Кіріспе
Американдық блюз және рок тобы Canned Heat-тің музыкасы мен көзқарасы көптеген жанкүйерлерді тартты және топты хиппи дәуірінің ең танымал тобының бірі ретінде бекітті. Canned Heat 1960-шы жылдардың соңындағы барлық маңызды музыкалық шараларға қатысты, өздерінің шығармаларымен қатар блюз классикаларын орындады және кейде ұзақ "психоделикалық" сололарға берілді. Олардың үш әні – "Going Up the Country", "On the Road Again" және "Let's Work Together" – халықаралық хиттерге айналды. 1970-ші жылдардың басынан бастап, Уилсонның ерте қайтысынан кейін көптеген құрамдық өзгерістер болды. 1990-шы және 2000-шы жылдардың басымен қатар, 2019 жылы Тейлордың қайтысынан кейін де ла Парра 1960-шы жылдардағы топтың жалғыз мүшесі болып қалды. Уолтер Траут және Джуниор Уотсон – топтың кейінгі құрамында ойнаған гитаристтердің қатарында.
The music and attitude of Canned Heat attracted a large following and established the band as one of the popular acts of the hippie era. Canned Heat appeared at most major musical events at the end of the 1960s, performing blues standards along with their own material and occasionally indulging in lengthy "psychedelic" solos. Three of their songs — "Going Up the Country", "On the Road Again", and "Let's Work Together" — became international hits. Since the early 1970s, following the early death of Wilson, numerous personnel changes have occurred. For much of the 1990s and 2000s and following Taylor's death in 2019, de la Parra has been the only member from the band's 1960s lineup. Walter Trout and Junior Watson are among the guitarists who played in later editions of the band.
Шығуы және алғашқы құрамдары
Canned Heat блюз коллекционерлерінің ортасында құрылды. Боб Хайт жасөспірім кезінен бастап блюз пластинкаларын ауыстырып сауда жасаған, ал оның Топанга каньонындағы үйі музыкаға қызығушылық танытқан адамдардың бас қосатын орны болды. 1965 жылы блюз жанкүйерлері джаг-бэнд құруға шешім қабылдады және репетицияларын бастады. Алғашқы құрамына әнші Хайт, гитарада Алан Уилсон, жетекші гитарада Майк Перлоуин, бас гитарада Стю Бротман және барабанда Кит Сойер кірді. Перлоуин мен Сойер бірнеше күннен кейін топтан кетіп қалды, сондықтан гитарист Кенни Эдвардс (Уилсонның досы) Перлоуиннің орнына келді, ал Рон Холмс тұрақты барабаншы табылғанға дейін барабанда ойнауға келісті. Хайттың тағы бір досы Генри Вестин (фрэнк Заппаның "Mothers of Invention" тобынан марихуана шеккені үшін шығарылған) топқа қосылуға рұқсат сұрады және қабылданды, ал Эдвардс уақытша қалды. Бірақ Эдвардс көп ұзамай кетіп қалды (кейін ол Бобби Киммель мен Линда Ронштадтпен бірге Stone Poneys тобын құрды), сонымен бірге Фрэнк Кук Холмстың орнына тұрақты барабаншы болды. Кук бұрыннан кәсіби тәжірибесі бар еді, ол бассист Чарли Хаден, трубашы Чет Бейкер және пианист Элмо Хоуп сияқты джаздың көрнекті тұлғаларымен бірге өнер көрсеткен, сондай-ақ Ширли Эллис және Доби Грей сияқты қара жан/поп әртістерімен де жұмыс істеген. 1966 жылы продюсер Джонни Отис оларды алғашқы альбомға материал жазу үшін студияға шақырды, құрамында Хайт, Уилсон, Кук, Вестин және Бротман болды. Бірақ жазбалар 1970 жылға дейін шығарылмады, ол кезде Janus Records оларды Vintage Heat деп шығарды. Отис оннан астам тректерді өндірген сессияны бақылады, оның ішінде "Rollin' and Tumblin'" (гармоникамен және онысыз), Вилли Диксонның "Spoonful" және Джон Ли Хукердің "Louise" әндерінің екі нұсқасы бар еді. 1966 жылдың жазында Стюарт Бротман Фреснодағы әрмендік би тобымен ұзақ мерзімді келісімшартқа қол қойғаннан кейін Canned Heat тобынан кетіп қалды. Canned Heat Бротманмен байланысқа шығып, келесі күні қол қоюға болатын жазба келісімшартын ұсынды, бірақ Бротман қысқа мерзімде қол қоя алмады. Бротман Дэвид Линдлимен бірге әлемдік музыка тобы Kaleidoscope-қа қосылды, ол Крис Дарроудың орнына келді. Бротманның орнына Canned Heat тобына Марк Андс келді, ол бұрынғы әріптестеріне қайтып оралғанға дейін бірнеше ай ғана болды – Red Roosters, олар жаңа атауды қабылдады: Spirits Rebellious, кейіннен Spirit деп қысқартылды. Менеджерлер Скип Тейлор мен Джон Хартманмен біріккеннен кейін Canned Heat 1967 жылдың наурыз айында Ларри Тейлорды тұрақты бассист ретінде тапты. Ол Moondogs тобының бұрынғы мүшесі және Ventures тобының барабаншысы Мел Тейлордың ағасы болды, сонымен қатар Джерри Ли Льюис пен Чак Берридің концерттерінде, ал Monkees тобының студиялық сессияларында да қолдау көрсеткен тәжірибесі бар еді. Бұл құрам (Хайт, Уилсон, Вестин, Тейлор, Кук) 1967 жылдың сәуір айында Liberty Records үшін жаздыра бастады, алғашқы A&R директоры Vee Jay Records компаниясының басшысы Кальвин Картер болды, ол Джимми Рид пен Джон Ли Хукер сияқты блюз әртістерін жазған. Олар "Rollin' and Tumblin'" әнін "Bullfrog Blues" әнімен бірге жазды, бұл Canned Heat тобының алғашқы синглы болды. Алғашқы ресми альбом Canned Heat 1967 жылдың шілдесінде үш айдан кейін шықты. Барлық тректер ескі блюз әндерінің өңделген нұсқалары болды. Лос-Анджелестегі "Free Press" газеті былай деп хабарлады: "Бұл топтың барлық мүмкіндіктері бар! Олар тікелей эфирде де, жазбаларында да жақсы жетістіктерге жете алады". Canned Heat коммерциялық тұрғыдан да сәтті болды, Billboard чартында 76-шы орынға жетті.
"Ауылға көшу" және Вудсток
Қазан айында топ үшінші альбомын, Living the Blues-ті шығарды, оның ішінде олардың ең танымал әні – "Going Up the Country" болды. Уилсонның Генри Томасқа тиесілі "Bull Doze Blues" әнін қайта орындауы түпнұсқаға амалсыз келген көшірме болды, соның ішінде Томас аспаптық бөлігінде қолданған "квиллдер" (пан флейталар) дыбысын Джим Хорн флейтада дәлме-дәл қайталады. Уилсон әннің мәтінін 1960 жылдардың соңындағы "табиғатқа оралу" көзқарасын бейнелейтін қарапайым хабармен жаңартты. Ән әлемнің көптеген елдерінде хитке айналды (Billboard Hot 100 тізімінде 11-орын) және Майкл Уодлидің 1970 жылғы деректі фильмінде Вудсток фестивалінің ресми емес әні ретінде пайдаланылды. Альбомға сондай-ақ 19 минуттық эксперименталды "Parthenogenesis" трегі де кірді, ол блюз, рага, жақ арфасының дыбыстары, гитараның бұрмалануы және басқа да электрондық эффекттерден тұратын тоғыз бөлімнен құралған дыбыс коллажы болды; бәрі менеджер/продюсер Скип Тейлордың басшылығымен үйлестірілді. "Refried Boogie" әнінің ұзақтығы 40 минуттан асты, ол Kaleidoscope клубында тікелей орындалған. Осы уақытта Kaleidoscope клубында тікелей жазылған альбом кейін 1971 жылы Wand Records компаниясымен Live at Topanga Corral (кейін Live at the Kaleidoscope деп аталды) деген шатастыратын атаумен шығарылды, себебі Liberty Records сол кезде тікелей альбом шығаруға ниеттенбеді, ал менеджер Скип Тейлор сотқа тартылғысы келмеді. 1968 жылы топ Лос-Анджелестегі Shrine Auditorium-да жаңа жылдық концертте Bob Hite боялған қызғылт күлгін түсті филге мініп сахнаға шықты. 1969 жылдың шілдесінде, Вудсток фестивалінен бұрын, олардың төртінші альбомы "Hallelujah" жарық көрді. Melody Maker журналындағы рецензияда былай делінген: "Бұл жұмыстарының кейбіреулеріне қарағанда аз амбициялы болғанымен, бұл әдемі блюз альбомы және олар ақ электро блюз топтарының ішіндегі ең сенімдісі болып қала береді". Альбомда негізінен Уилсонның "Time Was" және "Sic 'em Pigs" (Bukka White's "Sic 'em Dogs") және Томми Джонсонның "Canned Heat" сияқты топқа қатысты мәтіндері бар түпнұсқа композициялар кірді. Альбом шыққаннан кейін бірнеше күн өткен соң, Вестин Fillmore West клубында Ларри Тейлормен болған жанжалдан кейін топтан кетті. Келесі күні Майк Блумфилд пен Харви Мандел Canned Heat тобымен бірге ойнағаннан кейін екеуіне де Вестин орны ұсынылды және Мандел қабылдады. Жаңа құрам тамыздың ортасында Вудстокқа барар алдында Филлморда екі рет ойнады. Вудстокқа тікұшақпен келген Canned Heat фестивальдің екінші күні күн батып жатқанда өнер көрсетті. Олардың жиынтығында "Going Up the Country" әні болды, ол топтың өнер көрсетуі көрсетілмегенімен, деректі фильмдегі тақырыптық әнге айналды. Ән алғашқы (үш дискілік) Вудсток альбомына енді; ал екінші альбом, Woodstock 2, "Woodstock Boogie" әнін қамтыды. 