Кіріспе
Нью-Йорк пен Нью-Джерсидің британдық губернаторы 1688 жылы Уильям Ұлы революция кезінде Англияға армияны жеткізіп, Уильям III және Мэри II бірлесіп Англия тағына отырды. Бернеттің әкесі тәж кигізу рәсімінде уағыз айтты, кейіннен Солсбери епископы болды және король Уильям тұсында ағылшын сарайындағы ықпалды тұлға болды. 1702 жылы Анна патшайым таққа отырғаннан кейін ол мақұлдауынан шықты. Бернеттің анасы 1698 жылы шешек ауруынан қайтыс болды; оның өлім алдындағы тілегі бойынша, әкесі екі жылдан кейін Уильям мен оның бауырларына мейірімді келіншек болған жақын досы Элизабет Блейкке қайта үйленді. Олардың барлығы Гилбертке адал болды, оны "әкелердің ең жақсысы" деп есептеді. Гилберт 1715 жылы қайтыс болғаннан кейін Уильям мұраның үштен бір бөлігін алды, анасының байлығын ескеретін болсақ, бұл үлкен сома болуы керек еді. Бернет өте қабілетті, бірақ тәртіпсіз ғалым еді. Ол 13 жасында Оксфордқа түсті, бірақ тәртіп бұзғандықтан шығарылды. Кейіннен жеке репетиторлардың көмегімен білім алды (соның ішінде Исаак Ньютон да оқытушысы болды) және ақырында адвокат болып жұмыс істеуге қабылданды. 1712 жылы ол Кентербери деканы Джордж Стэнхоуптың қызы Мэриге үйленді. 1717 жылы қайтыс болғанға дейін олардың бір ұлы болды. Ол математик Готфрид Лейбницпен таныс болды және Филадельфиялық саудагер және саясаткер Джеймс Логанмен ғылыми тақырыптар бойынша хат алмасып тұрды. Швейцариядағы Гриндельвальд мұздығын бақылау туралы және 1708 жылы Гаагада тұрғанда көрген венгрлік қосылған егіздер туралы Корольдік қоғамға есеп берді. Нью-Йорк губернаторы болған кезінде Юпитердің серіктерінің тұтылуын бақылап, Нью-Йорк қаласының географиялық координаталарын дәл анықтауға көмектесті. Нью-Йорктегі қызметі кезінде ол зияткерлік пікірталасқа қатысу мүмкіндігінен айырылды; ол жас Бенджамин Франклинмен қысқа ғана кездесіп, оны ғылыми ізденістеріне ынталандырды. Ұстазы Исаак Ньютон сияқты, Бернет те діни тақырыптарда жазды. 1724 жылы ол "Пайғамдық туралы эссе" атты еңбегін анонимді түрде жариялады, онда Даниял пайғамбардың 12-тарауындағы үш кезеңді түсіндіруге тырысты. Осы еңбегінде ол Иса Мәсіхтің 1790 жылы Жерге қайта оралатындығы туралы мыңжылдықтар тұжырымын ұсынды, бұл тұжырым Даниял кітабының сандық интерпретациясына негізделген.
Later in 1688, William led an army across the English Channel in the Glorious Revolution, and William III and Mary II ascended to the English throne as corulers. Burnet's father gave the coronation sermon, was later elevated to Bishop of Salisbury, and was an ongoing influence in the English court during King William's reign. He fell out of favour when Queen Anne took the throne in 1702. Burnet's mother died of smallpox in 1698; in accordance with her dying request, his father two years later remarried her close friend Elizabeth Blake, who proved a kindly stepmother to William and his siblings. All of them were devoted to Gilbert, "the best of fathers". On Gilbert's death in 1715 William inherited one third of the estate which, given his mother's wealth, must have been considerable. Burnet was an excellent but undisciplined scholar. He entered Oxford at the age of 13, but was dismissed for disciplinary reasons. His later education came from private tutoring (including Isaac Newton as a tutor), and he was ultimately admitted to the bar. In 1712 he married Mary, the daughter of George Stanhope, the Dean of Canterbury. They had one child, a boy, before she died in 1717. He was acquainted with the mathematician Gottfried Leibniz, and was a regular correspondent on a wide array of scientific subjects with Philadelphia merchant and politician James Logan. He reported to the Royal Society observations of the Grindelwald Glacier in Switzerland, and on an unusual instance of Hungarian conjoined twins he saw while resident in The Hague in 1708. Observations he made of eclipses of the moons of Jupiter while he was governor of New York were used to more precisely determine New York City's longitude. During his tenure in New York he was relatively starved for intellectual discourse; he briefly met a young Benjamin Franklin and encouraged him in his intellectual pursuits. Like his teacher Isaac Newton, Burnet also wrote on religious subjects. In 1724 he anonymously published An Essay on Scripture Prophecy, Wherein it is Endeavoured to Explain the three periods Contain'd in the Xii Chapter of the Prophet Daniel With some Arguments to make it Probable that the FIRST of the PERIODS did Expire in the Year 1715. In this work he put forward a Millennialist argument that Jesus Christ would return to Earth in 1790, based on his numerological interpretation of the Book of Daniel.
