Кіріспе
Арчи Рэнд (Archie Rand, 1949 жылы туған) - Бруклинде, Нью-Йорк, АҚШ-тың американдық суретшісі.
Archie Rand (born 1949) is an American artist from Brooklyn, New York, United States.
Білім және мансап
Бруклинде туған Рэнд Пратт институтынан кинематография бойынша көркемсурет бакалаврын алды, бұған дейін Нью-Йорктегі Көркемсурет студенттері лигасында оқыған. Оның алғашқы көрмесі 1966 жылы Нью-Йорктегі Тибор де Нагги галереясында болды. Содан бері оның 100-ден астам жеке көрмесі болды, ал оның жұмысы 200-ден астам топтық көрмелерге енгізілді. Қазіргі уақытта ол Бруклин колледжінің өнер кафедрасының президенттік профессоры. Бруклин колледжіне кірмес бұрын Рэнд Колумбия университетінің бейнелеу өнері кафедрасының төрағасы болды. Ол Хоффбергер сурет мектебінің директор қызметін атқарушы және Мэриленд өнер институтының колледжінде Маунт Роял магистранттық бағдарламасының директордың көмекшісі болып қызмет етті. 1992-1994 жылдары колледждің өнер қауымдастығының ұлттық студиялық өнер бағдарламасының тең төрағасы болып тағайындалды, ал 1998-2003 жылдары колледждің өнер қауымдастығының өнердің үздік оқытушысының сыйлығы бойынша ұлттық комитетінің төрағасы болды. 1995 жылы Колумбия университетінің Америкадағы жоғары оқу орындарының итальян академиясы оған Сиена сыйлығын табыс етті. 1999 жылы Гуггенхайм қоры стипендиясына ие болды және ұлттық еврей мәдениетінің лауреаты атанды, ол оған бейнелеу өнеріндегі үлесі үшін жетістік медалімен марапатталды. 2002 жылы Колумбия университетінен оқытудағы үздікдігі үшін Президент сыйлығын алды. Сондай-ақ 2002 жылы ол "Халк" фильмінің түсірілімі үшін кинорежиссер Анг Лидің көркемдік кеңесшісі болды және Milestone Films компаниясы Анри Жорж Клузоның 1955 жылғы классикалық "Пикассоның құпиясы" фильмінің DVD-ге шығарылуы үшін түсініктеме жолдарын ұсынуды сұрады. 2020 жылы романшы Амос Оздың тұңғыш таңдауынан кейін Рэнд 100 000 долларлық Фараш стипендиясының екінші иегері болды. Бұл сыйлықты Фараш еврей гуманитарлық ғылымдары мен мәдениетінің дамуы үшін қоры еврей гуманитарлық ғылымдары мен мәдениет саласындағы жетістіктеріне орай ерекше атақ-даңқты және ерекше атақ-даңқты тұлғаны құрметтеу үшін берді. 2023 жылы Рэндтің "The Seventeen: Iron Flock" сериялы жұмысы Иерусалим биенналесіне Америка өкілі ретінде таңдалды.
1980 және 1990 жылдар
1980 және 1981 жылдары ол Чикагодағы екі синагогаға, Анше Эмет синагогасына және Шолом ғибадатханасына шыны терезелер сериясын жасауға тапсырыс алды. 1984 жылы Иерусалим мұғалімдер колледжінде сыртқы қабырғалық суреттерді салу ұсынысын алды. Бұл жоба үшін Рэнд Golden Artist Colors компаниясының Марк Голденінен ашық ауада түстес бояуларды тұрақты қолдану жүйесін әзірлеуді сұрады. Кейбір бейнелер оның кейінгі суреттерінде қайта қолданылды. 1970-ші жылдардың ортасынан бастап көрмелер қабырға масштабты суреттерге оралуын жариялады және карикатура стилімен суреттелген әңгімелерге адалдықпен қосылған алдын ала көрнекті неоэкспрессионизмді көрсетті. Джон Яу Artforum-да жазғандай, "Арчи Рэнд - өз ұрпағының ең амбициялық және ең бастысы, ең жетістіктерге жеткен суретшілерінің бірі". Холланд Коттер Рэндтің 1986 жылы "Америкадағы өнер" атты көрмесіне қарап былай деп жазды: "Оның өмірбаяны ардагердің өмірбаянына ұқсайды. Оның соңғы суреттері, шын мәнінде, жинақталған, жинақталған тәжірибенің ауа-райымен жұмыс істейді, бұл осы жұмысты өте тартымды етеді: ол ескі үлгідегі, жомарттық инклюзивтілікке негізделген. 