Ричард Вандер Вeen: Американ саяхатшысы (1922–2006)

Кіріспе

Ричард Франклин Вандер Вин (1922–2006) – АҚШ Мичиган штатының саясаткері.

Ричард Франклин Вандер Вин (26 қараша 1922 – 3 наурыз 2006) – АҚШ Мичиган штатынан шыққан саясаткер.

Ерте өмір және білім

Мичиган штатының Гранд-Рапидс қаласында туған Вандер Вин жергілікті мемлекеттік мектептерде оқып, 1940 жылы Мюскегон орта мектебін бітірген. 1946 жылы Оңтүстік Каролина университетінен бакалавр (B.S.) дәрежесін, ал 1949 жылы Гарвард заң мектебінен заңгер (LL.B.) дәрежесін алған. 1949 жылы Мичиган штатының адвокатурасына қабылданды және Гранд-Рапидсте заңгерлік тәжірибесін бастады. 1951 жылы Уолтер Фрейхофер мен Джордж Кукпен бірге Гранд-Рапидстегі үшінші ірі заң фирмасын құрды. Конгресске сайланғаннан кейін заң фирмасынан зейнеткерлікке шықты. Ол музыкант Энтони Кидистің туысы.

Әскери қызмет

Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Вандер Вин 1941 жылдың қаңтарында АҚШ Әскери-теңіз күштеріне қосылып, 1946 жылға дейін қызмет етті, Оңтүстік Тынық мұхитындағы әрекеттерге қатысты. Ол сондай-ақ 1950 жылдан 1952 жылға дейін кіші лейтенант шенімен Корея соғысында қызмет етті.

Саяси мансап

1958 жылы Вандер Вин Демократиялық партияның үміткері ретінде Мичиган штатының 5-ші округінде АҚШ-тың сол кездегі республикалық өкілі Джеральд Фордты талқан етуге тырысты, бірақ сәтсіз аяқталды. 1959 жылы Мичиганның 5-ші округінің Демократиялық партиясының төрағасы болды және 1960 жылы Мичиган штатының вице-губернаторы лауазымына Демократиялық партияның ішкі сайлауында Т. Джон Лесинскиге жеңіліп қалды. 1960 жылы Мичиган штатының Демократиялық конвенциясының төрағасы болып сайланды және 1962 және 1964 жылдары штаттық конвенцияларға делегат ретінде қатысты. 1958–1963 жылдары Мичиган штатының психикалық денсаулық сақтау комиссиясында, ал 1964–1969 жылдары Мичиган штатының автомобиль жолдары комиссиясында қызмет етті. 1969 жылы Шығыс Гранд-Рапидс білім беру кеңесіне сайланды. Джеральд Форд 1973 жылы Өкілдер палатасынан АҚШ вице-президенті лауазымына өтіп кеткеннен кейін, Вандер Вин 18 ақпан 1974 жылы өткен қосымша сайлауда Фордтың 93-ші Конгресстегі орнын иеленді. Вандер Виннің сайлауда жеңіске жеткені елдегі ең урбанизацияланған республикалық округтердің бірінде сенімсіз жеңіс ретінде қабылдалды. Республикалық партияның үміткері Роберт ВандерЛаан Мичиган Сенатының республикалық партиясының жетекшісі болды және сол уақытқа дейін ешқандай сайлауда жеңіліс көрмеген еді. Вандер Вин сайлауды АҚШ-тың бұрынғы президенті Ричард Никсонның азая бастаған беделіне қатысты референдумға айналдырды. Ол қарсыласына тікелей қарсы үгіт жүргізуді тоқтатты, орнына газеттерде жарнамалар берді, онда ол Никсонды қызметтен шеттетуге және президенттік лауазымды округтегі халық батыры Фордқа тапсыруға бар күшін салуға уәде берді. Бұл оқиға Республикалық партия жетекшілігінде үлкен алапатты тудырды, себебі бұл қарашадағы сайлауда партияның одан да көп жеңіліске ұшырауы мүмкін екенін көрсетті. Саяси сарапшы Ларри Сабото өзінің "Кристалл шар" бюллетенінде Форд вице-президенттікке көтерілгеннен кейін ұзақ жылдар бойы республикалық деп есептелген округті Вандер Виннің басып алуы, 1974 жылдың қараша айындағы демократтардың Уотергейттен кейінгі үлкен жеңісін болжаған жарқын жеңіс болды деп жазды. (1974 жылғы аралық Сенат және Палата сайлауларын да қараңыз). Вандер Вин 1974 жылдың қараша айында 94-ші Конгреске толық мерзімге қайта сайланды, бірақ 1976 жылы республикалық Кент округінің прокуроры Гарольд С. Сойерге жеңіліп қалды. Оның 35 айлық өкілеттігі 1913 жылдан бастап 2022 жылы Хиллари Шолтен орынды жеңгенге дейін Гранд-Рапидс негізделген округтің республикалықтардың қолынан шыққан жалғыз уақыты болды. 1978 жылы Вандер Вин АҚШ Сенатына үміткер болды, бірақ Демократиялық партияның ішкі сайлауында Карл Левинге жеңіліп, ол қарашада өткен жалпы сайлауда жеңіске жетті. Вандер Вин екі экологиялық компания құрды: «Ресурс Энергия» және «Энигеред». 1990 жылы Райерсон кітапханасы қорына негіз салып, оның президенті болды. Конгрестегі қызметтен кейін Вандер Вин Мичиган штатының су жолдары комиссиясының мүшесі болды. Вандер Вин 83 жасында Шығыс Гранд-Рапидстегі үйінде простата қатерлі ісігінен қайтыс болды.

