Фредерик Стэнфилд: Канадский хоккейшінің өмірі мен жетістіктері
Fred Stanfield
Фредерик Стэнфилд: канадтық хоккейші (1944-2021). NHL-де 14 маусым, "Бостон Брюинз" құрамында 2 рет Стэнли кубогын жеңіп алған. Биографиясы мен мансабы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық хоккейші (1944–2021)
Canadian ice hockey player (1944–2021)
Фредерик Уильям Стенфилд (4 мамыр 1944 жыл – 13 қыркүйек 2021 жыл) – канадалық кәсіби хоккейдің шабуылшысы, 1964 жылдан 1978 жылға дейін Ұлттық хоккей лигасында 14 маусым ойнады. Ол 1970 және 1972 жылдары «Бостон Бруинс» командасымен екі рет Стэнли кубогын жеңіп алды. Ол әдепті ойыншы ретінде белгілі болды, өйткені кәсіби мансабының бірде-бір маусымында 14 минуттан аса айып тартқан емес.
Frederic William Stanfield (May 4, 1944 – September 13, 2021) was a Canadian professional ice hockey centre who played 14 seasons in the National Hockey League from 1964 until 1978. He won two Stanley Cups with the Boston Bruins, in 1970 and 1972. He was known as a clean player, as only once did he receive more than 14 penalty minutes in any season of his professional career.
Ерте өмір
Стенфилд 1944 жылдың 4 мамырында Торонтода дүниеге келген. Сол кездегі қалыпты жағдай бойынша, Стэнфилдке 16 жасында Чикагоның "Қара шағалары" клубы қол қойды (оның ағалары Джим мен Джек сияқты), және оны кіші лигадағы "Сент-Катаринес Типи" (кейін "Сент-Катаринес Қара шағалары") командасына жіберді, бұл командалардың Онтарио хоккей қауымдастығындағы филиалы еді. Стэнфилд көптеген болашақ НХЛ командаластарымен және жұлдыздармен бірге ойнады – команда құрамында Фил Эспозито, Кен Ходж, Роджер Кройзер, Чико Маки, Деннис Халл және Пул Попиел болды. Стэнфилд "Сент-Катаринес" үшін үш маусым ойнады. Соңғы екі маусымда ол команданың ең көп ұпай жинаған ойыншысы болды, ал 1964 жылғы соңғы маусымында 109 ұпай жинап лигада үшінші орынға ие болды, сонымен қатар лиганың ең адал ойыншысы ретінде Макс Каминский кубогымен марапатталды.
Stanfield was born in Toronto on May 4, 1944. As was the practice at the time, Stanfield was signed by the Chicago Black Hawks at age 16 (as were his brothers Jim and Jack), and assigned to the junior league St. Catharines Teepees (later St. Catharines Black Hawks), their Ontario Hockey Association affiliate. Playing with many future NHL teammates and stars—the team's roster included Phil Esposito, Ken Hodge, Roger Crozier, Chico Maki, Dennis Hull and Poul Popiel—Stanfield played three seasons for St. Catharines. The final two seasons he led the team in scoring, and his final season, 1964, he was third in the league in scoring with 109 points, as well as being awarded the Max Kaminsky Trophy as the league's most sportsmanlike player.
Чикагоның "Қара шағалары"
1964–65 жылғы маусымда негізгі лига командасына шақырылған Стэнфилд Чикагода толық маусым ойнады, ал келесі екі маусымды «Блэк Хоукс» және Чикагоның «Сент-Луис» жастар лигасы арасында бөлісті. «Бостон» бірден күшті командаға айналып, соңғы орыннан тұрақты түрде жемісті командаға дейін өрледі. Эспозито «Бостонның» көрнекті жұлдызына айналды, ал Ходж лиганың жұлдызы болды. Стэнфилд команданың екінші буынын басқарды, қанатында Джон Бусик және Джонни Маккензи болды – кейбір хоккейдегі ең жақсы екінші буын деп санайды. «Бостон» сапында өткізген алты жылдың әрқайсысында ол 20 немесе одан көп гол соқты, ал «Брюинс» сол маусымдардың әрқайсысында гол соғу бойынша лигада көшбасшы болды. Ол қатты шабуылмен көзге түсті және 1970 жылғы Стэнли кубогы финалының бірінші ойынында «Сент-Луис Блюз» командасына қарсы ойында, оның соққысы Блюз дарбазашысы Жак Планттың маскасын екіге бөліп, Плантқа сотқынды жарақат алып, ол плей-оффтың қалған бөлігінде алаңнан шығуға мәжбүр болды. Стэнфилдтің ең жақсы жылдары 1971 және 1973 жылдар аралығында болды. 1971 жылы ол 76 ұпай жинап, лигадағы ұпайлар бойынша 9-шы орынға ие болды. Сондай-ақ, ол жанкүйерлер дауыс берген команданың «7-ші ойыншы» сыйлығын алды, бұл күтілмеген нәтиже көрсеткен ойыншыға беріледі. 1972 жылғы маусымда ол 23 гол мен 56 нәтижелі пас беріп, 79 ұпай жинады, бұл лигада нәтижелі пас беру бойынша 4-ші және ұпайлар бойынша 12-ші орынға ие болды, сонымен қатар 15 плей-офф ойынында 7 гол мен 9 нәтижелі пас беріп, 16 ұпай жинады, бұл «Брюинс» командасының Стэнли кубогын жеңуіне көмектесті. Ол лиганың ең адал ойыншысы үшін берілетін «Леди Бинг» мемориалдық жүлдесіне басты үміткерлердің бірі болды, бірақ Нью-Йорк Рейнджерс командасының ойыншысы Жан Рателл мен командаласы Джонни Бусик одан озып кетті. Стэнфилд келесі маусымда 20 гол соғып, 58 нәтижелі пас беріп, 78 ұпай жинады және жарақат алған ойыншының орнына 1973 жылғы «Жұлдыздар ойынына» қатысуға шақырылды. Стэнфилд маусымды нәтижелі пас беру бойынша лигада 7-ші орында аяқтады.