25 жылдық мерекелік жинаққа "Leaving This Town" әні қосылды, ол топтың Вудстоктағы өнер көрсетулерінің жинағын толықтырды, ал "A Change Is Gonna Come" әні деректі фильмнің режиссерлік нұсқасына енгізілді; тек "Let's Work Together" әні шығарылмады. 1970 жылдың басында Еуропалық турнеге шығар алдында топ Future Blues альбомын жазды, онда бес түпнұсқа композиция және үш кавер ән болды. "Let's Work Together" әні, Уильберт Харрисонның әні, Еуропадағы турнемен сәйкес келу үшін Еуропада шығаруға таңдалды. Топтың талабы бойынша, авторлық нұсқаға нарықта мүмкіндік беру үшін АҚШ-тағы шығарылым кейінге шегерілді. Canned Heat "Let's Work Together" әнімен үлкен жетістікке жетті және Bob "The Bear" Hite дауысымен орындалған топтың жалғыз топ 40 хиті болды. Альбомда Доктор Джонның фортепианосы және ерекше джамп-блюз стилі де бар. Айға қону/Иво Джима альбомының мұқабасы және американдық тудың кері бұрылуы қызығушылық тудырды. Кері бұрылған ту Уилсонның идеясы болды және оның табиғатқа деген сүйіспеншілігіне, экологиялық қозғалыстың өсуіне және адамзат жақын арада Айды да, Жерді де ластауы мүмкін деген алаңдаушылығына жауап болды (оның "Poor Moon" әнінде көрсетілгендей). 1970 жылғы Еуропалық турнесінен алынған материалдар Canned Heat '70 Concert Live in Europe үшін жолдарды ұсынды, кейін Live in Europe деп қайта аталды. Бұл концерттік альбом, ол турне барысында әртүрлі концерттерден алынған тректерді біріктірді, бірақ тыңдаушыға бір үзділіссіз концерт сияқты сезім беру үшін жасалды. Альбом сыншылардың мақтауына ие болды және Ұлыбританияда жақсы нәтиже көрсетті (15-орынға ие болды), бірақ АҚШ-та коммерциялық сәттілік шектеулі болды. 1970 жылдың мамыр айында Еуропадан оралған Ларри Тейлор шаршап, Джон Майоллға қосылу үшін (ол Калифорнияның Лорел Каньонына көшіп кеткен) топтан кетіп, Мандел оған ілесіп кетті.
" Жүрек пен қызу " және Уилсонның өлімі
Тейлор мен Мандел кеткеннен кейін Вестин гитарада оралды, оған бассист Антонио де ла Барреда қосылды. Ол де ла Паррамен Мехико қаласында бес жыл бойы бірге ойнаған, ал бұрын Jerome және Sam & the Goodtimers топтарының құрамында болған еді. Осы құрам студияға кіріп, Джон Ли Хукермен бірге «Hooker 'n Heat» атты қос альбомға әндер жазды. Топ Хукермен алғаш рет Орегон штатының Портленд қаласындағы әуежайда кездесіп, олар бір-бірінің туындыларын жақсы көретінін білді. Хукер мен Canned Heat жақын дос атанды, Хукер Уилсонды «барлық уақыттағы ең ұлы гармоникашы» деп атады. Сессиялардың жоспарланған форматы Хукерге жеке бірнеше әнді орындауға, содан кейін Уилсонның фортепианода немесе гитарада сүйемелдеуіне мүмкіндік берді. Альбомның қалған бөлігінде Хукерге топтың қолдауы болды (Боб Хайт, Скип Тейлормен бірге альбомның продюсері болғандықтан қатыспады). Альбом Уилсонның қазасынан кейін аяқталды және Хукердің мансабындағы алғашқы рет чарттарға ілескен альбомы болды, 1971 жылдың ақпан айында 73-орынға дейін көтерілді. «Hooker 'n Heat» 1978 жылы қайта бірігіп, Лос-Анджелестегі Fox Venice театрында концерттік альбом жазды, ол 1981 жылы «Hooker 'n Heat, Live at the Fox Venice Theatre» деген атпен Rhino Records лейблы арқылы шығарылды. 1989 жылы Canned Heat (және тағы басқалар) Джон Ли Хукердің «The Healer» альбомына шақырылды. Алғашқы «Hooker 'n Heat» сессияларынан кейін, әрқашан депрессиядан күйреген Уилсон, кейбір деректерге сәйкес, Топанга каньонындағы Хайттың үйінің жанында көлігін жолдан шығарып, өзін-өзі өлтіруге тырысқан. Топтың басқа мүшелерінен өзгеше, Уилсон әйелдермен қарым-қатынаста көп сәттілікке жете алмады және бұл оны қатты мазалады. Оның депрессиясы уақыт өте келе күшейе берді. 1970 жылдың 3 қыркүйегінде, Берлиндегі фестивальге аттанар алдында, топ Уилсонның барбитураттарға шарықтап қайтыс болғанын естіді; оның денесі Хайттың үйінің артындағы төбеден табылды. Де ла Парра және топтың басқа мүшелері оның өлімінің өзіне-өзі қол жұмсау салдарынан болғанына сенді. Уилсон 27 жасында, Джимми Хендрикс пен Дженис Джоплиннің өлімінен бірнеше апта бұрын дүние салды.
