Кіріспе
Джеймс Роберт "Лоафер" МакАлиер (1864–1931) – американдық бейсболшы. Ол 13 маусымдық карьерасының көп бөлігін «Кливленд Спайдерс» командасында өткізді, кейін «Кливленд Блюз», «Сент-Луис Браунс» және «Вашингтон Сенаторс» командаларын басқарды. Зейнеткерлікке шығар алдында ол «Бостон Ред Сокс» клубының ірі акционері болды. Осы келіспеушіліктердің нәтижесінде ол «Ред Сокс»-тағы үлесін сатып, бейсбол лигасымен қарым-қатынасын үзді. МакАлиердің Джонсонмен араздасуы және кенеттен зейнеткерлікке шығуы оның кәсіби беделін түсірді және бейсболға қосқан үлесі үшін оны аз таныды. Отбасы қаланың батыс жағында тұрды, онда МакАлиер балалары формальды білім беруді бағалай отырып тәрбиеленді. МакАлиер жергілікті мемлекеттік мектептерде оқыды және Рейен орта мектебін бітірді. Кейінірек үш бауыр да сәтті мансапқа қол жеткізді, ал үлкені Оуэн МакАлиер кіші біраз уақыт Лос-Анджелестің мэрі болып қызмет етті. 1891 жылы Пэтси Тебо «Кливленд Спайдерс» клубының бапкері болғанда, клуб агрессивті тактикасымен танылды. Шабуылшы ретінде нашар болған МакАлиер өмір бойы .253 орташа көрсеткіш жинады. 1894 жылғы 24 сәуірде ол «Кливлендтің» «Цинциннатиге» 1:0 есебімен жеңісіне 9-шы иннингте жалғыз соққан доппен көмектесті, нәтижесінде Бак Юинг екі базадан үйге жетті. Сонымен қатар, ол спорттағы жетістіктерін туған қаласы Янгстаундағы саясаттағы жетістіктерімен қатар қойды. 1895 жылдың жазында МакАлиер жергілікті БАҚ-та республикашыл, содан кейін тәуелсіз кандидат ретінде мэрлікке үміткер ретінде танылды. 1898 жылы «Жақар жұлдыздардың» иелері «Сент-Луис Браунс» франшизасын сатып алғанда, МакАлиер Кливлендте қалуды шешті және «Кливленд Блюз» франшизасы жаңадан құрылған Америка лигасына (АЛ) қосылғанға дейін бейсболдан қысқа үзіліс жасады. 1899 жылы команда 20 ойын жеңіп, 134 ойын жеңіліске ұшырады, бұл тарихтағы ең нашар маусымдық көрсеткіштердің бірі. 1899 жылы бейсболдан бір жылдық үзілістен кейін, МакАлиер 1900 жылы Кливленд формасында жаңа лигада, жаңадан құрылған Америка лигасының «Кливленд Лейк Шорз» командасының ойыншы-бапкері ретінде қайта оралды. МакАлиердің бас бапкер (1901–1911) ретіндегі мансабы оның ойыншы (1882–1907) мансабымен қатар жүрді. 1903–1906 жылдары кәсіби деңгейде ойнамаса да, МакАлиер 1907 жылғы 8 шілдедегі соңғы үлкен лига ойынын өткізді. «Блюз» 1870 және 1880 жылдары Ұлттық лигада қатысқан команданың атын алды. «Блюз» 1901 жылғы 24 сәуірде «Чикаго Уайт Сокс» командасына 8:2 есебімен жеңіліп, үлкен лигада дебют жасады. Джонсонның жақын досы және серіктесі Чарльз Комиски жаңа лиганың дамуында маңызды рөл атқарды, ол NL-ден тәжірибелі ойыншыларды тартты. Алайда, 1903–1907 жылдары команда АЛ-де бесінші немесе алтыншы орыннан жоғары көтеріле алмады. 1908 жылы клуб жақсарды, бірінші орыннан 6 1/2 ойын қалып қойды, 83 жеңіс және 69 жеңіліс тіркеді және АЛ-де төртінші орынға ие болды. Алайда, «Браунс» 1909 жылғы маусымды 61–89 есебімен аяқтады, жетінші орынды иеленді. МакАлиер маусым соңында жұмыстан босатылды. Бұл команда жұлдызды шабуылшы Эд Делахантидің алты жыл бұрын қайтыс болуынан кейін бәсекеге қабілетсіз болды. МакАлиердің басқаруымен команда жақсармады, 1910 жылғы маусымды 66–85 есебімен (жетінші орын) аяқтады. Маусымның ең жарқын сәті – МакАлиер бейсбол дәстүріне айналған ойынды бастады. 1910 жылғы 14 сәуірде ол қонақ президент Уильям Говард Тафттан маусымның ашылу ойынында бірінші допты лақтыруды сұрады. Бейсбол тарихшылары Дональд Дьюи мен Николас Акоцелла бұл ойынның АҚШ вице-президенті Джеймс Шерманның мансабын аяқтауға жақындатқанын атап өтті, өйткені ол Фрэнк Бейкердің соққан допынан басына тиген.
