Кіріспе
Климаттық ғылымдағы график Хоккей таяқшасы графигі климаттық прокси жазбаларға негізделген сандық климаттық реконструкциялардың көрсеткеніндей, соңғы 500-2000 жылдағы жаһандық немесе жарты шарлық орташа температуралық деректі ұсынады. Бұл реконструкциялар тұрақты түрде ұзақ мерзімді салқындату үрдісін көрсетті, ол 20 ғасырда салыстырмалы түрде тез жылынуға айналды, 2000 жылға қарай аспаптық температуралық рекорд бұрынғы температурадан асып түсті. Хоккей таяғы графигі термині климатолог Джерри Махлман (Jerry Mahlman) (MBH99) реконструкциясында көрсетілген үлгіді сипаттау үшін танымал болды. Ол 1900 жылға дейін төменгі үрдісімен салыстырмалы түрде тегіс графикті "жарық" бөлігіне сәйкес келетін "жарық" бөлігіне сәйкес келетін өткір, тұрақты өсуді жасайтын хоккей таяғының "ағаш" ретінде қарастырды. Палеоклиматология 19 ғасырдан басталады, ал 1930 жылдары жергілікті климаттық өзгерістерді бақылау үшін көл төсенішіндегі және ағаш сақиналарындағы барваларды зерттеу туралы түсінік ұсынылды. 1960 жылдары Хьюберт Лэмб тарихи құжаттар мен Англияның орталық бөлігінің температуралық деректерін жалпылап, 900-1300 жылдар аралығында Орта ғасырлық жылы кезеңді ұсынды, содан кейін Кішкентай мұз дәуірі болды. Бұл 1990 жылғы IPCC-тің бірінші бағалау баяндамасында ортағасырлық жылынудың жаһандық болмауы мүмкін екендігі туралы ескертулердің жанында көрсетілген "схемалық диаграмманың" негізі болды. Өткен ғасырлардағы температуралық деректерді сандық бағалау үшін көрсеткіштерді қолдану дамытылды, ал 1990-шы жылдардың аяғында бірқатар бәсекелестік климаттық командалар соңғы жылыну ерекше екендігі туралы белгілер тапты. "Композиттік және масштабтау" әдісін енгізді, ол 2009 жылы әлі де ірі масштабтағы қайта құруларда қолданылып келеді. Олардың зерттеулері 1995 жылғы IPCC екінші бағалау баяндамасында көрсетілген. 1998 жылы Майкл Э. Манн, Реймонд С. Брэдли және Малкольм К. Хьюз (MBH98) тұңғыш өздік векторлы климаттық өрісті қайта құру (CFR) үшін жаңа статистикалық әдістерді жасады. Бұл жылдық жер бетіндегі температураның жаһандық үлгілерін көрсетті және 1400 жылға дейінгі орташа жарты шарлық температураның графигін қамтиды, бұл белгісіздіктердің (екі стандартты қателік шегіне дейін) бұрынғы ғасырларда әлдеқайда үлкен болғанын атап көрсетті. МБХ99 зерттеушілері МБХ98 әдістемесін 1000 жылға дейін қолданып, өз зерттеулерін жүргізді. 2003 жылы 1997 жылғы Киото хаттамасына қатысты лоббилер күшейген кезде, ғалымдар Орта ғасырлардағы жылулықты жоғары деп мәлімдеген газетті тез арада Сун мен Балиунас даусында жоққа шығарды. 2005 жылы МакИнтайр мен МакКитрик MBH98 және MBH99-да қолданылған негізгі компоненттерді талдау әдістемесін сынға алды. Олардың талдаулары кейіннен жарияланған мақалалар арқылы дауланды, оның ішінде және олар МакИнтайр мен МакКитрик әдістемесінде қателерге назар аударды. Саяси даулар АҚШ Ұлттық зерттеулер кеңесі шақырған ғалымдар тобының құрылуына әкелді, олардың 2006 жылғы Солтүстік есебі Маннның кейбір анықтамаларын кейбір біліктілікпен қолдады, оның ішінде кейбір статистикалық кемшіліктер бар екендігімен келісті, бірақ олар нәтижеге аз әсер етті. Екі ондағаннан астам реконструкциялар, әр түрлі статистикалық әдістерді және прокси жазбаларды біріктіруді қолдап, 1998 жылғы хоккей таяқшасының түпнұсқалық графигінде көрсетілген кең консенсусты қолдайды, 20-ға дейінгі ғасырдың "ағаш" қаншалықты жазық көрінеді. 2007 жылғы IPCC төртінші бағалау баяндамасында 14 реконструкция келтірілді, олардың 10-ы 1000 жыл немесе одан да көп уақытқа қатысты, оның 20-шы ғасырда Солтүстік жарты шарда температураның ең төменгі деңгейі болды деген қорытындыны растау үшін. 1924 жылы Владимир Коппенмен бірге Die Klimate der geologischen Vorzeit ("Геологиялық өткеннің климаты") жариялады. 1930 жылдары Гай Стюарт Каллендар температуралық деректерді жинақтап, өзгерістерді іздеді. Уилмот Х. Брэдли көл төсеніштеріндегі жылдық айқасулар климаттық циклдерді көрсеткенін көрсетті, ал А. Э. Дуглас ағаштар сақиналары өткен климаттық өзгерістерді қадағалай алатынын анықтады, бірақ олар жергілікті аймақта тек кездейсоқ өзгерістерді көрсетеді деп ойланды. Тек 1960 жылдары ағаш сақиналарын қалпына келтіру үшін климаттық прокси ретінде дәл пайдалануды Гарольд С. Фритц бастады. [[File:Ipcc7.1 man moberg manley.]] Бұл файлдар мен файлдар мен файлдар мен файлдар. Қызыл сызық: IPCC 1990 7.1 с кескініндегі схемалық диаграмма (Lamb 1965 негізінде) Англияның орталық температурасын жақсы көрсетеді; жасыл сызықпен сызық Англияны...
Hockey stick graphs present the global or hemispherical mean temperature record of the past 500 to 2000 years as shown by quantitative climate reconstructions based on climate proxy records. These reconstructions have consistently shown a slow long term cooling trend changing into relatively rapid warming in the 20th century, with the instrumental temperature record by 2000 exceeding earlier temperatures. The term hockey stick graph was popularized by the climatologist Jerry Mahlman, to describe the pattern shown by the (MBH99) reconstruction, envisaging a graph that is relatively flat with a downward trend to 1900 as forming an ice hockey stick's "shaft" followed by a sharp, steady increase corresponding to the "blade" portion. Paleoclimatology dates back to the 19th century, and the concept of examining varves in lake beds and tree rings to track local climatic changes was suggested in the 1930s. In the 1960s, Hubert Lamb generalised from historical documents and temperature records of central England to propose a Medieval Warm Period from around 900 to 1300, followed by Little Ice Age. This was the basis of a "schematic diagram" featured in the IPCC First Assessment Report of 1990 beside cautions that the medieval warming might not have been global. The use of indicators to get quantitative estimates of the temperature record of past centuries was developed, and by the late 1990s a number of competing teams of climatologists found indications that recent warming was exceptional. introduced the "Composite Plus Scaling" (CPS) method which, as of 2009, was still being used by most large scale reconstructions. Their study was featured in the IPCC Second Assessment Report of 1995. In 1998 Michael E. Mann, Raymond S. Bradley and Malcolm K. Hughes developed new statistical techniques to produce (MBH98), the first eigenvector based climate field reconstruction (CFR). This showed global patterns of annual surface temperature, and included a graph of average hemispheric temperatures back to 1400 with shading emphasising that uncertainties (to two standard error limits) were much greater in earlier centuries. independently produced a CPS reconstruction extending back for a thousand years, and (MBH99) used the MBH98 methodology to extend their study back to 1000. In 2003, as lobbying over the 1997 Kyoto Protocol intensified, a paper claiming greater medieval warmth was quickly dismissed by scientists in the Soon and Baliunas controversy. In 2005 McIntyre and McKitrick published criticisms of the principal components analysis methodology as used in MBH98 and MBH99. Their analysis was subsequently disputed by published papers including and which pointed to errors in the McIntyre and McKitrick methodology. Political disputes led to the formation of a panel of scientists convened by the United States National Research Council, their North Report in 2006 supported Mann's findings with some qualifications, including agreeing that there were some statistical failings but these had little effect on the result. More than two dozen reconstructions, using various statistical methods and combinations of proxy records, support the broad consensus shown in the original 1998 hockey stick graph, with variations in how flat the pre 20th century "shaft" appears. The 2007 IPCC Fourth Assessment Report cited 14 reconstructions, 10 of which covered 1,000 years or longer, to support its strengthened conclusion that it was likely that Northern Hemisphere temperatures during the 20th century were the highest in at least the past 1,300 years. publishing Die Klimate der geologischen Vorzeit ("The Climates of the Geological Past") together with Wladimir Köppen, in 1924. In the 1930s Guy Stewart Callendar compiled temperature records to look for changes. Wilmot H. Bradley showed that annual varves in lake beds showed climate cycles, and A. E. Douglass found that tree rings could track past climatic changes but these were thought to only show random variations in the local region. It was only in the 1960s that accurate use of tree rings as climate proxies for reconstructions was pioneered by Harold C. Fritts. [[File:Ipcc7.1 mann moberg manley. png|thumb|Red line: the IPCC 1990 Figure 7.1(c) schematic diagram (based on Lamb 1965) closely follows central England temperatures; green dashed line shows central England temperatures to 2007. In 1972 he became the founding director of the Climatic Research Unit (CRU) in the University of East Anglia (UEA), which aimed to improve knowledge of climate history in both the recent and far distant past, monitor current changes in global climate, identify processes causing changes at different timescales, and review the possibility of advising about future trends in climate. During the cold years of the 1960s, Lamb had anticipated that natural cycles were likely to lead over thousands of years to a future ice age, but after 1976 he supported the emerging view that greenhouse gas emissions caused by humanity would cause detectable global warming "by about A. D. 2000". After this around a decade elapsed before Gordon Jacoby and Rosanne D'Arrigo produced the next quantitative NH reconstruction, published in 1989. This was the first based entirely on non instrumental records, and used tree rings.
