Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық сарай қызметкері (1910–2006)
British courtier (1910–2006)
Сэр Эдвард Уильям Спенсер Форд (24 шілде 1910 – 19 қараша 2006) – король Георг VI және королева Елизавета II-нің сарайларындағы қызметкер. Ол, ең алдымен, Елизавета II-нің жеке хатшысына оның билігінің 40 жылдығы туралы хат жазғанымен танымал. Ол патшайымның «сүбелі жыл» (annus mirabilis) басынан өткенін күткен, бірақ 1992 жылды «қорқынышты жыл» (annus horribilis) деп атады. Патшайым осы тіркесті бір ұлының ажырасқаны, тағы екеуінің жұбайларынан ресми түрде ажырасқаны және Виндзор қамалында өрт болған жылды сипаттау үшін сөйлеген сөзінде қолданды.
Sir Edward William Spencer Ford (24 July 1910 – 19 November 2006) was a courtier in the Royal Households of King George VI and Queen Elizabeth II. He is perhaps best known for writing to Elizabeth II’s private secretary regarding the 40th year of her reign, having hoped that the Queen would experience an annus mirabilis but instead finding 1992 an annus horribilis. She used the phrase in a speech to describe a year in which one of her four children was divorced, two more formally separated from their spouses, and Windsor Castle caught fire.
Отбасылық негіздер
Форд – екі туысқан егіз болған. Оның отбасы Англикан шіркеуімен және крикетпен тығыз байланыста болған. Оның әкесі Лионель Форд, Рептон мектебінің, содан кейін Харроу мектебінің директоры және 1926 жылдан 1932 жылға дейін Йорк соборының деканы болған; анасы Мэри Кэтрин, Винчестер епископы Эдвард Стюарт Талботтың және білім беруді қолдаушы Лавиния Литтлтонның қызы болған; бір ағасы Претория епископы Невил Стюарт Талбот болған; тағы бір ағасы патшалық капелланы болған. Оның інісі Невилл Форд Дербишир командасы үшін крикет ойнаған, ал үш ағасы бірінші сыныпты крикетпен айналысқан, оның ішінде Фрэнсис Форд Англия командасы үшін ойнаған.
Ford was a fraternal twin. His family has strong connections with the Anglican church and with cricket. His father was the Very Reverend Lionel Ford, headmaster of Repton and later of Harrow, and Dean of York from 1926 to 1932; his mother Mary Catherine was a daughter of the Right Reverend Edward Stuart Talbot, Bishop of Winchester, and education campaigner Lavinia Lyttelton; an uncle was Neville Stuart Talbot Bishop of Pretoria; another uncle was a royal chaplain. His brother Neville Ford played cricket for Derbyshire, and three of his uncles played first class cricket, including Francis Ford who played for England.
Білім
Форд Вест Даунс мектебінде оқыды, содан кейін Итон колледжінің Король стипендиаты атанды. Ол Оксфордтың Нью-колледжінде классикалық филологияны оқуға ашық стипендия ұтып алды (онда ол 1982 жылы құрметті ғылыми қызметкер болып сайланды). Ол "Mods" пәні бойынша бірінші дәрежеде, ал "Greats" пәні бойынша екінші дәрежеде бітірді.
Ford was at West Downs School and was then a King's Scholar at Eton. He won an open scholarship to read Classics at New College, Oxford (where he was elected an Honorary Fellow in 1982). He obtained a first in Mods and second in Greats.
Мансап
Ол 1933 жылы король Георг VI-ның жеке хатшысы сэр Алан Ласселлстің ұлы Джон Ласселлге тәрбиеші болды. 1935-1936 жылдары Мысыр ханзадасы (кейін патша) Фарукқа сабақ беруге дейін, ол Middle Temple-де Хармсворт стипендиясының иегері болды. 1937 жылы ол адвокаттыққа қабылданды және 1939 жылға дейін қысқа мерзімге заңгерлікпен айналысты.
He was tutor to John Lascelles, son of Sir Alan Lascelles, Private Secretary to King George VI, in 1933. He was a Harmsworth scholar at Middle Temple, before tutoring Prince (later King) Farouk of Egypt from 1935–36. He was called to the Bar in 1937 and briefly practised law until 1939.