Нью-Йорк пен Нью-Джерсидің губернаторы
Бурнеттің сарайдағы байланыстары оған Ұлыбританиядағы Кедендік бақылаушы лауазымына тағайындалуға көмектесті. Ол сондай-ақ 1720 жылы банкрот болған Оңтүстік теңіз компаниясына көп инвестиция салды, бұл оны Солтүстік Америка колонияларындағы тиімдірек лауазымдарды қарастыруға жетеледі. 1719 жылы Англияға оралған, көп жылдық досы Роберт Хантермен хат алмасу оған мүмкіндік берді: Хантер сол кезде Нью-Йорк пен Нью-Джерсидің губернаторы болды және ол түрлі жеке себептермен Англияға оралған, осы лауазымдарынан бас тарту ниетінде болды. Хантер мен Бурнет екеуі де сол кезде билікте болған виг үкіметімен жақсы байланыста болғандықтан, олардың лауазымдарын алмастыру тез мақұлданды.
Нью-Джерси
Бернет Нью-Джерси губернаторы қызмет еткен кезеңде несиелік қағаздарды шығару және тұрақты жалақы тағайындау мәселелері бойынша даулар туды. Несиелік қағаздар провинцияның шығындарын қаржыландырумен қатар, жергілікті ақша ретінде де қолданылды. Мұндай қағаздардың көп көлемде шығарылуы олардың фунт стерлингке шаққанда құнын төмендетуге бейімділік тудырды. Бернетке белгілі бір жағдайларды қоспағанда, оларды шығаруға тыйым салу туралы нұсқау берілген еді. 1721 жылы провинциялық ассамблея мүліктік кепілдікпен қамтамасыз етілген 40 000 фунт стерлингтік қағаздарды шығаруды көздейтін заң жобасын бекіткен кезде, Бернет ассамблеяны таратып жіберді. Бірақ, ол 1723 жылы заң шығарушы органның бес жылдық жалақы жоспарын мақұлдауы шартымен ұқсас заңнаманы бекітті. Осы тәсілмен ассамблея, әдетте, губернатордың келісімін алу үшін оған пара берді, бұл нұсқауларды бұзу болып есептелді және Нью-Джерсиде кейінірек губернаторлар үшін қалыпты жағдайға айналды.
Нью-Йорк
Нью-Йоркте Бернет провинцияның ірі жер иелерінің жағына шықты; олардың кеңесіне сүйене отырып, ол провинциялық ассамблеяға сайлау шақырудан бас тартты, нәтижесінде "сарбаздық партияның" мүшелері басым болған ассамблеяны бес жыл бойы сақтап тұрды. Бірнеше қосымша сайлаудан кейін, "елдік партия" мүшелері жеткілікті мөлшерде сайланып, қарсы спикерді сайлауға мүмкіндік алғаннан кейін ғана Нью-Йорк ассамблеясымен қарым-қатынасы нашарлады. Ол провинцияның салық базасын кеңейтіп, ірі жылжымайтын мүліктерді де қамтуға тырысқанмен, ассамблея мен "сарбаздық партияны" бақылаған ықпалды мүлік иелері бұл күш-жігерді саудагерлерге салық салуға бағыттап, жоққа шығарды. Нью-Йоркке келген кемелердің тоннажына салынған салық Нью-Джерси мен Нью-Йорк арасындағы контрабанданың өсуіне әкеп соқты. Нью-Йоркке келгеннен кейін сегіз ай өткен соң, 1721 жылдың мамырында Бернет қайтадан үйленді. Оның әйелі Анна Мария Ван Хорн, Абрахам мен Мэри Ван Хорнның қызы және қуатты Нью-Йорк жер иесі, сонымен қатар Бернеттің бас кеңесшілерінің бірі Роберт Ливингстонның туысы болды. Олардың төрт баласы болды; ол және соңғы бала 1727 жылы дүниеге келгеннен кейін көп ұзамай қайтыс болды.
