Оңтүстік Каролина штатындағы Эджфилд қаласының тарихы мен географиясы

Кіріспе

Эджфилд – АҚШ-тың Оңтүстік Каролина штатындағы Эджфилд округінің орталығы саналатын қала. 2010 жылғы халық санауы бойынша халқы 4 750 адамды құрайды. Эджфилд Аугуста қалалық аймағының құрамына кіреді.

География

Эджфилд Эджфилд округі орталығынан шамалы шығысқа қарай орналасқан (33.7868, 81.9278). АҚШ-тың 25-ші бағдарламалық жолы қаланың оңтүстік-батыс бөлігінен өтеді, орталықты айналып өтіп, солтүстікке қарай 53 шақырымға дейін Гринвудқа және оңтүстікке қарай 42 шақырымға дейін Аугустаға (Джорджия) дейін жетеді. Оңтүстік Каролинаның 23-ші тас жолы қаланың орталығынан өтеді, шығысқа қарай 42 шақырым Бейтсбург Лисвиллге дейін және батысқа қарай 27 шақырым Модокқа дейін Саванна өзенінің жанындағы 221-ші АҚШ тас жолынан өтеді. АҚШ халық санағы бюросы мәліметтері бойынша, Эджфилдтің жалпы ауданы 2,014 км², оның ішінде 2,014 км² жер және 2,71% суды құрайды. "Эджфилд ресми қала болып құрылмас бұрын, зорлық-зомбылық пен дау-дамалымен танымал болды". Егіншілік, саясат және зорлық-зомбылық көптеген ақ Эджфилд тұрғындарының қиялын баурап алғанмен, бірқатар басқа да дарынды жастар өнеркәсіп пен саудада мүмкіндіктер іздеді. Доктор Абнер Ландрум қыш өндірісін дамытты, ол Эджфилдке жарты ғасырдан астам уақыт бойы үлкен әсер етті. Неміс иммигранты Генри Шульц Саванна өзенінің жағасында Гамбург деген жаңа қала салды, ол соғысқа дейінгі кезеңде маңызды сауда орталығына айналды. Тағы бір неміс иммигранты Кристиан Брайтаупт штаттың осы бөлігінде Воклюзде алғашқы тоқыма фабрикасын құрды. Бірқатар Эджфилд тұрғындары Оңтүстік Каролина теміржолын Гамбургке салуға қатысты. Эджфилдтен Гамбургке дейінгі Планк жолы салынды. Чарльстон күміс шебері Уильям Грегг Воклюз фабрикасын басқару үшін келіп, Гранитвилл фабрикасын дамыта бастады, ол соғысқа дейінгі Оңтүстіктегі ең табысты тоқыма кәсіпорны болды. Бұл өнеркәсіптік және саудалық кәсіпорындар соғысқа дейінгі Эджфилдтің маңызды бөлігі болды және Эджфилдтің бірқатар заңгерлері мен плантаторлары осы іске қатысты. Дегенмен, соғысқа дейінгі Эджфилдтің ұлттық тарихымызға тигізген ең маңызды үлесі – 1820 жылдардың ортасында басталып, 1860 жылға дейін дамыған күшті аймақтық жікшілік болды. Эджфилд конгрессмені Джордж Макдаффи (кейін сенатор және губернатор) Жаңа Англия өндірушілерін қорғау үшін импортталған тауарларға салынған федералды тарифтерге қарсы күресті бастады. Ол елдің осы бөлігінің мүдделері Жаңа Англияның игілігі үшін құрбандыққа шалынады деп сенді. Макдаффи Оңтүстік Каролинаның мемлекеттік қайраткері Джон К. Калхунмен бірге "жою" доктринасын әзірледі, ол мемлекеттің келіспеген федералды заңды жоюға құқылы екенін жобалады. Бұл доктрина 1832 жылы сынақтан өтті. Оңтүстік Каролина жою туралы жарлықты қабылдады, ал президент Эндрю Джексон тарифті күшіне енгізу үшін штатка әскер жіберумен қорқытты. Эджфилд тұрғындары, Оңтүстік Каролинаның көпшілігі сияқты, президенттің қаулыларына наразылық білдірді. Милиция бөлімдері шақырылып, штат соғысқа дайындалды. Ұлттық дағдарыстың алдын алу үшін тарифтерді бірте-бірте төмендетуге келісімге келді. Кейін, құлдыққа қарсы қозғалыс күшейіп, Оңтүстіктің өркендеуінің экономикалық негіздеріне қауіп төндіргенде, көптеген ақ Эджфилд тұрғындары, Оңтүстік Каролинаның көпшілігі сияқты, осы аймақтық жікшілікті қабылдады. 1850 жылы Оңтүстіктегі көптеген басшылар бөліну туралы айта бастағанда ұлттық бірлік қайтадан қауіпке ұшырады. 1856 жылы Эджфилд конгрессмені Престон Брукс АҚШ Сенатының еденінде сенатор Чарльз Самнерді ұрып-соқты, бұл оқиға елді дүрліктірді және Оңтүстік Каролинаны бөліну мен Азаматтық соғысқа бастады. 1860 жылдың күзінде Авраам Линкольн президент болып сайланған кезде, Эджфилд тұрғындарының көпшілігі Оңтүстікке өз жолын табу уақыты келді деп сенді. Конвент шақырылды және Эджфилд делегациясы бірауыздан бөліну туралы жариялады.