Тарихи тұлғалар, Жаңа дәуір және Адам жағдайының топтамалары
Джоэл Скотт Хилл, The Strangers және Joel Scott Hill Trio тобында ойнаған, Уилсонның қазасынан бос қалған орынды толтыру үшін шақырылды. Топтың қыркүйекке гастрольдік келісімшарты болды, сондай-ақ студияда жазу жоспарлары да қарастырылған. Сол күзде олар Австралия мен Еуропаны аралады, оның ішінде Нидерландыдағы Баарн қаласында VPRO телеарнасының Piknik бағдарламасы үшін концерт берді, ал келесі жазда Финляндиядағы Турку фестивалінде өнер көрсетті. Бұл өнер көрсетулері жазылып алынды, бірақ жазбалар көп уақыттан кейін ғана жарық көрді, 1995 жылы Turku Rock Festival және 2007 жылы Under the Dutch Skies 1970–74 (үш жеке турды қамтиды) альбомы ретінде шықты. 1971 жылдың соңында "Historical Figures and Ancient Heads" атты жаңа студиялық альбом шықты. Альбомға Skip Taylor жазған "Rockin' with the King" әнінде Little Richard-пен Hite-тың дуэті енді, гитарада Vestine және Joel Scott Hill орындады. Hite, Vestine, Scott Hill, de la Barreda және de la Parra тобының бұл құрамы ұзаққа созылмады, себебі топтың ішінде дау-жанжал туды; Scott Hill және de la Barreda-ның көзқарастары топтың қалған бөлігіне сай келмеді, ал барабаншы de la Parra тоқтауға шешім қабылдады. Hite оны бұл шешімнен қайтарды, бірақ Scott Hill және de la Barreda оның орнына топтан кетіп қалды. Топқа жаңадан қосылғандар: ритм-гитара мен вокалда James Shane, клавишада Ed Beyer және бас-гитарада Richard Hite (Bob Hite-тың інісі) болды. Бұл құрам 1973 жылы Liberty/United Artists Records үшін "The New Age" альбомын жазды, ол топтың осы лейблдегі соңғы альбомы болды. Альбомда James Shane жазған "The Harley Davidson Blues" атты мотоциклшілерге арналған ән болды. 1960-шы жылдардың соңы өзгере бастады, бірақ бәрібір топ тағы бір Еуропалық турнеге шықты, оның барысында олар Парижде Memphis Slim-мен бірге "Memphis Heat" альбомына жазба жасады. Олар сондай-ақ Парижде Clarence "Gatemouth" Brown-мен бірге "Gates on the Heat" альбомына жазды (екеуі де Blue Star Records-тан шықты). Бұл кезеңдегі кадрлар Canned Heat Live at Montreux (2004) DVD-сіне енгізілді. De la Parra айтуынша, концерттер арасында ақша табу үшін топ Мексикадан есірткі әкеліп отырды. 30 000 доллардан астам қарызы болған топқа менеджер Skip Taylor Liberty/United Artists материалдарына болашақ авторлық құқықтарын сатуға және Atlantic Records-ке өтуге кеңес берді. Atlantic Records-ке жаман танысудан кейін, оның ішінде Hite мен Vestine арасындағы автоматтардағы төңкерістен кейін, топ 1973 жылы "One More River to Cross" альбомын шығарды. Roger Hawkins және Barry Beckett продюсерлік еткен бұл альбомның дыбысы ерекше болды және онда Muscle Shoals Horns болды. Еуропалық промо-тур кезінде бұл жаңа "арқалы топ" дыбысына Clifford Solomon және Jock Ellis-тің дағдылары қосылды. Canned Heat-тен бұл уақытта, Atlantic Records-ке қосылғаннан кейін кеткен ұзақ жылдар бойы менеджер болып қызмет еткен Skip Taylor болмады. Atlantic продюсері Tom Dowd Canned Heat-тен есірткі қолдану мен шектен тыс ішімдік ішуіне қарамастан тағы бір альбом шығаруға тырысты; олар 1974 жылы Флорида штатының