ХГИК-тің бірінші бағалау есебі, 1990 жыл, қосымша, 1992 жыл
Ғалымдардың ғаламдық жылынудың салдары туралы алаңдаушылығы туралы жария ету қоғамдық және саяси қызығушылықты арттырды, ал Рейган әкімшілігі ғылыми зерттеулердің саяси әсерінен алаңдай отырып, 1988 жылы Климаттың өзгеруі жөніндегі үкіметаралық кеңестің құрылуын табысты болды. 1990 жылы IPCC-тің бірінші бағалау баяндамасында 5000-6000 жыл бұрын Голоцен климатының оңтайлылығы қазіргіден жылырақ болғаны (кем дегенде жаз айында) және кейбір аймақтарда "қысқа ортағасырлық жылы кезең (әлде бүкіл әлем бойынша болмаған болуы мүмкін) " кезінде ерекше жылылық болғаны туралы дәлелдер келтірілді. "Ортағасырлық климаттық оңтайлылық" "оныншы ғасырдың аяғынан он үшінші ғасырдың басына дейін (шамамен 950-1250 жж.) ", содан кейін кіші мұз дәуірінің салқын кезеңі XIX ғасырдың ортасынан аяғына дейін аяқталды. Есепте "негізінен тозаң қалдықтары, көлдердегі және мұхит шөгінділері, жәндіктер мен жануарлардың қалдықтары, мұздықтардың шеттері" туралы деректерді алмастыру қиындықтары талқыланды, бірақ ағаш сақиналары туралы деректер "қазірге бағалау оңай емес, осы есепте пайдаланылатын басқа деректердің көрсеткіштерімен жеткілікті интеграцияланбаған" деп есептелді. Соңғы мың жылдағы жаһандық температураның өзгеруінің "схемалық диаграммасы" Лэмбтің 1965 жылғы қағазына негізделген, 1982 жылы Лэмб өзгерткен, номиналды түрде Орталық Англияны бейнелейтін графикке ілесті. 2007 жылы Климаттанушылардың жұмыс тобы, соның ішінде Реймонд С. Брэдли, Малкольм К. Хьюз, Жан Жузель, Вибьёрн Карлэн, Джонатан Оверпек және Том Вигли соңғы екі мың жылдағы табиғи климаттық өзгерістерді түсінуді жақсарту жөніндегі жобаны ұсынды. Климаттың прокси температурасы туралы деректер маусымдық немесе жылдық шешімде қажет болды, олар кең географиялық аймақты қамтиды, бұл климаттың бұрынғы өзгерулерінде қандай роль ойнағанын тексеруге, климаттың циклдерін іздеуге және шағын мұз дәуірі мен ортағасырлық жылы кезең сияқты талқыланған климаттық оқиғалардың жаһандық екенін анықтауға мүмкіндік береді. Климаттың негізгі жүйелерін қайта құру жоспарланып отырды, оның ішінде үш климаттық сезімтал аймақ: Азияның муссондық аймағы, Эль-Ниньоның оңтүстік тербелісі аймағы және Атлантика аймағы. Деректер қажет болатын салалар анықталды, зерттеушілерге бүкіл әлемдегі палеоклиматтық ақпаратқа қол жеткізу үшін компьютерлік архивтеу және аударма арқылы деректерді алмасуды жақсарту қажет болды. 1992 жылғы IPCC қосымша баяндамасында әртүрлі проксилер бойынша прогреске шолу жасалды. Бұл зерттеулер Тасманиядан алынған 1000 жылдық ағаш сақиналары туралы деректерді зерттеді, ұқсас зерттеулер сияқты, ағаш өсуіне тыңайтқыш әсерін тигізген жоғары деңгейлер салдарынан ыстықтай түсуді асыра бағалауға жол бермеді. Ол Брэдлидің және басқалардың ұсынысын ескерді. 1991 жылы белгілі бір аймақтардағы аспаптық жазбаларды палеоклиматтық деректермен біріктіруге болады, бұл 18-ға дейінгі егжей-тегжейлі мәліметтерді арттырады.
Брэдли мен Джонс 1993 жыл
Климат проксилерінің мұрағаттары жасалды: 1993 жылы Реймонд С. Брэдли мен Фил Джонс тарихи жазбаларды, ағаш сақиналарын және Солтүстік жарты шардағы мұз ядроларын 1400 жылдан бастап 1970 жылдарға дейін онжылдық қайта құру үшін құрастырды. Кейінгі қалпына келтірулер сияқты, MBH "хоккей таяғы" зерттеулері, қалпына келтіру 20-ғасырда температураның ерекше өсуімен қатар баяу салқындалу үрдісін көрсетті. Олардың зерттеулері сонымен қатар қазіргі заманғы аспаптық температуралық жазбаны прокси-суреттермен қамтылған аймақтардың солтүстік жарты шардың орташасын қаншалықты жақсы білдіретінін бағалау үшін қолданды және аспаптық жазбаны сол кезеңдегі прокси-реконструкциямен салыстырды. Оның қорытындысында "Кіші мұз дәуірі" кезеңінің күрделі болғаны, оның әсеріне жанартау жарылыстары әсер еткендігі дәлелденген. Оның айтуынша, 1920 жылдан бастап температура 500 жылдық кезеңдегіге қарағанда жоғары болды, бұл басқа факторлардың көрсеткіші, бұл адам баласы шығарған өзгерістердің әсерінен парниктік газдар деңгейін арттыратынын көрсетеді. Бұл мақалада "Композиттік плюс масштабтау" (CPS) әдісі енгізілді, ол кейіннен жарты шарлық немесе жаһандық орташа температураның көптеген ауқымды климаттық реконструкцияларында қолданылды. Бұл әдісте, сонымен қатар "Композиттік плюс шкаласы" деп аталады, таңдалған климаттық прокси жазбалар орташаланғанға дейін стандартталды (композицияланды), содан кейін уақыт өте аймақтың немесе жарты шардың климаты үшін мақсатты температура сериясының сандық бағалауын қамтамасыз ету үшін орталықтандырылды және масштабталды. Бұл әдіс әртүрлі жолдармен, оның ішінде прокси-жазбаларды таңдаудың әртүрлі процестерімен іске асырылды, ал орташалау салмақтандырылмаған болуы мүмкін немесе сенімділікті немесе ұсынылған аумақты бағалауға байланысты салмақталуы мүмкін. Прокси-жазбаларды аспаптық температуралық жазбаға масштабтау үшін қолданылатын масштабтау коэффициентін табудың әртүрлі жолдары болды. Джон Эдди бұған дейін Маундер минимумы кезінде күн дақтарының сирек кездесетінін Лэмбтің өткен климаттық бағалауларымен байланыстыруға тырысқан, бірақ сандық бағалау жасауға жеткіліксіз ақпарат болған. Брэдли проблеманы күн физиктері Джудит Лин және Юэрг Биермен бірлесіп қайта қарады. Бұл жұмыстың нәтижелері бойынша, Күн энергиясының төмендеуі Кіші мұз дәуірі кезінде температураның шамамен 0,5 °C төмендеуіне себеп болған көрінеді және күн энергиясының өсуі 20-шы ғасырдың басындағы температураның өсуін түсіндіре алады. Арктикалық температураны төрт ғасырдан астам уақыт бойы қайта құру ұқсас қорытындыларға қол жеткізді, бірақ бұл екі зерттеу де сол кездегі климаттық қайта құрулардың шектеулеріне қарсы келді, олар температураның өзгеруін жеке жылдарды көрсетудің орнына онжылдық негізде ғана шешті және бір уақыт сериясын шығарды, сондықтан әр түрлі өңірлер үшін салыстырмалы температураның кеңістіктік үлгісін көрсетпеді.
