Кіріспе
Sleater Kinney (,) – 1994 жылы Вашингтон штатының Олимпия қаласында құрылған американдық рок-тобы. Топтың құрамында Корин Таккер (вокал және гитара) және Кэрри Браунштейн (гитара және вокал) бар, 2019 жылы ұзақ жылдар бойы топ мүшесі болған Джанет Вайс (барабан, гармоника және вокал) кеткеннен кейін. Sleater Kinney riot grrrl қозғалысының бір бөлігі ретінде пайда болды және американдық инди-рок сахнасының маңызды бөлігіне айналды. Топ феминистік және прогрессивтік саясатымен де танымал. 1994 және 2005 жылдар аралығында топ жеті студиялық альбом шығарды: Sleater Kinney (1995), Call the Doctor (1996), Dig Me Out (1997), The Hot Rock (1999), All Hands on the Bad One (2000), One Beat (2002) және The Woods (2005). Олар 2006 жылы тарап, жеке жобаларға көшті. 2014 жылы қайта құрылып, содан бері тағы бес альбом шығарды: No Cities to Love (2015), Live in Paris (2017), The Center Won't Hold (2019), Path of Wellness (2021) және Little Rope (2024). Сыншылар Грейл Маркус және Роберт Кристагау Sleater Kinney-ді 2000 жылдардың басындағы ең маңызды рок-топтарының бірі деп атады. Маркус 2001 жылы Sleater Kinney-ді Американың ең жақсы рок-тобы деп, ал Stereogum-нан Том Брейхан 2015 жылы оларды соңғы екі онжылдықтың ең ұлы рок-тобы деп атады.
the band
Sleater Kinney (,/s//l//ei//t//@r//'//k//I//n//i:/ SLAYtərKINee) is an American rock band that formed in Olympia, Washington, in 1994. The band's lineup features Corin Tucker (vocals and guitar) and Carrie Brownstein (guitar and vocals), following the departure of longtime member Janet Weiss (drums, harmonica, and vocals) in 2019. Sleater Kinney originated as part of the riot grrrl movement and has become a key part of the American indie rock scene. The band is also known for its feminist and progressive politics. The band released seven studio albums between 1994 and 2005: Sleater Kinney (1995), Call the Doctor (1996), Dig Me Out (1997), The Hot Rock (1999), All Hands on the Bad One (2000), One Beat (2002) and The Woods (2005). They disbanded in 2006 and devoted themselves to solo projects. They reunited in 2014 and have since released a further five albums: No Cities to Love (2015), Live in Paris (2017), The Center Won't Hold (2019), Path of Wellness (2021), and Little Rope (2024). Critics Greil Marcus and Robert Christgau have each praised Sleater Kinney as one of the essential rock groups of the early 2000s. Marcus named Sleater Kinney America's best rock band in 2001, and Tom Breihan of Stereogum called them the greatest rock band of the past two decades in 2015.
Тәрбиелену, алғашқы жылдары (1994-1999)
Sleater Kinney 1994 жылдың басында Олимпия, Вашингтон қаласында Корин Таккер мен Кэрри Браунштейн құрды. Топтың атауы Вашингтон штатының Лейси қаласындағы Sleater Kinney Road көшесінен алынған, онда 5-ші қалалық тас жолының 108-ші шығу орындарындағы белгілер оның бар екенін көрсетеді. Топтың алғашқы репетиция өткізген орындарының бірі Sleater Kinney Road көшесіне жақын болды. Таккер бұрын ықпалды riot grrrl тобы Heavens to Betsy құрамында болған, ал Браунштейн бұрын Excuse 17 тобында ойнаған. Олар жиі бірге концерттерде өнер көрсететін және Sleater Kinney тобын өздерінің бұрынғы топтарынан туындаған қосымша жоба ретінде құрды. Heavens to Betsy және Excuse 17 тарағаннан кейін Sleater Kinney олардың басты назарына айналды. Quasi тобының барабаншысы Джанет Вайс бұл топта ең ұзақ жұмыс істеген барабаншы болды, бірақ Sleater Kinney-де Лора МакФарлейн, Мисти Фаррелл және Тони Гогин сияқты басқа барабаншылар да болды. Ол келесі көктемде шықты. Содан кейін олар Call the Doctor (1996) және Dig Me Out (1997) альбомдарын жарыққа шығарды, нәтижесінде сыншылардың сүйіктісіне айналды. Вайс бала кезінде сушилікке шалдықпағандықтан, Браунштейн топтың қалған бөлігінен оқшауланды, бұл оның психикалық денсаулығының нашарлауына әкелді. Осының салдарынан, 2006 жылдың 27 мамырында Брюссельдегі Le Botanique клубында Sleater Kinney өнер көрсетуі алдында Браунштейн Таккер мен Вайс алдында психикалық күйзеліс бастан кешірді, бұл оны топты таратуға итермеледі. Sleater Kinney тобының тарауына Таккердің гастрольдік сапарлардан шаршауы және отбасымен бірге болу және баласына күтім жасау қалауы да себеп болды. 2006 жылдың 27 маусымында топ "жаңа гастрольдер мен жазулар жоспарланбағанын" мәлімдеп, белгісіз мерзімге үзіліс жариялады. Sleater Kinney-дің соңғы ірі қоғамдық концерті 2006 жылғы Lollapalooza музыка фестивалінде өтті. Топтың үзіліске дейінгі соңғы өнер көрсетуі 2006 жылдың 12 тамызында Портлендтегі Crystal Ballroom клубында болды. Ол кезде топ үзіліске түсу себептерін түсіндірмеді, бірақ Браунштейн кейіннен 2015 жылы шығарған "Аштық мені заманауи қызға айналдырады" атты естелік кітабында тарау себептерін ашты.
