Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Климат: CLIMAP деп аталатын ұзақ мерзімді зерттеу, карталау және болжау 1970 және 80-жылдардың соңғы мұздық максимум кезінде климаттық жағдайлардың картасын жасау үшін ірі зерттеу жобасы болды. Жобаны Ұлттық ғылым қоры Халықаралық мұхит зерттеу онкүндігі (1970 жылдар) аясында қаржыландырады және мұхиттардағы жағдайды түсіру үшін көптеген шөгінді ядроларды жинау мен талдаудың үлкен бөлігіне негізделген. CLIMAP жобасы сондай-ақ континенттердің өсімдік аймақтарының карталарын және сол кездегі мұздықтардың шамамен шектелген көлемін шығарды. CLIMAP-тың көпшілік нәтижелері Жерді 18 мың жыл бұрын сипаттауға бағытталған, бірақ 120 мың жыл бұрын өткен мұз аралық кезеңдегі жағдайларды қарастыру үшін талдау да жүргізілді (CLIMAP 1981). CLIMAP палеоклиматтық зерттеулердің іргетасы болды және соңғы мұздық максимум кезінде (Yin және Battisti 2001) ғаламдық мұхиттың теңіз бетіндегі температурасын қалпына келтіру үшін ең көп қолданылатын болып қала береді, бірақ ол да үнемі дау тудырады. CLIMAP нәтижесінде қазіргі заманға қатысты жаһандық салқындатудың шамалары 3,0 ± 0,6 °C ғана болды (Хофферт және Кови 1992). Континенттік мұздықтардан алыс жерде болатын мұздық дәуіріндегі климаттың өзгеруі негізінен парниктік газдардың өзгеруімен бақыланады деп есептеледі, сондықтан соңғы мұздық максимум кезінде жағдай парниктік газдардың өзгеруінің климатқа әсерін өлшеу үшін табиғи тәжірибе ұсынады. Жоғарыда келтірілген 3,0 °C шамалары климаттың көмірқышқыл газының өзгеруіне бейімділігін Климаттың өзгеруі жөніндегі үкіметаралық топ ұсынған диапазонның төменгі шегінде білдіреді. Алайда КЛИМАП кейбір тропикалық аймақтарда, әсіресе Тынық мұхитының көп бөлігінде ауа температурасы бүгінгіден жылырақ болған деп болжайды. Бүгінгі күнге дейін ешқандай климаттық модель Тынық мұхиттағы болжамды жылынуды қайта шығара алмады (Yin and Battisti 2001), көпшілігі бірнеше градус салқындатуды артық көреді. Сонымен қатар, CLIMAP теңіз бетінің өлшеулеріне сәйкес келуге мәжбүр климаттық модельдер континенттік жерлердегі өзгерістердің бағалауларына сәйкес келмейтіндей жылы (Pinot және басқалар). 1999 ж. Бұл климаттық модельдің дизайнында белгілі бір маңызды белгісіз фактордың жоқ екендігін немесе CLIMAP соңғы мұздық кезеңдегі тропикалық мұхиттардағы температураны жүйелі түрде асыра бағалауды білдіреді, бірақ қазіргі уақытта неге немесе қалай болуы керектігіне сәйкес келетін түсінік жоқ. Өкінішке қарай, ашық Тынық мұхиттан шөгінді ядроларын жинаудың қымбаттылығы мен қиындығы осы байқауларды растауға немесе жоққа шығаруға көмектесетін үлгілердің болуын шектеді. Егер Тынық мұхит аймағын қайта құру қателік деп есептелсе, онда парниктік газдар өзгеруіне климаттың сезімталдығы артады.
Climate: Long range Investigation, Mapping, and Prediction, known as CLIMAP, was a major research project of the 1970s and 80s to produce a map of climate conditions during the Last Glacial Maximum. The project was funded by the National Science Foundation as part of the International Decade of Ocean Exploration (1970s) and is based in large part of the collection and analysis of a very large number of sediment cores to create a snapshot of conditions across the oceans. The CLIMAP project also resulted in maps of vegetative zones across the continents and the estimated extent of glaciation at the time. Most CLIMAP results aim to describe the Earth as it was 18 thousand years ago, but there was also an analysis to look at conditions during the previous interglacial—120 thousand years ago (CLIMAP 1981). CLIMAP has been a cornerstone of paleoclimate research and remains the most used sea surface temperature reconstruction of the global ocean during the last glacial maximum (Yin and Battisti 2001), but it has also been persistently controversial. CLIMAP resulted in estimates of global cooling of only 3.0 ± 0.6 °C relative to the modern day (Hoffert and Covey 1992). The climate change during an ice age that occurs far from the continental ice sheets themselves is believed to be primarily controlled by changes in greenhouse gases, hence the conditions during the last glacial maximum provide a natural experiment for measuring the impact of changes in greenhouse gases on climate. The cited estimates of 3.0 °C implies a climate sensitivity to carbon dioxide changes at the low end of the range proposed by the Intergovernmental Panel on Climate Change. However, CLIMAP also suggested that some of the tropics and in particular much of the Pacific Ocean were warmer than they are today. To date, no climate model has been able to reproduce the proposed warming in the Pacific (Yin and Battisti 2001), with most preferring a several degree cooling. Also, it appears that climate models which are forced to match the CLIMAP sea surface measurements are too warm to match estimates for changes at continental locations (Pinot et al. 1999). This suggests that either climate model design is missing some important unknown factor, or CLIMAP systematically overestimated the temperatures in the tropical oceans during the last glacial, though there is at present no consistent explanation for why or how this should have happened. Unfortunately cost and difficulty of collecting sediment cores from the open Pacific has limited the availability of samples that might help to confirm or disprove these observations. If the Pacific reconstruction is assumed to be in error, it would result in a larger climate sensitivity to changes in greenhouse gases.