Edgefield is located slightly east of the center of Edgefield County at (33.7868, 81.9278). U. S. Route 25 passes through the southwest part of the town, bypassing the center, and leads north 33 mile (53 km) to Greenwood and south 26 mile (42 km) to Augusta, Georgia. South Carolina Highway 23 passes through the center of the town, leading east 26 mile (42 km) to Batesburg Leesville and west 17 mile (27 km) to Modoc on U. S. Route 221 near the Savannah River. According to the United States Census Bureau, Edgefield has a total area of , of which is land and , or 2.71%, is water. "Since before Edgefield was officially a town, it has been known for violence and scandal." While planting, politics, and violence captured the imagination of most white Edgefieldians, a number of other bright young men looked for opportunities in industry and commerce. Dr. Abner Landrum developed a pottery industry which was to have a major impact on Edgefield for more than half a century. Henry Schultz, a German immigrant, developed Hamburg, a new town on the Savannah River, which became an important commercial center during the antebellum era. Another German immigrant, Christian Breithaupt, built the first textile mill in this part of the state at Vaucluse. A number of Edgefieldians participated in bringing the South Carolina Railroad to Hamburg. The Plank Road from Edgefield to Hamburg was built. William Gregg, a Charleston silversmith, came to run the Vaucluse factory and wound up developing the Graniteville factory, the most successful textile operation in the antebellum South. These industrial and commercial enterprises were a significant part of the fabric of antebellum Edgefield and a number of the Edgefield lawyers and planters were involved in these endeavors. However, the most significant contribution of antebellum Edgefield to our nation's history was the intense sectionalism which began in the mid 1820s and evolved to 1860. Edgefield Congressman George McDuffie (later Senator and Governor) initiated the fight against federal tariffs which were imposed on imported goods to protect New England manufacturers. He believed that the interests of this section of the country were being sacrificed for the good of New England. McDuffie, together with South Carolina statesman John C. Calhoun, developed the doctrine of "nullification", which postulated that a state had the right to nullify a federal law with which it disagreed. This doctrine was put to a test in 1832. South Carolina passed the Ordinance of Nullification, and President Andrew Jackson threatened to send troops to the state to enforce the tariff. Edgefieldians, like most South Carolinians, reacted violently to the President's threats. Militia units were called up and the state braced for war. A national crisis was averted only by a last minute compromise that gradually reduced the tariffs. Later, as the anti slavery movement gained momentum and began to threaten the economic basis of the South's prosperity, most white Edgefieldians, like most white South Carolinians, embraced this sectionalism. National unity was again threatened in 1850 when many leaders throughout the South began to speak of secession. The 1856 caning of Senator Charles Sumner by Edgefield Congressman Preston Brooks on the floor of the United States Senate galvanized the nation and set South Carolina on a course for secession and Civil War. By the fall of 1860 when Abraham Lincoln was elected President, all but a few Edgefield citizens were convinced that the time had come for the South to go its own way. A convention was called and Edgefield's delegation joined in the unanimous declaration of secession.