1988 жылы бас баспашы Джон Коунмен бірге Рэнд таңғажайып және қиялға толы картоп принтерлер сериясын шығарды, олардың кейбіреулері басылып шығарылды, ал кейбіреулері өте үлкен болды, олар бірқатар мемлекеттік және жеке мекемелерде көрсетілді. 2012 жылы осы туындылардың көрмесі кезінде Islip Art Museum директоры Бет Джакумо атап өткендей: Арчи Рэндтің "Картоп принттері" қазіргі заманғы өнер тарихында күтпеген орын алды. Олар қуанышқа толы, әртүрлі жастағы көрермендердің көңілінен шығады. Олар көркем әсерге ие, адамгершілік пен сүйкімділікке толы. Техникалық жетістіктер ретінде мақталған олар жай ғана таза көңіл көтеру болып қалады. Гриптер және сыншы Рон Нетски: "Көріп отырғандар 20-ғасырда жасалған картоп кескіндемесі ең тамаша болуы керектігін жіберіп алмауы керек" деп шақырды. Ал Лоуренс Дж. Меррилл: "[Рэнд] көбірек қамту үшін ұятсыз аппетитке ие суретші: кеңейіп жатқан ғаламдық эстетикалық Рэндтің мансабы ресми өнер әлемімен санкцияланбаған, ақырында өнер пресімен ашылған және кернейленген жобаларға тартумен белгіленді. 1989-1991 жылдары ол күтілмеген үлкен масштабтағы қара және ақ абстракциялардың сериясын ұсынды, олар қалдық билікті сақтайды. Дональд Куспит сол кезде Artforum үшін "Ақ және қара" сериясын қарап шығып: "Рандтың жұмыстары ең жақсы мағынада постмодернисттік, Рэнд туғызатын жақындық Пол Клиді еске түсіреді: ол таныс пішіндердің әліпбиін қайта ойлап табады және нәтиже сиқырлы мағына мен сезімнің негізгі сезімін туғызады". Көрмеде қазіргі заманғы абстракцияның форматтарына таңқаларлық және тиімді түзетулер ұсынған үлкен суреттер болды, бұл сыншы Терри Р. Майерске Flash Art-та: "Инспирация" деген сөзді қағаз бетіне қоюға батылы бар сыншы, оны кең мағынада шын жүректен білдіреді, және әлі де өнер әлемі болып табылатын педантлық арасында өз дауысы бар деп ойлайсыз ба? Арчи Рэндтің соңғы суреттерінде қандай да бір көрнекі әсер бар деп ойлаудан тартымдымын, бірақ қазіргі кезде мұндай талап ең жақсы жағдайда делирий болып көрінеді, ал ең нашар жағдайда заңсыз болып көрінеді. Бұл соңғы шығармалар оларды жіктеудің ұмытылып кетуіне әкеледі, бұл Рэнд үшін жаңалық емес, оны өнер тарихының адастыратын картасында анықтау қиын болады, бірақ көрерменнің таңғалуы әрқашан суретшінің ұлылығына әкелмейді. Рэндтің соңғы суреттері ерекше болуы мүмкін. 1990 жылдар бойы Рэнд бір мезгілде абстрактілік және бейнелі шығармалар шығарды, бірақ барлық шығармалар бейнелеуді тұжырымдамалық форматтарға қайта қосу ниеті туралы білдірді. 1999 жылы ол қабырға масштабтағы суреттер ("Сегменттер") көрмесіне жүздеген бөлшектелген суреттелген мультфильм тәрізді суреттерді ұсынды. 1992 жылы сериялы суреттер көрмесіне қатысқан Дэвид Браун еврей алфавиті 22 әріпінен тараған кабалалық көзқарасты Тароның 22 үлкен картасымен байланыстырған кезде былай деп жазды: "Тараның өз стилі деп атаған кез келген стиліне өте қабілетті Арчи туралы жас музыканттар джаз әлеміндегі ұлылар туралы айтқан сөздерді де айтуға болады: "біреулер тек қана саусақтарын сындыруы керек". 2005 жылы ол Aetna үшін сурет салу тапсырысын аяқтады. Оның еңбегі ықпалды деп аталады, бірақ кейбір сыншылар оның шығармаларын топтастыру қиын екенін мойындайды. Рэнд суреттері ойлап тапқан және жақсы орындалған тәсілдердің кең және ақылды мәзірін көрсетеді. Ол Пауль Селан, Мойше Лейб Халперн, Эухе...
