The 1891–92 season was the 21st season of competitive football in England.
Оқиғалар
Футбол лигасы он төрт клубқа кеңейтілді, олар 1890-91 жылдардағы Футбол Альянсынан екеуін таңдады, олар Сандерленд Альбионының Солтүстік лигаға кетуінен тағы бір клубты жоғалтты. Альянс 12 мүше болып қалды, оған үш жаңа клуб қосылды: Ардвик (кейін Манчестер Сити), Бертон Свифтс және Линкольн Сити. Эвертон 1892 жылы 15 наурызда стадионның иесі Джон Холдингпен болған даудан кейін Анфилдтен кетіп қалды. Эвертон жақын маңдағы Гудисон Парктегі жаңа стадионға көшіп барды, ал Холдинг 1892 жылы 30 наурызда Анфилдте ойнау үшін жаңа футбол клубы - "Ливерпуль" футбол клубын құрды. Престон Норт-Энд 1892 жылдың наурызына дейін 13 рет қатарынан жеңіске жетіп, лиганың жаңа рекордын орнатты. Бір айдан кейін Сандерленд 13 ойынды бірінен соң бірін жеңіп, рекордты теңестірді. Бір маусымда 13 рет қатарынан жеңіске жету рекорды 125 жыл бойы сақталып, 2017 жылы Манчестер Сити бұзған. Астон Вилла 1892 жылы 12 наурызда 12-2 есебімен Аккрингтонды жеңіп, ең үлкен жеңісін бағындырды.
The Football League expanded to fourteen clubs by electing two from the 1890–91 Football Alliance, which lost one more by the defection of Sunderland Albion to the Northern League. The Alliance remained at 12 members by adding three new clubs: Ardwick (later Manchester City), Burton Swifts and Lincoln City. Everton left Anfield on 15 March 1892 after a dispute with the stadium's landlord, John Houlding. Everton moved into a new stadium at nearby Goodison Park, while Houlding formed a new football club—Liverpool F. C.—on 30 March 1892, to play at Anfield. Preston North End set a new league record by winning 13 consecutive matches up to March 1892. A month later Sunderland equalled the record when they won their 13th successive game. The record of 13 consecutive wins in a single season stood for 125 years until broken by Manchester City in 2017. Aston Villa recorded their biggest ever victory, defeating Accrington 12 2 on 12 March 1892.
Ұлттық құрама
1892 жылы Британдық үй чемпионатында Англия үшінші (және соңғы) рет Уэльс пен Ирландияға қарсы матчтарды ойнады, 5 наурыз 1892 жылы, екеуінде де 2 - 0 айырмашылықпен жеңіске жетті.
In the 1892 British Home Championship, for the third (and final) time England played matches against Wales and Ireland on the same day, 5 March 1892, winning both by a 2–0 margin.
Уэльс
Уэльстердің ойыны үшін Англия негізінен Коринф байланыстары бар ойыншылардан тұратын команданы таңдады және сегіз жаңа шапка берді. Жаңа топтарға гол қақпасында Ноттс округінің Джордж Туун, Шеффилд Юнайтедтің Генри Лилли (оның жалғыз Англия кездесуі сол жақ қақпашы) және сол жарымда Джордж Кинси (Вулверхэмптон Уондерерс) кірді. Джо Шофилд Стаффордширдің мектеп мұғалімі, Сток Ситидің сол жақ қорғаушысы. Басқа дебютанттар Антони Хоссак (Коринф), Уильям Винкворт (Ескі Вестминстер), Роберт Кунлифф Гослинг (Ескі Этониялықтар) және Руперт Сандлиндс (Ескі Вестминстер). Англия уэльстерге тым шеберлікпен қарсы шығып, Артур Хенфри мен Руперт Сандлиндс голдарын 2 - 0 есебімен ұтып алды.
For the Welsh game, England selected a team consisting mainly of players with Corinthian connections and awarded eight new caps. The new caps included professionals George Toone of Notts County in goal, Henry Lilley of Sheffield United (making his only England appearance at left back) and George Kinsey (Wolverhampton Wanderers) at left half. Joe Schofield a Staffordshire schoolteacher with Stoke City played at outside left. The other débutantes were Anthony Hossack (Corinthian), William Winckworth (Old Westminsters), Robert Cunliffe Gosling (Old Etonians) and Rupert Sandilands (Old Westminsters). England were a little too skilful for the Welsh and ran out 2–0 winners with goals from Arthur Henfrey and Rupert Sandilands.
Ирландия
Ирландияға қарсы Англия тағы бес жаңа шапка шығарды. Ең танымал дебютант - Астон Вилланың оң жақ сыртында Чарли Атерсмит болды, ол Англия үшін келесі сегіз жылда 12 кездесуде өнер көрсетті. Оған клубтағы әріптесі Джек Деви де еріп жүрді. Басқа жаңа бас бапкерлер Дерби округінің Джон Кокс, Шеффилд Юнайтедтің Майкл Уитем және Крю Александраның Джон Пирсон болды, олардың әрқайсысы Англияға жалғыз рет шыққан. Пирсон Футбол лигасының төрешісі ретінде табысты мансабын жалғастырды, оның ішінде 1911 жылғы ФА Кубогының финалы. Ноттс округінің Гарри Дафты Англияның соңғы бес кездесуінде капитандыққа ие болды және жарты уақыт ішінде екі рет гол соқты.
Against Ireland, England issued a further five new caps. The most prominent débutante was Charlie Athersmith of Aston Villa at outside right, who would continue to appear for England over the next eight years, making twelve appearances in all. He was accompanied by his club team mate, Jack Devey. The other new caps were John Cox of Derby County, Michael Whitham of Sheffield United and John Pearson of Crewe Alexandra for each of whom this was their solitary England appearance. Pearson went on to have a successful career as a Football League referee, including the 1911 FA Cup Final. Harry Daft of Notts County was awarded the captaincy for his last of five England appearances and marked the occasion by scoring twice, either side of half time.