Азамат соғысы мен қайта құру

1861 жылғы сәуірде соғыс басталғанда, Эджфилд тұрғындарының көпшілігі қақтығысты құттықтады, өйткені солтүстіктің қысқа мерзімде жеңіледі деп сенді және құлдықтың тыйымдалу қаупі жойылатындығына үміттенді. Жүздеген Эджфилд тұрғылары әскери қызметке ерікті түрде жазылып, федералды күштермен күресу үшін Вирджинияға жіберілді. Олар алдағы төрт жылда қандай құрбандықтарға баратынын білмеді. Соғыс аяқталғанға дейін 15-60 жас аралығындағы Эджфилдтің әрбір еркесі соғысқа қатысты. Соғыс Айкен қаласына дейін жетпегенмен (Эджфилд тұрғындары Шерманның Эджфилдке келуден қорқып, бас тартып кеткенін айтады!), Эджфилд халқы төрт қанды жылды бастан кешірді, оның салдарынан соғысқа жарамды ақ нәсілді ер адамдардың үштен бірі қаза тапты. Соғыстың ауқымды қиратуын түсіну қиын. Азаматтардың барлық дерлік ақшалай активтері Конфедерацияның валютасына немесе облигацияларына салынған еді, енді олардың құны жоқ. Құлдардың азат етілуі округ байлығының үлкен бөлігін жойды, ал оларға дауыс беру құқығы берілуі саяси, экономикалық және әлеуметтік жүйелердің толыққанды қайта құрылуына әкелді. Қайта құрудың он бір жылдық кезеңінде жаңадан азат болған құлдар, «азат болғандар» деп аталды, жерді иеленушілермен бөлісіп, шаруашылықпен айналысты. Олар сонымен қатар дауыс беру және лауазымды қызметтерді атқару құқығын алды. «Көшпенділер» (мүмкіндік іздеп Оңтүстікке келген солтүстіктер) және «жалғандар» (Республикалық партияға қосылған құлдыққа қарсы Оңтүстік ақ адамдары)мен бірге ақ нәсілділер жергілікті және мемлекеттік билікті жоғалтты. Окупациялық федералды әскерлердің қысымымен ақ нәсілділер өздерінің солтүстік жауының күшімен таңған, жемқорлықпен айналысатын республикалық әкімшіліктермен әскери және саяси жағынан басылып қалды. 1876 жылғы Қызыл жейде науқаны, негізінен Эджфилдтен шыққан бұрынғы Конфедерация генералдары Мартин В. Гэри мен М.С. Батлер ұйымдастырған, ақ нәсілді халықтың мемлекеттік саяси машинаны қайта бақылауға алуға бағытталған үлкен ұйымдастырылған күш-жігер болды. Республикалық үстемдікті жою стратегиясының бір бөлігі ретінде зорлық-зомбылық қолданылды. Азат болғандар мен олардың республикалық одақтастары бұрынғы конфедерациялықтардың қатал науқанына қарсы тұрып, саяси бақылауын сақтауға батыл тырысты. 1877 жылдың ортасына қарай Қызыл жейде стратегиясы, сонымен қатар елдің қалған бөлігінің Оңтүстікке өз шарттарымен алға жылжуға рұқсат беруге көшкені, мемлекеттік билікті ақ нәсілді халықтың қолына қайтаруда сәтті болды. Келесі онжылдықтарда Эджфилдтің қара халқы, бүкіл Оңтүстік сияқты, ақтардың табанды күш-жігерімен екінші дәрежелі азаматтыққа түсірілді, олар Қайта құру жағдайларының ешқашан қайта оралмауына көз жеткізуге бейілді болды.

