Австралиялық рок-н-ролл жұлдызы Норман Джон Роу

Кіріспе

Австралиялық рок-н-ролл әншісі

Норман Джон Роу (1 ақпан 1947 жылы туған) – австралиялық әнші және ән жазушы. Ол 1960-шы жылдардың ортасында The Playboys тобының қолдауымен поп-жұлдыз бен жасөспірімдердің кумирі ретінде елге танымал болды. Оның 1965 жылғы "Que Sera Sera"/"Shakin' All Over" атты қос А жақты синглы он жылдықтың ең сәтті австралиялық синглдерінің біріне айналды. Мельбурнда туған Роу, жас кезінде рок-н-роллмен әсерленді және орта мектепте оқып жүргенде өнермен айналыса бастады, кәсіби әртіс болу үшін жұмысын тастады. Ол жергілікті Sunshine лейблімен келісімшарт жасады, онда ол ең танымал хиттерін жариялады; оның жарқын және өткір тенор дауысы мен динамикалық сахналық өнері жоғары бағаланды. Роу 1967 және 1968 жылдары Go Set журналында "Поп патшасы" деп аталды. Оның ең сәтті жазбаларының көп бөлігін Нат Кипнер, ал кейіннен Sunshine лейблінің штатты продюсерлерінің бірі Пат Олтон жасады. 1960-шы жылдардың ортасында үздік ондыққа енген бірнеше синглы оны сол дәуірдегі ең танымал жеке орындаушыға айналдырды, бірақ Ұлыбритания нарығына ену әрекеттері сәтсіз аяқталды. 1967 жылдың соңында Роу әскерге шақырылды. 1968 жылдан 1970 жылға дейін Вьетнамдағы әскери қызметі оның поп-карьерасын тоқтатты, сондай-ақ соғысқа қарсы қозғалыс пен қайтып келген сарбаздарға қатысты стигма оның беделіне әсер етті. 1960-шы жылдардағы өзінің ең жақсы кезеңіндегі музыкалық жетістіктерін қайтаруға мүмкіндік болмады, сондықтан ол театр мен теледидарда мансап құрды, соның ішінде Seven Network телеарнасының "Ұлдар мен қыздар" операсында рөл ойнады. 1991 жылы ол тікелей эфирде тележүргізуші Рон Кейсимен физикалық төбелес жасады, кейін Кейси Роудың Вьетнамдағы қызметі туралы сыни пікірлер білдіргеннен кейін. 1979 жылдың қазан айында Роудың тұңғыш ұлы Адам трагикалық оқиғада қаза тапты, ал кейіннен 2022 жылдың желтоқсан айында оның қызы Эрин де қайтыс болды.