ХГИК-тің екінші бағалау есебі
1996 жылғы IPCC-нің екінші бағалау баяндамасында (SAR) 3.20-суретте солтүстік жарты шардағы онжылдық жазғы температураның реконструкциясы көрсетілген, 50 жылдық тегістелген қисықпен және 1850-жылдардан бастап аспаптық термометр деректерін сызған бөлек қисықпен. Ол осы жазбада 19-ғасырдың соңынан бастап ауа райының бұрын-соңды болмаған жылынуы туралы жазылған. Бөлімде "Соңғы 1000 жылдағы деректер табиғи климаттың өзгермелілігін анықтау үшін ең пайдалы" деп ұсынылды. Соңғы зерттеулер, соның ішінде Хьюз мен Диаздың 1994 жылғы реконструкциясы, Ортағасырлық жылы кезеңнің қандай уақытта кең таралғандығына күмән келтірді, сондықтан "Ортағасырлық жылы кезеңдегі жаһандық температураны 20 ғасырдың соңғы жылы онжылдықтарымен салыстыруға болады" деген қорытынды жасауға болмайды. "20 ғасыр, кем дегенде, біздің заманымыздың 1400 жылынан бері кез келген ғасыр сияқты жылы болды. Кей жерлерде соңғы уақытта ауа райы мың жыл немесе одан да көп уақыт бойына болмағандай жылы болды". Скриппс институтының океанографиялық институтының Тим Барнетт Фил Джонспен бірге IPCC-тің келесі бағалауына жұмыс істеп жатты және 1996 жылы журналист Фред Пирске: "Біздің үмітіміз - температураның қазіргі өзгеру үлгілері ерекше, өткендегі табиғи өзгеру үлгілерінен мүлдем өзгеше". Ағаш сақинасының кейбір проксилеріне әсер ететін дивергенция мәселесі Аляскада 1960 жылдан кейін анықталды және Ағаш сақинасының маманы Кит Бриффаның 1998 жылғы ақпандағы зерттеуі бұл мәселенің солтүстік кеңістіктерде кеңінен таралғандығын көрсетті және өткен температураны асыра бағалаудан аулақ болу үшін оны ескеру керектігін ескертті.
Климаттық өрісті қалпына келтіру әдістері (CFR); MBH 1998 және 1999
"Композиттік плюс шкала" (CPS) әдісінің вариациялары жарты шарлық немесе жаһандық орташа температураны қалпына келтіру үшін қолданыла берді. 1998 жылдан бастап бұл климаттық өрісті қайта құру (CFR) әдістерімен толықтырылды, олар климаттық үлгілердің кең кең кеңістікте қалай дамығанын көрсете алады, бұл қайта құруды табиғи өзгермелілік пен ұзақ мерзімді тербелістерді зерттеу үшін, сондай-ақ климаттық модельдер өндірген үлгілермен салыстыру үшін пайдалы етеді. CFR әдісі қашықтағы проксилерге енгізілген климаттық ақпаратты көбірек қолданды, бірақ CPS-ге қарағанда прокси индикаторлары мен кең ауқымды климаттық үлгілер арасындағы қатынастар уақыт өте келе тұрақты болып қала береді деген болжамдарға көбірек тәуелді болды. Докторлық зерттеулерінің бір бөлігі ретінде Майкл Э. Манн сейсмолог Джеффри Паркпен бірге соңғы 140 жылдағы жер бетіндегі температураның аспаптық температуралық жазбасында табиғи өзгермеліліктің ұзақ мерзімді тербелістерін табу үшін статистикалық әдістерді әзірлеуде жұмыс істеді; Эль-Ниньоға қатысты үлгілерді көрсеттіОңтүстік тербелісі, және кейіннен Атлантикалық көп онжылдық тербеліс деп аталатын нәрсені тапты. Содан кейін олар Реймонд С. Брэдлимен бірлесіп, осы әдістерді оның зерттеуіндегі деректер жиынтығында әлемдік климаттың табиғи өзгермелілігінің ұзақ мерзімді тербелістерін табу мақсатында қолданды. Нәтижесінде қайта құру 1400 жылға дейін созылып, қараша айында жарияланды. Олар бірнеше проксилер когерентті тербеліс жолымен өзгеріп жатқанын байқай алды, бұл Солтүстік Атлантикадағы мультидекалды үлгі мен оны қоршаған аймақта шамамен 250 жылдық ұзақ мерзімді тербелісті көрсетеді. Олардың зерттеулері бұл прокси үлгілерді сандық температура шкаласына сәйкес калибрлемеді, ал өткен температура үлгілерін қалпына келтіру үшін олардың жер бетіндегі температурамен қалай байланысты екенін табу үшін жаңа статистикалық тәсіл қажет болды.
Манн, Брэдли және Хьюз 1998
Докторлық зерттеулер үшін Манн Брэдли мен ағаштардың сақинасы маманы Малкольм К. Хьюзбен бірігіп, температураның өзгеруінің негізгі кеңістіктік үлгілерін қалпына келтіру үшін жаңа статистикалық тәсіл әзірледі. Бұл әдіс әлемдегі әртүрлі кезеңдерді қамтитын прокси ақпараттың әртүрлі деректер жиынтығын біріктіреді, соның ішінде кейбір аймақтар үшін ағаштар сақинасы желілерінің бай ресурсы және көл шөгінділері, мұз түйіндері және маржандар сияқты аз қамтылған проксилер, сондай-ақ кейбір тарихи жазбалар. Олардың жаһандық қайта құруы өткен климаттық динамиканы бағалаудағы үлкен жетістік болды және әртүрлі типтегі және ұзындығы бар бірнеше климаттық прокси деректер жиынтығын жоғары ажыратылатын жаһандық қайта құруға кіріктірген алғашқы өздік векторлы климаттық өрісті қайта құру (CFR). Бүкіл әлемде теңгерім талап етілді, бірақ прокси деректердің көпшілігі солтүстік орта ендіктердегі ағаш сақиналарынан, негізінен тығыз прокси желілерінен келді. Өңірдегі ағаш сақиналарының барлық жазбаларын пайдалану полярлық аймақтар мен тропиктердегі сирек проксилерді басып тастағандықтан, олар осы үлкен деректер жиынтығын көрсететін ПК-ның қорытындыларын жасау үшін негізгі компоненттік талдауды (PCA) қолданды, содан кейін әрбір қорытындыны CFR-те талдаудағы прокси жазба ретінде қарады. Осылайша ұсынылған желілерге Солтүстік Америкадағы ағаш сақиналары желісі (NOAMER) және Еуразия кірді. КФР әдістерінің негізгі мақсаты климаттық жүйенің бөліктерінің радиациялық күш салуға қалай өзгергенін және жауап бергенін үйлесімді геофизикалық түсіну үшін қажетті кеңістікте шешілген реконструкцияларды ұсыну болды, сондықтан жарты шарлық орташа көрсеткіш екіншілік өнім болды. CFR әдісі сонымен қатар Солтүстік жарты шардағы орташа температураны қалпына келтіру үшін де қолданылуы мүмкін, ал нәтижелер бұрынғы CPS қалпына келтірулеріне ұқсас болды, соның ішінде "Соңғы алты ғасырдағы жаһандық масштабтағы температура үлгілері мен климаттық мәжбүрлеу" туралы (MBH98) мультипрокси зерттеуі 1997 жылғы 9 мамырда Nature журналына ұсынылды, 1998 жылғы 27 ақпанда қабылданды және 1998 жылғы 23 сәуірде жарияланды. Бұл мақалада климаттың өзгеруінің уақыт пен жаһандық үлестірілімдегі үлгілерін табу үшін жаңа статистикалық тәсіл туралы хабарланды. Авторлар "солтүстік жарты шардағы орташа жылдық температура соңғы сегіз жылдың үшінде (кем дегенде) 1400 жылдан бастап кез-келген басқа жылмен салыстырғанда жылырақ" деген қорытындыға келді және жылыжай газдары 20-шы ғасырда климатты мәжбүрлеудің басым бөлігіне айналды деп эмпирикалық бағалау жасады. Сол сандағы шолуда Габриэль С. Хегерл олардың әдісін "әдеттегі және уәделі" деп сипаттады, бұл табиғи климаттың ауытқуларын бағалауға көмектеседі және "тарихи температура үлгілерінің кеңістіктік-уақыттық жазбаларын қалпына келтірудегі маңызды қадам" болды.