At the outbreak of war in April 1861, the vast majority of Edgefieldians welcomed the conflict, believing that they would defeat the North in short order and the risk of slavery being outlawed would be eliminated. Hundreds of Edgefieldians volunteered for service and were quickly sent to Virginia to take on the federal forces. Little did they realize the sacrifices which they would make during the ensuing four years. Before the war was over almost every Edgefield male between the ages of 15 and 60 had been involved in some way in the war effort. Although the war never got closer than Aiken (Edgefieldians have always claimed that Sherman was afraid to come to Edgefield! ), the people of Edgefield endured four bloody years in which nearly one third of their fighting age white males became casualties. The incalculable devastation of the war is hard to comprehend. Almost all the liquid assets of the citizens had been invested in Confederate currency or bonds which were now worthless. The emancipation of the slaves wiped out a huge portion of the county's wealth, and giving them the right to vote brought an almost total reorganization of the political, economic, and social systems. During the eleven year period of Reconstruction, the newly freed slaves, called "freedmen", became sharecroppers, farming the land on shares with the landowners. They also acquired the right to vote and hold office. Together with "carpetbaggers" (Northerners who had come South seeking opportunities) and "scalawags" (Southern anti slavery whites who had joined the Republican Party), the white population lost their control of local and state government. Intimidated by the occupying Federal troops, the white population were militarily and politically dominated by what they perceived as corrupt Republican administrations imposed upon them by force by their Northern enemies. The Red Shirt Campaign of 1876, largely orchestrated by the former Confederate generals Martin W. Gary and M. C. Butler of Edgefield, was a massive organized effort on the part of the white population to regain control of the political machinery of the state. Violence was a calculated part of the strategy to remove Republican dominance. The Freedmen and their Republican allies tried valiantly to maintain their political control in the face of the fierce campaign by the former Confederates. By the middle of 1877 the Red Shirt strategy, along with an increasing willingness on the part of the rest of the nation to allow the South to go forward on its own terms, proved successful in bringing the control of the state back into the hands of the white population. In the ensuing decades the black population of Edgefield, like that of the entire South, was thrust back into second class citizenship by the persistent efforts of the whites who were determined to see that the conditions of Reconstruction were never allowed to return.

19 ғасырдың аяғы

Соғыс алдындағы плантация жүйесінің бұзылуының басты нәтижелерінің бірі - тауарлар енді плантаторлар арқылы орталықтан сатып алынбай, жыл бойы бөлінетін болды, керісінше, бостандыққа шыққандар мен басқа да шағын фермерлер өздеріне қажетті тауарларды өздері сатып ала бастады. Бұл, сонымен қатар, 19-ғасырдың аяғында өндірілген тұтыну тауарларының көбеюі, әр қала мен әр жол қиылысында жаңа саудагерлер өсіп, қарқынды сауда экономикасының дамуына әкелді. Бұл жаңа саудагерлер, көбінесе күмәнді тәсілдерді пайдаланып, өз клиенттерінің есебінен пайда табуға тырысып, ұзақ уақыт бойы өркендеді. Осы кезеңде Эджфилд ауылы бірнеше өртке ұшырады, нәтижесінде қаланың сауда аймағының көп бөлігі, сот ғимаратынан басқа, жойылды. 1881 және 1884 жылдары қаланың шығыс және солтүстік бөліктері толығымен өртенді. 1892 жылы қоғамдық алаңның оңтүстік және батыс жақтары өртенді. 1884 жылы қалалық жарлық қабылданды, онда қала алаңынан 150 метр қашықтықта салынған барлық жаңа ғимараттардың кірпіштен салынуы талап етілді. Осы қайғылы өрттердің күлінен қаладағы қазіргі ғимараттардың көпшілігі қайта тұрғызылды. Бай саудагерлер мен қала басшылары жаңа дүкендер салды, көбінесе олар әсем әрі сәнді болды. Қаланың басты көшесі бойында сауда ауданы қалыптаса бастады. 1860-шы жылдардың аяғында округтің шығыс бөлігінен өткен Шарлотта, Колумбия және Огуста темір жолы, сондай-ақ 1880-ші жылдары округтің батыс бөлігінен өткен Огуста және Гринвуд темір жолы сияқты темір жолдардың дамуы, Ридж-Спринг, Уорд, Джонстон, Трентон, Кларк Хилл, Модок, Парксвилл, Плам Бранч және МакКормик сияқты көптеген темір жол станцияларының қалыптасуына әкелді. Бұл жаңа қалалар өркендеп, Эджфилдке келуі мүмкін сауда белсенділігін азайтты. Осы кезеңде үкіметті халыққа жақындату жолымен бірқатар жаңа округтер құрылды, олардың төртеуі Эджфилдтің едәуір бөлігін өзіне қосты. Айкен округі 1871 жылы, Салуда 1895 жылы, Гринвуд 1897 жылы және Маккормик 1916 жылы құрылды. Эджфилд округінің, Сот үйі ауылы қызмет көрсететін аймақтың, аумағы бұрынғыдан төрттен бір бөлігіне дейін азайды. Округтің ауыл шаруашылығы экономикасы 1880 жылдары құлдырауға ұшырады. Мақта өндірісінің күрт өсуі, округтің пидмонт аймақтарының топырағының үнемі сарқылуы және бүкіл елдегі фермерлерге де әсер еткен басқа да экономикалық қиындықтар шаруашылықты одан әрі қиындатты. Бір Эджфилд фермері осы мәселелерді шешуге бел буды. Бенджамин Райан Тилман, штаттың саяси көшбасшылары фермерлерге көмектесу үшін жеткілікті жұмыс істемейді деп сеніп, фермерлер көтерілісін бастады, 1890 жылы губернатор болып сайланды және штаттың ескі саяси элитасын, соның ішінде 1876 жылғы Қызыл көйлек науқанының басты басшыларын қызметтен шығарды.

