Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Постон интерн лагері, оңтүстік-батыс Аризонадағы Юма округінде (қазіргі Ла-Пас округінде) орналасқан, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Соғыс көшіру органының басқаруындағы 10 американдық концентрациялық лагерінің ішіндегі ең үлкені (ауданы бойынша). Бұл жер үш бөлек лагерьден құралған, олар солтүстіктен оңтүстікке қарай бір-бірінен 5 шақырым қашықтықта орналасқан. Интернатталғандар лагерьлерді шөл даладағы жерлеріне байланысты Роастен, Тостин және Дастин деп атады. Колорадо өзені лагерьдің сыртында батысқа қарай 5 шақырымдай жерде орналасқан. Постон Колорадо өзенінің үнді резервациясында тұрғызылды, бұл өз тайпасына жасалған басқаларға жасалудан бас тартқан тайпалық кеңестің қарсылығынан туындады. Алайда, армия командирлері мен Үнді істер бюросының лауазымды адамдары кеңесті қабылдамады, өйткені ол инфрақұрылымды жақсарту және ауыл шаруашылығын дамыту мүмкіндігін көрді (соғыс аяқталғаннан кейін қалады және резервацияның тұрақты халқына көмектеседі) Соғыс департаментінің бюджеті мен мыңдаған "еріктілер". Постон лагерьлерінің жиынтық ең көп саны 17000-нан асады, көбісі Оңтүстік Калифорниядан. Сол кезде Постон Аризонадағы үшінші үлкен "қала" болды. Оны кейіннен танымал болған Дель Вебб салған. Сол кезде ол Аризона штатындағы Сан-Сити және басқа да зейнеткерлер үйлерін салған. Постон зауыты 1865 жылы Колорадо өзенінің резервациясын құрған және онда тұратын индей халқының қажеттіліктерін қамтамасыз ету үшін суару жүйесін жоспарлаған үкіметтік инженер Чарльз Дебрилл Постонның есімімен аталған. Үш лагерьдің айналасын бір ғана қоршау қоршап тұрды, ал жері өте шалғай болғандықтан, билік күзет мұнараларын салуды қажетсіз деп тапты.
The Poston Internment Camp, located in Yuma County (now in La Paz County) in southwestern Arizona, was the largest (in terms of area) of the 10 American concentration camps operated by the War Relocation Authority during World War II. The site was composed of three separate camps arranged in a chain from north to south, three miles from each other. Internees named the camps Roasten, Toastin, and Dustin, based on their desert locations. The Colorado River was about 3 mile (5 km) to the west, outside of the camp perimeter. Poston was built on the Colorado River Indian Reservation, over the objections of the Tribal Council, who refused to be a part of doing to others what had been done to their tribe. Army commanders and officials of the Bureau of Indian Affairs, though, overruled the council, seeing the opportunity to improve infrastructure and agricultural development (which would remain after the war and aid the reservation's permanent population) on the War Department budget and with thousands of "volunteers". The combined peak population of the Poston camps was over 17,000, mostly from Southern California. At the time, Poston was the third largest "city" in Arizona. It was built by Del Webb, who later became famous building Sun City, Arizona, and other retirement communities. The Poston facility was named after Charles Debrille Poston, a government engineer who established the Colorado River Reservation in 1865 and planned an irrigation system to serve the needs of the Indian people who were to live there. A single fence surrounded all three camps, and the site was so remote that authorities considered building guard towers to be unnecessary.