Archie Rand's "The Potato Prints" have earned an unexpected niche in contemporary art history. They radiate joy and are appreciated by viewers of all ages. Bold in visual impact, they are filled with humanity and charm. Praised as technically remarkable achievements they remain just pure fun. Printmaker and critic Ron Netsky urged, "Viewers should be sure not to miss what surely must be the most exquisite bit of potato carving done in the 20th century " And Lawrence J. Merrill elaborated, "[Rand] is an artist with a shameless appetite to encompass more: an expanding universe aesthetic Rand has had a career marked by attraction to projects unsanctioned by the official art world which were ultimately discovered and trumpeted by the art press "
A 1988 series of 20 large triptychs ("Songs of Dispersion") was shown in various venues in 1989. From 1989 to 1991 he presented an unanticipated series of large scale black and white abstractions which retain a residual authority. Donald Kuspit reviewed the Black and White series for Artforum at the time: "Rand's works are post Modernist in the best sense the intimacy Rand evokes is reminiscent of Paul Klee's: he reinvents an alphabet of familiar shapes and the result evokes a primary sense of magical meaning and feeling." The exhibition featured large paintings which offered startling and effective revisions on the formats of contemporary abstraction, prompting critic Terry R. Myers to write in Flash Art:
Dare a critic put a word like "inspiration" down on paper, sincerely mean it in its larger sense, and still think he or she has a voice among the pedantry that is the art world? I'm tempted to believe that there is some type of visionary impact in Archie Rand's latest paintings, but nowadays such a claim would seem delirious at best and at worst illicit. These recent works stymie into oblivion attempts to classify them which is nothing new for Rand, who will be difficult to pinpoint on the misleading map of art history but perplexity on the part of the viewer obviously does not always lead to greatness on the part of the artist. Rand's latest paintings could very well be exceptional. Throughout the 1990s Rand produced abstract and figurative works simultaneously, although all of the works indicated an intention to re integrate representation into conceptual formats. In 1999 he mounted an exhibit of mural scale paintings ("The Segments") which featured hundreds of compartmentalized painted cartoon like images. On the occasion of a 1992 exhibition of serial paintings, which linked the Kabbalah's view of the 22 letters of the Hebrew alphabet to the 22 major arcana cards of the Tarot deck, David Brown wrote: "Extremely competent in any style that he chooses to call his own, it can be said of Archie what young players say of greats in the jazz world: "somebody should just break their fingers." In 2005 he completed a substantial painting commission for Aetna. His work has been cited as influential, although some critics concede that his output has been difficult to pigeonhole. Rand's paintings display a vast and savvy menu of inventive and finely executed approaches. He has completed many series after the works of Paul Celan, Moyshe Leyb Halpern, Eugenio Montale, Yehuda Amichai, Rainer Maria Rilke, Samuel Beckett/Paul Eluard and Jack Spicer. Working often with poets, he has produced books and continues to engage in publishing collaborative projects with, among others: Robert Creeley, John Ashbery, Clark Coolidge, Kenneth Koch, David Plante, Maryline Desbiolles, John Yau, Jim Cummins, David Lehman, Bob Holman, Bill Berkson, Lewis Warsh, David Shapiro, and Anne Waldman. The critical response to Rand's collaborative work with poets has been abundant and commendatory, as in this review of his work with Creeley:
this is utterly joyous work, natural and unlabored They are – thanks mostly to Rand – part fairy tales of staring cats and castle walls and, with Creeley's poems, part brilliant condensations of real life emotions and desires "Robert Creeley's Collaborations", mounted last year by the Castellani Art Museum in Niagara Falls and currently touring nationally, documents the phenomenal scope of the poet's interests in the visual arts. Of these artists, Rand is especially compatible. The New York City artist moves freely from figurative and abstract modes, often combining the two in a single work. An artist of almost legendary energy and invention, Rand has exhibited widely throughout the United States and Europe Without at all losing individuality, Rand effortlessly evokes master draughstmen from Rembrandt and Fragonard to Matisse and Manet Somehow poet and painter always maintain a delicate and quite magical balance. It is a delightful performance to watch. In every project where Rand joins forces with contemporary poets, or in which he employs liturgical texts, or collaboratively teams using the works of deceased poets, he utilizes a different visual persona, a vestige of the stylistic crucible from which he has always worked and which he sees as being consonant with his gradual invention of an unconventional Jewish iconography. This approach stimulated an engaged correspondence with the painter R. B. Kitaj. Rand's pioneering 1989 series "The Chapter Paintings", which dedicated one painting to each of the 54 divisions of the Hebrew Bible, instigated the groundbreaking 1996 "Too Jewish" exhibition, that originated at the Jewish Museum and traveled to other sites. As Vincent Brook saw it, "A useful date from which to mark the onset of postmodern American Jewish art is 1989. The year that saw the Tiananmen Square massacre, the fall of the Berlin Wall, and the premiere of Seinfeld was also the year Archie Rand exhibited at the Jewish Museum in New York a series of fifty four paintings inspired by the yearly cycle of Torah readings. Jewish artists were by then no strangers to the upper echelons of the American art world, but baldly Jewish iconography was." His interest in Judaic narrative has been seen in numerous recent painting series, each of which is painted with novel technical and/or content approaches for example: "Sixty Paintings from the Bible" (1992), "The Eighteen" (1994), "The Seven Days of Creation" (1996), "The Nineteen" (2002) and "Had Gadya" (2005). In a review in 2005, of an exhibition of the 1994 series "The Eighteen", Menachem Wecker wrote, "[Rand] has laid out a clearly demarcated path for others to follow. In his own way, he has effectively revolutionized the way the rest of us view Jewish art, heretofore an endangered species until Rand nurtured and raised it to fruition."