The (MBH98) multiproxy study on "Global scale temperature patterns and climate forcing over the past six centuries" was submitted to the journal Nature on 9 May 1997, accepted on 27 February 1998 and published on 23 April 1998. The paper announced a new statistical approach to find patterns of climate change in both time and global distribution, building on previous multiproxy reconstructions. The authors concluded that "Northern Hemisphere mean annual temperatures for three of the past eight years are warmer than any other year since (at least) AD1400", and estimated empirically that greenhouse gases had become the dominant climate forcing during the 20th century. In a review in the same issue, Gabriele C. Hegerl described their method as "quite original and promising", which could help to verify model estimates of natural climate fluctuations and was "an important step towards reconstructing space–time records of historical temperature patterns".
MBH98 жариялануына байланысты жариялылық және дау-дамай
1998 жылдың 22 сәуірінде жарияланған бұл мақаланың ерекше көңіл бөлінгендігі туралы ақпарат құралдарында айтылды, оның ішінде климаттың өзгеруіне адам әсерінің себепкер екендігі дәлелденді ме деген сұрақтар қойылды. Манн тек осы тұжырымның "өте әсерлі" екендігімен келіседі. Ол былай деді: "Біздің қорытындымыз - соңғы онжылдықтардағы жылыну табиғи факторлардың бірімен емес, адамдар шығаратын парниктік газдармен тығыз байланысты". Прокси деректерінің көпшілігі өзінен-өзі дәл емес, ал Манн: "Бізде қателік бар. Олар уақыт өте келе біршама үлкен болады, және кез-келген жылы орынды белгісіздік бар. Осы белгісіздіктерді азайту үшін әлі де көп жұмыс істеу керек". Климатолог Том Вигли зерттеудегі жетістіктерді құптайды, бірақ прокси-деректердің климаттың өзгеруіне адам үлесін анықтау үшін толық сенімді бола алатынына күмәнданады. UEA Климаттық зерттеулер бөлімінің Фил Джонс Нью-Йорк Таймс газетіне прокси-реконструкцияны кеңейту үшін 150 жылдық термометр жазбасын қосуға күмәнданатынын айтты және мұны алма мен апельсинді бірге қосумен салыстырды; Mann et al. Термометрдің деректерімен салыстырып, соңғы деректердің дұрыс екендігін тексерді. Джонс зерттеу климатты модельдеу нәтижелерімен маңызды салыстыруларды қамтамасыз етеді деп ойлады, бұл прокси дәлелдерге "әдетті" сәйкес келеді. Зерттеуге қарсылық білдірген Пэт Майклс 1920 және 1935 жылдар аралығында жылынудың барлығы, адам парниктік газдар шығарындыларының артуынан бұрын орын алды деген мәлімдемемен дау туды. Джордж К. Маршалл институты MBH98 тек 1400 жылға дейін барып, өнеркәсіптік парниктік газдар шығарындыларына дейінгі ортағасырлық жылы кезеңді қамтымайтынын мәлімдеді. Осыған ұқсас пікірлерді Вилли Сун мен Салли Балиунас та айтқан.
Полак, Хуанг және Шен, Джонс және басқалар. 1998
1998 жылдың қазанында Pollack, Huang және Shen жариялаған бұрғылау орнын қайта құру 20-ғасырдың жылылығы соңғы 500 жыл ішінде ерекше болды деген тұжырымға тәуелсіз қолдау көрсетті. Джонс, Кит Бриффа, Тим П. Барнетт және Саймон Тетт өз бетінше "Композиттік плюс шкала" (КПС) қайта құруын мың жылға созылған, ағаш сақинасын, коралл қабатын және мұздық прокси жазбаларын салыстырған, бірақ нақты белгісіздіктерді бағаламаған. 1997 жылы 16 қазанда The Holocene журналына тапсырылды; олардың қайта қаралған қолжазбасы 3 ақпанда қабылданды және 1998 жылы мамыр айында жарияланды. Брэдлидің есіне түсіргеніндей, Маннның бастапқы пікірі бойынша, ақпарат тым аз және бұған дейін өте көп белгісіздік болды, бірақ Брэдли "Неге біз табиғатта қолданған әдісті қолданып, оны сәл әрі қарай жылжыта аламыз ба?" деді. Бірнеше аптадан кейін Манн өзінің таңғалуына жауап берді: "Бұл белгілі бір шеберлік. Біз нақты бір нәрсе айта аламыз, бірақ ол туралы айтарлықтай күмән бар".
Манн, Брэдли және Хьюз 1999
1998 жылғы Jones et al. Мэнн, Брэдли және Хьюз өздерінің зерттеулерін қайта қарастырып, 1400 жылға дейінгі 24 деректі қайта қарады. Манн статистикалық сезімталдықты тексерудің бір қатарын жүргізді, әр прокси-суретті алып тастап, оның алып тасталуының нәтижесіне әсерін көру үшін. Ол кейбір проксилер реконструкцияның сенімділігі үшін маңызды екенін анықтады, әсіресе Гордон Джакоби мен Розанн Д'Ариго жинаған бір ағаш сақинасы дерек жиынтығы Солтүстік Американың Брэдлидің бұрынғы зерттеулерінің бір бөлігінде негізгі аймақ ретінде анықталды. Бұл дерек жиынтығы тек 1400 жылға дейін созылған, ал сол аймақтағы (Халықаралық ағаш сақиналары деректер банкінде) басқа прокси дерек жиынтығы одан әрі артқа барып, бұрынғы кезеңдер үшін сенімді проксилер беруі керек болса да, растау сынақтары тек 1400 жылдан кейін олардың қайта құруын қолдады. Неліктен екенін анықтау үшін Манн екі дерек жиынтығын салыстырып, олардың 1400-1800 жылдар аралығында бір-бірін тығыз қадағалап, содан кейін 1900 жылға дейін бір-бірінен алшақтап, бір-бірін тағы да қадағалап жүргенін анықтады. Ол Грейбилл мен Идсо анықтағандай, ағаш сақиналарына әсер ететін "өнімділік әсерінен" ықтимал себепті тапты, деңгейі жоғары деңгейге жеткеннен кейін әсер тоқтап, жылу қайтадан ағаш өсуін бақылайтын негізгі факторға айналды. Манн осы дерек жиынтығының түзетілген нұсқасын шығару үшін аймақтағы басқа да ағаш сақиналары деректерімен салыстыруды қолданды. Осы түзетілген деректерді пайдалана отырып, олардың қайта құруы ұзақ уақыт бойы жарамдылық сынақтарын өткізді, бірақ олар күмәнділіктің артуына абай болды. Манн, Брэдли және Хьюздың 1000 жылды қамтитын реконструкциясы (MBH99) 1998 жылдың қазан айында Geophysical Research Letters журналына ұсынылды, ол оны 1999 жылдың наурыз айында Солтүстік жарты шардың температурасы өткен мыңжылдықта: тұжырымдар, белгісіздіктер және шектеулер деген абайлы тақырыппен жариялады. Бұл 1400 жылға дейінгі кезеңді қайта құруда кіретін белгісіздіктің артуын атап өту үшін, ал проксилер аз болған кезде. 1999 жылдың 3 наурызында Массачусетс Амхерст университетінің баспасөз хабарламасы Geophysical Research Letters журналының 15 наурыздағы санында жарияланды, "90-шы жылдар мыңжылдықтың ең жылы он жылдығы болды, ал 1998 жыл осы уақытқа дейін ең жылы жыл болды". Брэдлидің "20 ғасырдың соңғы жартысындағы температура бұрын-соңды болмаған", ал Маннның "Уақыт өте келе деректер тұжырымдалады. Бір нәрселерді дәл айта алмаймыз, бірақ біздің нәтижелер маңызды өзгерістердің орын алғанын көрсетеді, ал 20 ғасырдың соңғы бөлігінде температура алдыңғы 900 жылмен салыстырғанда ерекше жылы болды. Бұл бағалауларда айтарлықтай белгісіздіктер болса да, олар таңғажайып ашылулар болып табылады". Қайта құру салыстырмалы түрде жылы ортағасырлық кезең теориясын қолдаса да, Хьюз "қайта құрудағы тіпті жылы аралықтар 20-ғасырдың ортасы мен аяғындағы температурамен салыстырғанда көрінбейді" деді. New York Times газетінде графиктің түрлі-түсті нұсқасы болды, ол аспаптық жазбаны прокси-дәлелден ажыратып, ертеректе мүмкін болатын қателіктердің артуына баса назар аударды, бұл MBH-нің айтуынша, 1400 жылға дейінгі климат туралы "қазірге ешқандай нақты қорытынды жасауға болмайды". Қайта құру ғасырға 0.02 °C ұзақ мерзімді салқындату үрдісі бойынша айтарлықтай өзгермелілікті тапты, бұл орбиталық мәжбүрлеуден күтіледі, 20-шы ғасырда жылдам жылынумен үзілді, ол бүкіл кезеңнен ерекшеленді, 1990-шы жылдар "ең жылы онжылдық, ал 1998 жыл ең жылы жыл болды, сенімділік деңгейі орташа жоғары". Бұл уақыт сериясының сызықтық графигімен суреттелді 2 ((a) олардың 1000 жылдан 1980 жылға дейінгі қалпына келтіруін жұқа сызық ретінде көрсетті, олар қалың қараңғы 40 жыл тегістелген сызықтың айналасында тербелісті. Термометрдің нүктелі сызықпен көрсетілген деректері 1902 жылдан 1980 жылға дейінгі калибрлеу кезеңінің қайта құруын қамтиды, содан кейін 1998 жылға дейін күрт жалғасты. Көлдірленген аймақ екі стандартты қателік шегіне дейін белгісіздіктерді көрсетті, ортағасырлық дәуірде соңғы температуралар сияқты жоғары көтерілді. Манн зерттеу туралы баяндама жасағанда Ұлттық мұхит және атмосфералық басқарудың геофизикалық сұйықтық динамикасы зертханасында Джерри Махлман графты "хоккей таяғы" деп атады. IPCC-тің келесі баяндамасында жұмыс жүріп жатқанда, Крис Фолланд 1999 жылдың 22 қыркүйегінде зерттеушілерге мыңжылдықта температураның өзгеруін көрсететін көрсеткіш "саясат жасаушылардың қорытындысына айқын сүйікті" екенін айтты. Екі график бәсекеге түс...
