Мариленд штатының шығыс аймақтарының телефон кодтары

Кіріспе

Шығыс Мэриленд аймағының телефондық кодтары 410, 443 және 667 – Солтүстік Америка нөмірлеу жоспарында (NANP) АҚШ Мэриленд штатының шығыс бөлігі үшін арналған телефондық кодтар. Нөмірлеу жоспары аймағына (NPA) Балтимор қалалық аймағы және Шығыс жағалауы кіреді. Бұл үш аймақ коды бір нөмірлеу жоспары аймағы үшін қосымша кодтар болып табылады, олардың ішінде 410 – 1991 жылы 301 аймақтық кодынан бөлінген кезде NPA-ның бастапқы коды болған. 443 және 667 кодтары алғаш рет ұялы байланыс қызметтерінде және Comcast және Cavalier Telephone сияқты бәсекелестік жергілікті байланыс операторлары үшін пайдаланылды, бірақ қазір барлық операторлар үшін қолжетімді.

Тарих

1947 жылы American Telephone and Telegraph Company (AT&T) операторлық желілік телефондық нөмірлеу жоспарының алғашқы конфигурациясын жариялады, ол Мэриленд штатын нөмірлеу жоспары аймағы ретінде белгілеп, 301 аймақтық кодын тағайындады. Штатта екі ірі қалалық аймақ болғанымен – Балтимор және Вашингтон, округ (аймақтық код 202) маңындағы Мэриленд, штат тек бір аймақтық код алды. Бұл Мэрилендті бір аймақтық кодпен қамтылған ең көп халқы бар штаттардың біріне айналдырды. 1980 жылдардың соңында Балтимор және Вашингтон маңындағы аудандардың қарқынды өсуі, сондай-ақ факс машиналарын және пейджерлердің көбеюі нөмірлеу ресурстарын орталық станция префикстерінің таусылу қаупіне ұшыратты. Нөмір жетіспеушілігі мәселесі 202 аймақтық кодын Вашингтон метро аймағының ішкі шеңбері үшін де-факто жапсырма ретінде пайдалану арқылы ушықты, тіпті ол үш аймақтық код – 301, 202 және Солтүстік Вирджинияның 703 арасында бөлінген болса да. Бұл орталық станция кодтарын қорғау жүйесі арқылы іске асырылды, онда аймақтағы бірнеше аймақтық кодтарда орталық станция кодтары қайталанбады. Әрбір орталық станция коды аймақтың әр аймақтық кодымен маршрутталды, сондықтан аймақтың әрбір телефон нөмірін аймақтық кодтардың кез келгеніне қоңырау шалуға болады. Нәтижесінде әрбір аймақтық код үшін орталық станция префикстерінің толық сыйымдылығы пайдаланылмады. 1990 жылы кеңсе кодтарын қорғау тоқтатылды, бірақ бұл сұранысты қанағаттандыру үшін жеткілікті префикстерді босата алмайтыны тез анықталды. 1990 жылдың күзінде Мэриленд штатына тағы бір аймақтық код қажет екені анық болды. 1990 жылдың қарашасында Балтимор қалалық аймағы мен Шығыс жағалауына тағайындалатын 410 екінші аймақтық кодтың жоспары жарияланды, ал батыс және оңтүстік Мэриленд, Вашингтон маңындағы аудандарды қоса, 301 аймақтық кодын сақтайтын болады. Bell Atlantic (қазір Verizon), аймақтағы ең ірі телефон провайдері, штаттың батыс бөлігінде 301 нөмірін сақтауға рұқсат берді, бұл Вашингтон аймағындағы федералдық агенттіктердің көптеген телефон нөмірін өзгерту қажеттілігін болдырмады. Потомак өзенінің арғы жағында, осы факторлардың көптегені 1995 жылы Солтүстік Вирджиниядан тыс 703 аумағының көп бөлігінің 540 аймақтық коды ретінде бөлінуіне әкелді. Мэриленд штатына Вашингтон мен Балтимор маңындағы қалалардың қарқынды өсуіне байланысты екінші аймақтық код қажет болғанымен, 1990 жылға дейін Балтимор аймағына 301 нөмірін беру мүмкін болса, басқа аймақтық кодтың дереу қажеттілігі болмас еді. 410 аймақтық коды 1991 жылдың 6 қазанында ресми түрде қолданысқа енгізілді; ол бастапқыда рұқсат етілген қоңырау шалу кезеңінде іске асырылды, жаңа 301/410 шекарасындағы жергілікті қоңыраулар үшін он цифрлы қоңырау шалу. Бөліну көбінесе қалалық желілерге сәйкес болды. Алайда, Анна Арундел және Кэрролл округтерінің, сондай-ақ Батыс Говард округінің көп бөлігі, бұл округтер Балтимор аймағының бөлігі ретінде есептелгенімен, 301 аймақтық кодын сақтап қалды. Керісінше, Вашингтон маңындағы Фредерик округі 410 аймақтық кодына ауысты. Энн Арундел округіне 410 аймақтық код тағайындалды, Лорел алмасулары 210, 317, 490, 497, 498, 596, 604, 725 және 778, Марлборо алмасу 952 және Форт Мид алмасу 677 қоспағанда. Кэрролл округіне 410 аймақтық код берілді, бірақ Маунт-Эйри 829 алмасуы 301 аймақтық кодын сақтап қалды. Говард округіне 410 аймақтық код берілді, Маунт Эйри 829 және Лорел алмасулары 210, 317, 490, 497, 598, 604, 725 және 776 301 аймақтық кодын сақтап қалды. Фредерик округіне 301 аймақтық коды берілді, бірақ Юнион Бридж 775 және Нью-Виндзор 635 алмасулары 410 аймақтық кодына тағайындалды. Бөліну ұзақ мерзімді шешім ретінде қарастырылғанмен, бес жыл ішінде 410 аймақтық коды ұялы телефондар мен пейджерлердің кең таралуына байланысты, әсіресе Балтимор және оның айналасында, таусылуға жақын болды. Бұл мәселені шешу үшін 1997 жылдың 1 шілдесінде 410 аймақтық кодына 443 аймақтық коды қойылды. Үстіне жабысу сол кезде жаңа түсінік болды және он цифрлы қоңырау шалу талабына қарсылық тудырды. Алайда, баламасы Балтимордың немесе Шығыс жағалаудың тұрғындарын он жыл ішінде екінші рет телефон нөмірін өзгертуге мәжбүр ететін бөліну болар еді. 2011 жылы 410/443 аймағында ұялы телефондардың үнемі көбейіп кетуіне байланысты қайтадан нөмірлер жетіспей қалды. Тұрғындарды жаңа аймақтық кодқа ауыстырудан құтқару үшін 2012 жылдың 24 наурызында 667 аймақтық кодын үшінші код ретінде енгізді. Нәтижесінде төрт миллионнан астам адамға 24 миллион нөмір берілді. Қазіргі болжамдарға сүйенсек, аймақта төртінші аймақтық код 2030 жылға дейін қажет болмайды.