Үндістанның сауда саясаты
Бёрнеттің Нью-Йорктегі қызметінің маңызды бір жағы – колонияның шекарадағы беделін нығайту және ирокездермен қарым-қатынасын жақсарту болды. 1701 жылы ирокездер Жаңа Франциямен бейбіт келісімге келгеннен кейін, Олбанидегі Нью-Йорк саудагерлері мен Монреальдегі француз саудагерлері арасында қарқынды сауда қатынасы орнады. Ағылшын тауарлары француз саудагерлеріне сатылып, олар осы тауарларды Солтүстік Американың орталық аймағындағы үнді тайпаларынан алынған терілерге айырбастады. Британдық колониялық басшылары осы сауда жолын өзгертуге тырысып, Бёрнетке сауданы Монреаль арқылы емес, ирокездер жері арқылы жүргізуді тапсырды, соның нәтижесінде Олбани-Монреаль саудасы тоқтатылды. Нью-Йоркке келгеннен кейін көп ұзамай, Бёрнет Ассамблеядан Олбани-Монреаль саудасын тыйым салатын заңды қабылдады. Бұл әрекетке тікелей Жаңа Франциямен сауда жасаған саудагерлер, оның ішінде гугенот Стивен ДеЛанси және басқа Олбани саудагерлері қарсылық білдірді. Губернатор кеңесіндегі екі белгілі саудагер, Адольф Филипс және Питер Шлайлер, 1721 жылы Бёрнеттің бұйрығымен қызметтен алынды. Заңды оңай бұзуға болатын: саудагерлер тауарларын жақын жердегі мохоктар арқылы Монреальге жеткізіп, кері қайтаратын. 1722 жылы саудаға тыйым салуды күшейтуге бағытталған заң қабылданды. Бұл шаралар Нью-Йоркта ғана емес, Лондонда да наразылық тудырды, онда британдық саудагерлер бұл шектеулердің Еуропаға тауар жеткізу көлеміне кері әсер ететінін мәлімдеді. 1723 жылы Бёрнетке француздардың Онтарио көлінің батыс жағасында Ниагара бекінісін салуды бастағаны хабарланды; бұл британдықтардың тері саудасына тікелей қол жеткізу және бақылау жасау әрекеттеріне айқын қауіп төндірді. Ол Осуэго өзенінің құйылысында Форт-Осуэго бекінісін салуға бұйрық берді. Бұл шешім Олбани саудагерлерін ғана емес, тері саудасындағы монополиясын жоғалтатын француздарды да ренжітті (өйткені бұл британдықтарға Онтарио көліне тікелей кіруге мүмкіндік берді), сондай-ақ бекіністің орнын Oneida көлінде көргісі келген ирокездерді де ашуландырды. Бёрнет ирокездерді ынталандыру үшін Oneida аймағына әскери күштерді орналастыруға тырысты, бірақ олар да бұл араласудан наразы болды. Келесі жылдары Ассамблея оның билігіне көбірек қарсылық көрсетті. 1726 жылы саудаға тыйым салу жойылды және оның орнына Олбани-Монреаль саудасына қарағанда батыс саудасына басымдық беретін салық жүйесі енгізілді. 1727 жылы кетіп бара жатқанда бұл саясаттың да нәтижесіз болғаны және кейбір жағдайларда жағымсыз салдарға әкелгені анық болды. Оның басшылығымен қабылданған үнді саудасына қатысты барлық заңдар 1729 жылы күшін жойды; жалғыз ұзақ мерзімді нәтиже – Осуэгода британдық әскери қатысудың орнатылуы және Олбанидің саудадағы монополиясының бұзылуы болды. Бёрнет Нью-Йоркке келген кездегіден гөрі саудагерлер мен жер иелері арасындағы айырмашылықты күшейтті.