Жас шағы: 1947-1964

Роу Австралияның Виктория штатындағы Мельбурн қаласындағы Норткотте туып өскен. Сиднейдегі 2SM поп-станциясы, сол кезде Католик шіркеуіне тиесілі болған, оның сөздері дінге қарсы деп есептеп, оны тыйым салған. Роудың нұсқасына шабыттанған Ұлыбританиялық Ian and the Zodiacs тобының 1963 жылғы нұсқасы болған көрінеді. Кейбір дереккөздер The Merseybeats тобының нұсқасын келтіреді, бірақ бұл топ "It Ain't Necessarily So" әнін жазған емес. Ian and the Zodiacs тобының "This Is Merseybeat" альбомының атауы The Merseybeats тобының атымен шатастырылған сияқты. Роудың алғашқы альбомы 1965 жылдың шілдесінде жарық көрді. Оның екінші синглі, тамыз айында Рофтың үлкен тақталық жинағынан іздеп табылған, Бен Э. Кингтің "I (Who Have Nothing)" әнінің кавері болды. Ол оның екінші Топ-10 хитіне айналды (Сиднейде 10-орын, Аделаидада 6-орын, Мельбурнда 4-орын) (және Брисбенде 23-орын). Роудың үшінші синглі "I Confess" / "Everything's Alright" шығарғанға дейін немесе шыққаннан кейін көп ұзамай кері тартылған, ал келесі сингл оның мансабындағы ең үлкен хитіне айналды. A жағы Дорис Дейдің түпнұсқасынан танымал "Que Sera Sera" әнінің кавері болды, оған The Beatles тобының "Twist & Shout" әні сияқты "Мерсибит" стилінде өңдеу жасалды. Johnny Kidd & The Pirates тобының классикалық "Shakin' All Over" әнінің күшті нұсқасымен жұптасқан сингл қыркүйек айында көптеген қалаларда екі жақты 1-орынға ие болды (#1 Сидней, #1 Мельбурн, #1 Брисбен, #1 Аделаида), 28 апта бойы хит-парадта болды және бұрын-соңды болмаған санда сатылды. Рок тарихшысы Ян Макфарлейн 80 000 дана сатылғанын хабарлады, ал 1970-ші жылдардағы энциклопедия авторы Ноэль Макграт 100 000 дана сатылғанын мәлімдеді, бұл 1960-шы жылдардың ең көп сатылған австралиялық синглі деп есептеледі. Роу қазан айында тағы бір жетістікке қол жеткізіп, Мельбурн Топ-40 тізімінде үш хитін бір уақытта ұсынды. Аранжировкада қолданылған сыбызғының жазба продюсерінің өнертапқыштығы туралы жиі айтылатын әңгіме негізсіз болып көрінеді, өйткені осыған ұқсас аранжировкалар, сыбызғымен бірге, бұрын Earl Royce & The Olympics (Ұлыбритания, 1964) және The High Keys (АҚШ, 1963) топтарымен жазылған. Роудың сәттілігі 1965 жылдың соңына дейін және 1966 жылдың бірінші жартысына дейін жалғасты, осы кезеңде ол тағы үш үздік ондық сингл шығарды. 1963 жылы Чак Джексон жазған әннің кавері болған "Tell Him I'm Not Home" (қараша 1965) көптеген қалалардағы ең үздік 5 хитке кірді, Сиднейде #4, Мельбурнда #2, Аделаидада #2 және Мельбурнда #1 орындарды иеленді. Одан кейін Берт Бакарах пен Хэл Дэвидтің "The Breaking Point" (b/w "Ya Ya", 1966 жылғы ақпан) әні шықты, ол оның екінші екі жақты хиті болды, Брисбенде #1 орын алды және барлық материктегі қалаларда Топ-10 тізіміне енді, Аделаидада #9, Сиднейде #8, Мельбурнда #2 және Пертте #1 орынды иеленді. "Pride & Joy" (маусым 1966) сонымен қатар көптеген штаттардың астаналарында Топ-10 тізіміне кірді. Бұл сингл Робби Робертсон жазған "The Stones That I Throw" әнінің B жағымен де ерекшеленеді, бұл ән бастапқыда 1965 жылы Levon & the Hawks тобымен, кейін The Band деп аталған топпен жазылған. Ол 1966 жылы "Don't Let It Get You" музыкалық комедиялық фильмінде ойнады. Жылдың ортасында ол The Easybeats, Bobby & Laurie және MPD Ltd топтарымен бірге "The Big Four" ұлттық гастроліне қатысты, ол бүкіл елде үлкен көрермендерге ойнады.

