Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапон палеолит кезіндегі қалжың (旧石器捏造事件) - Жапониядағы археолог-әуесқой Шиничи Фудзимура ашқан төменгі және орта палеолит кезіндегі бірқатар табылған заттар. Кейін олардың барлығы жалған екені анықталды. Бұл оқиға Жапонияның археологиялық ортасында 2000 жылдың 5 қарашасында "Маиничи Шимбун" газетінде жарияланғаннан кейін ең үлкен жанжалға айналды. Жомон кезеңінен немесе одан кейінгі кезеңнен табылған құрылыстар бастапқыда сол кездегі жер бетінен төмен қазу арқылы жасалды, бұл топырақтың құрамында өзгерістерге әкеліп, жалғандарды нақты табылғаннан ажыратуды жеңілдетеді. Палеолит туралы аңыз палеолиттік жерлер туралы жапондық археологиялық зерттеулердің кейбір кемшіліктерін көрсетті, мысалы, басқа топырақ қабаттарын елемейтін, жанартау күлінің қабаттарын даталауға тым көп сену.
The Japanese Paleolithic hoax (旧石器捏造事件) consisted of a number of lower and middle paleolithic finds in Japan discovered by amateur archaeologist Shinichi Fujimura, which were later all discovered to have been faked. The incident became one of the biggest scandals in archaeological circles in Japan after the story was published by the Mainichi Shimbun on November 5, 2000. For finds from the Jōmon period or later, structures were originally made by digging below the then current surface, causing changes in soil composition that make it much easier to discern fakes from real finds. The Paleolithic hoax highlighted some of the shortcomings of Japanese archaeological research into paleolithic sites, such as an over reliance on the dating of volcanic ash layers while ignoring other soil layers.
Фудзимураның табысы
Фудзимура 1970-ші жылдары Мияги префектурасындағы палеолиттік зерттеу топтарының жанында әуесқой археолог ретінде жұмыс істеген кезде жалған жаңалықтарды жасай бастады. Ол тез арада көптеген артефактілер мен жәдігерлерді тапты, олардың барлығы Жапон палеолит дәуірінен. Кейбір зерттеушілер Фудзимураның табылдығына күмәнмен қарады, өйткені Жапонияда осындай дәуірдегі тас құралдар табылады деп күткен жоқ. Алайда, Фудзимураның артефактілерді табудағы табысы көп ұзамай оның сыншыларын үндетті, ал оның жетекші әуесқой археолог ретінде беделі 1980-ші жылдардың басында берік орнады. Ол археологиялық топтың құнды мүшесі ретінде қарастырылды, кейбіреулер оны "құдайдың қолы" деп сипаттауға дейін барды. Фудзимураның елеулі жетістіктері қолдаушы ұйымдардан жанама түрде үлкен көлемде қатысуға мүмкіндік берді. Оның археологиялық қазба орындарының кейбіреулерін, әсіресе Зазарагиді, жапон үкіметі ұлттық тарихи орындар деп белгіледі, ал Мәдени істер агенттігі арнайы көрмелер ұйымдастырды. Көптеген нысандар орналасқан Тохоку аймағындағы жергілікті билік Фудзимураның "табыстарын" жергілікті экономиканы арттыру үшін арнайы өнімдер мен туристік нысандар жасау үшін негіз ретінде қолданды. Кәсіби археологтардың аз ғана бөлігі Фудзимураның табылғандарына күмән келтіреді. Алайда бұл қарсылықтар кеңінен таралған жоқ, бұл Фудзимураға өзінің алаяғын жалғастыруға мүмкіндік берді. 1986 жылы сын мақаласы жарияланды, онда басқа да мәселелердің арасында "Зазарагидің ТЛ даталары археологиялық табылғандардың геологиялық жағдайында кем дегенде сол жерде бірдеңе дұрыс емес екендігін көрсетеді. 4, 6с және 8-ші қабаттар туралы деректер мүлдем дұрыс емес". 1990 жылы Мичио Окамура палеолит дәуірі туралы кітап жариялады, онда ерте палеолит мәдениеті туралы айтылған пікірлер жоққа шығарылды. 1998 және 2000 жылдары тағы үш мақала жарияланды. 2000 жылы айтылған пікірдің басты мақсаты - төменгі және орта палеолиттің басқа палеолиттерімен салыстырғанда палеолиттің проблемалық табылғандары "жиі" болды.
