems that allow at least some temporary data fragmentation:
Simply write each file contiguously. If there isn't already enough contiguous free space to hold the file, the system immediately fails to store the file—even when there are many little bits of free space from deleted files that add up to more than enough to store the file. If there isn't already enough contiguous free space to hold the file, use a copying collector to convert many little bits of free space into one contiguous free region big enough to hold the file. This takes a lot more time than breaking the file up into fragments and putting those fragments into the available free space. Write the file into any free block, through fixed size blocks storage. If a programmer picks a fixed block size too small, the system immediately fails to store some files—files larger than the block size—even when there are many free blocks that add up to more than enough to store the file. If a programmer picks a block size too big, a lot of space is wasted on internal fragmentation. Some systems avoid dynamic allocation entirely, pre storing (contiguous) space for all possible files they will need—for example, MultiFinder pre allocates a chunk of RAM to each application as it was started according to how much RAM that application's programmer claimed it would need.

Салыстыру

Сыртқы фрагментациямен салыстырғанда, қосымша шығындар мен ішкі фрагментация жадының ысырабы және өнімділіктің төмендеуі тұрғысынан аз шығынға әкеледі. Ол былай анықталады: 0% фрагментация – барлық бос жад бір үлкен блоктан тұрады дегенді білдіреді; фрагментация 90% (мысалы) – 100 МБ бос жад бар, бірақ сақтау үшін жадтың ең үлкен бос блогы тек 10 МБ ғана. Сыртқы фрагментация файлдық жүйелерде негізгі жад (RAM) сақтау жүйелерімен салыстырғанда аз мәселе тудырады, себебі бағдарламалар әдетте RAM сақтау сұраныстарын тікелей блоктармен орындауды қажет етеді, ал файлдық жүйелер логикалық тұрғыдан тікелей көрінетін файлды құрастыру үшін қолжетімді блоктардың (фрагменттердің) кез келген жиынтығын пайдалануға бейімделген. Сондықтан, егер толық томнан жоғары фрагменттелген файл немесе көптеген кішкентай файлдар жойылса, содан кейін жаңадан босатылған орынға тең өлшемдегі жаңа файл жасалса, жаңа файл жою арқылы босатылған сол фрагменттерді қайта пайдаланады. Егер жойылған файл бір файл болса, жаңа файл сол ескі файл сияқты фрагменттелген болады, бірақ кез келген жағдайда жаңа файлды құру үшін барлық (жоғары фрагменттелген) бос орынды пайдалануға ешқандай кедергі болмайды. RAM-да, керісінше, қолданылатын сақтау жүйелері көбінесе кішкентай, тікелей емес бос блоктардан сұранысты қанағаттандыру үшін үлкен блокты құрастыра алмайды, сондықтан сұраныс орындалмайды және бағдарлама сол жадқа қажет болған жұмысты істей алмайды (егер ол сұранысты бірнеше кішкентай жеке сұраныстар ретінде қайта жіберсе).

Сақтау қатесі

Фрагментациядан туындаған ең ауыр проблема – процестің немесе жүйенің ресурстардың ерте таусылуынан істен шығуы: егер үзіліссіз блок сақталуы тиіс болса, ал сақталмаса, іс жүзінде сәтсіздік орын алады. Фрагментация осыған себеп болады, тіпті ресурстың жеткілікті көлемі болғанымен, бірақ үзіліссіз мөлшерде болмаса. Мысалы, егер компьютерде 4 ГБ жад болса, ал 2 ГБ бос болса, бірақ жад 1 МБ қолданылған, 1 МБ бос күйінде кезектесіп орналасса, онда 1 ГБ үзіліссіз жадты сұрау 2 ГБ бос болғанына қарамастан қанағаттандырыла алмайды. Мұны болдырмау үшін, бөлуші сәтсіздікке ұшыраудың орнына фрагментацияны жою (немесе жадты жинақтау циклын) немесе басқа ресурстарды қайтаруды, мысалы, үлкен қоқыс жинау циклын іске қосуы мүмкін, содан кейін сұранысты орындай алады деген үмітте. Бұл процестің жалғасуына мүмкіндік береді, бірақ өнімділікке елеулі түрде әсер етуі мүмкін.