One of the principal results of the breakdown of the antebellum plantation system was that goods were no longer purchased centrally by the planters and then parceled out during the year, but rather freedmen and other small farmers purchased their own goods as they saw fit. This, together with the proliferation of manufactured consumer goods in the late 19th century, led to the development of a vigorous commercial economy in which every town and every crossroads sprouted new merchants. These new merchants, who often used questionable practices to benefit themselves at the expense of their customers, enjoyed a long period of prosperity. During this period the village of Edgefield suffered a series of fires which destroyed practically all of the commercial area of the town except for the courthouse. In 1881 and 1884 the entire eastern and northern portions of the town were laid waste in devastating fires. In 1892 the southern and western sides of the Public Square were burned. A town ordinance was passed in 1884 requiring that all new buildings constructed within 500 feet of the town square be built of brick. It was from the ashes of these tragic fires that most of the current buildings of the town were raised. Prosperous merchants and other town leaders built new stores and, in many cases, they built grandly. The commercial district around the public square and down Main Street began to take shape. The continuing development of railroads, such as the Charlotte, Columbia, and Augusta Railroad, built through the eastern part of the county in the late 1860s and the Augusta and Greenwood Railroad built through the western part of the county in the 1880s, resulted in the development of numerous railroad depot towns, including Ridge Spring, Ward, Johnston, Trenton, Clark's Hill, Modoc, Parksville, Plum Branch and McCormick. These new towns took on a prosperity of their own and began to sap commercial activity which might otherwise have come to Edgefield. During this same period, the movement to bring government closer to the people resulted in the creation of a number of new counties, four of which took substantial portions of Edgefield. Aiken County was created in 1871; Saluda in 1895; Greenwood in 1897; and McCormick in 1916. Edgefield County, the area serviced by the Courthouse Village, was reduced in size to just over a quarter of what it had been. The county's agricultural economy began to suffer in the 1880s. The combination of a dramatic increase in the production of cotton, the continued depletion of the rich soils of the piedmont regions of the county, and other general economic ills which were also affecting farmers throughout the nation, made farming increasingly difficult. One Edgefield farmer decided to do something about these problems. Benjamin Ryan Tillman, believing that the state's political leaders were not doing enough to help the farmers, instigated the farmers’ revolt, got himself elected Governor in 1890, and turned out of office the old guard of the state, including the principal leaders of the 1876 Red Shirt Campaign.