Әскери қызмет
Форд 1936 жылы Гренадерлер гвардиясының қосымша резервіндегі екінші лейтенант болып тағайындалды және 1939 жылы бірінші лейтенантқа көтерілді. Ол Екінші дүниежүзілік соғыста Францияда және Бельгияда, Дюнкерктен эвакуацияланып, Тунисте және Италияда соғысқан, екі рет құрметті мақтау қағаздарында есімдері тіркелген. Ол 10-шы жаяу әскер бригадасының, кейін 24-ші гвардиялық бригаданың бригад майоры болды және Израильдің Хайфа қаласындағы штаб колледжінде оқытушы болып жұмыс істеді. Соғыстан кейін, сэр Алан Ласселлдің шақыруымен 1946–1952 жылдары король Георг VI-ның жеке хатшысы ретінде корольдік қызметке қабылданды, содан кейін 1967 жылға дейін сол қызметте Елизавета II-ге қызмет етті. 1952 жылдың ақпан айында корольдің жеке хатшысы сэр Алан Ласселлс Фордқа корольдің Сандрингхемде қайтыс болғаны туралы телефон арқылы хабарлады. Форд бұл хабарды премьер-министр сэр Уинстон Черчилльге Даунинг-стриттегі 10-шы үйдің ішінде, содан кейін корольдің анасы Мэриге Марлборо-хауста жеткізді. Ол 1955 жылдан өмірінің соңына дейін Королеваның қосымша атбасы қызметін атқарды. Ол Елизавета патшайымның билігінің басында принцесса Маргаретпен махаббатқа түскен атбасар Питер Таунсендтің жақын досы болды.
Ford had been commissioned as a second lieutenant in supplementary reserve of the Grenadier Guards in 1936, and promoted to first lieutenant in 1939. He fought in World War II in France and Belgium, being evacuated from Dunkirk, and in Tunisia and Italy, and was mentioned in despatches twice. He was brigade major of the 10th Infantry Brigade and later of the 24th Guards Brigade, and was an instructor at the Staff College in Haifa, Israel. After the war, at the invitation of Sir Alan Lascelles, he entered Royal Service as Assistant Private Secretary to King George VI, 1946–52, and then served in the same office to Elizabeth II until 1967. Ford was telephoned by the King's Private Secretary, Sir Alan Lascelles, with news of the King's death at Sandringham in February 1952, and Ford broke the news to the prime minister, Sir Winston Churchill, at 10 Downing Street and then to Queen Mary, the King's mother, at Marlborough House. He was an Extra Equerry to the Queen from 1955 until his death. He became a close friend of Group Captain Peter Townsend, an equerry whose love affair with Princess Margaret caused a crisis early in Queen Elizabeth's reign.
Отставка
Форд 1967 жылы корольдік үйден кетіп қалды, себебі Ласселлдің ізбасары сэр Майкл Адеан одан жас Филип Мурға орын беру үшін Уэльс принцінің үйіне ауысуын сұрады. Ол 1967 жылдан 1975 жылға дейін Pilgrim Trust қорының хатшысы қызметін атқарды, сондай-ақ Нортгемптонширдегі Эйдон Холлдағы қайтыс болған қайнағасы лорд Брэндтің мүлкін басқарды. Кейіннен 1975-2003 жылдар аралығында "Еңбек орденінің" хатшысы және тіркеушісі болды (мұның үшін 100 фунт стерлинг көлемінде сыйақы алды).
Ford resigned from the Royal Household in 1967, after Sir Michael Adeane, Lascelles' successor, asked him to move to the household of the Prince of Wales to make way for the younger Philip Moore. He was secretary of the Pilgrim Trust from 1967 to 1975, and also managed the estate of his late father in law, Lord Brand, at Eydon Hall in Northamptonshire. Later, he was Secretary and Registrar of the Order of Merit (for which he received an honorarium of £100) from 1975–2003.