Fujimura had begun faking discoveries when he was working as an amateur archaeologist in the 1970s in proximity to various paleolithic research groups in Miyagi Prefecture. He found numerous artifacts and relics in quick succession, all from the Japanese Paleolithic era. Some researchers were initially sceptical of Fujimura's finds, as there was little expectation that stone tools of such an age would be found in Japan. However, Fujimura's success in finding artifacts soon silenced his critics, and his reputation as a leading amateur archaeologist was firmly established by the early 1980s. He was seen as a valuable member of an archaeological team, with some going so far as to describe him as a "divine hand". Fujimura's remarkable successes generated an enormous amount of indirect involvement from supporting organizations. Some of his archaeological dig sites, notably Zazaragi, were designated as national historical sites by the Japanese government, and the Agency for Cultural Affairs sponsored special exhibitions. Local governments in the Tōhoku region, where many of the sites were located, used Fujimura's "findings" as the basis for creating specialty products and tourist attractions to augment the local economy. A small number of professional archaeologists cast doubt on Fujimura's finds. However, these objections were not widespread, allowing Fujimura to continue his fraud. A critical paper was published in 1986, noting among other points that "the TL dates from Zazaragi are additional indicators that something is wrong with the geological context of the artifacts, at least at that site. The dates for Strata 4, 6c, and 8 are totally out of line". In 1990, Michio Okamura published a book on the Paleolithic which debunked the supposed Early Paleolithic culture. Three more papers were published in 1998 and 2000. The thrust of the argument in 2000 was that the problematic Paleolithic findings were "odd" compared to others from the Lower and Middle Paleolithic.
Қалпына келтіру
Фудзимураның археологиялық алдамшылығының шындықты 2000 жылдың 5 қарашасында "Маиничи Шинбун" газетінің таңертеңгі санында жарияланды. Сол кезде Фудзимура Тохоку палеолит институтының директорының орынбасары болып жұмыс істеді. Алдамшылық туралы хабарды естіген "Маиничи" газетінің журналистері Фудзимура жұмыс істеп жатқан жер қазу алаңында жасырын камералар орнатып, оның артефактілерді отырғызатынын ұстады. Кейіннен газет Фудзимураны видеомен бетпе-бет келтіріп, ол өзінің алаяғын мойындауға мәжбүр болды. Майничи Шинбунның ашылуы тек Мияги префектурасының Цукидате қаласына жақын Камитакамори және Хоккайдодағы Сошин Фудозака жерлеріне қатысты, бірақ бұл қулық туралы хабар Фудзимура жұмыс істеген барлық жерлерді қайта бағалауға әкелді. Фудзимураның көптеген артефактілері Тохоку аймағындағы басқа да Жомон дәуіріндегі жерлерден жиналып, ол жұмыс істеген жерлерде отырғызылған. Фудзимураның көптеген палеолиттік артефактілерінен бұрын жерлеуден алынған сызаттар мен зақымданулар табылды. Тергеулер көрсеткендей, бұл қулық бір заттардың бірнеше рет "асықалғаны" және жалған палеолиттік заттардың кейінірек "асықалғаны" үшін көмілгені сияқты болды. Кейіннен Фудзимураның алдауы палеолит дәуірінен тыс, сонымен қатар Жомон кезеңіндегі бұйымдарды қамтитыны белгілі болды.
The truth behind Fujimura's archaeological fraud was exposed by the newspaper Mainichi Shinbun, in a morning edition article on November 5, 2000. At the time, Fujimura was working as deputy director of the Tōhoku Paleolithic Institute, a private research center. Hearing the rumour of fraud, journalists from Mainichi newspaper installed hidden cameras at a dig site where Fujimura was working and caught him planting artifacts. The newspaper later confronted Fujimura with the video, and he was forced to confess his fraud. The Mainichi Shinbun exposé concerned just the Kamitakamori site near Tsukidate, Miyagi Prefecture, and the Sōshin Fudōzaka site in Hokkaidō, but news of the hoax led to reappraisals at all the sites where Fujimura had worked. It was discovered that most of Fujimura's artifacts had been collected from other Jōmon era sites in the Tōhoku region and planted at the sites where he was working. Evidence was found of scrapes and damage from prior unearthing on many of the paleolithic artifacts Fujimura had been connected with. Investigations showed that the hoax went as far as the same items being "discovered" more than once, and fake paleolithic items being buried for later "discovery". It was later revealed that Fujimura's hoax extended beyond the paleolithic era to include Jōmon period artifacts as well.