Соңғы іс-әрекет
2016 жылы Кливленд мемлекеттік университетінің галереясында "Киелі кітаптан алынған алпыс картина" көрмесі Саманта Баскиндтің сол картиналар туралы ғылыми кітабын шығарды. Сондай-ақ 2016 жылы Рэнд Италияда жасалған екі жұмысты көрсетті, "La Certosa Di Pontignano, 1995" және "Mount Etna, 2005", Нью-Йорктегі Интерчерч орталығы галереясында. 2016 жылдан 2017 жылға дейін Вайоминг штатының Шейнен қаласында Вайоминг штатының музейінде Вайоминг губернаторының Капитолий өнер көрмесінің кураторы және қазысы болды. 2017 жылы Рэнд Нью-Джерси штатының Саммит қаласында Бет Хатиква қауымына қабырғалық суретті тапсырды. Бұл - бір діннің орнында Гей-Прайдтің жаңбырлы эмблемасы орнатылған жалғыз тұрақты архитектуралық нысан. 2017 жылдың қыркүйек пен қазан айларында Рэнд пен оның әріптесі, ақын Боб Холман Нью-Йорктегі Freight & Volume галереясында "Invisible City" атты бүкіл елу бірлік жұмысын көрсетті. 2017 жылы тағы бір көрме, "Арчи Рэнд: Поэзиямен алғашқы еңбектері", 1991 және 1993 жылдардағы екі сериялы жұмыс, Джек Спайсер мен Сэмюэл Беккет / Пол Элуардтың өлеңдері бойынша, сыншы Рафаэль Рубинштейннің келесі жауабын алды: "Өз ұрпағының (немесе кез-келген басқа да) ешбір суретшісі Арчи Рэнд сияқты жазушылармен ынтымақтастыққа көп уақыт пен энергияны, дарындылық пен сүйіспеншілікті арнай алмады". Барри Швабскидің 2020 жылғы Artforum көрмесінде Рэндтің ақындармен бірлесіп жасаған шығармаларының көрмесін қарап, Рэндтің мәтін мен суреттің жұптасуы әлемдегі ең терең балалар кітабына лайық бейнелерді шабыттандырады деген қорытындыға келді. " 2021 жылы Тота галереясында тақырыптық топтастырылған "Сладкие шестнадцать" картиналары көрмеге қойылды, содан кейін Рэндтің 2022 жылы Фрейт және том галереясында көрмеге қойылған "Қанлы ай" сериялы жұмысы үшін ақын Энн Уолдманмен бірге жасалған 157 бірлескен жұмысты көрсетуі болды. 2022 жылы "Арчи Рэнд, еврей Микеланджелосы" атты мақаласында журналист Менахем Векер былай дейді: "Менің ойымша, оның [Рэндтің] сериялық суреттері еврей өнерінің тарихындағы ең ерекше және амбициялық еңбектердің бірі болып табылады, ал синагога [Рэндтің Бнай Йосеф қауымындағы қабырғалық суреттері] мен білетін еврей Сикстин шіркеуіне ең жақын нәрсе. 2024 жылы Рэндтің "The Seventeen: Iron Flock" картиналар сериясы Иерусалим биенналесінде АҚШ өкілі болып таңдалды.
Жинақтар
Рэндтің суретші, фреска суретшісі және график ретінде жасаған жұмыстары Метрополитен өнер мұражайының, MOMA, Уитни американ өнер мұражайының, Чикаго өнер институтының, Бруклин мұражайының, Балтимор өнер мұражайының, Смитсонов институтының, Сан-Франциско заманауи өнер мұражайының, Лондондағы Виктория және Альберт мұражайының, Франция ұлттық кітапханасының, Тель-Авив өнер мұражайының, Карнеги өнер мұражайының, Даллас өнер мұражайының және Нью-Йорк қоғамдық кітапханасының жинақтарында сақталған. Оның еңбектері Гарвард, Йель, Колумбия, Браун және Джонс Хопкинс университеттерінің және кітапханалардың жинақтарына енгізілген.