Снукс Иглин – американдық блюз, рок-н-ролл, джаз және кантри гитарашысы. Жасы кезінде "Көзі жоқ Снукс" атымен танымал болды. Музыкалық стильі Рэй Чарльске ұқсас.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық музыкант
American musician
Фирд Иглин (Fird Eaglin Jr.) (21 қаңтар 1936 немесе 1937 – 18 ақпан 2009), Снукс Иглин (Snooks Eaglin) ретінде танымал, Нью-Орлеанда тұратын американдық гитарист және әнші. Алғашқы жылдары ол кейде басқа есімдермен аталатын, соның ішінде Blind Snooks Eaglin, "Lil" Snook, Ford Eaglin, Blind Guitar Ferd. Оның вокалдық стилі Рей Чарльзді еске түсіреді; 1950 жылдары, ол жасөспірім шағында, кейде өзін "Кішкентай Рей Чарльз" деп таныстыратын. Ол бір концертте, альбомда немесе тіпті әнде бірнеше музыка стилін орындады: блюз, рок-н-ролл, джаз, кантри және латын. Жастығында акустикалық блюз ойнаған. Үш жыл өткен соң, ол музыкант болу үшін соқырлар мектебін тастады. 1952 жылы ол Аллен Туссен (Allen Toussaint) құрған жергілікті жеті адамнан тұратын "Фламингос" (Flamingoes) тобына қосылды. "Фламингос" тобында бас гитарашы болмаған, Иглиннің айтуынша, ол гитарада бірден гитара мен бас партияларын орындаған. Ол "Фламингос" тобында бірнеше жыл болды, доп 1950 жылдардың ортасында тарады. Жеке әнші ретінде оның жазулары мен гастрольдері тұрақсыз болды, ал шамамен 50 жылдық мансабы бар адам үшін оның дискографиясы тым шала. Оның алғашқы жазбасы 1953 жылы Джеймс "Шақыр жігіт" Кроуфордтың (James "Sugar Boy" Crawford) жазу сессиясында гитара ойнау арқылы жасалды. Өз атымен жасалған алғашқы жазбаларды Луизиана мемлекеттік университетінің фольклоршысы Гарри Остер (Harry Oster) жасады. Ол Нью-Орлеан көшелерінде ойнап жүрген Иглинды тауып, оны 1958 және 1960 жылдар аралығында жеті сессияда жазды. Бұл жазбаларда Иглин фольклорлық блюз стилінде, тек акустикалық гитарамен, оркестрсіз орындады. Бұл жазбалар кейіннен бірнеше лейблдер арқылы шығарылды, соның ішінде Folkways, Folk Lyric және Prestige/Bluesville.
Fird Eaglin Jr. (January 21, 1936 or 1937 – February 18, 2009), known as Snooks Eaglin, was an American guitarist and singer based in New Orleans. In his early years he was sometimes credited under other names, including Blind Snooks Eaglin, "Lil" Snook, Ford Eaglin, Blind Guitar Ferd. His vocal style was reminiscent of that of Ray Charles; in the 1950s, when he was in his late teens, he sometimes billed himself as "Little Ray Charles". He played a wide range of styles of music within the same concert, album, or even song: blues, rock and roll, jazz, country, and Latin. In his early years, he also played acoustic blues. Three years later, he dropped out of a school for the blind to become a professional musician. In 1952, he joined the Flamingoes, a local seven piece band started by Allen Toussaint. The Flamingoes did not have a bass player, and according to Eaglin, he played both the guitar and the bass parts simultaneously on his guitar. He stayed with the Flamingoes for several years, until the group disbanded in the mid 1950s. As a solo artist, his recording and touring were inconsistent, and for a man with a career of about 50 years, his discography is rather slim. His first recording was in 1953, playing guitar at a recording session for James "Sugar Boy" Crawford. The first recordings under his own name were made by Harry Oster, a folklorist from Louisiana State University, who found Eaglin playing in the streets of New Orleans and recorded him in seven sessions between 1958 and 1960. For these recordings, Eaglin played in a folk blues style, accompanying himself on an acoustic guitar, without a band. These recordings were later released by several labels, including Folkways, Folk Lyric, and Prestige/Bluesville.