Реакция
Шетелдік БАҚ-та Фудзимураның екіжүзділігінің ашылуы жапондық төменгі және орта палеолиттік зерттеулерді өзегіне дейін сілкіндіргені туралы кеңінен айтылды, өйткені оның көп бөлігі Фудзимура салған іргетасқа негізделген болатын. Фудзимураның табылған көптеген артефактілері табиғи емес және археологиялық тұрғыдан мағынасы жоқ, мысалы, пирокластикалық ағынды қабаттардан табылған, бірақ археологиялық топтардың көпшілігі, сондай-ақ оның табысынан елеулі пайда алған жергілікті және үкіметтік ұйымдар бұл сәйкессіздіктерді елеметті. Сондай-ақ, ондаған шақырым қашықтықтағы жерлерден табылған бұйымдардың қималарымен сәйкес келетін тас құралдар сияқты сену қиын "талаптар" да болды. Мұндай қателіктерді ұзақ уақыт бойы соқырлықпен қабылдамау керектігі туралы қатты сын айтылды. Жапон археологиялық қауымдастығы бұл қулық-сұмдықты анықтағаннан кейін бірден арнайы комитет құрды, ол екі жарым жыл бойы оқиғаны қарап шығып, 2003 жылдың мамырында Фудзимураның жұмысы шынымен де қулық-сұмдықтың нәтижесі екендігі туралы қорытынды шығарып, бірнеше ерекше жағдайларды қоспағанда, көпшілігі Фудзимураның табылғандарының сәйкессіздіктерін көрсете алмағанын мойындады.
It was widely reported in the foreign media that the revelation of Fujimura's duplicity shook Japanese lower and middle paleolithic research to its core, as much of it had been built on the foundation Fujimura had laid. It is clear that a number of the artifacts found by Fujimura are rather unnatural and do not make archaeological sense, such as those exhumed from pyroclastic flow strata, but nonetheless majority archaeological groups as well as local and government organisations which substantially benefited from his find ignored these inconsistencies. There were also "finds" that were quite difficult to believe, such as stone implements in which the cross sections happened to match those of items found at sites tens of kilometers away. There was sharp criticism that such flawed items should not have been blindly accepted for so long. Immediately after the hoax was discovered, the Japanese Archaeological Association formed a special committee which spent two and a half years reviewing the incident, releasing a report in May 2003 concluding that Fujimura's work was indeed the product of a hoax and admitting that, aside from a few exceptions, majority fail at pointing inconsistencies of Fujimura's finds.
Салдары
2001 жылы 25 қаңтарда, 1 ақпанда және 15 наурызда жарық көрген жапондық "Шукан Буншун" журналында жарияланған мақалалар сериясында журнал Хижиридаки үңгірінен (聖洞窟遺跡) табылған тас құралдар да жалған екендігін және Беппу университетінің профессоры Мицуо Кагава осы қулықпен айналысатын "екінші құдайлық қол" екенін көрсетті. Кагава өзін-өзі өлтіріп, жазықсыз екенін мәлімдеген хат қалдырды. Сол жылы оның отбасы Шукан Буншунға қарсы жала жабу туралы іс қозғады. Оита аудандық соты мен Фукуока жоғары соты журналға залалдарды өтеуді және Кагаваның отбасына кешірім сұрауды бұйырды. Журнал Жапонияның Жоғарғы сотына шағымданды, бірақ 2004 жылдың қыркүйек айында шағым қабылданбайды. 2004 жылдың 2 қыркүйегіндегі санында кешірім сұраған хат жарияланды.
In a series of articles in the Japanese magazine Shūkan Bunshun published on January 25, February 1 and March 15, 2001, the magazine alleged that the stone tools discovered at the Hijiridaki cave site (聖嶽洞窟遺跡) in Ōita Prefecture had also been forgeries, and indicated that Mitsuo Kagawa, a professor at Beppu University, was a "second divine hand" involved in that hoax. Kagawa committed suicide and left a suicide note in which he pleaded his innocence. His family filed a defamation suit against Shūkan Bunshun the same year. The Ōita district Court and the Fukuoka High Court decided to order the magazine to pay the damages and issue an apology to the family of Kagawa. The magazine appealed to the Supreme Court of Japan, although the appeal was rejected in September 2004. An apology statement was published in the September 2, 2004, issue.