Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
251 теңізшілер корпусының әскери-жеке ұшақтар шабуыл жасағы (VMFA 251) – АҚШ теңізшілер корпусының F/A 18 Hornet ұшақтарымен жабдықталған құрама. "Найзағайлар" деп белгілі болған эскадрилья 2020 жылдың 23 сәуірінде таратылды. Егер ағымдағы жоспарлар орындалса, эскадрилья 2025 жылға қарай F 35C Lightning II ұшақтарымен қайта құрылып, Солтүстік Каролина штатындағы Черри Пойнт теңізшілер корпусының әуе базасында орналасады.
Marine Fighter Attack Squadron 251 (VMFA 251) was a United States Marine Corps F/A 18 Hornet squadron. Known as the "Thunderbolts", the squadron was deactivated on 23 April 2020. If current plans hold, the squadron is to be re activated by 2025 as a F 35C Lightning II and based at Marine Corps Air Station Cherry Point, North Carolina.
Екінші дүниежүзілік соғыс
251-ші теңіздік бақылау эскадрильясы (VMO 251) 1941 жылдың 1 желтоқсанында Калифорния штатының Солтүстік арал әскери-әуе базасында құрылды. 1942 жылдың ортасында ол Гуадалканалға шабуыл жасауға дейін Жаңа Гебридтер Британдық-Француз кондоминиумындағы Эспириту-Санто аралындағы Тертл-Бей әуеайлағына және содан кейін көшірілді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Grumman F4F Wildcat ұшағында ұшқан эскадрилья, Гуадалканал, Оңтүстік Соломон, Санта-Крус, Лусон және Оңтүстік Филиппин сияқты Тынық мұхитындағы көптеген операцияларға қатысты. 1943 жылы эскадрилья F4U Corsair ұшағына көшті және 1945 жылдың ақпанында 251-ші теңіздік ұшқыш эскадрильясы (VMF 251) деп қайта аталды. 1945 жылдың 2 қаңтарында эскадрильяның 22 F4U Corsair ұшағы 14-ші теңіздік авиациялық тобының (MAG 14) құрамында Самарға қонды және 1945 жылдың 1 мамырына дейін Филиппинде операцияларын жалғастырды, одан кейін Лейтедегі тазалау операцияларын қолдау кезінде Екінші дүниежүзілік соғыстағы соңғы ұрыс миссиясын орындады. Эскадрильяның осы кезеңдегі тамаша өнімділігін сол кездегі MAG 14 командирі, полковник Зебулон Хокинстің марапаттау туралы жазбасынан көруге болады, онда ол: "1945 жылдың қаңтар айында бұл эскадрилья [23 ұшақ] 626 ұрыс ұшуын жасады, жалпы саны 2403 сағатқа жетті. 1944 жылдың 1 қазанынан 1945 жылдың 15 ақпанына дейін бұл техникалық құрам эскадрильяға бекітілген ұшақтардың 98% -ын жұмыс істеуге қабілетті күйде ұстады. 1944 жылдың маусымынан бастап, қажетті ұшақтардың болмауына байланысты бірде-бір тапсырма орындалмады. 1944 жылдың 23 шілдесінен бастап, эскадрилья ұшақ немесе ұшқыштың ақаулығы немесе бұзылуы салдарынан жоғалтқан жоқ." 1945 жылдың 1 маусымында VMF 251 Филиппиннің Самар аралында таратылды. Он үш айдан кейін, 1946 жылдың 1 шілдесінде VMF 251 Мичиган штатының Грос-Иль қаласында дайындық резервтік эскадрильясы ретінде қайта құрылды.