In 1958, Vander Veen made an unsuccessful bid as the Democratic Party candidate to unseat incumbent Republican U. S. Representative Gerald Ford in Michigan's 5th congressional district. He became chair of the Michigan Fifth District Democratic Party in 1959 and was an unsuccessful candidate in the Democratic primary election for Lieutenant Governor of Michigan in 1960, losing to T. John Lesinski. He was chairman of the Michigan State Democratic Convention in 1960, and was a delegate to the state conventions in 1962 and 1964. He served on the Michigan State Mental Health Commission, 1958–1963, and the Michigan State Highway Commission, 1964–1969. In 1969, he was elected to the East Grand Rapids Board of Education. After Gerald Ford resigned his House seat in 1973 to become Vice President of the United States, Vander Veen was elected in a special election on February 18, 1974, to fill Ford's seat in the 93rd Congress. Vander Veen's election was seen as a stunning upset in what had historically been one of the most Republican urbanized districts in the country. The Republican candidate, Robert VanderLaan, was the Republican leader of the Michigan Senate and, up to that point, had never lost an election. Vander Veen turned the election into a referendum on the increasingly unpopular U. S. President Richard Nixon. He stopped campaigning directly against his opponent, and instead took out newspaper advertisements "in which he promised to do his utmost to dislodge Nixon and turn the presidency over to Ford, a political folk hero in the district." This upset caused a panic in the Republican Party leadership, as it appeared to foreshadow more losses for the party in the November elections. Political analyst Larry Sabato writes in his Crystal Ball newsletter that Vander Veen's capture of Ford's district, long thought to be solidly Republican, after Ford had been elevated to the Vice Presidency was an electrifying victory that foreshadowed the Democratic Watergate landslide of November 1974. (see also 1974 Midterm Senate and House elections)

Vander Veen was reelected in November 1974 to a full term in the 94th Congress, but lost his seat in 1976 to Republican Kent County prosecuting attorney Harold S. Sawyer. His 35 month tenure was the only time that the Grand Rapids based district was out of Republican hands from 1913 until Hillary Scholten won the seat, by now renumbered as the 3rd district, in 2022. In 1978, Vander Veen ran for the United States Senate, but lost his bid for the Democratic nomination to Carl Levin, who went on to win the general election in November. Vander Veen formed two environmental companies: Resource Energy and Enigered. In 1990, he founded the Ryerson Library Foundation, and served as its president. After his service in Congress, Vander Veen served as a member of the Michigan State Waterways Commission. Vander Veen died of prostate cancer at his home in East Grand Rapids at the age of 83.