With work progressing on the next IPCC report, Chris Folland told researchers on 22 September 1999 that a figure showing temperature changes over the millennium "is a clear favourite for the policy makers' summary". Two graphs competed: Jones et al. (1998) and MBH99. In November, Jones produced a simplified figure for the cover of the short annual World Meteorological Organization report, which lacks the status of the more important IPCC reports. Two fifty year smoothed curves going back to 1000 were shown, from MBH99 and Jones et al. (1998), with a third curve to 1400 from Briffa's new paper, combined with modern temperature data bringing the lines up to 1999: in 2010 the lack of a clarity about this change of data was criticised as misleading. Briffa's paper as published in the January 2000 issue of Quaternary Science Reviews showed the unusual warmth of the last century, but cautioned that the impact of human activities on tree growth made it subtly difficult to isolate a clear climate message. In February 2000 Thomas J. Crowley and Thomas S. Lowery's reconstruction incorporated data not used previously. It reached the conclusion that peak Medieval warmth only occurred during two or three short periods of 20 to 30 years, with temperatures around 1950s levels, refuting claims that 20th century warming was not unusual. An analysis by Crowley published in July 2000 compared simulations from an energy balance climate model with reconstructed mean annual temperatures from MBH99 and Crowley & Lowery (2000). While earlier reconstructed temperature variations were consistent with volcanic and solar irradiation changes plus residual variability, very large 20th century warming closely agreed with the predicted effects of greenhouse gas emissions. Reviewing twenty years of progress in palaeoclimatology, Jones noted the reconstructions by Jones et al. (1998), MBH99, Briffa (2000) and Crowley & Lowery (2000) showing good agreement using different methods, but cautioned that use of many of the same proxy series meant that they were not independent, and more work was needed.
ХГИК-тің үшінші бағалау есебі, 2001
IPCC WG1 төрағасының бірі сэр Джон Т. Хоутон IPCC фиг. 2005 жылы климаттық конференцияда хоккей таяғы графикасы IPCC үшінші бағалау баяндамасының (TAR) 1-ші жұмыс тобының (WG1) бөлігі соңғы температуралық өзгерістердің көп прокси синтезі туралы кіші бөлімді қамтыды. Бұл бес үлкен масштабтағы палеоклиматтық қайта құруды атап өтті, содан кейін 1400 жылы қайта құру туралы және оның 1000 жылы қайта кеңейтілуі туралы талқыланды (MBH99), ал бұрынғы кезеңдегі айтарлықтай белгісіздіктерге баса назар аударды. MBH99-ның қорытындысына сәйкес, 1990 жылдар ең жылы онжылдық болды, ал 1998 жыл Солтүстік жарты шарда өткен мыңжылдықтың ең жылы жылы болды, "бәлкім" "66 90% ықтималдығы" деп анықталды, әр түрлі деректер мен әдістерді қолдана отырып, реконструкция арқылы қолдау тапты. Соңғы 500 жылды қамтитын қайта құру осы қорытындыны тәуелсіз түрде растады, оны тәуелсіз (тропиктік, жылы маусымнан тыс) ағаш сақинасы тығыздығы NH температурасының қайта құруымен салыстырды. Оның 2.21 суреті MBH99-дан тегістелген қисықтарды көрсетті, Jones et al. және Briffa реконструкциялары, қазіргі заманғы термометр деректерімен бірге MBH99-дан қызыл сызық және сұр түсті көлеңкелі 95% сенімділік диапазоны ретінде. Оның үстіндегі 2.20-сурет MBH99-дан алынған. MBH99-дан алынған осы таңғажайып график соңғы 140 жылдағы аспаптық температуралық деректердің графигі бойынша саясаткерлер үшін WG1 қорытындысында көрнекті орын алды. Бұл мақалада "солтүстік жарты шарда 1990 жылдардың ең жылы онжылдық, ал 1998 жыл ең жылы жыл болуы ықтимал" деп жазылған. Бұл графиктердің нұсқалары сонымен қатар қысқаша Синтездік баяндаманың саясаткерлерге арналған түйіндемесінде аз көрініс тапты, онда "Түндік жарты шарда 20-шы ғасырда жер бетіндегі температураның өсуі соңғы мың жылдағы кез-келген ғасырдағыдан үлкен болуы мүмкін" деген сөйлем бар. 1-ші жұмыс тобының ғылыми негіздемесі туралы баяндаманы 2001 жылдың қаңтар айында Шанхайда (Қытай) өткен кездесуде барлық мүше мемлекеттердің өкілдері бірауыздан мақұлдады. Жұмыс тобының тең төрағасы сэр Джон Т. Хоутон баяндаманы теледидардан көрсетіліп, кеңінен жариялаған кезде МГЭИК-тің MBH99 графигіне негізделген үлкен плакаты фонға айналды.
The Working Group 1 (WG1) part of the IPCC Third Assessment Report (TAR) included a subsection on multi proxy synthesis of recent temperature change. This noted five earlier large scale palaeoclimate reconstructions, then discussed the reconstruction going back to 1400 AD and its extension back to 1000 AD in (MBH99), while emphasising the substantial uncertainties in the earlier period. The MBH99 conclusion that the 1990s were likely to have been the warmest decade, and 1998 the warmest year, of the past millennium in the Northern Hemisphere, with "likely" defined as "66 90% chance", was supported by reconstructions by and by using different data and methods. The reconstruction covering the past 500 years gave independent support for this conclusion, which was compared against the independent (extra tropical, warm season) tree ring density NH temperature reconstruction of
Its Figure 2.21 showed smoothed curves from the MBH99, Jones et al. and Briffa reconstructions, together with modern thermometer data as a red line and the grey shaded 95% confidence range from MBH99. Above it, figure 2.20 was adapted from MBH99. This iconic graph adapted from MBH99 was featured prominently in the WG1 Summary for Policymakers under a graph of the instrumental temperature record for the past 140 years. The text stated that it was "likely that, in the Northern Hemisphere, the 1990s was the warmest decade and 1998 the warmest year" in the past 1,000 years. Versions of these graphs also featured less prominently in the short Synthesis Report Summary for Policymakers, which included a sentence stating that "The increase in surface temperature over the 20th century for the Northern Hemisphere is likely to have been greater than that for any other century in the last thousand years", and the Synthesis Report Questions. The Working Group 1 scientific basis report was agreed unanimously by all member government representatives in January 2001 at a meeting held in Shanghai, China. A large poster of the IPCC illustration based on the MBH99 graph formed the backdrop when Sir John T. Houghton, as co chair of the working group, presented the report in an announcement shown on television, leading to wide publicity.