Marine Observation Squadron 251 (VMO 251) was commissioned 1 December 1941 at Naval Air Station North Island, California. In mid 1942 it was transferred to Tontouta, New Caledonia and then to Turtle Bay Airfield on the island of Espiritu Santo in the British French Condominium of New Hebrides prior to the invasion of Guadalcanal. While flying the Grumman F4F Wildcat during World War II, the squadron participated in numerous Pacific campaigns including Guadalcanal, Southern Solomons, Santa Cruz, Luzon, and the Southern Philippines. In 1943, the squadron transitioned to the F4U Corsair, and was re designated Marine Fighter Squadron 251 (VMF 251) in February 1945. 22 F4U Corsairs from the squadron landed on Samar on 2 January 1945 as part of Marine Aircraft Group 14 (MAG 14) and continued operations in the Philippines until 1 May 1945 when it flew its last combat mission of World War II while supporting clean up operations at Leyte. The squadron's excellent performance during this time can be drawn from an award write up by the then Commanding Officer of MAG 14, Colonel Zebulon Hawkins, in which he noted, "During the month of January 1945 . this squadron [23 planes] flew 626 combat flights, totaling 2,403 hours. Since 1 October 1944, until 15 February 1945, this ground crew has maintained in commission 98% of the squadron's assigned aircraft. Not once, from June 1944, has it failed to execute an assigned mission because of failure to have the necessary planes in commission Since 23 July 1944 this squadron has not lost a plane or pilot because of failure or malfunctioning of its aircraft." On 1 June 1945, VMF 251 was deactivated at Samar, Philippines Island. Thirteen months later on 1 July 1946, VMF 251 was reactivated at Grosse Ile, Michigan as a ready reserve squadron.
Корей соғысы
1950 жылы Корея соғысы басталғанда, VMF 251 активті қызметке қайта шақырылып, AD 4 Skyraider ұшақтарына көшуге бағытталды. 1951 жылдың сәуір айының соңында эскадрилья Калифорния штатындағы Эль-Торо теңіз әскери-әуе базасына ауыстырылды. Ұшақтарға көшу толыққаннан кейін, эскадрилья 1951 жылдың 20 сәуірінде 251-ші әскери шабуыл эскадрильясы (VMA 251) деп қайта аталды. VMA 251 1953 жылдың маусымында Кореяға аттанды. Эскадрилья соғыстың соңғы екі аптасында ғана қатысқан болса да, 550 сағаттан астам уақытқа созылған 310 жауынгерлік ұшуды орындады және Корея соғысы кезінде 1953 жылдың 27 шілдесінде жауынгерлік қимылдарға қатысқан соңғы теңіз әскері ұшағы болды. VMA 251 Кореяда екі жарым жыл бойы Корея демилитаризацияланған аймағында әуе қорғанысын қамтамасыз етті. 1956 жылдың қаңтарында "Қара жамандар" Жапониядағы Ивакуни теңіз әскери-әуе базасына көшіріліп, он бес ай бойы алыс Шығыста болды. 1957 жылы VMA 251 қайтадан Флорида штатының Майами қаласындағы теңізшілер корпусының әуе базасына FJ 3 Fury ұшақтарымен көшірілді. FJ 3-ке көшумен бірге 1957 жылдың 20 сәуірінде VMF 251 болып қайта аталды. Эскадрилья өз атауын "Қара жамандардан" "Thunderbolts" (Найзағайлар) деп өзгертті және капитан (Лтген, отставкада) Ричард Э. Кери жасаған жаңа эмблема пайда болды. Эмблемада тазалықты символдайтын ақ крест, батылдықты бейнелейтін қызыл ромб және адалдықты көрсететін көк фон болды. Олардың ұраны "Custos Caelorum", яғни "Аспанның күзетшілері" болды. Эскадрилья сондай-ақ "DW" құйрық кодын қабылдады. 1958 жылдың сәуір айында VMF 251 Калифорниядағы Эль-Торо теңіз әскери-әуе базасына көшіріліп, алғашқы үдетілген истребитерін – F8U Crusader-ді алды. "Thunderbolts" 1959 жылдың қазан айында Эль-Торо теңіз әскери-әуе базасынан Жапониядағы Ацуги теңіз әскери-әуе базасына, полковник Альберт Л. Кларк бастауымен аттанды. Эскадрилья USS Oriskany және USS Ranger кемелерінде авианосецке қабілеттілікті жаттықтырды. Олар Формоза, Филиппин және Окинавадағы операцияларға да қатысты. Капитан Джозеф Ф. Мейфилд, кіші, 1959 жылдың 27 мамырында, ал капитан Роберт Л. Литерс 1960 жылдың 18 қарашасында теңізде жоғалып кетті.