Лагерьдің құрылуы
Постон жерін көшіру орталығы ретінде таңдағанда, Колорадо өзенінің индейлер резервациясының тайпалық кеңесі өздерінің жерін пайдалануға қатаң қарсылық білдірді, өйткені олар жапон тұтқындарына жасаған әділетсіздікке қатысы болғысы келмеді. Көп ұзамай кеңес жойылып, БИА мен WRA бірлесіп тайпалық жерлерді бақылауға алды және 1942 жылдың басында құрылыс жұмыстарын бастады. Дель Вебб (Del E. Webb Construction Company) 27 наурызда Постон I құрылысын бастады, ал оның 5000 жұмысшысы үш аптадан кейін алғашқы лагерьді аяқтады. II және III ғимараттардың құрылысы көп ұзамай басталды, келісімшарт бойынша 120 күн ішінде аяқталады. Постон халқының үштен екісі үйлерінен тікелей Паркер бөгетіне әкелінді, ал осы ерте келгендердің көбі әлі де салынып жатқан лагерьлерді аяқтау үшін ерікті болды. Аурудың таралуы лагерьдердің көпшілігінде өмір сүру сапасының төмендеуіне ықпал еткен тағы бір жалпы фактор болды. Постон аурудың таралуына қарсы емес еді, ал туберкулез 140 жағдаймен кең тараған болатын. Сондай-ақ, бұл науқастарға қамқорлық жетіспей, олардың өліміне немесе мүгедектігіне әкеліп соқты. 1942 жылдың аяғында жылыту жүйелері әлі де орнатылмаған, ал киім-кешек жәрдемақысы әлі де берілмеген. Постондағы жапондық американдықтар интернат-лагердегі жаңа өмірлеріне көңілі толады. 1942 жылдың қарашасында ширекке дейін күшейген шиеленістер, 14 қарашаның сенбі күні кешке күдікті хабаршыны ұрып-соғудан басталды. Бұл оқиғаға кінәлі деп саналатын екі адам ұсталып, тергеу жүргізілуде. Олар бұл екі кісіні босатуды талап еткен еді, бірақ олардың өтініші қабылданбады. Олардың өтініші қабылданбағандықтан, жұмысшылар 19 қарашада ереуілге шықты. Директор мен эвакуацияланғандардың Төтенше атқарушы кеңесі келісімге келіп, 24 қарашада ереуілді тоқтатты. Басқа тоғыз концентрациялық лагерден айырмашылығы, Постонның ауыл шаруашылығы және мал шаруашылығы аймақтары периметрлік қоршаудың ішінде болды. Кейбір элементтер интернированнымдарға Постондағы өмірді ыңғайлы етті, бірақ лагердегі уақыт көбінесе тойымсыздық пен күреспен толы болды.
When Poston was chosen as the site for the relocation center, the Colorado River Indian Reservation Tribal Council adamantly opposed the use of their land because they did not want to be involved in inflicting the same injustice they had faced on the Japanese internees. The council was soon overridden, and the BIA and WRA jointly took control of of tribal land and began construction in early 1942. Del Webb (Del E. Webb Construction Company) began building Poston I on March 27, and his workforce of 5,000 completed the first camp less than three weeks later. Construction on II and III began soon after, contracted to be finished within 120 days. Around two thirds of Poston's population were brought directly from their homes to what was then Parker Dam, and many of these early arrivals volunteered to help complete the still under construction camps. Outbreaks of disease were another common factor across most camps that contributed to poor quality of life. Poston was not immune to disease outbreaks, and tuberculosis was rampant with 140 reported cases. Care for these sick people was also lacking, which led to avoidable death or disability. By the end of 1942, heating systems were still not in place and clothing allowances still had not been delivered. Japanese Americans in Poston were becoming increasingly frustrated with their new lives in the internment camp. Rising tensions came to a head in November 1942, sparked by the beating of a suspected informer on Saturday evening November 14. Two men suspected to have beaten the man were detained and under investigation. The community demanded the release of these two men, and their request was refused. Because of the denial of their request, workers went on strike on November 19. A compromise was reached by the director and the evacuees' Emergency Executive Council, ending the strike on November 24. Unlike the nine other concentration camps, the agricultural and animal husbandry areas of Poston were within the perimeter fence. Some elements made life at Poston livable for internees, but their time at the camp was mostly filled with frustration and struggles to the end of their internment.
Постон бүгінгі күні
Концлагерьлер үшін салынған көптеген ғимараттар әлі күнге дейін қолданылуда. Ал басқалары әлі де ақауы жоқ, бірақ қатты бұзылып, оларды күтіп-ұстау қажет. Лагерь жабылғаннан кейін олардың көпшілігі шығарылды, ал жерлер Колорадо өзенінің индей тайпаларына қайтарылды, ал көптегендері әлі күнге дейін қоршаған аудандарда коммуналдық ғимараттар ретінде пайдаланылуда, ал бұрынғы тұрғын үйлер негізінен ауыл шаруашылығы мақсатында пайдаланылады. Постон мемориалдық монументі 1992 жылы тайпалық жерде тайпалық қолдаумен салынған және әлі күнге дейін тұр.
A number of buildings built for the concentration camps are still in use today. Others, while still intact, are seriously deteriorated and in desperate need of maintenance. Most were removed after the camp closed, and the land was returned to the Colorado River Indian Tribes, and many are still in use as utility buildings in surrounding areas, while the former residential areas have been largely converted to agricultural use. The Poston Memorial Monument was built in 1992, on tribal land with tribal support, and still stands today.