Ғылыми пікірталастар
Соңғы бес ғасырдағы бұрғылау температурасының қалпына келтіруі 20-ғасырлық жылыну ерекше болды деген тұжырымға қол қойды. MBH99-ға қатысты пікірде Уоллес Смит Броккер ортағасырлық жылы кезең (MWP) жаһандық деп мәлімдеді. Ол соңғы жылынуды шамамен 1500 жылдық циклмен байланыстырды, ол Атлантиканың конвейерлік айналымындағы эпизодикалық өзгерістермен байланысты деп болжады. 2002 жылдың наурыз айында Ян Эспер және басқалар жасаған ағаш сақинасының реконструкциясы. талқылауды және Брокердің MBH99-да нақты МВП жоқ деген сын-пікірін атап өтті. Олар MWP экстратропикалық солтүстік жарты шарда кеңінен таралған болуы мүмкін деген қорытындыға келді және кейде 20-ғасырдың аяғындағы температураға жақындаған сияқты. Бір сұхбатында Манн зерттеу МБХ-ға қайшы келмейтінін айтты, өйткені ол тек экстратропикалық жерлерді қарастырды және 20-шы ғасырдың аяғына дейін тоқтады. Ол бұл мақалада автордың бірі Эдвард Р. Куктың осы тұстарға келіскенін растағанын және Кук, Эспер және Д'Аригоның кейінгі мақаласы осы бағыт бойынша бұрынғы мақаланың қорытындыларын қайта қарастырғанын хабарлады. Лонни Томпсон 2003 жылдың қаңтар айында "Тропикалық мұздықтар мен мұздықтардың климаттың өзгеруіне дәлел" атты мақала жариялады, 7-суретте МБХ99 реконструкциясына негізделген графикті бейнелейтін мұздықтардың графигі көрсетілген, бұл Jones және басқалардың термометрлік көрсеткіштермен біріктірілген. 1999 жыл.
RegEM климаттық өрісін қайта құру
2001 жылдың наурыз айында Тапио Шнайдер өзінің толық емес климаттық деректерді талдау үшін реттелген күтуді максимизациялау (RegEM) әдісін жариялады. MBH98 және MBH99 түпнұсқалық мақалаларында осы прокси желілерін қорытындылау үшін негізгі компоненттік талдау кезеңін қолдану арқылы ағаш сақиналарының көп санының орынсыз көрсетілуінен аулақ болды, бірақ 2001 жылдан бастап Манн бұл әдісті қолдануды тоқтатты және RegEM әдісіне негізделген көпвариантты климаттық өрісті қайта құру (CFR) әдісін енгізді, ол осы PCA кезеңін қажет етпеді. 2002 жылдың мамырында Манн мен Скотт Резерфорд климатты қайта құрудың сынақ әдістері туралы мақала жариялады, онда бұл әдіс талқыланды. Олар температураның нақты рекордына немесе модельдік симуляцияға жасанды шуды қосу арқылы синтетикалық деректер жиынтығын шығарды, оларды "псевдопрокси" деп атады. Қайта құру процедурасы осы псевдопроксилермен қолданылған кезде, нәтиже бастапқы жазбамен немесе симуляциямен салыстырылып, оның қаншалықты қайта құрылғанын көру үшін салыстырылды. Бұл мақалада регрессиялық әдістердің қайта құруы өзгеру амплитудасын бағаламауды көздейтіндігі туралы айтылды.
IPCC үшінші бағалау есебінен кейінгі дау
IPCC үшінші бағалау есебі (TAR) соңғы уақытта Солтүстік жарты шарда температура соңғы 1000 жылдағы ең жылы болды деген тұжырымға қол жеткізу үшін бес қайта құруға сүйенсе де, MBH99 құжатына негізделген IPCC иллюстрациясына ерекше назар аударды. Буш әкімшілігінің қоршаған ортаны қорғау жөніндегі кеңесінің бас хатшысы Филип Куни қоршаған ортаны қорғау жөніндегі агенттіктің бірінші баяндамасының жобасына осы мақалаларға сілтемелерді енгізді және соңғы 1000 жыл ішінде әлемдегі температураның көтерілгенін көрсететін реконструкцияларға барлық сілтемелерді алып тастады. Soon және Baliunas дауларында газеттерде келтірілген екі ғалым өздерінің жұмысы бұрмаланғанын айтты, сенатор Джеймс М. Инхоф "адамның жаһандық жылынуы - американдықтарға жасалған ең үлкен алдау" деген сенімін білдірді және ол 2003 жылы 29 шілдеде шақырған Америка Құрама Штаттарының Сенатының қоршаған орта және қоғамдық жұмыстар жөніндегі комитетінің тыңдауында отставка туралы хабар естілді. Стивен МакИнтайр MBH99 үшін дерек жиынтығын жүктеді және 2003 жылдың сәуірінде Маннға өтінішпен MBH98 дерек жиынтығын алды. Әлеуметтік ғылымдар журналы Energy & Environment редакторы Соня Бомер Кристиансеннің ұсынысы бойынша МакИнтайр Гюльф университетінің экономика профессоры Росс МакКитриктің көмегімен мақала жазды, оны Energy & Environment 2003 жылдың 27 қазанында жариялады. Газетте (MM03) (MBH98) "хоккей таяғы" пішіні "негізінен деректерді дұрыс қолданбау және ескірген прокси жазбаларын пайдалану артефактісі" деп жазылған. Олардың сын-пікірлері МакИнтайр мен МакКитрик қолданған әдістердегі қателерді көрсеткен "Контроль" журналымен жан-жақты жоққа шығарылды. MBH қалпына келтіруде пайдаланылған статистикалық әдістер 2004 жылы Ханс фон Сторхтың Эдуардо Зоритамен бірге тобымен бірге жазған қағазында күмән тудырады. Ол деректерді орташалау үшін қолданылатын әдістеме мен кең беймәлімдіктер климаттың күрт өзгеруін жасыруы мүмкін екенін айтты. Фон Сторх және басқалар. Графиктің жалпы алғанда ақаулы екендігі туралы пікірді Wahl, Ritson and Ammann (2006) жоққа шығарды. 2004 жылы МакИнтайр мен МакКитрик Nature журналына хоккей таяғының кеңейтілген талдауын алуға тырысты. Бұл кезеңде Nature журналы Мэнн, Брэдли және Хьюзмен байланыс орнатып, MBH98 онлайн қосымшасындағы кішігірім қателер туралы хабарласты. 2004 жылғы 1 шілдеде жарияланған түзетуде олар McIntyre және McKitrick қосымша ақпарат ретінде енгізілген прокси деректердегі қателерді атап өткенін мойындады және деректердің толық түзетілген тізімін ұсынды. Олар MBH98 қолданған барлық деректердің құжатталған архивін қамтыды және әдістерін егжей-тегжейлі түсіндірді. Олар "Бұл қателердің ешқайсысы бұрын жарияланған нәтижелерге әсер етпейді" деп мәлімдеді. МакИнтайр мен МакКитриктің пікірін Geophysical Research Letters басылымы жариялауға қабылдады. (MM05) (MBH98) әдісіндегі техникалық статистикалық қате туралы хабарлады, олар кездейсоқ деректерден хоккей таяғының пішіндерін шығарады деп айтты. Бұл мәлімдеме кеңінен жарияланып, саяси айналымға түсті. Ғалымдар McIntyre және McKitrick көтерген мәселелер кішігірім екенін және MBH98 негізгі тұжырымдарына әсер етпегенін анықтады. Ағаш сақиналарының тығыз желілерін көл шөгінділері, мұз түйірлері немесе маржандар сияқты сирек прокси температуралық жазбалармен теңестіру үшін MBH 1998 (және 1999) негізгі компоненттік талдауды (PCA) пайдаланып, өзгерістің жетекші үлгілерін (PC1, PC2, PC3 және т.б.) тапты. ), объективті әдіспен бастапқы деректер жиынтығын сипаттайтын үлгілерді біріктіру үшін қанша маңызды негізгі компоненттерді сақтау керектігін анықтаңыз. МакИнтайр мен МакКитрик 1902-1980 кезеңінде орталықтанудың әсерін атап көрсетті, бұл 1400-1980 кезеңінің орнына басты компоненттердің реттілігін өзгертті, сондықтан биіктіктегі ағаш сақиналары деректерінің жылыну үлгісі PC1-ден PC4-ке төмендетілді, бірақ маңызды PC-лердің санын екіден беске дейін өсірген объективті таңдау ережесін қайта есептеудің орнына олар тек PC1 және PC2-ді сақтады. Бұл PC4 20-ғасырлық жылыну үлгісін алып тастады, "хоккей таяғы" нысанын шығарған деректерді жоққа шығарды. Кейінгі зерттеулер "хоккей таяғы" нысанының дұрыс таңдау ережесімен қалғанын көрсетті. MBH98 әдістемесінің қызыл шудан ақ шуға дейінгі шумен қалыптасқан псевдопроксилердегі сынақтарынан бұл әсердің тек өте аз айырмашылықтарды тудырғаны анықталды, олар белгісіздік диапазонында болды және соңғы реконструкция үшін маңызды емес. МакИнтайр мен МакКитриктің коды олар жүргізген 10 000 симуляциядан ең жоғары "хоккей таяғы индексі" бар 1...