With the outbreak of the Korean War in 1950, VMF 251 was recalled to active service and directed to transition to the AD 4 Skyraider. In late April 1951 the squadron was transferred to Marine Corps Air Station El Toro, California. With the aircraft transition complete, the squadron was re designated Marine Attack Squadron 251 (VMA 251) on April 20, 1951. VMA 251 embarked to Korea in June 1953. Although the squadron only saw action the last two weeks of the war, it flew 310 combat sorties totaling more than 550 hours and had the distinction of having the last Marine aircraft engaged in combat during the Korean War on 27 July 1953. VMA 251 remained in Korea for two and a half years providing air defense along the Korean Demilitarized Zone. In January 1956, the Black Patches relocated to Marine Corps Air Station Iwakuni, Japan and remained in the Far East for fifteen months. In 1957, VMA 251 was again relocated to Marine Corps Air Station Miami, Florida flying the FJ 3 Fury. With the transition to the FJ 3 came the re designation to VMF 251 on April 20, 1957. The squadron changed their nickname from Black Patches to Thunderbolts and a new insignia was created by Captain (LtGen, Ret.) Richard E. Carey. The insignia consisted of a white cross (symbolizing purity), a red diamond (depicting courage), and a blue field (loyalty). Their motto became, Custos Caelorum, or Guardians of the Sky. The squadron also adopted the "DW" tail code. In April 1958 VMF 251 was moved to Marine Corps Air Station El Toro, California to receive its first supersonic fighter, the F8U Crusader. The Thunderbolts departed MCAS El Toro for NAS Atugi, Japan, in October of 1959, with LtCol. Albert L. Clark leading the way. The squadron practiced Carrier Qualifications aboard the USS Oriskany and the USS Ranger. They also participated in operations in Formosa, the Philippines, and Okinawa. Captain Joseph F. Mayfield, Jr. was lost on 27 May 1959 and Captain Robert L. Leathers was lost at sea on 18 November 1960.
Қырғи қабақ соғыс
1961 жылы VMF 251 Оңтүстік Каролинадағы Бофорт теңізшілер корпусының әуе станциясындағы 31 теңізшілер ұшақ тобына (MAG 31) бекітілді. 1961 жылдың тамыз және қыркүйек айларында эскадрилья Кубадағы Гуантанамо шығанағына және Ямайкаға Шошқалар шығанағына жасалған шабуыл мен Куба зымыран дағдарысы аралығындағы кезеңде жөнелтілді. 1962 жылдың ақпан айынан тамыз айына дейін VMF 251 – «Шангри-Ла» әуе кемесіндегі 10-шы авиациялық топтың құрамындағы алғашқы F-8 эскадрильясы болды. Сапар барысында VMF 251 500 сағаттан астам ұшу уақытымен Алтыншы флоттың F-8 эскадрильясы үшін бір айдағы ең көп ұшу уақытының рекордын орнатты. 1963 жылдың шілдесінде «Тандерболт» эскадрильясы Пуэрто-Рикодағы NAS Рузвельт Роудста өткен бәсекелестік жаттығулардағы жетістіктері үшін 2-ші MAW қолбасшысының сыйлығын алды. 1964 жылдың 31 қазанында «Тандерболт» 2-ші әскери ұшақ қанатындағы алғашқы эскадрилья болып F-4 Phantom II ұшағына көшті және қазіргі 251-ші теңізшілер ұшақ эскадрильясы (VMFA 251) атауын алды. «Тандерболт» 1967 және 1969 жылдары CNO-ның ұшу қауіпсіздігі сыйлығын, сондай-ақ 1967, 1968 және 1970 жылдардағы Флоттық теңіз күштерінің Атлантика қауіпсіздігі сыйлығын алды. 1969 жылы олар «жылдың ең үздік теңізшілер ұшақ эскадрильясы» деп танылған Роберт М. Хансон сыйлығын алды, ол жыл сайын табысталады. 1964, 1965, 1971 және 1973 жылдары Пуэрто-Рикода оқу-жаттығу жаттығулары өтті. 1971 жылдың сәуірінде эскадрилья Флорида штатының Ки-Уэст әскери-әуе станциясында «жедел алаң» міндетін атқарды және Солтүстік Америка әуе қорғанысы командасына қосымша қолдау көрсетті. 