James Robert "Loafer" McAleer (July 10, 1864April 29, 1931) was an American center fielder, manager, and stockholder in Major League Baseball who assisted in establishing the American League. He spent most of his 13 season playing career with the Cleveland Spiders, and went on to manage the Cleveland Blues, St. Louis Browns, and Washington Senators. Shortly before his retirement, he became a major shareholder in the Boston Red Sox. In the wake of this disagreement, he sold off his shares in the Red Sox and broke off his relationship with Major League Baseball. McAleer's rift with Johnson, along with his sudden retirement, damaged his professional reputation, and he received little recognition for his contributions to baseball. The family lived on the city's west side, where the McAleer children were raised to value the concept of formal education. McAleer attended local public schools and graduated from Rayen High School. In later years, all three of the McAleer brothers moved on to successful careers, and the oldest, Owen McAleer, Jr., served for a time as mayor of Los Angeles. In 1891, when Patsy Tebeau became manager of the Cleveland Spiders, the club became known for its aggressive tactics. Less proficient as a hitter, McAleer accumulated a lifetime batting average of .253. On April 24, 1894, he assisted in Cleveland's 1–0 victory over Cincinnati with a single in the ninth that drove home Buck Ewing, who had doubled. Furthermore, he balanced his achievements in sports with a foray into politics in his hometown of Youngstown. During the summer of 1895, McAleer was promoted in the local media as a mayoral candidate, first as a Republican, and then as an independent. In 1898, when the Spiders' owners purchased the St. Louis Browns franchise, McAleer opted to stay in Cleveland, taking a brief hiatus from baseball until the Cleveland Blues franchise joined the newly formed American League (AL). In 1899, the team won 20 games and lost 134, which is still percentage wise the worst season record in Major League history. After a full year out of baseball in 1899, McAleer was back in a Cleveland uniform in 1900, in a new league, as player manager of the Cleveland Lake Shores of the fledgling American League, then a minor league. McAleer's subsequent career as a major league manager (1901–11) overlapped with his playing career (1882–1907). Although he did not play professionally between 1903 and 1906, McAleer played in his last Major League game on July 8, 1907. a name borrowed from a team that had participated in the National League during the 1870s and 1880s. The Blues made their major league debut on April 24, 1901, with an 8–2 loss to the Chicago White Sox. McAleer, a close friend of Johnson and his associate, Charles Comiskey, played a significant role in the new league's development, recruiting scores of experienced players from the NL. Between 1903 and 1907, however, the team never ranked higher than fifth or sixth place in the AL. Then, in 1908, the club rebounded, finishing just 6 1/2 games out of first place, with a record of 83 wins and 69 losses, landing at fourth in the AL. The Browns ended the 1909 season, however, with a record of 61–89, earning seventh place. McAleer was fired at the close of the season. a team that had ceased to be competitive since the death of star hitter Ed Delahanty six years earlier. The team fared little better under McAleer's management, finishing with a lackluster 66–85 record (seventh place) at the close of the 1910 season. The high point of the season was a game in which McAleer initiated what became a baseball tradition. On April 14, 1910, he asked visiting President William Howard Taft to throw out the first ball of a season opener. Baseball historians Donald Dewey and Nicholas Acocella noted that the game "almost put an end to the career" of U. S. Vice President James S. Sherman, who "took a foul ball off the bat of Frank Baker directly in the head".