Called up for the 1964–65 season to the big league squad, Stanfield played the full season with Chicago, and then the next two seasons split his time between the Black Hawks and Chicago's St. Louis minor league affiliate. as Boston immediately became a powerhouse, moving from a last place team to a perennial power. While Esposito became a preeminent star in Boston and Hodge became a league All Star, Stanfield centered the team's second line, with wingers John Bucyk and Johnny McKenzie—which some considered the best second line in hockey He scored 20 or more goals in every one of the six years he played for Boston, with the Bruins leading the league in goals in each of those seasons. He became noted for a heavy slap shot, making his mark in the first game of the 1970 Stanley Cup Finals against the St. Louis Blues when he fired a shot so hard it split Blues goaltender Jacques Plante's mask in half, giving Plante a concussion which sidelined him for the remainder of the playoffs. Stanfield's best years were between the 1971 and 1973 seasons. In 1971, he scored 76 points to finish 9th in league scoring. He also received the team's 7th Player Award, voted by the fans for the player performing most beyond expectations. In the 1972 season, he scored 23 goals and 56 assists for 79 points, finishing 4th in the league in assists and 12th in the league in points, and added 7 goals and 9 assists for 16 points in 15 playoff games to help the Bruins to the Stanley Cup championship. He was a leading candidate for the Lady Byng Memorial Trophy for the league's most sportsmanlike player, finishing behind eventual winner Jean Ratelle of the New York Rangers and teammate Johnny Bucyk. Stanfield followed up in the next season, when he scored 20 goals and 58 assists for 78 points, and was named to play in the 1973 All Star Game as an injury replacement. Stanfield finished the season 7th in the league in assists.
Миннесотаның Солтүстік жұлдыздары
1972 жылғы НХЛ кеңейту драфтында Джерри Чиверстің Дүниежүзілік хоккей лигасына және Дэн Бушардың Атланта Флеймске өткенінен қақпашылар құрамы қатты азайды, Бостонның қақпашылары 36 жастағы, мансабын кіші лигада өткізген Росс Брукс пен 44 жастағы, маусым соңында келген Жак Плантеге дейін кеміді. Бұл позицияны күшейтуге ниеттенген Бостонның жаңа бас менеджері Гарри Синден Стэнфилдті Миннесота Норт Старс клубына дарбазашы Жиль Гилбертпен алмастырды. Орталық шепшіктерге бай Норт Старс сапында Стэнфилд бір маусым мен жарты жыл ойнады, бірақ бұрынғыдан өнімділігі азайды. Стэнфилд 1969 жылдан бері Миссиссауга қаласында тұрды. Стэнфилд Буффало аймағында тұрып, кеңсе жиһаздары дүкеніне иелік еткен. Ол Буффало Сэйбрс ардагерлер қауымдастығының белсенді мүшесі болды және бірнеше ардагерлер турнирін ұйымдастырды. 2021 жылдың 13 қыркүйегінде қайтыс болды.
Greatly depleted in goaltending by the losses of Gerry Cheevers to the World Hockey Association and Dan Bouchard to the Atlanta Flames in the 1972 NHL Expansion Draft, Boston's goaltending was down to 36 year old career minor leaguer Ross Brooks and 44 year old late season acquisition Jacques Plante. Determined to bolster that position, new Boston general manager Harry Sinden traded Stanfield to the Minnesota North Stars for goaltender Gilles Gilbert. Shifted to the right wing for the centre rich North Stars, he played a season and a half for Minnesota, with much reduced production. Stanfield maintained a residence in the Town of Mississauga as of 1969. Stanfield lived in the Buffalo area, and owned an office furniture store. He was an active member of the Buffalo Sabres Alumni Association and organized several alumni tournaments. He died on September 13, 2021.