1973 жылы Түркияның Сигили әуе базасына және 1975 жылы Испанияның Рота қаласына НАТО-ны қолдау үшін қосымша ұшулар жасалды. «Тандерболт» 1977-1978 жылдары Жапония, Корея және Филиппинге Батыс Тынық мұхиты аймағына жөнелтілді. 1980 жылдың қыркүйегінде «Тандерболт» эскадрильясы НАТО жаттығуларын қолдау үшін Норвегия Корольдігінің Тронхейміне жөнелтілді. 1982 жылдың сәуірінде «Тандерболт» қайтадан Исландиядағы Кефлавикке жөнелтілді, онда эскадрилья «жедел алаң» дайындығы кезінде алты советтік Bear бомбалаушы ұшағын ұстады. 1982 жылдың қыркүйегінде эскадрилья Дания Корольдігіне НАТО-ның «Солтүстік Той 82» жаттығуына жөнелтілді, оның барысында 102 советтік ұшақ НАТО теңіз күштеріне қарсы ұшу миссияларын орындады. Эскадрилья Ливанға қайта орналасуы мүмкін деген ескерту алды, содан кейін АҚШ-қа оралды. 21 жыл және 85 000 сағат ұшудан кейін VMFA 251 1985 жылдың қарашасында соңғы F-4S Phantom ұшағымен ұшты. Келесі жылдың қаңтарында «Тандерболт» F/A-18 Hornet ұшағына көшті. Эскадрилья келесі тамызда алтыншы F/A-18A эскадрильясы ретінде құрылды және 1987 жылдың наурыз айында толық жауынгерлік дайын екенін хабарлады.
In 1961, VMF 251 was assigned to Marine Aircraft Group 31 (MAG 31) at Marine Corps Air Station Beaufort, South Carolina. In August and September 1961 the squadron was deployed to Guantanamo Bay, Cuba and to Jamaica during the time between the Bay of Pigs Invasion and the Cuban Missile Crisis. From February through August 1962, VMF 251 was the first Marine F 8 squadron to deploy on board an aircraft carrier as part of Carrier Air Group Ten on the Shangri La. During the cruise, VMF 251 set the record for the most flight time in one month for a Sixth Fleet based F 8 squadron by flying over 500 hours. In July 1963 the Thunderbolts were the recipients of the 2nd MAW Commanding General's award for achievement in competitive exercises which took place while the squadron was deployed to NAS Roosevelt Roads, Puerto Rico. On 31 October 1964, the Thunderbolts became the first Marine squadron in 2nd Marine Aircraft Wing to transition to the F 4 Phantom II and receive its current designation as Marine Fighter Attack Squadron 251 (VMFA 251). The Thunderbolts received the CNO's flight safety award in 1967 and again in 1969 as well as the Fleet Marine Force Atlantic safety award for the years 1967, 1968 and 1970. In 1969 they also received the Robert M. Hanson award, presented annually to the "most outstanding Marine fighter squadron of the year." Training exercises were conducted in Puerto Rico in 1964 1965, 1971, and 1973. In April 1971 the squadron stood "hot pad" duty at Naval Air Station Key West, Florida and provided additional support for the North American Air Defense Command. Further deployments in support of NATO were made to Cigili Air Base, Turkey in 1973 and to Rota, Spain in 1975 and the Thunderbolts participated in a Western Pacific deployment to Japan, Korea, and the Philippines during 1977 1978. In September 1980 the Thunderbolts deployed to Trondheim in the Kingdom of Norway in support of NATO Exercises. In April 1982, the Thunderbolts again deployed to Keflavik in Iceland where the squadron intercepted six Soviet Bear Bombers while on "hot pad" alert. The squadron deployed to the Kingdom of Denmark in September 1982 for NATO Exercise "Northern Wedding 82" during which 102 Soviet aircraft flew sorties against NATO naval forces. The squadron was placed on alert for possible redeployment to Lebanon before returning to the United States. After twenty one years and 85,000 flight hours, VMFA 251 flew its last F 4S Phantom in November 1985. In January of the following year, the Thunderbolts transitioned to the F/A 18 Hornet. The squadron stood up as the sixth Marine F/A 18A squadron the following August and reported full combat ready in March 1987.