In 1947, the American Telephone and Telegraph Company (AT&T) published the first configuration of a nationwide telephone numbering plan for Operator Toll Dialing, which designated the state of Maryland as a numbering plan area and assigned area code 301. Despite the state being home to two large metropolitan areas, Baltimore and the Maryland suburbs of Washington, D. C. (area code 202), the state received only one area code. This made Maryland one of the most populous states to be served by a single area code. By the late 1980s, the rapid growth of the Baltimore and Washington suburbs, as well as the proliferation of fax machines and pagers placed the numbering resources in the danger of exhaustion of central office prefixes. The number shortage problem was exacerbated by the use of area code 202 as a de facto overlay for the inner ring of the Washington metro area, even though it was split between three area codes–301, 202, and Northern Virginia's 703. This was accomplished via a system of central office code protection in which no central office code was duplicated in multiple area codes in the region. Each existing central office code was routed with each area code in the region so that each telephone number in the region could be dialed with any of the regional area codes. The consequence was that the full capacity of central office prefixes could not be used for each involved area code. The office code protection ended in 1990, but it soon became apparent that this would not free up enough prefixes to meet demand. By the fall of 1990, it was apparent that Maryland needed another area code. In November 1990, a plan for a second area code, 410, was announced, that would be assigned to the Baltimore metropolitan area and the Eastern Shore, while western and southern Maryland, including the Washington suburbs, would retain area code 301. Bell Atlantic (now Verizon), the largest telephone provider in the region, allowed the western part of the state to retain 301 to keep the large number of federal agencies on the Maryland side of the Washington area from having to change telephone numbers. On the other side of the Potomac River, many of the same factors resulted in most of the old 703 territory outside of Northern Virginia split off as area code 540 in 1995. While Maryland would have needed a second area code at some point due to rapid growth in the Washington and Baltimore suburbs, it is very likely that the immediate need for another area code would have been staved off had it been possible to assign more 301 numbers to the Baltimore area before 1990. Area code 410 officially entered service on October 6, 1991; it was initially implemented in a permissive dialing phase, with ten digit dialing for local calls across the new 301/410 boundary. The split largely followed metro lines. However, slivers of Anne Arundel and Carroll counties, as well as much of western Howard County, stayed in 301 even though these counties reckoned as part of the Baltimore area. Conversely, slivers of Frederick County, a Washington exurb, switched to 410. efn|name=split|Four counties were split between area code 301 and 410. Anne Arundel County was assigned area code 410, except Laurel exchanges 210, 317, 490, 497, 498, 596, 604, 725, and 778, Marlboro exchange 952, and Fort Meade exchange 677. Carroll County was assigned area code 410, except Mount Airy exchange 829 remained area code 301. Howard County was assigned area code 410, except Mount Airy exchange 829 and Laurel exchanges 210, 317, 490, 497, 598, 604, 725, and 776 remained area code 301. Frederick County remained area code 301, except Union Bridge exchange 775 and New Windsor exchange 635 was assigned 410. Although the split was intended to be a long term solution, within five years 410 was already close to exhaustion due to the proliferation of cell phones and pagers, particularly in and around Baltimore. To solve this problem, area code 443 was overlaid onto the 410 territory on July 1, 1997. Overlays were a new concept at the time, and had met resistance because of the requirement for ten digit dialing. However, the alternative would have been a split that would have forced residents of either Baltimore or the Eastern Shore to change their numbers for the second time in a decade. By 2011, the 410/443 area was once again running out of numbers because of the continued proliferation of cell phones. To spare residents another number change to a new area code, a third overlay code, area code 667, was implemented on March 24, 2012. This had the effect of assigning 24 million numbers to just over four million people. Based on current projections, a fourth area code will not be required in the region until about 2030.