Rowe was born and raised in Northcote in Melbourne, Victoria, Australia. even though Sydney pop station 2SM, then owned by the Catholic Church, banned it because of its supposedly sacrilegious lyrics. The inspiration for Rowe's version was apparently a 1963 version by the United Kingdom band Ian and the Zodiacs. Some references cite the source as a version by The Merseybeats, but that band never recorded "It Ain't Necessarily So". The name of the Ian and the Zodiacs' album, This Is Merseybeat, has apparently been confused with the name of the band The Merseybeats. Rowe's first LP was released in July 1965. His second single, apparently discovered while trawling through Rofe's vast record collection, released in August, was a cover of Ben E. King's "I (Who Have Nothing)". It became his second Top 10 hit (No. 10 in Sydney, No. 6 in Adelaide, No. 4 in Melbourne) (and a Number 23 in Brisbane). Although Rowe's third single, "I Confess" / "Everything's Alright", was apparently withdrawn before or soon after release, the next single became the biggest hit of his career. The A side was a cover of "Que Sera Sera" (best known from the Doris Day original), which was given a "Merseybeat" treatment, in the manner of The Beatles' "Twist & Shout". Paired with a powerful version of the Johnny Kidd & The Pirates classic "Shakin' All Over", the single became a double sided No. 1 hit in most capitals (#1 Sydney, #1 Melbourne, #1 Brisbane, #1 Adelaide) in September, charting for 28 weeks and selling in unprecedented numbers—rock historian Ian McFarlane reports sales of 80,000 copies while 1970s encyclopedist Noel McGrath claimed sales of 100,000, and it is reputed to be the biggest selling Australian single of the 1960s. Rowe scored another first in October by having three hit singles in the Melbourne Top 40 simultaneously. An oft repeated story that the whistle used in the arrangement was an innovation by the record's producer appears to be unfounded, because very similar arrangements, complete with whistle, had been recorded on earlier versions by Earl Royce & The Olympics (UK, 1964) and by The High Keys (USA, 1963). Rowe's success continued through late 1965 and into the first half of 1966, during which time he scored another three consecutive Top Ten singles. "Tell Him I'm Not Home" (Nov. 1965), a cover of a song originally recorded by Chuck Jackson in 1963, was a Top 5 hit in most mainland capitals, reaching #4 in Sydney, #2 in Melbourne, #2 in Adelaide and #1 in Melbourne It was followed by his version of Burt Bacharach and Hal David's "The Breaking Point" (b/w "Ya Ya", Feb. 1966) which became his second double sided hit, a number #1 in Brisbane and making the Top Ten in all mainland capitals, peaking at #9 in Adelaide, #8 in Sydney, #2 in Melbourne and Perth, #1 in Brisbane

"Pride & Joy" (June 1966) was also Top Ten in most state capitals. That single is also notable for its B side, a cover of "The Stones That I Throw", written by Robbie Robertson, originally recorded in 1965 by Levon & the Hawks, later known as The Band. He appeared in the 1966 musical comedy film Don't Let It Get You. In the mid year, he joined The Easybeats, Bobby & Laurie and MPD Ltd on "The Big Four" national tour that played to huge crowds around the country.

