Magnet (magazine)

Кіріспе

Филадельфияда орналасқан американдық тәуелсіз музыка журналы, Пенсильвания Магнит - әдетте альтернативті, тәуелсіз немесе негізгі ағымнан тыс топтарға бағытталған музыка журналы.

Тарих

Журнал жылына төрт рет шығарылады, оның тәуелсіз иесі және редакторы Эрик Т. Миллер. 1990 жылдары ұқсас бағыттағы музыка журналдарына Option, Ray Gun және Alternative Press кірді. "Магнит" журналының алғашқы саны 1993 жылдың ортасында жарық көрді. Жылдар бойы қаптама жұлдыздарының мысалдары: Yo La Tengo (1993, 2000), The Afghan Whigs (1994), Spacemen 3 (1997), Shudder To Think (1997), Tortoise / Swervedriver (1998), Sonic Youth (1998), Sunny Day Real Estate (1998), Ween (2000), Ride (2002), Interpol (2003), Hüsker Dü (2005) және Cat Power (2007). Журналдың мазмұны болашақ инди-топтарға және әртүрлі музыка сахналарының экспозицияларына назар аударады. Мысалдарға Дентон, ТХ психоделикалық рок сахнасы (1997), Нью-Йорк қаласының "Illbient" сахнасы (1997), Пауэр-поп тарихы (2002), 1970-ші жылдардың Кливленд авантюр панк сахнасы, 1980-ші жылдардың Миннеаполис колледж рок сахнасы (2005), Калифорнияның "Пейсли андерграунды" топтары 1980 жылдары (2001), және Шоу-гейз қозғалысының қайта өрлеуі (2002). Сондай-ақ "құрылыс ішіндегі суретшілер" тақырыбы кең таралған. g., "Экцентриктер және арманшылар" саны (2003) әртүрлі "сыртқы" суретшілерді қамтиды. 1997 жылдың басында әр санының абоненттері CD-дискіге қол жеткізеді. Диск лейблдері журналға CD-ге әндер қою үшін ақы төлейді, яғни бұл топтар басқаша мәлімдесе де, жылдар бойы орташа дау-дамайға әкеліп соғатын болса да, Magnet қызметкерлерінің қолдауы жоқ дегенді білдіреді. Кейде CD дискілеріндегі әндер журналдың қарастыратын музыкасына мүлдем ұқсамайды. Журналдың алғашқы бес жыл бойы эксперименталды / андеграундтық музыкаға назар аударса да, ғасырдың басында оның назары Вилко, Стив Эрл, The New Pornographers, The Shins және Том Петти сияқты тағы да көп қалыптасқан актілерді қамтитын альт-кантри және инди актілеріне назар аударды. Осыған қарамастан, ол әр нөмірде еркін джазға және электронды негіздегі музыкаға арналған бөлімді сақтайды. Сондай-ақ, ол джаз иконалары Альберт Айлер, Кен Вандермарк және Орнет Коулман туралы ұзақ мақалалар жазды. Субъектілердің фотосуреттері де авангардтық көркемдікке айналып, топ мүшелерінің қалың, сәнсіз тұсқағаздарына айналды. Магнит жылдар бойы металл мен рэп жанрына көп көңіл бөлмеді. Әр жылдың бірінші саны сол жылға жалған ретроспективті көзқараспен, әр түрлі абсурдты музыкалық оқиғаларды болжайды; бұл әрқашан Фил Шериданның қолымен жазылған. Жақында Эндрю Эрлз "Көше командасы қайда?" атты пародиялық фильм жазды. Бұл әуендер көбінесе жарнамаланған топтар мен олардың жанкүйерлеріне арналған. Журнал 2008 жылы 80-шы басылымынан кейін баспа түрінде ұсынылмай қалды, бірақ Magnet бренд атауын өз веб-сайтында пайдалануды жалғастырды. 2011 жылдың қазан айында Wilco қайта іске қосылған алғашқы санының мұқабасында ай сайынғы баспа журналы ретінде қайта оралды. Тегін CD-лер жоқ сияқты.

The magazine is published four times a year, and is independently owned and edited by Eric T. Miller. Music magazines with a similar focus in the 1990s era included Option, Ray Gun, and Alternative Press. The first issue of Magnet came out in mid 1993. Examples of cover stars over the years include Yo La Tengo (1993, 2000), The Afghan Whigs (1994), Spacemen 3 (1997), Shudder To Think (1997), Tortoise/ Swervedriver (1998), Sonic Youth (1998), Sunny Day Real Estate (1998), Ween (2000), Ride (2002), Interpol (2003), Hüsker Dü (2005), and Cat Power (2007). The magazine's content tends to focus on up and coming indie bands and expositions of various music scenes. Examples include long pieces on the Denton, TX psychedelic rock scene (1997), the New York City "Illbient" scene (1997), the history of power pop (2002), the Cleveland avant punk scene of the 1970s, the Minneapolis college rock scene of the 1980s (2005), the California "Paisley Underground" bands of the 1980s (2001), and the resurgence of the Shoegaze movement (2002). Also common is the "artists within a construct" theme—e. g., the "Eccentrics And Dreamers" issue (2003) featuring various "outsider" artists. Beginning in early 1997, subscribers to each issue receive a sampler CD. Record labels pay the magazine to have songs put on the CDs, meaning that inclusion signified no endorsement from the staff of Magnet, although bands would claim otherwise, leading to moderate controversy over the years. The songs on the CDs sometimes have little to do with the type of music covered by the magazine. Though the magazine's focus for the first five years or so of its existence was experimental/underground music, its focus at the turn of the century broadened to include an emphasis on covering alt country and indie acts such as Wilco, Steve Earle, The New Pornographers, The Shins, and even more established acts such as Tom Petty. Despite this, it still maintains a section devoted to free jazz and obscure electronic based music in each issue. It has also done long articles on jazz icons Albert Ayler, Ken Vandermark, and Ornette Coleman. The photographic style of subjects has also evolved from inventive avant garde settings to stark, no frills closeups of band members. Magnet has paid much less attention over the years to the metal and rap genres. The first issue of each year features a faux retrospective look on that year, predicting various absurdist musical occurrences; this is always penned by Phil Sheridan. More recently, Andrew Earles has written a parodic feature entitled "Where's The Street Team?" which tends to address overhyped bands and their fans. The magazine stopped being offered in print form after the 80th edition in 2008, but continued to use the Magnet brand name on their website. In October 2011 it returned as a monthly print magazine featuring Wilco on the cover of the first of the relaunch issues. There appears to be no free CD.