20 ғасыр

1880-ші жылдардың соңынан 1920-ші жылдардың басына дейінгі отызға жуық жыл ішінде Эджфилдте бірқатар позитивті өзгерістер болды. Темір жол, наконец, Эджфилдке жетті, алғашқы телефон орнатылды, Эджфилд диірмені салынды, қалаға алғашқы автомобиль келді, электр қуаты қосылды, су және кәріз жүйелері салынды, жаңа қонақ үй салынды және қала алаңындағы көшелерге жамылғы салынып, жақсартылды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде мақта бағасы күрт өсті және жалпы өркендеу орын алды. Қала халқының саны 1880 жылы шамамен 500 болса, 1920 жылға қарай 2500-ге жетті. Эджфилд, көрінеді, экономикалық тұрғыдан қайтадан көтеріліп келе жатқан еді. Алайда, 1921 және 1922 жылдары Орталық Америкадан келген және ғасыр басынан бері Оңтүстікке қарай жылжып келген мақта қоңызы, Эджфилд округіне жетіп, экономиканың негізгі тірегі болған мақта егісіне зор зиян келтірді. Фермерлер мақта өндірісінің 90 пайызға дейін төмендегенін көрді. Бір ғасырдан астам уақыт бойы мақта өсіруге арналған жерлер өңделмей, бос қалды. Тіршілік көрісіне қатысы қалмаған жалға алушылар фермаларды және көптеген адамдар штатты тастап кетті. 1920 жылдары ауыл шаруашылығы табысы төмендеді, мұқтаж фермерлерден қарыздарын өндіре алмаған саудагерлер қиын жағдайға түсті, банктер жабылды. Содан кейін, экономикалық жағдай одан да нашарласа, 1929 жылғы қор нарығының құлауы және Ұлы депрессия округті одан әрі кедейлендірді. Эджфилд округі халқының саны азая бастады және 1920 жылдан 1970 жылға дейінгі барлық санақтарда азая берді. Екінші дүниежүзілік соғыс басқа да өзгерістер әкелді. Округ бойынша жас жігіттер әскери қызметке шақырылды. Бірнеше Эджфилд отбасылары соғысқа бірнеше ұлдарын жұмсады. Бұрынғы мемлекеттік сенатор және округтік судья Стром Турмонд, Вест-Сайдтың тумасы Дж. Л. Дулиттл, Трентонның тумасы Фриц Хуиет және Джонстонның тумасы Роберт Херлон Нормандияға шабуылға қатысты. Әйелдер өздерінің үйлерінде ерлерге қарасты жұмыстарды атқаруға кірісті. Рациондау қалада қалғандардың бәріне әсер етті. Соғыстан кейін қайтып келген сарбаздар өздерімен бірге жаңа сенімділік пен округті жақсартуға деген ұмтылысты алып келді. Эджфилдке жаңа өнеркәсіп әкелуге бағытталған ұйымдастырылған күш-жігер 1940 жылдардың соңында қалаға Crest Manufacturing Company әкелінгенде белгілі бір табысқа жетті. Көршілес Джонстон қаласы 1940-1950 жылдары Милликен және Ригель зауыттарын қамтамасыз еткендіктен сәттірек болды. 1960 жылдары Эджфилд өзінің жаңа өндірістік рекруттар тізіміне Ұлттық шкаф компаниясын, Star Fibers, Federal Pacific Electric және Tranter қосты, олардың әрқайсысы көптеген жаңа жұмыс орындарын әкелді. Осы кезеңде округтің шығыс бөлігіндегі фермерлер шәрбіш өндірісін кеңейте бастады, ал 1960 жылдары ол ұлттық маңызы бар өнімге айналды. Африкалық америкалық сарбаздар да Екінші дүниежүзілік соғыста ерлікпен соғысты, олар Америка қоғамында өздерінің мәртебесін жақсартуға бел буып қайтып келді. Азаматтық құқықтар үшін тұрақты науқан 1940 жылдардың соңында ұлттық деңгейде дамыды. Бұл науқанның басты мақсаты - АҚШ Жоғарғы Сотының 1896 жылғы Плесси мен Фергюсон ісі бойынша шешімінде заңды түрде бекітілген "бөлек, бірақ тең" доктринасын жою. 1954 жылы сот Браунның білім беру кеңесіне қарсы шешімінде бұрынғы шешімді өзгертіп, сегрегациялық мекемелер, тіпті тең болса да, конституциялық емес деп шешті. 1960 жылдардың соңы мен 1970 жылдардың басында Эджфилдке басқа да жаңалықтар әкелді: алдағы онжылдықтар бойы округті қамтамасыз етуге қабілетті жаңа су желісі, жаңа ауылдық клуб, жаңа жеке мектеп, жаңа округтік аурухана, Ұлттық жабайы күріш федерациясының бас кеңсесі және жаңа конгрессмен Батлер С. Деррик, кіші.