Ұлыбритания: 1966-1968

Роу бұл кезде Австралиядағы ең танымал жеке орындаушы болғандықтан, 1966 жылдың тамызында Ұлыбританияда өзін сынап көру үшін кетті. Ол қолдау тобы "Playboys" құрамын жаңартты. Бірнеше мүше отбасылық себептермен Австралияда қалуды жөн көрді, сондықтан Роу оларды бассист Брайан Пикок пен гитарист Род Стоунмен алмастырды. Екеуі де жақында тараған жаңа зеландиялық "The Librettos" тобының бұрынғы мүшелері еді. Роу өзінің тобынан бұрын Лондонға келді, Ричи Йоркті Лондондық агенті ретінде жұмысқа алды және продюсерлер Тревор Кеннеди мен Джон Картермен бірге жаздыра бастады. Жазбалар бірнеше жаңа, күшті туындыларды дүниеге әкелді, соның ішінде "Ooh La La", "Бұл оңай емес", "Мэри Мэри", "Сүйіспеншілік отын жақ", және "Сенің махаббатыңсыз тірлікке келмеймін". Лондонға бармағанына қарамастан, Роу Австралиядағы сәттіліктерін жалғастырды. Оның келесі синглы "Ooh La La" / "Ain't Nobody Home" (1966 жылдың қарашасы) Мельбурнда тағы да екі жақты хит болды және көптеген астаналарда топ-5 хитке енді, Сиднейде #2, ал Брисбен мен Аделаидада #4 орынды иеленді. Осы уақытқа дейін Австралияда жалпы ұлттық хит-парад болған жоқ, штаттық астаналар мен ірі қалалардағы көптеген поп-радиостанциялар мен газеттер өздерінің бәсекелес тізімдерін жариялап тұрды. Алайда, 1966 жылдың 5 қазанында ақпан айында жарық көрген "Go Set" журналы апта сайын жаңарып тұратын ұлттық топ-40 тізімін жариялай бастады, оны Эд Ниммерволль құрастырды. "Ooh La La" / "Mary, Mary" 1966 жылдың 7 желтоқсанында "Go Set" тізімінде #6 орынға ие болды және 21 желтоқсанда #1 орынға көтерілді, осылайша Роудың алғашқы ресми ұлттық #1 хитіне айналды. Ол 4 қаңтарда "The Easybeats" тобының "Friday on My Mind" әнімен қысқа мерзімге ығыстырылғанға дейін екі апта бойы #1 орында тұрды, бірақ келесі екі аптада қайтадан көшбасшылыққа ие болды. "Ooh La La" Австралияда #1 орында болғанда, Роудың келесі синглы, "It's Not Easy" балладасы да хит-парадта жоғалып көтерілді. Ол 1966 жылдың желтоқсан айының соңғы аптасында "Go Set" тізімінде #17 орынға ие болды және қаңтар айының екінші аптасында топ-10-ға енді. Қаңтар айының соңы мен ақпан айының басында Роу австралиялық танымал әнші ретінде үш апта бойы бір мезгілде ең үздік үш синглдің екеуіне ие болды. Роу Англияда он ай жұмыс істеді және Джули Дрисколл, Брайан Аугер және "The Trinity", "The Spencer Davis Group", Кики Ди, Джин Питни және "The Troggs" сияқты топтармен гастрольдік сапарлар жасады. Ұлыбританияда жетістікке жетуге үлкен үміт артылды және 1967 жылдың басында "Go Set" журналында оның Ұлыбританияда танымал болашағы туралы болжамдар жарияланды, бірақ бұл ешқашан іске аспады. Жаңа "Playboys" құрамы желтоқсанда Лондонға келді, бірақ Роу Рождествоға үйге қайтып келді, бұл "It's Not Easy" / "Mary Mary" синглының шығуымен сәйкес келді. Ол қаңтарда Англияға оралды, ал 1967 жылдың наурыз айында топ Ұлыбританияда "The Troggs", Gene Pitney және "Sounds Incorporated" топтарын қолдап гастрольдік сапарға шықты. Сол айда Фил Блэкмор отбасылық себептермен топтан кетіп, Австралияға оралды, оның орнына ағылшын органшысы Тревор Гриффин келді. Род Стоун 1967 жылдың ортасында Австралияға оралды, содан кейін ол "The Groove" тобына қосылды. Оның орнына бұрынғы Адам Фейттің серіктесі Мик Роджерс келді. 1966 жылдың соңында Роу "Go Set Pop Poll" байқауында Австралияның ең үздік ер әншісі деп танылды. Осы арада "The Playboys" Эндрю Лоуг Олдхэмнің "Immediate Records" лейблімен бір реттік келісімшарт жасасты, тамыз айында "Sad" / "Black Sheep RIP" синглын шығарды. Брайан Пикок жазған "Sad" қазір "freakbeat" классигі болып саналады және ол кеңінен антологияға енгізілген, британдық "Chocolate Soup For Diabetics Vol III", "Raven Records' Kicks" және "Rhino's Nuggets II" жинақтарында пайда болды. Маусым айында Норми Роу және "The Playboys" Солтүстік Америкаға саяхаттап, АҚШ-тағы турнеде Рой Орбисонды қолдады және "The Seekers" тобымен бірге Монреальдегі Expo '67 көрмесіне Австралияның атынан қатысты. Ол шілдеде Австралияға оралды, онда ол 1967 жылғы "Hoadley's Battle of the Sounds" ұлттық финалында арнайы қонақ ретінде пайда болды. Роу 1967 жылдың соңында Грэм Гулдманның "Going Home" ("Мен үйге қайтамын") әнімен ұлттық хит-парадта сәттілікке жетті (қосымша "Менің қамымды ойламаймын"), бұл Вьетнам соғысы туралы деп есептелді, бірақ шын мәнінде Ұлыбританиядан Австралияға көшіп келген мигранттың оралуы туралы болды, ол сәуірдің соңында "Go Set" тізімінде #22 орынға ие болды және мамыр айының соңына дейін ұлттық топ-10-ға енді, мамыр айының екінші аптасында #7 орынға жетті. "Sunshine Secret" / "But I Know" және тағы бір сингл "Turn Down Day" Мельбурн тізіміне енді. Алайда 1967 жылдың қыркүйегінде оның болашақ мансабы туралы кез келген сұрақтар, ол ұлттық қызметке шақыру туралы хабарлама алған кезде, күрт тоқтады.