Қайта құру 2003-2006
2005 жылдың желтоқсанына дейін жарық көрген жарты шарлық температураны қалпына келтірудің он бөлігі. Төртін алып тастады, өйткені олар кейінірек қайта құрулармен немесе деректер кескіндеу мәселелеріне байланысты ауыстырылды. Ағаш сақиналары, мұз түйірлері және шөгінділер сияқты әртүрлі жоғары далдамалы проксилерді қолдана отырып, Манн мен Джонс 2003 жылдың тамызында реконструкция жариялады, онда "20 ғасырдың аяғындағы жылылық, кем дегенде, соңғы екі мыңжылдықта Солтүстік жарты шарда бұрын-соңды болмаған. Оңтүстік жарты шар мен әлемдік орташа температура туралы қорытындылар қазіргі уақытта Оңтүстік жарты шарда қол жетімді прокси деректердің аздығынан шектеледі". Олар "Бірақ ортағасырлық" орташа жылы жағдайларды шамамен б.з. 800 - 1400 жылдары анықтауға болады, бұл аралықтағы кез келген жарты шарлық жылу XX ғасырдың соңындағы жылумен шамалы". 2004 жылы қарашада жарияланған зерттеуде Эдвард Р. Кук, Ян Эспер және Розанн Д'Ариго 2002 жылғы мақалаларын қайта қарастырып, енді MBH-ны қолдады. Олар "НХ-ның тропикалық аймақтарындағы 2000 жылға дейінгі жылдық температура соңғы 1162 жылдағы ең жылы кезеңнен шамамен 0,3 °C-ға асып кеткен" деген қорытындыға келді. және MBH99 негізгі қорытындысын қолдап, "Соңғы екі мыңжылдықта 1990 жылдан кейінгі кезеңнен жылырақ жағдаймен ертерек кезеңдер туралы ешқандай дәлел таппадық" деп мәлімдеді. 2005 жылдың сәуір айының соңында Science J. Oerlemans әлемнің әртүрлі бөліктеріндегі мұздықтардың ұзындығы туралы деректерге негізделген реконструкцияны жариялады және 1600-1990 жылдар аралығындағы кезең үшін басқа реконструкцияларды қолдап, ғаламдық жылынудың көлемі мен уақытына қатысты тұрақты тәуелсіз дәлелдерді тапты. 2006 жылғы 28 ақпанда басылымға қабылданды және "баспада" данасы Интернетте жарияланды. MBH-ның негізгі қорытындыларын қолдап, әр түрлі әдістемелерді қолдана отырып, тағы екі қайта құру жарияланды. Розан Д'Ариго, Роб Уилсон және Гордон Жакобьи ортағасырлық температура 20-ғасырдың аяғына қарағанда 0,7 °C-ға жуық салқын болды деп болжады, бірақ аз біртекті, Осборн мен Бриффа соңғы жылылықтың кеңістіктік көлемін тапты ортағасырлық жылы кезеңдегіге қарағанда маңызды. Сәуір айында Габриэль С. Хегерл бастаған үшінші қайта құру жұмыстары жүргізілді.
ХГИК-тің төртінші бағалау есебі, 2007 жыл
2007 жылы жарияланған IPCC-нің төртінші бағалау есебіне (AR4) палеоклимат туралы тарау, соңғы 2000 жыл туралы бөлім кірді. Бұл 12 прокси негізделген температуралық реконструкцияларды көрсететін графикті көрсетті, оның ішінде IPCC үшінші бағалау баяндамасында (TAR) атап көрсетілген үш; бұрынғыдай, екеуі де жаңа зерттеулер арқылы калибрленген. Сонымен қатар, ортағасырлық жылы кезеңді талдау (ТАР-да келтірілгендей) қайта құруларды келтірді және осы 14 қайта құрудың он бөлігі 1000 жыл немесе одан да көп уақытқа созылады. Көптеген қайта құрулар кейбір деректер сериясын, әсіресе ағаш сақиналары деректерін бөлісті, бірақ жаңа қайта құрулар қосымша деректерді пайдаланып, әр түрлі статистикалық әдістерді қолдана отырып, кең аймақты қамтыды. Бөлімде ағаштың кейбір сақиналары туралы деректерге әсер ететін айырмашылық мәселесі талқыланды. Ол "Осылайша, қазіргі көп прокси дәлелдемелердің салмағы, алдыңғы 400 жылдағы температура деңгейлерімен салыстырғанда, 20 ғасырдағы жылудың ТР-да көрсетілгеннен көп екенін көрсетеді. Бұрынғы және 1 кр-ден астам уақытқа созылған төрт жаңа реконструкциялардың дәлелі бойынша, 20 ғасыр кем дегенде 1,3 кр-де ең жылы болған болуы мүмкін".
Mann және басқалар, 2008 және 2009
Қосымша проксилер мен басқа әдістемелерді қолдана отырып, қосымша реконструкциялар жарияланды. және әр түрлі статистикалық әдістерді салыстырып, бағалады. 2008 жылдың шілдесінде Хуан, Поллак және Шэн 20 000 жылды қамтитын бұрғылау бұрғылаудың қайта құрылуын жариялады. Олар Холоцен ортасында және Орта ғасырлар кезеңінде жылы эпизодтарды көрсетті, аз мұз дәуірі мен 20-ғасырлық жылыну кез-келген реконструкцияларда Орта ғасырлық жылы кезеңдегі ең жоғары температураға дейін жетеді: олар бұл қорытындыны IPCC AR4 қорытындыларына сәйкес деп сипаттады. 2008 жылдың 9 қыркүйегінде PNAS жариялаған мақалада Манн және оның әріптестері соңғы екі мыңжылдықта Жер бетінің температурасын жаңартты. Бұл қайта құруда түпнұсқа ағаш сақинасы зерттеуінен әлдеқайда үлкен, 1200 прокси жазбадан тұратын әртүрлі деректер жиынтығы қолданылды. Олар екі қосымша әдісті қолданды, екеуі де сол сияқты "хоккей таяғы" графигін көрсетті, солтүстік жарты шардың бетіндегі температураның соңғы өсуі кем дегенде соңғы 1300 жылмен салыстырғанда аномальді. Манн: "Ол кезде деректердің жетіспеушілігі 1000 жылы бізде болғанға дейін аз болды, ал ол кездегі мәліметтер ағаштардың сақиналары туралы деректермен салыстырылды. Ал қазір сіздер 1300 жыл бұрын, ағаш сақиналары туралы деректерсіз, әлі де дәлелденетін қорытындыға келе аласыздар". PNAS-қа берген жауабында МакИнтайр мен МакКитрик бірқатар проблемаларды байқағанын, оның ішінде Манн және басқалар біраз деректерді осі кері бұралған күйде қолданғанын айтты. Манн және басқалар. "МакИнтайр мен МакКитрик біздің мақаламызға қатысты ешқандай дұрыс мәселе көтермейді" деп жауап берді және "өңкерілген" деректер қолданылды деген талап таңқаларлық", өйткені әдістер "болжамдардың белгісіне сезімтал емес". Сонымен қатар олар даулы деректер жиынтығын алып тастау нәтижесіне әсері аз екенін айтты. 2009 жылдың 4 қыркүйегінде Солтүстік Аризона университетінің Даррелл Кауфман бастаған халықаралық консорциумның Арктиканың соңғы 2000 жылдағы климаттың өзгеруін зерттеу жарияланды. Олар 14 Арктикалық көлдердің шөгінді ядролық деректерін, ағаш сақиналары мен мұз ядролық деректерін зерттеді. Олардың зерттеулері Жер орбитасындағы циклдерге сәйкес келетін ұзақ мерзімді салқындату үрдісін көрсетті, ол тағы 4000 жыл жалғасады деп күтілуде, бірақ 20-ғасырда парниктік газдар шығарындыларының кенеттен көтерілуімен кері бұрылды. Бұл құлдырау орта ғасырлар мен кіші мұз дәуірінде жалғасты. Соңғы онжылдық 1999-2008 жылдар аралығында ең жылы болды, ал бес ең жылы онжылдықтың төртеуі 1950-2000 жылдар аралығында болды. Scientific American журналы бұл графикті "бұрынғы қалпына келтірілген, "хоккей таяғы" деп аталатын әдісті" негізінен қайталайтынын сипаттады. "Хоккей таяғы" графигін одан әрі қолдау Гарвард университетінің Мартин Тингли мен Питер Хьюберс әзірлеген Байес статистикасын пайдалана отырып, жаңа талдау әдісімен қамтамасыз етілді, ол бұрынғыдан да көп өзгермелі болғанымен, бірдей негізгі пішінді шығарды және 1990 жылдар зерттеу қамтылған 600 жылдық кезеңдегі ең жылы онжылдық болды.
