Кейп-Кодтың батқан аралы: Биллингсгейт тарихы

Кіріспе

Биллингсгейт аралы, кейде Беллингсгейт аралы деп те аталады, АҚШ-тың Массачусетс штатындағы Кейп-Кодтың жанындағы арал болатын. Бастапқыда Массачусетс штатының Истхэм қаласының бір бөлігі ретінде балық аулау және кит аулау орталығы ретінде қоныстанған Биллингсгейт аралы ұзақ жылдар бойы Кейп-Код шығанағында кемелерді бағыттауға көмектесетін маяқтың орны болды. Жергілікті тарихшылар оны Кейп-Кодтың Атлантидасы деп атайды. Уэллфлит портының аузындағы Ұлы аралдың оңтүстігінде орналасқан бұл аймақ қазір Биллингсгейт сайы деп аталады және Джереми-Пойнттан құрлықтан төмен су кезінде көрінеді. Су тартылғанда ол пикниктерге және моллюскалар аулауға қолайлы орын ретінде пайдаланылады; оған қайықпен баруға болады. Сай құстардың, етесіп жүретін теңіз жануарларының және балықшылардың сүйікті орны.

Тарих

Алғашқы еуропалық қоныс жайлаушылар Велфлит шығанағында балықтың көп екенін анықтады. Олар шығанақтың маңындағы аймақты Лондонның Биллингсгейт балық базарының атымен атады. Сол кезде (17 ғасыр) Биллингсгейт аралы солтүстік құрлыққа жалғасқан "мүйіс" немесе жартас болды. Бұл туралы Мейфлауэр кемесіндегі қоныс жайлаушылар «Мурт қатынасында» айтқан. 18 ғасырдың соңына дейін мүйіс пен солтүстік құрлық арасында канал қазылып, толқын әсерінен ол жеке аралға айналды. Уампаноаг конфедерациясының мүшелері болған пунонаканит тайпасы осы аймақта өмір сүрді және еуропалық қоныс жайлаушылармен бейбіт қатар өмір сүрді. Шелпек ауруынан олардың саны күрт азайды, ал пунонаканиттер 19 ғасырда жойылып кеткен секілді. 19 ғасырдың басында Биллингсгейт аралында отыздан астам үй болды, тіпті кейіннен олардың бейсбол командасы да құрылды. Алғашқы маяк 1822 жылы салынды. 1855 жылғы дауыл аралды екіге бөлгеннен кейін, 1858 жылы биік жерге екінші маяк салынды. Жаңа құрылыс гранит негіздегі кірпіштен тұрғызылды; негіз тастары мен кірпіш сынықтары әлі де жағалауда кездеседі. Арал 1873, 1875 және 1882 жылдары мұнараның суға батуымен бірге эрозияға ұшырады. 1875 жылғы су тасқынында маякшы қаза тапты. 1888 жылы маяқты қорғау үшін 1000 футтан астам теңіздік қабырға салынды, бірақ эрозия жылдам қарқынмен жалғасты. 20 ғасырдың басында соңғы отбасылар Биллингсгейттен көшіп кетті, тек маякшы мен балық аулау алаптарын күзеткен адам қалды. Көптеген үйлерді жоғалтудан сақтау үшін оларды салдармен Велфлитке жеткізіп әкелді. (Олардың кейбіреуі әлі де тұр және жергілікті тұрғындар оларды Биллингсгейт коттедждері деп атайды.) 1858 жылғы маяк 1915 жылы тасталып, сол жылдың желтоқсан айындағы дауылда қирады. Соңғы мұнара 1922 жылы бұзылды. 1930 жылдардың соңында немесе 1940 жылдардың басында арал жағалау эрозиясынан толық бөлшектенді. Қазір ол Велфлиттегі Джереми мүйісінің оңтүстігіндегі құмдардан тұрады, тек төмен су кезінде ғана көрінеді және ірі гранит блоктарымен, бірнеше кірпіштермен және көптеген қабықтармен жабылған. Маяк 1921 жылғы тарихи навигациялық картада көрсетілген, бірақ 1933 жылғы картада жоқ.

Early European settlers found an abundance of fish in Wellfleet Harbor. They named the area around the harbor Billingsgate after the Billingsgate Fish Market in London. At that time (the 17th century), Billingsgate Island covered an area of Before that time it was a "point" or promontory, known as Billingsgate Point, attached to the northern landmass. This point was noted by the Mayflower settlers in Mourt's Relation. Before the end of the 18th century a ditch was dug between the point and the northern landmass and with the action of tidal erosion separated it into its own island. The Punonakanit people, members of the Wampanoag Federation, lived in the area and coexisted peacefully with European settlers. Their population greatly reduced by smallpox, the Punonakanits seem to have died out in the 19th century. At its height in the early 19th century there were over thirty homes on Billingsgate Island; later it even had its own baseball team. The first lighthouse was built in 1822. After an 1855 storm divided the island in half, a second lighthouse was built on higher ground in 1858. The new structure was made of brick with a granite foundation; the foundation stones and a scattering of bricks can still be found on the shoal. The island continued to erode away with heavy flooding of the tower itself in 1873, 1875, and 1882. The lighthouse keeper died in the flooding of 1875. More than 1000 feet of sea wall was built in 1888 to protect the lighthouse, but erosion continued at a fast pace. Early in the 20th century the last families moved off Billingsgate, leaving only the lighthouse keeper and a man who guarded the shellfish beds. Many of the houses on the island were floated across the harbor to Wellfleet on rafts to prevent their loss. (Some are still standing and are known locally as Billingsgate cottages.) The 1858 lighthouse was abandoned in 1915 and destroyed by a storm in December of the same year. The last light tower was torn down in 1922. By the late 1930s or early '40s the island had been torn apart by coastal erosion. What remains is a sand bar south of the end of Jeremy Point in Wellfleet, exposed only at low tide and littered with large granite blocks, a few bricks, and many shells. The lighthouse is shown on a historical navigation chart dated 1921, but is not shown on a chart dated 1933.

Танымал мәдениетте

"The Disappearing Island" (2000) - Корин Демас жазған балалар кітабында кішкентай қыз бен оның әжесінің су тасқанда Біллингсгейтке сапар жасауы суреттеледі. Уильям Мартиннің "Кейп Код" (1991) романындағы бірнеше тарихи тұлғалар 17, 18 және 19 ғасырларда Біллингсгейтте тұрған. Рик Бойердің "Биллингсгейт шолы" (1982) романында балық аулау қайығы Біллингсгейтке шағылысып, оны тексеру үшін жіберілген суға батушы таинсты түрде қайтыс болады. "Биллингсгейт шолы" Бойердің Doc Adams сериясының бірінші кітабы; ол 1983 жылы Эдгар сыйлығын жеңіп алды. Фиби Атвуд Тейлордың "Figure Away" (1937) детективі 1937 жылы Кейп-Кодтағы Біллингсгейт қаласында өтеді. Автор авторлық құқық бетіндегі ескертуде аралдың "көп жылдар бойы Кейп-Код шығанағының сулары астында жатқанын" айтады.