Ауыстыру
1727 жылы король Георг I қайтыс болды, бұл патшалық комиссияларды жаңаруды қажет етті. Георг II полковник Джон Монтгомериге Нью-Йорк және Нью-Джерси губернаторлық лауазымдарын беруге шешім қабылдады, ол бұрын оның жеке бөлмесіндегі (жатақханасындағы) қызметкер болған еді. Бернет орнына Массачусетс және Нью-Гэмпшир губернаторы болып тағайындалды. Нью-Йоркте Бернеттің орнына басқа біреу келетіні белгілі болған соң, Стивен ДеЛансидің ықпалымен жиналыс Бернеттің канцлерлік сот судьясы ретіндегі әрекеттеріне қарсы ресми наразылық білдіріп, оның шешімдерінің күші жоқ деп жариялады.
Массачусетс пен Нью-Гэмпширдің губернаторы
Бернет өзінің қысқа мерзімі ішінде Нью-Гэмпширде болды, Массачусетстен айырмашылығы, оған үш жылға немесе оның басқару мерзімі аяқталғанға дейін жалақы тағайындалды. Массачусетс губернаторы болып тағайындалған кезде, провинцияны бірнеше жыл бойы лейтенант-губернатор Уильям Даммер, губернатор Сэмюэл Шуттың өкілі ретінде басқарды. Бернет Массачусетс ассамблеясын тұрақты жалақы беруге күштеп мәжбүрлеуге тырысты. 1692 жылы патшалық жарғы институты құрылғаннан бері, ассамблея оған қарсы тұрып, губернаторға кезеңдік гранттар беруді жөн көрді. Жергілікті саясаткерлер бұл механизмді губернатордың өздерінің саясатын бекітуіне ықпал ету үшін тиімді деп тапты, себебі губернатор келесі гранттың қашан және қанша сомада берілетінін білмейтін. Бұл мәселе губернатор Шуттың провинциядағы қызметі кезінде көптеген қиындықтардың бірі болды. Массачусетстік бай азамат Даммер, келісімге бейім болды, тек провинциялық милицияны басқару құқығы оның қолында қалуын талап етті. Бернет жалақы мәселесінде өте қатал позиция алды: ол жалақы туралы шешім қабылданғанға дейін басқа істермен айналысудан немесе заң шығарушы органы таратудан бас тартты. Заң шығарушы орган өз кезегінде жалақы туралы заң жобасын қабылдаудан бас тартты, бірақ Бернет принципі бойынша қабылдамаған жомарт бір реттік гранттарды ұсынды. Ол сондай-ақ, ассамблеяның жалақы мәселесінде әрекет етпеуі отарлық жарғыға қауіп төндіруі мүмкін екенін айту арқылы жағдайды шиеленістірді. Заң шығарушылардың жағдайын қиындату үшін Бернет ассамблеяны Бостоннан алдымен Сейлемге, содан кейін Кембриджге көшірді, бұл заң шығарушылардың шығындарын арттырып, көптерін Бостон маңындағы мүліктерінің ыңғайлылығынан айырды. 1728 жылдың қараша айында ассамблея мәселенің өз жағын Сауда кеңесімен талқылау үшін Лондонға өкілдер жіберуге дауыс берді. Губернатордың кеңесі агенттерге арналған қаражатты иемденуге тырысуын қабылдамады, ал агенттерге жазылым арқылы жиналған қаражаттан төленді. 1729 жылдың мамыр айында Сауда кеңесі губернатор Бернеттің тарапына шешім шығарды, бірақ ассамблея әлі де мойынсұнбады. Басқа мәселелер бойынша жұмыс істеуге жасалған әрекеттер жалақы дауына ұшырап, тоқтап қалды. 31 тамызда Кембриджтен Бостонға жол жүріп келе жатқан Бернеттің ат мінген көлігі апатқа ұшырап, суға құлап кетті. Ол ауырғаннан кейін 1729 жылдың 7 қыркүйегінде қайтыс болды. Ол Бостон қаласындағы Король шіркеуінің зиратына жерленді. Лейтенант-губернатор Даммер Бернеттің орнын басатын (Лондонға жіберілген агенттердің бірі Джонатан Белчер) таңдалып, провинцияға оралғанға дейін губернатор міндетін атқарды. Белчер Бернет сияқты позиция алды, жылдық гранттардан бас тартты, бірақ ол Уильям Тейлермен ауыстырылды, ол жылдық гранттарға келісті. Кейіннен 1730 жылы губернатор болған Джонатан Белчер бастапқыда жалақы мәселесі бойынша Бернетке берілген нұсқауды алды, бірақ оның өкілеттігі кезінде Сауда кеңестері ақыры бұл нұсқаудан бас тартып, оған жылдық гранттар алуға рұқсат берді.