2010 жылдан бастап
2010 жылдың қыркүйегінде Geografiska Annaler басылымында жарияланған Льюнквисттің 2000 жылдық экстратропикалық Солтүстік жарты шарды қайта құруы қосымша прокси дәлелдемелерге сүйене отырып, римдік жылы кезеңді де, ортағасырлық жылы кезеңді де көрсетті, ондаған жылдық орташа температурасы 1961 1990 орташа температура деңгейіне жетіп немесе одан асып түсті. 1990-2010 жылдар аралығындағы аспаптық жазбалар қайта құру кезеңіндегі кез-келген температурадан жоғары болуы мүмкін, бірақ бұл прокси жазбаларда көрсетілмеген. Олар өздерінің "реконструкциясы Moberg және басқалардың реконструкцияларымен жақсы сәйкес келеді. (2005) және Mann және басқалар. (2008) өзгермеліліктің амплитудасы мен жылы және суық кезеңдердің уақытына қатысты, 300-800 жылдар аралығындағы кезеңді қоспағанда, деректерді қамту мен әдістемеде елеулі айырмашылықтарға қарамастан. 2010 жылы Дэвид Франк, Ян Эспер, Эдуардо Зорита және Роб Уилсонның пікірлері бойынша, сол кезде екі ондағаннан астам ауқымды климаттық реконструкциялар жарияланды, бұл ертедегі климаттық кезеңдерден кейін, атап айтқанда, ортағасырлық жылы кезең мен Кішкентай мұз дәуірінен кейін ерекше 20 ғасырлық жылыну болған деген кең консенсусты көрсетті. Әсіресе ең төменгі жиіліктегі ауытқулар үшін әлі де шешілмейтін табиғи ауытқушылық мәселесі бар еді және олар проксилерді сараптауды жақсарту үшін әрі қарай зерттеулер жүргізуді және процесте құрылымдық белгісіздіктерге нақты жол беретін реконструкция әдістерін әзірлеуді талап етті. Содан кейін олар LOC реконструкциясын температурамен құжатталған байланысы бар және скринингтік процедурадан өткен таңдалған проксилерді қолдана отырып кеңейтті. 2012 жылы жарияланған 2000 жылдық қайта құру бұрынғы қайта құруларға қарағанда көбірек өзгермелілікті көрсетті. Ол 1580-1720 жылдар аралығында барлық аймақтарда суық жағдайды көрсететін біртекті Кіші мұз дәуірін және 950-1050 жылдардың шамасында жақсы анықталған, бірақ мүмкін біртекті емес ортағасырлық жылы кезеңнің шыңын тапты, бұл Манн және басқалар сияқты бұрынғы зерттеулер көрсеткендей, 20-шы ғасырдың ортасындағы температураға жетеді немесе сәл асып түседі. 2008 және 2009 жылдар аралығында өткен зерттеулерге қарағанда прокси-серверлердің үлкен желісі пайдаланылды, соның ішінде ғасырға екі дерек нүктесі бар төменгі ажыратылымдағы прокси-деректерді пайдаланып, соңғы 1200 жыл ішінде Солтүстік жарты шардағы жер аумақтарында кеңістік пен уақыт аралығында температураның өзгермелілігін көрсететін жүз жылдық үлгілерді көрсететін реконструкция жасалды. Осы кең ауқымда олар 9 - 11 ғасырлардағы кең таралған жылулықты 20 ғасырдың орташасына жуықтайтынын, ал 16 - 18 ғасырлардағы басымдықты салқындатуды тапты. Ең үлкен жылыну 19-20 ғасырларда орын алды және олар соңғы онжылдықтардың аспаптық жазбалары 20 ғасырдың орташа көрсеткішіне қарағанда әлдеқайда жылы болғанын атап өтті. Олардың кеңістіктік қайта құруы климаттық өрісті қайта құруға ұқсас болды, бірақ әртүрлі шешім бұл тікелей салыстыруға келмейтінін білдірді. Нәтижелер, тіпті прокси-серверлердің едәуір саны алынып тасталғанда да, берік болды. соңғы 11 300 жылдағы бүкіл Голоценді қамтитын және соңғы 1000 жылдағы түпнұсқа MBH99 хоккей таяқшасының графигін растайтын жаһандық температураны қалпына келтіру үшін теңіз түбіндегі және көл түбіндегі шөгінді проксилерді қолданды, олар бұрынғы зерттеулерде қолданылғаннан мүлдем тәуелсіз болды. Температура соңғы мұз дәуірінен бастап баяу көтеріліп, 10 000 - 5 000 жыл бұрын созылып кеткен деңгейге жетті, содан кейін Миланкович циклдеріне сәйкес баяу төмендеу басталды, ортағасырлық жылы кезеңдегі кішігірім көтерілумен үзілді, Кіші мұз дәуірі. Бұл төмендеуді ХХ ғасырда ерекше жылдамдықпен жоғарылау тоқтатты, температуралар кем дегенде 4000 жыл ішінде ең жоғары болды, бүкіл кезеңдегі ең жоғары температураның белгісіздік диапазонында және қазіргі бағалау бойынша 2100 жылға қарай осы температуралардан асып кетуі мүмкін.
used a larger network of proxies than previous studies, including use low resolution proxy data with as few as two data points per century, to produce a reconstruction showing centennial patterns of temperature variability in space and time for northern hemisphere land areas over the last 1,200 years. At this broad scale, they found widespread warmth from the 9th to 11th centuries approximating to the 20th century mean, with dominant cooling from the 16th to 18th centuries. The greatest warming occurred from the 19th to the 20th centuries, and they noted that instrumental records of recent decades were much warmer than the 20th century mean. Their spatial reconstruction showed similarities to the climate field reconstruction, though the different resolution meant these were not directly comparable. The results were robust, even when significant numbers of proxies were removed. used seafloor and lake bed sediment proxies, which were completely independent of those used in earlier studies, to reconstruct global temperatures over the past 11,300 years, covering the entire Holocene, and showing over the last 1,000 years confirmation of the original MBH99 hockey stick graph. Temperatures had slowly risen from the last ice age to reach a level which lasted from 10,000 to 5,000 years ago, then in line with Milankovitch cycles had begun a slow decline, interrupted by a small rise during the Medieval Warm Period, to the Little Ice Age. That decline had then been interrupted by a uniquely rapid rise in the 20th century to temperatures which were already the warmest for at least 4,000 years, within the range of uncertainties of the highest temperatures in the whole period, and on current estimates were likely to exceed those temperatures by 2100.