Майами қаласындағы Criteria Studios-та альбомға лайық материал жазды (бұрынғы мүше Mandel-мен бірлесіп жұмыс істеді), бірақ Atlantic Canned Heat-пен қарым-қатынасын шығармай тұрып тоқтатты. Материалдың көп бөлігі Skip Taylor-дың үйінде сақталған, өртенген, ал de la Parra құтқарып алған материал он жылдардан кейін, 1997 жылы "The Ties That Bind" деп аталды. Содан кейін жаңа менеджер Howard Wolf күресіп жүрген топқа Калифорниядағы Mammoth Ski Resort-та концерт ұйымдастырды. Bob Hite ашуға бой алдырып, көрермендерге шабуыл жасады, бұл Vestine, James Shane және Ed Beyer-дің наразылығын тудырды, олар нәтижесінде топтан кетіп қалды. Кетіп қалғандардың орнын 1974 жылдың соңында қосылған пианист Gene Taylor және гитарист Chris Morgan басты. Taylor 1976 жылы Германиядағы тур кезіндегі дауға байланысты кетіп қалды, ал Chicken Shack-тен Stan Webb қысқа уақытқа келгеннен кейін Mark Skyer жаңа гитарист ретінде келді. Осы арада топ Takoma Records компаниясымен келісімшарт жасады, ал "Human Condition/Takoma" тобы 1977 жылы Human Condition альбомын жаздырды. Chambers Brothers тобының альбомда қатысуына қарамастан, ол диско музыкасының 1970-ші жылдардың соңында танымалдылығының артуына байланысты аз табысқа ие болды. Көп ұзамай, тағы да даулар туды, және Mark Skyer, Chris Morgan және Richard Hite 1977 жылы топтан кетіп қалды. Hite бірден жаңа бас-гитарист Richard Exley-ді жалдады, онымен турнеде дос болып, Montana тобымен өнер көрсетуін көргеннен кейін. Hite-пен тез дос болып, Exley жылдың қалған бөлігінде топпен гастрольде болды және 1976 жылғы Техас бицентиелі қайта оралу туры кезінде Hite-пен көптеген аранжировкаларда ынтымақтасты. Exley кейін Hite-тың сахнадағы шектен тыс ішімдік ішуі мен есірткі қолдануына байланысты дауға байланысты топтан кетіп қалды. Көңілі қалған Exley сол жылдың соңында Texas Heartbreakers тобына қосылды, бірақ топқа мүшелерді табудағы қиындықтарға байланысты Hite-қа көмектесу үшін мерзімілі түрде оралды. Exley топтағы уақыты туралы былай деді: "Ешкім ешқашан бас-гитаристті есіне алмайды". Бұл нәтижесінде топтың мүшелері тек Hite және de la Parra-ға дейін азайды.
Бургер Бразерс қайта жаңғыру және Боб Хайт өлімі
Блюз жанрының танымалдылығы 1970 жылдардың соңы мен 1980 жылдардың басында Дэн Айкройд пен Джон Белушидің ойнаған рөлімен шыққан «The Blues Brothers» (1980) музыкалық комедиялық фильмінен кейін арта түсті. Осы кезеңде де ла Парра Шығыс Голливудтағы жазу студиясының серіктестігіне қосылды, онда ол бұрынғы тобының мүшесі Ларри Тейлормен қайта жұмыс істеді. Тейлор гитарист Майк "Голливуд Фэтс" Манн мен пианист Ронни Барронмен жақын қарым-қатынаста болды, көп ұзамай Тейлор, Баррон және Голливуд Фэтс топқа қосылды. Хайт пен Манн бұл құрамды «Бургер Бразерс» деп атады, ал кейіннен соқыр пианист Джей Спелл оларға қосылды, себебі Ронни Баррон мен Тейлор арасындағы жанжалдан кейін топтан кетіп қалды. «The Burger Brothers» 1979 жылы Парр Медоуста Вудсток мерекесінің он жылдығына арналған концертте өнер көрсетті. Осы өнернаманың жазбасы 1995 жылы «King Biscuit Flower Hour» арқылы Барри Эрманның «Canned Heat in Concert» альбомы