1960 және 1970 жылдар
1960 жылдан 1963 жылға дейін Иглин "Империал" лейблі үшін жазбалар жасады. 1960 жылдардың қалған бөлігінде ол жазба жасаған жоқ сияқты. Оның келесі жазылған жұмысы 1971 жылы шведтік "Sonet" лейблі үшін болды. 1978 жылы Эллис Марсалис фортепианода орындаған "Down Yonder" альбомы жарық көрді. Өзінің жұмысынан бөлек, Иглин 1971 және 1972 жылдары Профессор Лонгхейрмен бірге жазу сессияларына қатысты (бұл жазбалар "Бэтон-Руждағы Марди Гра" альбомында шықты). Ол сондай-ақ 1973 жылы жазылған "Wild Magnolias" тобының алғашқы альбомында гитарада ойнады.
From 1960 to 1963, Eaglin recorded for Imperial. For the remainder of the 1960s, he apparently made no recordings. His next recorded work was for the Swedish label Sonet in 1971. Another album, Down Yonder, with Ellis Marsalis on piano, was released in 1978. Apart from his own work, Eaglin took part in recording sessions with Professor Longhair in 1971 and 1972 (released on the album Mardi Gras in Baton Rouge). He also played guitar on the first album by the Wild Magnolias, recorded in 1973.
Black Top және кейінгі жылдары
1980 жылдары Эйглин Black Top Records-тың Науман мен Хаммонд Скоттпен бірігіп, лейблмен жазба шарт жасасты. Эйглин 2005 жылғы "Make It Funky!" деректі фильмінде өнер көрсетеді, онда Жаңа Орлеан музыкасының тарихы және оның ритм-энд-блюз, рок-н-ролл, фанк және джазға тигізген әсері көрсетіледі. Фильмде ол қонақ Джордж Портер және үй тобымен бірге "Come On (Let the Good Times Roll)" әнін орындайды.
Eaglin joined Nauman and Hammond Scott of Black Top Records in the 1980s and obtained a recording contract with the label. Eaglin appears in performance footage in the 2005 documentary film Make It Funky!, which presents a history of New Orleans music and its influence on rhythm and blues, rock and roll, funk and jazz. In the film, he performs "Come On (Let the Good Times Roll)" with guest George Porter Jr. and the house band.
Өлім
Игллин 2009 жылғы 18 ақпанда Нью-Орлеандағы Окснер медициналық орталығында жүрек талмасынан қайтыс болды. 2008 жылы оған простата қатерлі ісігі диагнозы қойылған және ол ем алу үшін ауруханаға жатқан болатын. 2009 жылдың көктемінде Нью-Орлеан джаз және мұра фестивалінде қайтадан өнер көрсетуге дайындықталған еді. Нью-Орлеан музыкасына қосқан үлесінің құрметіне, ол 2009 жылғы Нью-Орлеан джаз және мұра фестиваліне арналған Offbeat журналының "Джаз фестивалінің анықтамалығы" мұқабасында бейнеленді. Көп жылдар бойы Игллин әйелі Доротеамен бірге Нью-Орлеан қаласының маңындағы Сент-Роуз қаласында тұрды. Ол көптеген концерттер бермесе де, Нью-Орлеандағы Rock 'n' Bowl клубында және Нью-Орлеан джаз және мұра фестивалінде үнемі өнер көрсетіп тұрды.
Eaglin died of a heart attack at Ochsner Medical Center in New Orleans on February 18, 2009. He had been diagnosed with prostate cancer in 2008 and had been hospitalized for treatment. He was scheduled to make a comeback appearance at the New Orleans Jazz & Heritage Festival in the spring of 2009. In honor of his contributions to New Orleans music, he was depicted in an artist's rendering on the cover of the "Jazz Fest Bible" edition of Offbeat magazine, for the New Orleans Jazz & Heritage Festival in 2009. For many years, Eaglin lived in St. Rose, a suburb of New Orleans, with his wife, Dorothea. Though he did not play many live shows, he regularly performed at Rock 'n' Bowl in New Orleans and at the New Orleans Jazz & Heritage Festival.