Басқарушылық жазба
Команда Жыл Маусым (Тұрақты) Плей-офф Ойындар Жеңіс Жеңіліс Жеңіс % Орын (AL) Жеңіс Жеңіліс Жеңіс % НәтижеCLE 1901 136 54 82 0.397 7-ші AL – – – –CLE жалпы 136 54 82 0.397 0 0 – SLB 1902 136 78 58 0.574 2-ші AL – – – –SLB 1903 139 65 74 0.468 6-шы AL – – – –SLB 1904 152 65 87 0.428 6-шы AL – – – –SLB 1905 153 54 99 0.353 8-ші AL – – – –SLB 1906 149 76 73 0.510 5-ші AL – – – –SLB 1907 152 69 83 0.454 6-шы AL – – – –SLB 1908 152 83 69 0.546 4-ші AL – – – –SLB 1909 150 61 89 0.407 7-ші AL – – – –SLB жалпы 1163 531 632 0.457 0 0 – WSH 1910 151 66 85 0.437 7-ші AL – – – –WSH 1911 154 64 90 0.416 7-ші AL – – – –WSH жалпы 305 130 175 0.426 0 0 – Барлығы 1604 715 889 0.446 0 0 –
Бостонның Ред Сокс клубы
1911 жылғы маусымның соңында МакАлер Сенаторлардың бас жаттықтырушы лауазымынан кетіп қалғанын жариялады. Сол жылы «Ред Сокс» 105 жеңіспен «флагманға» қол жеткізді. «Ред Сокс» командасы «Гиганттардан» (5:2 есебімен) жеңілгені Серия Бостонда аяқталады дегенге кепілдік берді, бірақ бұл оқиға МакАлер мен Шталь арасында қақтығыс тудырды. Серияның жетінші ойынында «Ред Сокс» «Фенвей паркін» «Гиганттардан» 7:6 есебімен жеңіспен ашты. Алайда, команданың жариялық қатынастардағы сәтсіздігіне ұшырауына себеп, «Ред Сокс» акционері клубтың ең жанкүйерлері «Royal Rooters» үшін резервте сақталған стадиондағы орындықтарды сатқаннан кейін болды. Орындықтарынан айырылған «Royal Rooters», Бостон қаласының мэрі Джон «Honey Fitz» Фицджеральдтың басшылығымен, наразылық білдіру үшін стадион төңірегімен шеруге шықты. «Гиганттардан» жеңіске жеткеннен кейін МакАлер туған қаласына оралып, бұл оқиғаны тойлады. Оны Янгстаунның теміржол станциясында мыс құбырлы оркестр күтіп алды, оның құрметіне шеру және салтанатты отшашу ұйымдастырылды. «Янгстаун Daily Vindicator» газеті былай деп хабарлады: «МакАлер мырзаның машинасы Батыс Федераль көшесіне бұрылғанда, Орталық алаңда жүздеген қызыл жарықтар жанды, ал тыныш атмосфера бомба жарылысынан уақыт-уақыт бұзылып тұрды».
Төмендеу
МакАлирдің "Кызыл сокс" клубының бірлескен иесі ретіндегі кезеңі күрт аяқталды. 1913 жылдың 15 шілдесінде МакАлир Американ лигасының президенті Бан Джонсонмен қарым-қатынаста шиеленісіп, Джонсонның ең жақын досы Джейк Сталлдың отставкаға келуіне себепкер болды.
Жеке өмір
МакАлирдің жеке өмірі туралы көп мәлімет жоқ. Зерттеулер оның үш рет үйленгенін, алғашқы некесінің (Ханна МакАлиермен) 20 ғасырдың басында болғанын көрсетеді. Олардың балалары болмады. Нәтижесінде, Джорджанна МакАлиер күйеуінен бес онжылдықтан астам уақытқа аман қалды. Оның аты, кейбір тізімдерде, өзін-өзі өлтірген Басты Лига бейсболшыларының арасында кездеседі.
Мұра
МакАлердің туған қаласындағы газет, The Youngstown Daily Vindicator, бұрынғы жоғары лига ойыншысын былай сипаттады: "Қайратты және шешен, бірақ бейсболдың дамуына салған үлесі туралы әңгіме қозғалғанда әрқашан қанағаттанатын Джеймс Р. МакАлер, Америка лигасының құрылуындағы басты серіктесі Байрон Банкрофт Джонсонның қайтысынан бірнеше апта өткен соң дүние салды, және ол осы серіктеспен "араздасып", нәтижесінде зейнеткерлікке шықты". Сонымен қатар, МакАлер Янгстаунның тағы бір тұрғыны, Джон "Сүйек жалғаушы" Ризбен байланысшы болды, ол Уэльсте туған "бейсбол дәрігері" және Сай Янг, Тай Кобб, Роджерс Хорнсби, Уолтер Джонсон және Джон МакГроу сияқты ойыншылармен жұмыс істеді. Дегенмен, МакАлердің ойынға қосқан үлесі оған Бейсбол Даңқы залында орын табуға жеткіліксіз болды. 1936 жылы Бейсбол Даңқы залына алғашқы сайлау кезінде ол 19 ғасырлық тұлғалар үшін өткен дауыс беруде тек бір дауыс алды. Соңғы кезде бейсбол тарихшысы Дэвид Флейц: "Бұл керемет қорғаныс шебері, ақылды, тапқыр және амбициялы адам болды, ол Америка лигасының алғашқы сегіз командасының екеуін құруға көмектесті" деп мәлімдеді.