Жүгіру қабілетінің төмендеуі

Фрагментация бірнеше себептермен өнімділіктің төмендеуіне әкеледі. Ең бастысы, фрагментация ресурсты бөлу және оған қол жеткізу үшін қажетті жұмысты арттырады. Мысалы, қатты дискіде немесе таспалы дискіде, тізбекті деректерді оқу өте жылдам, бірақ басқа мекенжайға іздеу баяу болғандықтан, фрагменттелген файлды оқу немесе жазу көптеген іздеуді қажет етеді, бұл құрылғының тозуын арттырумен қатар, әлдеқайда баяу болады. Сонымен қатар, егер ресурс фрагменттелмесе, бөлу сұраныстарын тегін аймақтың басынан бір блокты қайтару арқылы қанағаттандыруға болады. Ал егер ол фрагменттелген болса, сұрау жеткілікті үлкен бос блокты іздеуді қажет етеді, бұл көп уақыт алады немесе сұрауды бірнеше кіші блоктармен орындауды қажет етеді (мүмкін болса), бұл бөлудің фрагменттелуіне және бірнеше бөлікті басқару үшін қосымша шығындарға әкеледі. Тағы бір мәселе – фрагментация кэшті мерзімінен бұрын толтырып, жеке деректерді емес, блоктарды сақтайтындықтан, соққыға (thrashing) әкелуі мүмкін. Мысалы, егер бағдарламаның 256 КиБ жұмыс жиынтығы болса және ол 256 КиБ кэшке ие компьютерде (мысалы, L2 нұсқаулар + деректер кэші) жұмыс істесе, бүкіл жұмыс жиынтығы кэшке сыяды және осылайша, кемінде кэш сәйкестігі бойынша жылдам орындалады. Сонымен қатар, оның 64 аудармалық буфері (TLB) бар делік, әрқайсысы 4 КиБ бетке арналған: әр жадқа қол жеткізу үшін виртуалдыдан физикалыққа аударма қажет, егер бет кэште болса (осы жерде TLB) бұл жылдам болады. Егер жұмыс жиынтығы фрагменттелмеген болса, онда ол дәл 64 бетке сыяды (беттік жұмыс жиынтығы 64 беттен тұрады) және барлық жад іздеулері кэштен қызмет ала алады. Бірақ егер жұмыс жиынтығы фрагменттелген болса, онда ол 64 бетке сыймайды және орындалу соққыға байланысты баяулайды: жұмыс барысында TLB-ден беттер қайта-қайта қосылады және алынып тасталады. Сондықтан жүйелік жобалаудағы кэш өлшемі фрагментацияны ескеру үшін қосымша резервке ие болуы керек. Жад фрагментациясы жүйелік администраторлар кездесетін ең ауыр проблемалардың бірі. Уақыт өте келе ол жүйенің өнімділігін төмендетеді. Соңында, жад фрагментациясы қолдануға жарамды бос жадтың толық жоғалуына әкелуі мүмкін. Жад фрагментациясы – ядролық бағдарламалау деңгейіндегі проблема. Қолданбаларды нақты уақыт режимінде есептеу кезінде фрагментация деңгейі 99%-ға дейін жете алады және жүйелік апаттарға немесе басқа тұрақсыздықтарға әкелуі мүмкін. Мұндай жүйелік апаттарды болдырмау қиын, өйткені жад фрагментациясының күрт өсуін болжау мүмкін емес. Дегенмен, жүйе тым көп жад фрагментациясы болған жағдайда барлық бағдарламаларды орындауды жалғастыра алмаса да, жақсы жобаланған жүйе жад блоктарын жүйе өзі пайдаланатын бөліктерден көшіру арқылы бос жадты аз және үлкен блоктарға біріктіруге немесе ең жаман жағдайда, кейбір бағдарламаларды тоқтатып, олардың жадын босату арқылы және содан кейін бос жадтың жалпы сомасын фрагменттеу арқылы күрделі фрагментация жағдайын қалпына келтіре алады. Бұл кем дегенде жүйелік сәтсіздік сияқты нағыз апаттың алдын алады және жүйенің кейбір бағдарламаларды орындауын, бағдарламалық деректерді сақтауын және т.б. мүмкіндік береді. Сондай-ақ, фрагментация – жүйелік бағдарламалық жасақтаманың құбылысы екенін атап өту маңызды; әртүрлі бағдарламалық жасақтама әртүрлі дәрежеде фрагментацияға бейім, және жад фрагментациясының нәтижесінде процестерді тоқтатуға немесе өлтіруге мәжбүр болмайтын жүйені жобалау мүмкін.