1990 жылдар
1990 жылдардың басында эскадрилья ескірген F/A 18A-дан F/A 18C-ге көшті. Бұл өзгеріс эскадрильяның миссия орындау қабілетін арттырды. 1994 жылдың қаңтар және сәуір айлары аралығында "Тандерболт" эскадрильясы Босния және Герцеговинадағы "Deny Flight" операциясын қолдау мақсатымен Италияның Авиано қаласына орналастырылып, жақыннан қолдау миссияларын орындады. Бұл миссиялар Бірінші дүниежүзілік соғыстан бері теңіз корпусының эскадрильясының Еуропадағы алғашқы жауынгерлік тапсырмалары болды. 1994 жылы эскадрилья Әскери-теңіз күштерінің Бірінші әуе тасымалдаушы қанатының құрамына кірді және 1995 жылдан 1997 жылға дейін USS America және USS George Washington әскери топтарымен бірге дислокацияланды. Кейіннен эскадрилья 1999-2000 жылдары USS John F Kennedy (CV 67) кемесімен "SOUTHERN WATCH" операциясына қатысты.
The squadron transitioned from the aging F/A 18A to the F/A 18C during the early 1990s. This change also increased the squadron's mission capable rate. From January to April 1994, the Thunderbolts flew close air support missions while deployed to Aviano, Italy supporting Operation Deny Flight in Bosnia Herzegovina. These missions marked the first combat sorties for a Marine squadron in Europe since World War I. In 1994, the squadron became part of the Navy's Carrier Air Wing One and deployed as part of the USS America and USS George Washington battle groups from 1995 through 1997. The squadron then deployed on board the USS John F Kennedy (CV 67) during 1999 2000 for OPERATION SOUTHERN WATCH.
Терроризмге қарсы жаһандық соғыс
2003 жылғы 12 ақпанда эскадрилья 11-ші әскери-теңіз авиация тобының 3-ші әскери-теңіз авиация қанатының құрамында Ирактың бостандық операциясын (OIF) қолдау мақсатымен Кувейттегі Ахмет Аль-Джабер әуе базасына орналастырылды. 2003 жылғы 20 ақпанда эскадрилья Оңтүстік күзет операциясын қолдау үшін жауынгерлік миссияларды орындауды бастады, содан кейін 2003 жылғы 20 наурызда OIF-ті қолдау үшін жауынгерлік операцияларға көшті. Соғыс кезінде "Thunderbolts" Ирак үстінен 650-ден астам жауынгерлік миссия орындады, 1200-ден астам жауынгерлік ұшу сағатын жинады және шамамен 832 000 фунт салмақтағы 7100-ден астам қару-жарақ тастады. Орналасу кезеңінде әскери-теңіз флотының техникалық қызметкерлері 8000-нан астам техникалық қызмет сағатын орындады, нәтижесінде миссияны толыққанды орындау мүмкіндігі 76% құрады. 2006 жылы эскадрилья Ирактың Асад қаласына Ирактың бостандық операциясын (OIF) қолдау үшін жіберілді. Қайтып келгеннен кейін олар қайтадан жұмыла бастады, бұл жолы "Энтерпрайз" кемесінде. Олар 2007 жылғы маусымнан желтоқсанға дейін Әфғанстандағы OIF және "Тұрақты бостандық" (OEF) операцияларын қолдау үшін жауынгерлік тапсырмаларды орындады.
On 12 February 2003, the squadron deployed to Ahmed Al Jaber Airbase, Kuwait as part of Marine Aircraft Group 11, 3rd Marine Aircraft Wing in support of Operation Iraqi Freedom (OIF). On 20 February 2003, the squadron began flying combat missions in support of Operation Southern Watch and then transitioned to combat operations in support of OIF on 20 March 2003. During the conflict Thunderbolts flew over 650 combat missions over Iraq, accumulating more than 1,200 combat flight hours and dropped more than 7,100 weapons amounting to approximately 832,000 pounds of ordnance. Throughout the deployment maintenance Marines performed over 8,000 maintenance man hours resulting in a 76% full mission capable rate. In 2006 the squadron deployed to Al Asad, Iraq in support of Operation Iraqi Freedom (OIF). Upon their return they again deployed, this time on board the Enterprise. They were away from June to December 2007 and flew combat sorties in support of OIF and Operation Enduring Freedom (OEF) in Afghanistan.