Rowe was by this time the most popular solo performer in Australia so, in August 1966, he left to try his luck in the UK. In preparation, he revamped the line up of his backing band, the Playboys. Several members opted to stay in Australia for family reasons, so Rowe replaced them with bassist Brian Peacock and guitarist Rod Stone, both from the ex New Zealand band The Librettos, which had recently split. Arriving in London ahead of his band, Rowe engaged Ritchie Yorke as his London agent and began to record with producers Trevor Kennedy and John Carter, using the cream of London's session musicians, including Big Jim Sullivan, Jimmy Page, John Paul Jones, famed drummer Clem Cattini, and vocal group The Breakaways. The sessions produced several strong new recordings, including "Ooh La La", "It's Not Easy", "Mary Mary", "Turn on the Love Light" and "Can't Do Without Your Love". Despite his absence in London, Rowe's run of chart success in Australia continued. His next single, "Ooh La La" / "Ain't Nobody Home" (November 1966) was another double sided hit in Melbourne and a Top 5 hit in most capitals, reaching #2 in Sydney, and #4 in Brisbane and Adelaide. Up to that time, there was no national pop chart in Australia, with most pop radio stations and newspapers in state capitals and major cities publishing their own competing charts. However, on 5 October 1966, Go Set magazine, which had been launched in February, began publishing a weekly national Top 40, compiled by Ed Nimmervoll. "Ooh La La" / "Mary, Mary" debuted at #6 on the new Go Set chart on 7 December 1966, and reached #1 in the 21 December chart, hence becoming Rowe's first official national #1 hit. It stayed at #1 for two weeks before being briefly supplanted by The Easybeats' "Friday on My Mind" on 4 January, but returned to the top for the next two weeks. While "Ooh La La" was at #1 in Australia, Rowe's next single, the ballad "It's Not Easy" was also climbing the chart. It debuted at #17 in the Go Set chart in the last week of December 1966, and reached the Top 10 in the second week of January. Through the end of January and into February, Rowe achieved a first for an Australian popular recording artist by having two of the top three singles simultaneously for three consecutive weeks. Rowe worked in England for ten months and toured with acts including Julie Driscoll, Brian Auger & The Trinity, The Spencer Davis Group, Kiki Dee, Gene Pitney and The Troggs. High hopes were held for a British breakthrough and, in the early months of 1967, the pages of Go Set featured predictions of his imminent UK stardom, though that never materialised. The new Playboys lineup arrived in London in December, but Rowe flew home for Christmas, which coincided with the release of "It's Not Easy" / "Mary Mary". He returned to England in January and, in March 1967, the group embarked on a tour of the UK, supporting The Troggs, Gene Pitney and Sounds Incorporated. That same month, Phil Blackmore left the group for family reasons and returned to Australia, being replaced by English organist Trevor Griffin. Rod Stone left in mid 1967 and returned to Australia, after which he joined band The Groove. He was replaced by former Adam Faith sideman Mick Rogers. At the end of 1966, Rowe was voted Australia's best male singer in the inaugural Go Set Pop Poll. Meanwhile, The Playboys secured a one off single deal with Andrew Loog Oldham's Immediate Records label, releasing the single "Sad" / "Black Sheep RIP" in August. Written by Brian Peacock, "Sad" is now considered a 'freakbeat' classic and has been widely anthologised, appearing on the British collection Chocolate Soup For Diabetics Vol III, Raven Records' Kicks and Rhino's Nuggets II. In June, Normie Rowe and the Playboys travelled to North America, supporting Roy Orbison on a US tour and, along with The Seekers, he represented Australia in performance at Expo '67 in Montreal. He returned to Australia in July, where he appeared as a special guest at the national finals of the 1967 Hoadley's Battle of the Sounds. Rowe had more national chart success in late 1967 with the Graham Gouldman song "Going Home" (b/w "I Don't Care"), assumed to be about the Vietnam War, but really about a migrant's return to Australia from Britain, which debuted at #22 in the Go Set chart in late April and stayed in the national Top Ten until the end of May, peaking at #7 in the second week of May. "Sunshine Secret" / "But I Know", and another single, "Turn Down Day" charted in Melbourne. However, in September 1967, any questions about his career future were dramatically stalled when he received his call up notice for national service.

