Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық мұзды хоккей ойыншысы
Canadian ice hockey player
Джозеф Сильвио Теобальд Манта (14 сәуір 1902 – 7 тамыз 1974) – канадалық кәсіби мұзды хоккейде қорғаушы. Ол Ұлттық хоккей лигасынде «Монреаль Канадиендері» және «Бостон Брюинз» командаларында он төрт маусым ойнады. 1960 жылы Хоккей даңқы залына сайланған, ол өз заманындағы ең үздік екі жақты қорғаушылардың бірі саналды.
Joseph Sylvio Theobald Mantha (April 14, 1902 – August 7, 1974) was a Canadian professional ice hockey defenceman who played fourteen seasons in the National Hockey League for the Montreal Canadiens and Boston Bruins. Elected to the Hockey Hall of Fame in 1960, he was regarded as one of the best two way defencemen of his day.
Әуесқой мансап
Манта 1919 жылы «Нотр-Дам де Грейс Джуниорс» командасы үшін оң қанаттағы шабуылшы ретінде ойынмен бастады. Содан кейін ол «Интермедиат Маунт Роял» хоккей лигасында «Верден» клубында, ал Монреаль индустриялық лигасында «Империяльдік темекі» және «Солтүстік Электрлік» командаларында ойнады. Ол қысқа мерзімге Квебек лигасындағы «Монреаль Националз» клубында да өнер көрсетті. «Националз» сапындағы тоғыз ойында төрт гол соққаннан кейін, 1923 жылдың желтоқсан айында «Монреаль Канадианс» клубымен келісімшарт жасасты.
Mantha started as a right winger for the Notre Dame de Grace Juniors in 1919, before playing for Verdun in the Intermediate Mount Royal Hockey League, and Imperial Tobacco and Northern Electric in the Montreal industrial league. He played briefly for the Montreal Nationales in the Quebec league. After scoring four goals in nine games with the Nationales, he was signed by the Montreal Canadiens in December of 1923.
НХЛ мансабы
Мантаға "Канадиенс" форвард ретінде бастама берді, содан кейін оны жастар қозғалысының бір бөлігі ретінде қорғауға көшті, себебі Монреальдің тәжірибелі қорғаушылары Спраг Клегорн мен Билли Куту қартайып бара жатқан еді. Ол алғашқы маусымда аз ғана пайдаланылды, бірақ кейін Кутудың жарақатынан және Клегорн маусым ішінде дисквалификацияланғаннан кейін көбірек ойын уақыты алды. Манта плей-оффта жиі ойнады, "Канадиенс" командасының 1924 жылы Стэнли кубогын жеңіп алуына көмектесті. Клегорн 1925-26 жылғы НХЛ маусымының алдында сатылғаннан кейін, Манта маңызды рөлге ие болды. 1927 жылы Куту Бостонға сатылғаннан кейін ол команда капитаны болып тағайындалды және Батыс хоккей лигасының таратылуынан "Калгари Тайгерс" клубынан алынған Герб Гардинермен бірге "Канадиенс" клубының жаңа бастауыш қорғаушылары болды. Манта сол жылы плей-оффта жарақат алды, бірақ "Оттава Сенаторларына" қарсы шешуші (және жеңілген) ойынның соңында Монреальдің жалғыз голын соқты. Гардинер Чикагоға ойыншы-жаттықтырушы болып кеткеннен кейін, жаңадан қосылған Battleship Leduc-пен жұптасқан Манта 1928 жылдың 20 қарашасында Бостон аренасында алғашқы гол соқты, нәтижесінде "Канадиенс" "Бостон Брюинс" клубын 1–0 есебімен жеңді. Сол маусымда Манта ағасы Жоржбен бірге ойнады, ол Монреаль клубымен келісімшартқа қол қойған жаңадан келген шабуылшы еді. Маусым соңында Манта Марти Беркпен қорғаныста жұптасты, бұл серіктестік бірнеше маусымға созылды. 1929-30 жылдары Монреаль Мантаның тұсында екінші Стэнли кубогын жеңіп алды, ол тұрақты маусымда НХЛ тарихындағы ең жақсы көрсеткішке ие болған "Брюинс" клубына қарсы үш ойындық Стэнли кубогы финалында екі гол соқты. Осы маусымда Манта голдар, нәтижелі пасстар және ұпайлар бойынша мансаптық көрсеткіштерге қол жеткізді, лигадағы қорғаушылар арасында "Сенаторлардың" Кинг Клэнсиінен кейін голдар бойынша екінші орынды, ал Клэнси мен "Брюинс" клубының Эдди Шордан кейін ұпайлар бойынша үшінші орынды иеленді. Бірінші маусымды аяқтаған "All-Star" командасы 1930-31 жылдары жарияланды, ал Манта сол жылға және келесі жылға қорғаныс бойынша екінші "All-Star" командасының құрамына енді, оның қорғаныс шеберлігі үшін. Голкипер Джордж Хейнсворт 1933 жылы Мантадан команда капитаны лауазымын алды, бірақ Манта келесі маусымда оны қайта иеленді. 1934 жылғы маусымда Манта екі матчта "Хабс" клубының дисквалификацияланған жаттықтырушысы Ньюси Лалондты ауыстырды және ойыншы ретінде әлсіре бастады, 1934 жылғы плей-оффқа дейін ол бастапқы құрамда ойнамайтын болды, ол 1935-36 жылғы НХЛ маусымында толыққанды ойыншы-жаттықтырушы болып тағайындалды. Нашар маусымнан кейін, Монреаль он жыл ішінде алғаш рет плей-оффқа қатыса алмады және соңғы орынды иеленді, "Канадиенс" оны жаттықтырушы лауазымынан босатып, 1937 жылғы маусым басталғанға дейін ойыншы ретінде де босатты. 1937 жылдың 28 қаңтарында "Нью-Йорк Рейнджерс" клубына қарсы өткен ойында Бостонның жұлдызы Эдди Шор жарақат алып, маусымын аяқтады. Нәтижесінде "Брюинс" клубы Мантамен ауыстыру шартына қол қойды. Ол ойынға дайындалу үшін біраз уақыт жұмсады және ақырында Бостон үшін тек төрт ойын өткізді. Шикі қанатының сүйегін сындырғаннан кейін, Манта енді бәсекелестік деңгейде ойнай алмайтынын мойындады және зейнеткерлікке шықты.