ретінде жарық көрді (де ла Парра бұл Canned Heat-тің ең жақсы тіркелген концерттік альбомы деп санайды). Осы шамада жасалған тағы бір жазба «Cream Records» үшін жасалды, олар Canned Heat-тің қазіргі ұсынысынан гөрі R&B стиліне көбірек ұмтылды. Бұл Голливуд Фэтсты ренжітті, ал жобаны аяқтау үшін Майк Халби шақырылды, бірақ ол 1981 жылға дейін коммерциялық жарияланбады. Осы уақытта топтың бұрынғы мүшесі Тони де ла Барреда оны RCA арқылы «Bob "The Bear" Hite 1943–1981—"Don't Forget To Boogie"» атты құрмет альбомы ретінде шығарды. Де ла Парра мен Хайтпен араздасқаннан кейін Тейлор мен Манн топтың музыкалық бағытына көңілі тоймады және «Hollywood Fats Band» тобына көбірек назар аудару үшін кетіп қалды. Дегенмен, Джей Спелл топта қалды және бас гитарист Джон Лэмбты шақырды, Майк Халби толық уақытты мүше болды, ал ұзақ жылдар бойы гитарист болған Вестин тағы да топқа оралды, ал Хит пен де ла Парра олардың жетекшілері болды. Ховард Вольф енді басқармайтындықтан, Эдди Хаддад АҚШ, Еуропа және Жапониядағы әскери базалар бойынша үздіксіз тур ұйымдастырды. Ауыр турдан кейін аз төлеммен оралған Джей Спелл топтан кетіп қалды. Джон Лэмб оңтүстікте тағы бір турне жасады, ал 1980 жылдың Рождествосына дейін (басқаларының қарақшылық тамырлары болмағандықтан) ол да топтан кетіп қалды, бірақ сол кезде тіпті Хайт та күңкіреп бастады. Ол «The Push» деген лақап аты бар ынталы мотоциклшіні менеджер ретінде жалдап, тағы бір рет бақытын сынап көрді, топтың мотоциклшілер қауымдастығындағы танымалдылығы оларға жаңа күш береді деп үміттенді. Жаңа бас гитарист Эрни Родригеспен бірге Canned Heat 1981 жылы «Kings of the Boogie» альбомын жазды, бұл Хайттің бірнеше тректе ойнаған соңғы альбомы болды. 1981 жылдың 5 сәуірінде Лос-Анджелестегі Паломинода өнер көрсету кезінде героиннің шамадан тыс дозасын қабылдап құлап қалған Боб Хайт кейіннен де ла Парраның Мар Виста үйінде 38 жасында қайтыс тапқан күйі табылды.
Кейінгі тарих және Вестиннің өлімі
Фронтмен Боб Хайттың қазасы Canned Heat мансабының аяқталуы деп ойлаған көптеген адамдар үшін ауыр соққы болды; алайда, де ла Парра топты сақтап қалды және келесі онжылдықтарда оны қайта өркендетуге жетекшілік етті. Хайттың қазасынан бұрын Австралияда гастрольдік тур жоспарланған еді, ал гармоникашы Рик Келлог «Kings of the Boogie» альбомын аяқтау үшін қосылды. Боб Хайтсыз Canned Heat-тің бұл құрамы Вестинмен «Mouth Band» деп аталды және Австралияда, әсіресе мотоциклшілер арасында үлкен сәттілікке ие болды. «The Push» басқаруымен топ АҚШ-та мотоциклшілер барындарында өнер көрсетіп, «The Boogie Assault» деп аталатын бейнебаянға жұмыс істей бастады, онда Canned Heat және Сан-Францискодағы Hells Angels бөлімінің бірнеше мүшелері түсті. «The Push» бейнебаянының түсірілімі кешіксе, мас Вестин Эрнии Родригеспен төбелес жасап, тағы да топтан шығарылды; оның орнына гитарист Уолтер Троут келді. Джон Мейаллмен гастрольдегеннен кейін, «The Boogie Assault» өндірісі жалғасқанда, де ла Парра «The Push» менеджерлігінен бас тартуға мәжбүр болды; бірақ ақырында 1982 жылы Австралияда жазылған бейнебаян мен сол аттас концерттік альбомын аяқтады (сондай-ақ Live in Australia және Live in Oz деп қайта шығарылды). Canned Heat-тің бұл құрамы Майк Халби мен де ла Парра арасындағы даудан кейін тез тарап кетті. 