Fragmentation causes performance degradation for a number of reasons. Most basically, fragmentation increases the work required to allocate and access a resource. For example, on a hard drive or tape drive, sequential data reads are very fast, but seeking to a different address is slow, so reading or writing a fragmented file requires numerous seeks and is thus much slower, in addition to causing greater wear on the device. Further, if a resource is not fragmented, allocation requests can simply be satisfied by returning a single block from the start of the free area. However it is fragmented, the request requires either searching for a large enough free block, which may take a long time, or fulfilling the request by several smaller blocks (if this is possible), which results in this allocation being fragmented, and requiring additional overhead to manage the several pieces. A subtler problem is that fragmentation may prematurely exhaust a cache, causing thrashing, due to caches holding blocks, not individual data. For example, suppose a program has a working set of 256 KiB, and is running on a computer with a 256 KiB cache (say L2 instruction+data cache), so the entire working set fits in cache and thus executes quickly, at least in terms of cache hits. Suppose further that it has 64 translation lookaside buffer (TLB) entries, each for a 4 KiB page: each memory access requires a virtual to physical translation, which is fast if the page is in cache (here TLB). If the working set is unfragmented, then it will fit onto exactly 64 pages (the page working set will be 64 pages), and all memory lookups can be served from cache. However, if the working set is fragmented, then it will not fit into 64 pages, and execution will slow due to thrashing: pages will be repeatedly added and removed from the TLB during operation. Thus cache sizing in system design must include margin to account for fragmentation. Memory fragmentation is one of the most severe problems faced by system managers. Over time, it leads to degradation of system performance. Eventually, memory fragmentation may lead to complete loss of (application usable) free memory. Memory fragmentation is a kernel programming level problem. During real time computing of applications, fragmentation levels can reach as high as 99%, and may lead to system crashes or other instabilities. This type of system crash can be difficult to avoid, as it is impossible to anticipate the critical rise in levels of memory fragmentation. However, while it may not be possible for a system to continue running all programs in the case of excessive memory fragmentation, a well designed system should be able to recover from the critical fragmentation condition by moving in some memory blocks used by the system itself in order to enable consolidation of free memory into fewer, larger blocks, or, in the worst case, by terminating some programs to free their memory and then defragmenting the resulting sum total of free memory. This will at least avoid a true crash in the sense of system failure and allow the system to continue running some programs, save program data, etc. It is also important to note that fragmentation is a phenomenon of system software design; different software will be susceptible to fragmentation to different degrees, and it is possible to design a system that will never be forced to shut down or kill processes as a result of memory fragmentation.

Аналогты құбылыстар

Фрагментация жадты бөлудегі мәселе ретінде жақсы танымал болғанымен, ұқсас құбылыстар басқа ресурстарда да, әсіресе процессорларда кездеседі. Мысалы, уақытты бөлісу арқылы алдын ала көп тапсырмалылықты қолданатын, бірақ процестің тоқтатылғандығын тексермейтін жүйеде, өзінің уақыт тілімінің бір бөлігін орындайтын, бірақ содан кейін тоқталып, уақыт тілімінің қалған бөлігін жалғастыра алмайтын процесс, нәтижесінде уақыт тілімінің ішкі фрагментациясынан уақытты босқа жұмсайды. Ең бастысы, уақытты бөлісудің өзі процестерді үздіксіз бір рет орындаудың орнына, фрагменттелген уақыт тілімдерінде орындау арқасында процестердің сыртқы фрагментациясына әкеледі. Процестерді ауыстырудың құны және бірдей кэштерді пайдаланатын бірнеше процестердің кэш жүктемесінің артуы өнімділіктің төмендеуіне алып келуі мүмкін. Параллель жүйелерде, әсіресе таратылған жүйелерде, процестер тобы ілгерілеу үшін өзара әрекеттесуі керек болса, егер процестер бөлек уақытта немесе бөлек машиналарда (уақыт бойынша немесе машиналар бойынша фрагменттелген) жоспарланған болса, бір-біріне күтуге немесе бір-бірімен байланысуға жұмсалатын уақыт өнімділікті күрт төмендетуі мүмкін. Оның орнына, жоғары өнімді жүйелерге осы топтың бірдей уақытта іске қосылуы (coscheduling) қажет.