Ұлттық қызмет: 1968-1970

Роу 1968 жылдың ақпан айында әскерге шақырылды, бірақ 1969 жылдың қаңтарында Вьетнамға аттанғанға дейін жартылай уақыт жұмыс істеп, түрлі телешоуларға қатысты. 1968 жылдың 19 қазанында ол ATV 0 арнасының «Uptight» бағдарламасында қысқа шашымен пайда болды. Сонымен қатар, ол «Nature’s Own» атты жаңа топпен жұмыс істей бастады, ол Джонни Фарнем мен «Sunshine» тізіміндегі басқа да әртістерге үнемі сүйемелдеу жасады. Оның сол кезеңдегі жалғыз хитке ілескен жазбасы – бұрынғы «Playboys» тобының мүшесі Брайан Пикок жазған «Penelope» балладасы болды. Роудың Пукапунял әскери лагеріндегі дайындық курсы Австралиялық БАҚ-та кеңінен жарияланды. Вьетнамда Роу капрал шеніне көтеріліп, бронетранспортер экипажының командирі болды. 1970 жылдың ақпанында ол әскерден босатылды. Роудың соңғы шағын хиті – Джонни Янгтың 1970 жылдың мамырында шыққан «Hello» әні болды, ол кейін сол атпен альбом шығарды. Кейіннен Роудың Джонни Янг жазған және Ронни Бернс орындаған «Smiley» әніне шабыттандырғаны белгілі болды, ол 1969 және 1970 жылдары Австралияда үлкен сәттілікке жетті. «Hello» альбомы Роудың «Sunshine» компаниясымен жасасқан келісімін аяқтады, бірақ бұл лейбл бірнеше жыл бұрын қаржылық қиындықтарға тап болғаннан кейін «Festival» компаниясына өткен еді. Роу 1971 жылы «Festival Records» компаниясымен келісімшарт жасасты және үш сингл шығарды. «Que Sera Sera» әні 1971 жылдың қаңтарында қайта шығарылды, ал 6 наурызда ол өзінің сүйіктісі Сью Паулесландқа үйленді. Роудың поп-музыкалық мансабы Вьетнамдағы қызметімен аяқталды, ал ол болмаған кезде Ронни Бернс пен Джон Фарнем (кейін Джонни Фарнем деп аталды) оны Поп корольі ретінде алмастырды. Сол кездегі соғысқа қарсы күшті көзқарас оған әсер етті, және көптеген Вьетнам ардагерлері сияқты Роу да қызметінің салдарынан көп қиындықтарға тап болды. Ол бірнеше жыл бұрын оның пластинкаларын сатып алып, концерттерінде айқайлаған адамдардың өзін жаман көріп, жазалағандай болғанын айтты. Сол кезеңде оған қолдау көрсетіп, қиын жағдайда жігер берген «Meteors» тобының барабаншысы Стьюи Спирді ерекше құрметпен еске алады. Роу Спирдің жиі «King Normie» және «We Love Normie» белгілерін киімдеріне тағып жүретінін есіне алады.