1980-жылдары Canned Heat орындайтын музыкаға қызығушылық қайта жанданды, және өткендегі трагедиялар мен тұрақсыздыққа қарамастан, топ қайта жанданғандай көрінді. 1985 жылы Троут Джон Мейаллдың Bluesbreakers тобына қосылу үшін кетіп қалды, сондықтан Вестин тағы да топқа оралды және ол Орегоннан Джеймс Торнбери (слайд-гитара, гармоника және вокал) және Скип Джонс (бас) сияқты жаңа музыкалық таланттарды әкелді. Де ла Парра оларды органикалық тағамды жақсы көретіндіктен «Нутс және Ягодалар» (Nuts and Berries) деп атады. Бұрынғы мүшелері Ларри Тейлор (Джонстың орнына) және Ронни Баррон топты толықтырып оралғанға дейін көп уақыт өтпеді. Бұл құрам 1987 жылы Германияның Кассель қаласында «Boogie Up The Country» концерттік альбомын жазды және сондай-ақ «Blues Festival Live in Bonn '87 Vol 2» жинағына енді. Баррон, бұрынғыдай, бұл құрамда ұзаққа созылмады, сондай-ақ Ларри Тейлордың қысымымен тағы да топтан шығарылған Вестин де. Вестинның орнына жетекші гитарада Джуниор Уотсон болды; оның стилі кеш 1986 жылы қайтыс болған Голливуд Фэтстың стилін еске түсірді және «Reheated» альбомында жақсы бағаланғандай, топқа өте сай келді. Алайда, альбом 1988 жылы Германияда ғана шығарылды, себебі Chameleon Music Group Record лейблімен келіспеушіліктер болды. 1990 жылы «Would Be» құрамында Джеймс Т., Тейлор, Уотсон және де ла Парра Австралияда «Burnin' Live» концерттік альбомын жазды. 1990-жылдардың басында Джуниор Уотсон өз жолымен кеткенде, Мандел қайтадан топқа оралды, Ларри Тейлордың жүктемесін азайту үшін Рон Шумакеді бас музыкант ретінде әкелді. Алайда, Мандел бірнеше турдан кейін топтан кетіп қалды, сондықтан әнші және гитарист Бекки Барксдейл Франция, Германия және Гавайиге гастрольдік турға шақырылды, бірақ ұзаққа созылмады. Смоки Хормель де қарастырылды, бірақ де ла Парра мен Ларри Тейлор арасындағы шиеленіс салдарынан Тейлор ашумен Хормельмен бірге кетіп қалды. Canned Heat-тің айналмалы есігі жалғасты, Вестин мен Уотсон «Ауыр артиллерия» (Heavy Artillery) тобы ретінде қайта оралды. Бірнеше бұрынғы мүшелер, соның ішінде Мандел, Баррон және Тейлор де ла Парраның 1994 жылы шыққан «Internal Combustion» альбомына қосылды, бірақ қайта оралған менеджер Скип Тейлордың Red River Records-пен келіспеушілігіне байланысты оның таралымы шектеулі болды. 1995 жылы Джеймс Торнбери он жыл қызмет еткеннен кейін, Австралияның Жаңа Оңтүстік Уэльс штатында отбасылық өмірді бастау үшін ешқандай наразылықсыз топтан кетті, ал оның орнын жаңа фронтмен Роберт Лукас алды. Мандел қайтып келді, ал Шумаке 1996 жылы топты тастап кетті. Бас гитарист лауазымын уақытша Марк «Pocket» Голдберг алғаннан кейін Грег Кейдж бас гитарист ретінде билікті қолға алды, және Ларри Тейлормен келісімге келгеннен кейін топ 1996 жылы «Canned Heat Blues Band» альбомын шығарды. 1997 жылдың 20 қазанында шаршаған және ракпен ауырған Вестин Еуропалық турнедегі соңғы концертінен кейін Парижде қайтыс болды. Тейлор мен Уотсон кейіннен топтан кетті.