The Canadiens started Mantha as a forward, then moved him to defence as part of a youth movement, because veteran Montreal defencemen Sprague Cleghorn and Billy Coutu were aging. He was used sparingly as a substitute that first season, but gained more ice time thereafter as an injury replacement for Coutu and as Cleghorn was suspended during the season. Mantha played more regularly in the playoffs, helping the Canadiens to the 1924 Stanley Cup championship. When Cleghorn was traded just before the 1925–26 NHL season, Mantha gained a more prominent role. With the further trade of Coutu to Boston in the 1927 offseason, he was named captain of the team, and paired with Herb Gardiner acquired with the breakup of the Western Hockey League from the Calgary Tigers to become the new starting defencemen for the Canadiens. Mantha was injured in the playoffs that year, but recovered to score Montreal's only goal on an end to end rush in the deciding (and losing) game to the Ottawa Senators. Newly paired with defenceman Battleship Leduc after Gardiner left to become player coach in Chicago, Mantha scored the first ever goal in Boston Garden on November 20, 1928, leading the Canadiens to a 1–0 win over the Boston Bruins. Mantha also got to play with his brother Georges that season, a rookie forward signed by Montreal. By the end of the season, Mantha was paired on defence with Marty Burke, a partnership that would last for several seasons. The 1929–30 saw Montreal win its second Stanley Cup during Mantha's tenure, in which he starred with two goals in the best of three Stanley Cup Finals series against the heavily favored Bruins, which had the best winning percentage in NHL history during the regular season. In this season, Mantha had career highs in goals, assists and points, finishing second among league defencemen to King Clancy of the Senators in goals, and third behind Clancy and Bruin Eddie Shore in points. The first season ending All Star Team was named in 1930–31, and Mantha was named Second Team All Star on defence for both that year and the next, for his prowess as a defensive defenceman. Goaltender George Hainsworth would take over as team captain for Mantha in 1933, a post Mantha would regain the following season. Following an incident in the 1934 season where Mantha successfully substituted for the suspended Newsy Lalonde as coach for the Habs in two matches and beginning to fade as a player, no longer being a starter by the 1934 playoffs he was named the full time player coach for the 1935–36 NHL season. After a dismal season, with Montreal missing the playoffs for the first time in a decade and finishing in last place, the Canadiens fired him as a coach, and then released him as a player before the start of the 1937 season. In a game against the New York Rangers on January 28, 1937, Boston superstar Eddie Shore sustained a back injury that proved to be season ending. In consequence, the Bruins signed Mantha as a replacement. It took some time for him to get into game shape, and ultimately he played only four games for Boston. Spurred on by cracking a bone in his elbow, Mantha admitted he could no longer play at a competitive level, and retired.
Зейнеткерлік
Ойыншы ретінде зейнетке шыққаннан кейін Манта Америка хоккей лигасы мен НХЛ-де желілік және төреші болып жұмыс істеді. Бірақ, мұз үстіндегі төрешілерге қажетті үздіксіз саяхат оны шаршатып, Монреаль аймағындағы жастар лигасы командаларын жаттықтыруға көшті. Ол Монреаль Конкордиясы, Лавал Националы (1943–1945), Вердан Мейпл Лифс (1945–1947), Сент-Жером Иглз (1947–1948, 1951–1952) және Вердан Ласалл (1950–1951) командаларын жаттықтырды, содан кейін ұйымдастырылған хоккейден түгелдей бас тартты. Осы кезеңде Манта болашақ Даңқ залына енетін Берни Джефрионды, сол кезде Канадиендердің бақылауында болған Конкордияға бағыттауда маңызды рөл атқарды. Ол 14 жасар Джефрионның бір ойында бес гол соққанын көргеннен кейін оны Конкордияға шақырды. Манта 1960 жылы Хоккей Даңқы залына енгізілді және 1974 жылдың тамызында Монреальде қайтыс болды. Жорж және Сильвио Манта аренасы Монреальдегі Гадбои ойын-сауық кешенінің бөлігі болып табылады және оның және оның ағасы Жорж Мантаның құрметіне аталған.
After retirement as a player, Mantha worked as a linesman and referee for both the American Hockey League and the NHL. However, he found the continual travel required of an on ice official grueling, and transitioned to coaching for Montreal area junior league teams. He coached the Montreal Concordias, Laval Nationales (1943–1945), Verdun Maple Leafs (1945–1947), St. Jerome Eagles (1947–1948, 1951–1952), and Verdun Lasalle (1950–1951) before leaving organized hockey for good. During this time, Mantha was instrumental in steering future Hall of Famer Bernie Geoffrion to the Concordias, which at the time were under the control of the Canadiens, after seeing the then 14 year old Geoffrion score five goals in a match. Mantha was inducted into the Hockey Hall of Fame in 1960, and died in Montreal in August 1974. The Georges and Sylvio Mantha Arenas are part of the Complexe Récréatif Gadbois in Montreal and named for him and his brother Georges Mantha.