Rowe was inducted into the army in February 1968, although he continued to perform part time until leaving for Vietnam in January 1969, making various television appearances. On 19 October 1968, he appeared on ATV 0's Uptight with a cropped haircut. He also began working with a new backing band, Nature's Own, who also regularly backed Johnny Farnham and other members of the Sunshine roster. His only charting record during that period was the ballad "Penelope", written by former Playboys member Brian Peacock. Rowe's basic training at Puckapunyal army camp was extensively covered by the Australian media. In Vietnam, Rowe rose to the rank of corporal and was crew commander of an armoured personnel carrier. He was discharged from the army in February 1970. Rowe's final minor hit was "Hello", written by Johnny Young, released in May 1970, and he subsequently released an album of the same name. Rowe was later revealed to have inspired the song "Smiley", written by Johnny Young and recorded by Ronnie Burns, which was a major hit in Australia in 1969 and 1970. The Hello album marked the end of Rowe's Sunshine contract, although the label had been taken over by Festival several years earlier after it had run into financial problems. Rowe signed to Festival Records in 1971, and cut three singles. "Que Sera Sera" was re released in January 1971 and, on 6 March, he married his girlfriend, Sue Powlesland. Rowe's pop music career was effectively ended by his time in Vietnam effectively and, in his absence, Ronnie Burns and John Farnham (then billed as Johnny Farnham) replaced him as King of Pop. The strong anti war sentiment of the period affected him, and like many Vietnam vets, Rowe suffered considerably because of his service. He said that he was treated like a pariah by the very people who had been buying his records and screaming at his concerts only a couple of years before. One of the people he remembers fondly from that period, who stuck by him and gave him encouragement in tough times, was Meteors drummer Stewie Speer. Rowe remembers that Speer would often wear "King Normie" and "We Love Normie" badges on his jacket.

Түрлілігі

Поп-карьерасы мәнсіз болғанымен, Роу би кешендерінде алған тәжірибесіне сүйеніп, клубтар мен қонақүйлерде, сондай-ақ телешоуларда өнер көрсетумен айналыса бастады. Ол "The Don Lane Show" және "The Mike Walsh Show" сияқты түрлі бағдарламаларға белсенді қатысты. 1970-ші, 1980-ші және 1990-шы жылдарға дейін жазбаларын жасауды жалғастырған ол 1975 жылы "Astor Records" лейбліне өтті және сол жылы Токио музыка фестивалінде "Жылдың үздік әні" номинациясында жеңіс одісқан "Элизабет" синглімен үлкен жетістікке қол жеткізді.

Театр және теледидар

1980 жылдары Роу актерлік және музыкалық театр саласындағы мансабын кеңейте бастады. Ол Сиднейдің танымал Ансамбль театрында оқыды және сахнада да, теледидарда да рөлдер ойнады, соның ішінде "Ұлдар мен қыздар" телесериалында ұзаққа созылған рөлде ойнады. 1987 жылы ол Камерон Маккинтоштің Сиднейдегі "Кешірімсіздер" мюзикліндегі Жан Вальжанның басты рөлімен үлкен жетістікке жетті. 1980 және 1990 жылдардағы басқа музыкалық рөлдердің ішінде Роу әлемдік премьералық концерттерде және оған байланысты жазбаларда, сондай-ақ оның дамуына көмектескен жаңа австралиялық мюзикл, "Сирано де Бержерак" рөлін ойнады. Ол "Энниде" Дэдди Уорбакс, "Шахматта" Фредди Трумпер (американдық) және "Эвитада" Хуан Перон рөлін сомдады. Оның мансабындағы маңызды оқиғалардың бірі – Вьетнам ардагерлеріне, ойын-сауық индустриясына және қоғамға қызмет еткені үшін Австралия орденінің мүшесі (AM) атағын алуы болды. Роу көптеген қайырымдылық және қоғамдық ұйымдармен ұзақ жылдар бойы байланыста болды, оның басты назарында балалардың әл-ауқаты тұрды. Ол Австралияның «Variety» клубтарының белсенді мүшесі болды, сондай-ақ ұлттық елші болып тағайындалды және олармен жұмысы үшін бірнеше сыйлықтар алды, соның ішінде 1996 жылғы «Variety-дің жүрегі мен жаны» сыйлығы. 1990 жылдары Роу клубтарда, корпоративтік шараларда және рок-н-ролл тірілімінде танымал болды. Ол теледидардағы түрлі шоуларда да жиі пайда болды, бұл 1991 жылы оны қысқа мерзімге басыптырған бір атақты оқиғаға әкелді. Рей Мартинмен бірге «Midday» шоуында республикалық идеялар талқыланған форумда ол Сидней журналисі және радио жүргізушісі Рон Кейсимен тікелей эфирде қақтығысқа түсті. Иммиграция және басқа да мәселелер бойынша өткір пікірлерімен танымал Кейси, Роудың Вьетнамдағы қызметі туралы айтқан сөздерімен оны ашуландырып, Роудың оны итеруіне себеп болды. Кейси креслодан секіріп, Роуды соншалықты күшпен ұрып, артқа қарай құлатты. 1998 жылы Кейси мен Роу қайтадан бірігіп, «Bushells» шайының телерекламасын түсірді, онда «Midday» шоуындағы оқиға еске түсірілді.