In the thirty odd year period from the late 1880s through the early 1920s a number of positive developments took place in Edgefield. The railroad finally reached Edgefield, the first telephone was installed, the Edgefield Mill was constructed, the first automobile came to town, electrical power was installed, water and sewer systems were built, a new hotel was constructed, and the streets around the town square were paved. As World War I proceeded, cotton prices shot up and a general prosperity prevailed. The town's population had exploded, going from approximately 500 in 1880 to 2,500 by 1920. Edgefield, it seemed, was finally getting back on its economic feet. Unfortunately, beginning in 1921 and 1922, the boll weevil, which had come from Central America and had been marching across the South since the turn of the century, finally arrived in Edgefield County, devastating the cotton crop on which the economy was almost entirely based. Farmers saw their production of cotton plummet by as much as 90 percent. Lands which had been devoted to cotton for more than a century were allowed to go idle. Sharecroppers, no longer able to make a living, left the farms and many left the state. Throughout the 1920s farm incomes sank; merchants, unable to collect accounts from destitute farmers, were squeezed; banks failed. Then, when it seemed as if economic conditions could not get worse, the 1929 market crash and the Great Depression further impoverished the county. The population of Edgefield County began to decline and continued to decline in every census from 1920 to 1970. World War II brought changes of other kinds. Young men throughout the county entered the service. A number of Edgefield families contributed multiple sons to the war effort. Former State Senator and Circuit Judge Strom Thurmond, West Side native J. L. Doolittle, Trenton native Fritz Huiet and Johnston native Robert Herlong all participated in the Normandy invasion. Women back home took on jobs which had traditionally been held by men. Rationing significantly affected everyone who remained in town. After the war, the soldiers returning brought back with them a new confidence and an ambition to improve the county. A well organized effort to bring new industry to Edgefield enjoyed moderate success as the Crest Manufacturing Company was brought to town in the late 1940s. The neighboring town of Johnston was more successful as it secured both the Milliken and Riegel plants during the 1940s and 1950s. In the 1960s Edgefield added to its list of new industrial recruits the National Cabinet Company, Star Fibers, Federal Pacific Electric, and Tranter, each bringing a substantial number of new jobs. During this same period, farmers on the eastern side of the county began to expand their production of peaches which, by the 1960s, had become nationally significant. African American soldiers had also fought valiantly in World War II, and when they returned, they came with a determination to improve their status in American society. A sustained campaign for Civil Rights developed at a national level in the late 1940s. The primary focus of this campaign was to overturn the "separate but equal" doctrine, legitimized by the 1896 Plessy v. Ferguson decision of the United States Supreme Court. In 1954 the court, in its unanimous Brown v. Board of Education decision, reversed the earlier decision and ruled that segregated facilities, even if equal, were unconstitutional. The late 1960s and the early 1970s brought other new developments to Edgefield: a new water line capable of supplying the county for decades to come, a new country club, a new private school, a new county hospital, the National Wild Turkey Federation headquarters, and a new congressman, Butler C. Derrick, Jr.

Эджфилдте сілтілі глазурьдалған тас ыдыстар жасауға қажетті бай саз кен орындары бар, бұл технология 19-шы ғасырдың басында доктор Абнер Лэндруммен әзірленген. 1830 және 1870 жылдар аралығында көптеген үлкен сақтау ыдыстары мен басқа ыдыстар жасаған құл қышқыр Дэвид Дрейк сауатты болған, өз жұмыстарының кейбіреуіне жазулар жазып, қол қойған және ол қайтыс болғаннан кейін бір ғасырдан астам уақыттан кейін кеңінен танылған. Поттерсвилл мен Эджфилдтегі пештерден жасалған қолтаңбасыз қыш бұйымдар бүгінде иелерінің есімдерімен белгілі; суретшілер негізінен құжатталмаған. Биіктік аймақ мақта плантациялары үшін де дамыған, мақта джинін ойлап тапқаннан кейін қысқа мақта өсіру тиімді болды. Осы дәуірден бірнеше сарайлар мен плантация сақталған: Блокер Хаус, Седар Гроув, Дарби плантациясы және Эджфилд тарихи ауданымен, Хорн Крик баптист шіркеуімен және Поттерсвиллмен бірге тарихи орындардың ұлттық тізілімінде тіркелген.

2020 жылғы халық санағы

+Эджфилдтің нәсілдік құрамыRaceNum. Перк. Ақ (испан тілді емес) 96941.73%Қара немесе африкалық америкалық (испан тілді емес) 1,22152.58%Жергілікті американдықтар50.22%Азиялықтар140.6%Басқа / Аралас783.36%Испан тілді немесе Латиноамерикандықтар351.51%
2020 жылғы АҚШ халық санағы бойынша, қалада 2 322 адам, 1 248 шаруашылық және 693 отбасы тұрады.

Білім

Эджфилд қаласында ABBE аймақтық кітапхана жүйесінің филиалы – қоғамдық кітапхана орналасқан.

Үкімет

Edgefield федералдық түрме мекемесі Edgefield округінде орналасқан; ол ішінара Edgefield қаласының шегінде, ал қалған бөлігі бекітілмеген аумақта жатыр.