Үзіліс (2007-2013)
2006 жылы Sleater Kinney тобы тарағаннан кейін Вайс, Quasi тобының мүшесі Джоанна Болммен бірге Stephen Malkmus and the Jicks тобына қосылды. Ол 2008 жылы шыққан "Real Emotional Trash" және 2011 жылы жарық көрген "Mirror Traffic" атты екі альбомында ойнады. Ол соңғысына турне басталар алдында топтан кетіп қалды. 2010 жылдың сәуір айында Таккер, Kill Rock Stars лейблы үшін 2010 жылдың қазан айында шығатын жеке альбомын жазғанын хабарлады. Corin Tucker Band альбомында Таккермен бірге Unwound тобының Сара Лунд және Golden Bears/Circus Lupus тобының Seth Lorinczi жұмыс істеді. Таккердің сөзіне қарағанда, альбом "орта жастағы ананың альбомы" болмақ. "1,000 Years" деп аталған альбом 2010 жылдың 5 қазанында жарық көрді және музыка сыншыларынан жағымды пікірлер алды. Таккер "1,000 Years" альбомын насихаттау үшін АҚШ бойынша гастрольдік сапар жасады. Топтың екінші альбомы "Kill My Blues" 2012 жылдың 18 қыркүйегінде шықты. Бұл альбомды қолдау үшін Америка Құрама Штаттарында турне өтті. 2010 жылдың қыркүйегінде Браунштейн өзінің жаңа жобасының Жаннет Вайс, бұрын Helium тобында болған Мэри Тимони және бұрын Minders тобының мүшесі Ребекка Коул қатысқан Wild Flag тобы екенін мәлімдеді. Олардың аттарымен аталатын дебюттік альбомы 2011 жылдың 13 қыркүйегінде Merge Records арқылы жарық көрді. 2014 жылға қарай, топтың қызметі тоқтатылды. Сұхбаттың бірінде Браунштейн: "Біз көңілді уақыт өткіздік, бірақ барлық логистикалық мәселелер енді оған тұруға тұрарлық емес сияқты көрінді" деді.
Қайта қосылу, жаңа альбомдар және Вайс кетуі (2014 қазіргі уақытқа дейін)
2014 жылдың қазан айында топ жаңа альбом, No Cities to Love жазғанын хабарлады, ол кейін 2015 жылдың 20 қаңтарында шықты. Sleater Kinney мүшелері 2015 жылғы Солтүстік Америка және Батыс Еуропаны қамтитын турне туралы да жариялады. 2014 жылы топ өзінің бұрынғы шығармаларының винилдік жинағын “Start Together” деп шығарды. Ол BUST Magazine журналында мақалаланды, онда жазушы Клэр МакКинзи былай деді: “Феминистік, солшыл бағытталған өлеңдерімен Sleater Kinney бүгінде де маңызды. Кейбір әншілер “феминист” деген белгіні қабылдаудан жаңылса, Sleater Kinney осы сөздің қоғамдағы түсінігін өзгерту үшін жұмыс істейді.” 2017 жылдың қаңтарында топ өзінің алғашқы концерттік альбомын – La Cigale-де 2015 жылдың 20 наурызында жазылған Live in Paris альбомын шығарды. 2018 жылдың қаңтарында топ No Cities to Love альбомына жаңа материал дайындап жатқаны айтылды, бірақ Браунштейн “бұл процесс өте баяу болады” деді. 2019 жылдың қаңтарында топ St. Vincent (Энни Кларк) продюсерлік еткен жаңа альбомның сол жылы күтілетінін хабарлады. 2019 жылдың мамырында Sleater Kinney “Hurry on Home” атты жаңа әнін және оның мәтіндік видеосын жариялады. Бұл 2019 жылдың тамызында шыққан The Center Won't Hold альбомының жетекші синглы болды. Альбомды жасау кезінде Такер мен Браунштейн Вайске енді топта шығармашылық серіктес болмайтынын, тек барабаншы ретінде қана қатысатынын түсіндірді. Жазу жұмысы аяқталғаннан кейін Вайс шығармашылық процеске қатыспағандықтан альбомның әндерін тікелей эфирде орындауға құлшынбады және альбом шығар алдында топтан кетуді жөн көрді. 2019 жылдың 1 шілдесінде Вайс өзінің Twitter аккаунтында “Мен алға жылжуға тиіс уақыт келді” деп, топтан кететінін жариялады. Топ 5 қыркүйекте Hopscotch Music Festival-де жаңа барабаншы Энжи Бойланмен Вайсссіз алғашқы концертін өткізді. 2021 жылдың мамырында топ 11 маусымда шығатын Path of Wellness атты жаңа альбомын жариялады. Бірінші сингл “Worry With You” 2021 жылдың 11 мамырында жарық көрді.
