Фармингтон: Тарихы мен географиясы

Кіріспе

Висконсин штатының Вашингтон округіндегі қала.

АҚШ Халық санағы бюросы мәліметтері бойынша, қаланың жалпы ауданы 36,7 шаршы миль (95,0 км²), оның ішінде 36,4 шаршы миль (94,2 км²) құрлық және 0,3 шаршы миль (0,8 км²) немесе 0,82% су алабын құрайды.

Тарих

Фермингтон аймағының ең ерте белгілі тұрғындары Колумбқа дейінгі үйінділер салған халық болды, олар шамамен 650 және 1300 жылдары аралығында мүсін үйінділерін тұрғызды. Олар аң аулау, балық аулау және жабайы өсімдіктер жинау арқылы күнкөріс жасады. Олар сүйек, ағаш, тас және кейде мыстан құралдар жасады. Сондай-ақ, олар қыштан ыдыс жасады. Олар жартылай көшпелі өмір салған. Олар сүтқоректілер, жорғалаушылар, құстар және басқа да нақты және мифологиялық жандардың пішініндегі үйінділер, сондай-ақ конус, сопақ және түзу сызықты үйінділер салды, олардың кейбіреулерінде адам қабірлері кездеседі. Фармингтонда кем дегенде қырық жеті үйінді, Хагнер тобы деп белгілі, болған. Кейбір үйінділерді ақтар егістік жерлер құру үшін бұзды, бірақ 2020 жылғы мәліметтер бойынша, Жыртқыштар үйіндісі округі паркінде жиырма сегізі сақталған. 19 ғасырдың басында Фармингтон Потаватоми және Меномини тайпаларының мекені болды. Меноминилер 1831 жылы Вашингтон шарты арқылы жерге деген құқықтарын АҚШ Федералдық үкіметіне өткізді. Потаватомилер 1833 жылы Чикаго шарты арқылы 1833 жылы жерді АҚШ Федералдық үкіметіне өткізді, ол 1835 жылы бекітілгеннен кейін, олардың 1838 жылға дейін Висконсинді қалдыруын талап етті. Көптеген үндістер Миссисипи өзенінен батысқа, Канзасқа көшіп кетсе де, кейбіреулері қалуды жөн көрді және сол кездегі құжаттарда "көшпелі Потаватомилер" деп аталды, себебі олардың көпшілігі ата-бабаларының жерлерін иелену арқылы күнкөріс көретін көшпенділер болды, ал бұл жерлер енді ақтарға тиесілі еді. Соңында, мәжбүрлі түрде көшірілуден қашқан үндістер Висконсин штатының солтүстігінде жиналып, Форест округінің Потаватоми қауымдастығын құрды. Фармингтон 1847 жылдың 11 ақпанына дейін Вест-Бенд қаласының бір бөлігі болды, содан кейін Висконсин аумақтық заң шығарушы органы Кларенс қаласын құрды, ол 1848 жылдың 11 наурызында Фармингтон қаласы болып өзгертілді. 1862 жылы саксон иммигранттарының бір тобы Фармингтон Турнверині, неміс мәдени қауымдастығын құрды, ал 1868 жылы олар Fillmore Turner Hall-ды салды, ол 2020 жылға дейін сақталған. 1854 жылы Харлоу Болтон қаланың солтүстік-шығыс бөлігіндегі Stony Creek өзенінде Болтонвилл поселенесін құрды. Алғашқы қоныс аударушылар өзенді астық және арақ диірмендерін іске қосу үшін пайдаланды. Сондай-ақ, ірімшік фабрикасы, дүкендер, пошта және мектеп болды. Фармингтонның халқы 20 ғасырдың соңында және 21 ғасырдың басында айтарлықтай өсті. Экономика әлі де негізінен ауыл шаруашылығына бағытталған, жердің шамамен 60% -ы егістікке арналған. Әйіргі Святой Иоаннның Рим католик шіркеуі, монастыры және мектебі: шіркеу 1891 жылы Болтонвиллдің жанында салынды және негізінен ирландтық жұртшылыққа қызмет етті. Бұл жерде зират және 1868 жылға дейін салынған монастырь мен мектептің қираған қалдықтары бар. Әйіргі Петр шіркеуі: Неміс католик шаруалары 1861 жылы Әйіргі Петр шіркеуін дала тасынан салды және 1874 жылы жақын жерде мектеп салды.

The Farmington area's earliest known inhabitants were pre Columbian Mound Builders, who constructed effigy mounds sometime between 650 CE and 1300 CE. They survived by hunting, fishing, and gathering wild plants. They constructed tools from bone, wood, stone, and occasionally copper. They also made pottery. They were semi nomadic. They built effigy mounds shaped like mammals, reptiles, birds and other creatures, both real and mythical, as well as conical, oval, and linear mounds, some of which contain human burials. At least forty seven mounds, known as the Hagner Group, existed in Farmington. Some mounds were destroyed by white settlers to create farm fields, but twenty eight survive as of 2020 in Lizard Mound County Park. In the early 19th century, Farmington was home to Potawatomi and Menominee Native Americans. The Menominee surrendered their claims to the land to the United States Federal Government in 1831 through the Treaty of Washington. The Potawatomi surrendered the land the United States Federal Government in 1833 through the 1833 Treaty of Chicago, which (after being ratified in 1835) required them to leave Wisconsin by 1838. While many Native people moved west of the Mississippi River to Kansas, some chose to remain, and were referred to as "strolling Potawatomi" in contemporary documents because many of them were migrants who subsisted by squatting on their ancestral lands, which were now owned by white settlers. Eventually the Native Americans who evaded forced removal gathered in northern Wisconsin, where they formed the Forest County Potawatomi Community. Farmington was part of the Town of West Bend until February 11, 1847, when the Wisconsin Territorial legislature created the Town of Clarence, which was renamed the Town of Farmington on March 11, 1848. In 1862, some of the Saxon immigrants organized the Farmington Turnverein, a German cultural association, and in 1868, they built the Fillmore Turner Hall, which still stands as of 2020. In 1854, Harlow Bolton established the Boltonville settlement on Stony Creek in the northeastern part of the town. The early settlers used the creek to power grist and saw mills. There was also a cheese factory, as well as shops, a post office, and a school. Farmington saw significant population growth in the final decades of the 20th century and the first decades of the 21st century. The economy is still primarily agricultural, with roughly 60% of the land devoted to farming. St. John of God Roman Catholic Church, Convent, and School: The church was built near Boltonville in 1891 and served a predominately Irish congregation. The site includes a cemetery and the nearby ruins of an 1868 convent and school of the Sisters of St. Agnes. St. Peter's Church: German Catholic farmers constructed St. Peter's Church from fieldstone in 1861 and also built a nearby school in 1874.