2000 жыл 2020 жыл
Canned Heat кейбір еуропалық елдерде және Австралияда танымал болып қала берді. Осы кезеңдегі студиялық альбомдарына Boogie 2000 (1999) және Friends in the Can (2003) жатады, онда Джон Ли Хукер, Тадж-Махал, Троут, Кори Стивенс, Рой Роджерс, Мандель, Ларри Тейлор және Вестин сияқты әртүрлі қонақтар қатысты. Эрик Клэптон мен Доктор Джон Рождестволық альбомда (2007) арнайы өнер көрсетті. 2007 жылдың шілдесінде "Boogie with Canned Heat: The Canned Heat Story" атты деректі фильм және автор Ребекка Дэвис Винтерстің Вилсон туралы "Blind Owl Blues" өмірбаяны жарық көрді. 2000 жылы Роберт Лукас топтан кетіп, Далас Ходж (вокал, гитара), Джон Паулус (гитара) және Стэнли "Барон" Беренс (гармоника, саксофон, флейта) құрамын толықтырды. Лукас 2005 жылдың соңында Canned Heat-ке оралды, бірақ 2008 жылдың күзінде тағы да кетіп қалды. 2008 жылдың 23 қарашасында ол Калифорния штатының Лонг-Бич қаласында досының үйінде 46 жасында қайтыс болды, себебі есірткінің зияны салдарынан болған деп болжануда. Топ мүшелерінің соңғы қазаларының бірі – Хиттің інісі, басист Ричард Хайт, ол 2001 жылдың 22 қыркүйегінде 50 жасында қатерлі ісіктен көз жұмды. Сондай-ақ, бұрынғы басист Антонио де ла Барреда 2009 жылдың 17 ақпанында жүрек талмасынан қайтыс болды. 2008 жылдың соңынан 2010 жылдың көктеміне дейін топ құрамында Дейл Спэлдинг (гитара, гармоника және вокал), Барри Левенсон (жетекші гитара), Грег Кейдж (бас) және классикалық құрамның қалыптасқан мүшесі, топ жетекшісі де ла Парра барабанда ойнады. Мандел мен Ларри Тейлор 2009 жылдың жазында Вудстоктың 40 жылдығына арналған "Heroes of Woodstock Tour" аясында Canned Heat тобымен бірге гастрольдік сапарға шықты. 2010 жылы Тейлор мен Мандель ресми түрде Кейдж бен Левенсонды алмастырды, ал 2012 жылдан бастап бұл құрам (де ла Парра, Тейлор, Мандель және Спэлдинг) тұрақты түрде гастрольдік сапарлар жасап келеді. 2012 жылдың қазан айында Испания, Франция және Швейцариядағы фестивальдік тур кезінде денсаулығына байланысты турдан шығуға мәжбүр болған Манделдің орнына Рэнди Резник шақырылды. Резник 4 және 5 қазанда екі концертте өнер көрсетті, бірақ бұрынғы міндеттемелеріне байланысты үйіне оралуға мәжбүр болды. Де ла Парра Паулюсты Портлендтен шақырып, турды аяқтауға көмектесті. 2013 жылдың 7 қыркүйегінде Паулюс тағы да Манделдің орнына Оңтүстік Мэриленд блюз фестивалінде өнер көрсетті. 2014 жылы ол Манделдің орнын толыққанды басып алды. 2019 жылдың 19 тамызында ұзақ жылдар бойы бас гитарист болған Тейлор он екі жылдық қатерлі ісікпен күрестен кейін қайтыс болды. Барабаншы Фрэнк Кук 2021 жылдың 9 шілдесінде 79 жасында көз жұмды.
Стиль
AllMusic жазушысы Джо Виглион топ туралы былай деп жазды: "Боб Хайт пен Алан Уилсон вокалды кезектестіре орындаған Canned Heat, Джордж Торугуд сияқты сапалы блюз өнімдерін ұсынды, бірақ одан да әртүрлі және тыңдаушыны қызықтыратын нәзік музыкалық нюанстармен". Classic Rock тобын "өлім жеңілмейтін қатал блюз тобы" және "Американың алғашқы тамаша буги-рок тобы" деп сипаттады. uDiscoverMusic оларды элиталық кантри-блюз топтарының қатарында және "блюз-роктың қақ жарығында" деп атады, сонымен қатар "психоделикалық, көңіл көтеруге арналған R&B" жанрында маманданғанын айтты. Линдсей Планнер топтың стилін "60-шы жылдардың күшейтілген электр ритм-блюзінің үйлесімі, бос және серпіліспен орындалған буги-вугиге ерекше назар қойылып" деп сипаттады. Goldmine оларды "табиғи, заңнан тыс буги-блюз тобы" деп сипаттады. Бастапқыда блюз стандарттарын жанды түсіндіруімен танымал болған Canned Heat, 60-шы жылдардың соңында ұзақ психоделикалық джемдерімен атақты болды. iLoveClassicRock "олар хипстерлерге және диско стилінде билеуді ұнататын баршаға арналған музыкаларымен танымалдыққа жеткен алғашқы психоделикалық топ болды" деп жазды. Rocks Off журналы оларды "Американың ең ұлы буги-топтарының бірі" деп сипаттап, "Canned Heat тобының нағыз хиппи топтарының алғашқыларының бірі болғанын" және "блюз стилін психоделикалық фанкпен үйлестіргенімен" танымал болғанын айтты. SputnikMusic қызметкерлері "Canned Heat Джон Ли Хукер сияқты аңыздар ойнаған ескі халық блюзін платформа ретінде пайдаланып, оны қуатты буги элементтерімен байытты және психоделикалық атмосферамен ұсынды" деп жазды. 1967 жылы топқа қосылған Адольфо "Фито" де ла Парра 1991 жылғы сұхбатында: "Боб Хайт пен Алан Уилсон 1966 жылы Canned Heat-ті ыдыс-аяқ тобы ретінде құрды, тек көңіл көтеру үшін. Екеуі де музыкант емес, музыка зерттеушісі және пластинка жинаушы еді".