Жаңбырлы жылқы
Форд 1992 жылы Королеваға жазған хатында "annus horribilis" деген латын тіліндегі фразаны қолданды, бұл Виндзор сарайындағы ірі өрт сияқты бірқатар өкінішті оқиғалардан кейін болды. Кейіннен Королеваның таққа отырғандығының 40 жылдығына арналған телеарнадағы деректі фильмде Форд грамматикалық қатесі үшін өзін кінәлады, қорқынышты жылды сипаттау үшін "annus horrendus" деп жазуы керек екенін айтты. Королева кейінірек сөйлеген сөзінде: "1992 жылы мен үшін таза қуанышпен еске алатын жыл емес. Менің бір мейірімді хабарласушымның сөздерімен айтқанда, ол 'Annus Horribilis' болып шықты".
Ford used the Latin phrase "annus horribilis" in a sympathetic letter to the Queen in 1992, after a series of unfortunate events, including a major fire in Windsor Castle. In a later television documentary to mark the 40th anniversary of the Queen's accession, Ford chided himself for a grammatical error, saying that, in order to describe a horrible year, he properly should have written "annus horrendus". The Queen later used the phrase in a speech: "1992 is not a year on which I shall look back with undiluted pleasure. In the words of one of my more sympathetic correspondents, it has turned out to be an 'Annus Horribilis'."
Құрметтер
Корольдікке қызметі үшін Эдвард Форд 1949 жылы Корольдік Виктория орденінің мүшесі (MVO) болып тағайындалды, 1952 жылы Бат орденінің серігі (CB), 1957 жылы Корольдік Виктория орденінің командирі (KCVO) атанды, 1967 жылы Бат орденінің командирі (KCB) болып, 1998 жылы Корольдік Виктория орденінің үлкен крестімен (GCVO) марапатталды. 1987 жылы ол Төтенше резервтік медалін (ERD) алды, көп жылдар бойы резервтік офицер болып қызмет етіп, подполковник шеніне жетті. Ол сондай-ақ Корольдік өнер қоғамының мүшесі болды, Нортгемптонширдің лейтенант орынбасары (DL) және Нортгемптонширдің жоғары шерифі қызметтерін атқарды. 1979 жылы ол Алтын шеберлер компаниясының бас сақшысы болды. Ол сэр Алан Ласселлдің әдеби мұрагері болды. Олардың мазмұнының құпиялылығына қарамастан, ол сэр Аланның соғыс кезеңіндегі күнделіктерін жариялауға рұқсат алды. "Кингс-консультант" кітабы 2006 жылы, оның қайтысынан бірнеше апта бұрын жарық көрді.
For his service to the Crown, Edward Ford was appointed Member of the Royal Victorian Order (MVO) in 1949, Companion of the Order of the Bath (CB) in 1952, knighted as Knight Commander of the Royal Victorian Order (KCVO) in 1957, advanced to Knight Commander of the Order of the Bath (KCB) in 1967 and promoted to the Knight Grand Cross of the Royal Victorian Order (GCVO) in 1998. He received the Emergency Reserve Decoration (ERD) in 1987, having long served as a reserve officer, and reaching the rank of Lieutenant Colonel. He was also a fellow of the Royal Society of Arts, served as Deputy Lieutenant of Northamptonshire (DL) and High Sheriff of Northamptonshire. He was Prime Warden of the Goldsmiths' Company in 1979. He was the literary executor of Sir Alan Lascelles. Despite the sensitive nature of their contents, he managed to secure permission for Sir Alan's wartime diaries to be published. King's Counsellor was launched in 2006, a few weeks before his death.
Жеке өмір
Ол 1949 жылы Джон Меткалф Полктің арқадасы Вирджинияға үйленді. Ол банкир Роберт Генри Брэндтің, 1-ші барон Брэндтің және Нэнси Астордың қарындасы Филис Лэнгхорнның қызы болды. Әйелі 1995 жылы дүние салды.
He married his wife, Virginia, in 1949, the widow of John Metcalfe Polk. She was the daughter of the banker Robert Henry Brand, 1st Baron Brand and Phyllis Langhorne, a sister of Nancy Astor. His wife died in 1995.
Өлім
Ол 2006 жылғы 19 қарашада Лондонда 96 жасында дүние салды. Оны және Вирджинияны екі ұлы және бір өгей ұлы сағындырды. Тағы бір өгей ұлы одан бұрын қайтыс болған еді.
He died in London, on the 19th of November 2006, aged 96. He was survived by he and Virginia’s two sons and a stepson. A second stepson predeceased him.