Жеке өмір

Роу сонымен қатар басқа да қоғамдық қиындықтарға шыдауға мәжбүр болды, оның ішінде жасөспірім қызына қатысты отбасылық мәселелер де болды, бұл көптеген бұзықшылықтар мен қобалжуға әкелді, сондай-ақ оның бірінші әйелі Сьюмен некесінің аяқталуына соқтырды. 1979 жылдың қазан айында Нормидің ұлы Адам Джон Роу сегіз жасында мектептен үйге велосипедпен келе жатқанда көлік қағып қайтыс болды. Көптеген адамдар білмейтін, Роудың 1965 жылдың қараша айында Мельбурнда туған тағы бір ұлы бар, ол есімін жасырып жүреді. 2023 жылы ол Саманта Гоуингке үйленді.

2002 қазіргі

2002 жылы Роу «Long Way to the Top» концерттік туры арқылы ұлттық деңгейде танымал болды. 2007 жылы Роудың «Missing in Action» альбомына Ронни Бернстің «Smiley» хитінің өзіндік нұсқасы енді. Роу бұрынғы премьер-министр Харольд Холтты телефильмде сомдады. 2009 жылы «Enshrining the Vestiges – Speaking Stones» атты көркем инсталляцияның бөлігі ретінде Роу Брисбендегі ANZAC Square-дегі «The Shrine of Memories World War II memorial» ескерткішінде бейне сұхбатқа қатысты, бұл суретші Натали Биллингтің жұмысы еді. 2010 жылдың қазан айында Роудың 1965 жылғы «Ain't Necessarily So» альбомы «100 Best Australian Albums» кітабында тізімге алынды. Роу 2011 жылдың ақпан айында Мельбурн мен Аделаидада өткен Go Show тобының қайта қосылу концерттерінде басты орындаушылардың бірі болды. 2011 жылы Роу SBS телеарнасының «RocKwiz» бағдарламасының 115-ші эпизодында қонақ ретінде болды, онда ол «Shakin' All Over» әнін және The Beatles тобының «All I've Got to Do» әнін Georgia Fields-пен дуэт ретінде орындады. 2012 жылдың қаңтар айында Роу «Coles Supermarkets» супермаркеттерінің телерекламасында өнімдерін «Shakin' All Over» әнінің жаңадан өңделген нұсқасымен насихаттады. 2015 жылы Noise11.com сайтына берген сұхбатында ол Австралия премьер-министрі Харольд Холттың беделін арттыру мақсатымен саяси шешім ретінде таңдалғанын айтты, оның 1967 жылдың желтоқсанында суға батып қайтыс болғаны ешқашан расталмады. Көрінетін болса, Роу сол кезде премьер-министрдің әскери атташесі болған әскери офицердің ұлымен байланысқа шықты. Офицер өлер алдында ұлына премьер-министрдің халық арасындағы беделі төмендеп, соғысқа қарсы қозғалысқа қарсы күресіп жатқанда Холттың кеңсесінде болғанын айтты. Офицер Холтқа: «Саған Элвис Пресли сияқты біреу керек, сондықтан Норми Роуды шақырыңыз» деп кеңес берді. 2017 жылдың маусым айында Роу «Holt» атты қысқаметражды фильмнің түсірілімін аяқтады, онда ол үшінші рет Гарольд Холт рөлін сомдады. Фильм Брисбен және Саншайн-Кост аймақтарында түсірілді.

Қайырымдылық

2009 жылы Роу бүйрек денсаулығы Австралияның демеушісі атанды, бұл коммерциялық емес ұйым білім беру, әсер ету, зерттеу және қолдау арқылы жақсы бүйрек денсаулығын насихаттаумен айналысады.