Кіріспе

Джордж Рэнкин Ирвин (1907 жылы 26 ақпан - 1998 жылы 9 қазан) - сынған механика және материалдардың беріктігі саласындағы американдық ғалым. Ол материалдардың сынықтарын зерттеумен халықаралық деңгейде танымал болды.

Ерте өмір және білім

Джордж Р. Ирвин Техастың Эль-Пасо қаласында дүниеге келген. Оның отбасы Спрингфилдке, Иллинойсқа көшіп барды, ол сол жерде мектепке барды. Ол Иллинойс штатының Гейлсбург қаласындағы Нокс колледжінде оқып, "А" бағасын алды. 1930 жылы ағылшын тілінен бакалавр дәрежесі. Физиканы тағы бір жыл оқығаннан кейін, ол 1931 жылдан 1935 жылға дейін оқыған Урбана-Шампейндегі Иллинойс университетіне ауысты. Ол филология ғылымдарының докторы болды . Д. Иллинойс университетінен 1937 жылы; оның диссертациясы литий изотоптарының массалық қатынасы туралы болды.

Мансап

1937 жылы Вашингтондағы АҚШ-тың әскери-теңіз зерттеу зертханасына (NRL) жұмысқа кірді. Ол баллистика саласында, әсіресе нысанаға ұшыраған снарядтардың механикасында жұмыс істеді. Бұл жерде ол оқ-дәрі нысанаға әсер ететін күшті анықтау әдістерін жасады. Бұл жұмыс Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде аяқталды. Бұл жұмыстың бір бөлігі бірнеше металл емес броньды әзірлеуге әкелді (көлік броньын қараңыз). Бұл оның сынақ кезінде сынық материалдан (мысалы, болаттан) жасалған қалың бронь пластинасының сынық күйде қалуы туралы байқайды. 1946 жылы ол NRL-де сынық сынық жобасына жауапты болды, ал 1948 жылы NRL-дің баллистика бөлімшесінің басшысынан механика бөлімшесінің көмекші инспекторы қызметіне көтерілді. 1950 жылы ол қайтадан механика бөлімінің бастығы болып тағайындалды. 1967 жылы мемлекеттік қызметтен зейнетке шыққанға дейін осы қызметте болды. 1940-жылдардың аяғындағы сынық сынудың классикалық тәсілі 1920-жылдардың басында А. А. Гриффит. Гриффит сынықтардың өсуіне байланысты құрылымның потенциалдық энергиясының өзгеруіне негізделген сынық материалдарының сынықтары үшін тұрақсыздық критерийін алуға болатынын көрсетті. Гриффиттің әдісі жаһандық болды және әртүрлі жүктемелерге ұшыраған шекті геометриялы құрылымдарды орналастыру үшін оңай кеңейтілмеді. Теория шыны немесе керамика сияқты өте сымбатты материалдардың шектеулі тобына ғана қолданылады деп есептелді. Ирвин металдардағы сыну процесінде жарылу ұшында эластикалық емес жұмыс жасалатынын байқады. Бұл байқау оған Гриффит теориясын сынып қалудың классикалық беткі энергиясына қосымша пластикалық жұмысты қосу арқылы өзгертуге мүмкіндік берді. Осы жұмыстың бір бөлігі ретінде Ирвин материалдың қасиеттері болып табылатын стресс-интенсивтілік факторының және критикалық жазықтық тартылыс стресс-интенсивтілік факторының (КИК) негізгі тұжырымдамасын анықтады. Ол бірнеше стандарттарды әзірлеуге қатысқан және Американың сынақ және материалдар қоғамының (ASTM) бірнеше комитеттерін басқарған. 1967 жылы Ирвинді Лехай университетінің Боинг университетінің профессоры ретінде ұзақ уақыттан бері әріптесі Пауль С. Пари, жарық өсуін болжаудың қазіргі заманғы әдістерінің атасы және оның ұшақ құрылыстарында бақылауы үшін жұмысқа алды. Ирвин міндетті зейнеткерлік жасқа толғанға дейін бес жыл қызмет етті. Өзінің қызметінде ол Парижмен ынтымақтастығын жалғастырды және сынық механикасы қауымдастығындағы көптеген елеулі тұлғалармен бірлесіп, ықпал етті немесе көмектесті, соның ішінде: Ф. А. А. Британдық Дәнекерлеу Институтының Уэллс, әдеттегі сынық болат құрылымдардағы сынықтарды сипаттау; Ф. А. Макклинток, Массачусетс технология институты және Джон В. Хатчинсон, Гарвард университеті, елеулі сынық болу кезінде сынық механикасы процедураларын әзірлеу; Джеймс Р. Райс, Гарвард университеті, сынық материалдарында жарылыс өсуін сипаттау үшін J интегралды тәсілін әзірлеу; Л. Б. Френд, Браун университеті және М. Ф. Каннин, Оңтүстік-Батыс зерттеу институты, инерциялық шектеулі жарылыс таралуы мен тоқтатылуының динамикасы туралы. 1972 жылы Лихай университетінен зейнеткерлікке шыққаннан кейін Ирвин Мэриленд университетінің Колледж Парктегі факультетіне қосылды. Ол динамикалық сынықтар саласында жұмыс істеді, әсіресе жарылыс тұтқындалуы және ядролық электр стансасында салқындатқыш апаттан зардап шеккені туралы.