Музыкалық стиль
Sleater Kinney-дің музыкалық стилі 1990-шы жылдардың басында және ортасында Олимпия, Вашингтон қаласының панк және тәуелсіз рок сахналарында қалыптасты, бұл riot grrrl қозғалысының соңғы жылдарымен байланысты болды. Текер мен Браунштейн екеуі де қозғалыстың басынан бері белгілі топтардың мүшелері болды. Топтың өлеңдері түрлі тақырыптарды қамтыса да, феминистік идеалдарды қолдайтын мазмұны үшін олар riot grrrl қозғалысына жатқызылды. Топтың саяси қозғалыстарға қатысуы туралы Кэрри Браунштейн: «Sleater Kinney өзгеріс жасауға және ақпаратты таратуға жеткілікті батыл және күшті», – деген пікір білдірді. Олардың дыбысы жеке және қоғамдық тақырыптарды, сондай-ақ панктың және 1980-1990 жылдардың балама және инди-рок музыкасының еркін ойлау идеалдарының ықпалын білдіреді. Олар осы негізді әртүрлі аспаптар мен аранжировкалармен байытты. Sleater Kinney-ді Siouxsie and the Banshees тобынан Сиукси Сиу, Патти Смит және X Ray Spex тобынан Поли Стирайн сияқты әйел әншілермен салыстырды. Олар сонымен қатар Bikini Kill, Mecca Normal, Bratmobile, Throwing Muses және Sonic Youth сияқты топтардың ықпалын атады. Корин Таккердің эмоционалды вокалы және топтың өлеңдері жеке және саяси тақырыптар арасында ауысады, феминистік және прогрессивті көзқарастардан соғысқа, дәстүрге, гендерлік рөлдерге және тұтынушылыққа қарсы шығады. Riot grrrl туралы түсірілген деректі фильмде Таккер өзінің вокалдық стилінің әрдайым қасақана қатал болғанын, бұл топтың хабарын жеткізуге және тыңдаушының назарын аударуға бағытталғанын айтты. AllMusic сыншысы Хизер Фарес оның вокалын «жақсы көруге немесе жек көруге болатын вокал» деп сипаттады. Топтың карьерасының басында жетекші вокалды көбінесе Таккер орындаса, топ дамыған сайын Браунштейн де вокалға көбірек қатысты. Браунштейн мен Такер екеуі де гитарада ойнады, Браунштейн көбінесе жетекші гитараны, ал Такер ырғақты гитараны орындады. Sleater Kinney-де бас гитарашы болмағандықтан, Такер мен Браунштейн гитараларын бір жарым тон төменге бөлді (D♭ құрамы), ал Такердің тембрі мен стилі оған бас гитараның орнына қойылды.
Ынтымақтастықтар
1998 жылы топ "Big Big Lights" әнін әйелдердің өзін-өзі қорғауына арналған Free to Fight атты сериядағы алғашқы бірлескен синглге (Cypher in the Snow есімді топпен бірге) жазды. 2000 жылы Sleater Kinney тобының үш мүшесі де Роберт Форстер мен Грант МакЛеннанға, қазір құрамы тоқтап қалған Брисбендік The Go Betweens инди-тобына "The Friends of Rachel Worth" альбомын жазуға көмектесті. 2003 жылы топ The B 52's тобының Фред Шнайдерімен бірлесіп Hedwig and the Angry Inch атты қайырымдылық альбомы үшін "Angry Inch" әнін жазды. Альбомнан түскен қаражат Харви Милк мектебіне – гей, лесбиян, бисексуал, трансгендер және өзінің гендерлік бағытын анықтауға тырысатын жастарға арналған мектепке жұмсалды. Такер Эдди Веддердің Into the Wild жеке альбомында ән шырқады, онда ол Веддермен бірге "Hard Sun" трекінде вокал орындады. 2008 жылы Такер Джон Доудың "The Golden State" әнін Веддермен бірге орындады, бұл ән Джон Доудың Golden State EP-сіне енді. 2013 жылдың 29 қарашасында Sleater Kinney мүшелері R.E.M. тобынан Скотт Маккауги мен Питер Бакпен бірге Портлендте өткен Pearl Jam концертінде Нейл Янгтың "Rocking in the Free World" әнін орындады. 2015 жылы Sleater Kinney анимациялық комедиялық сериал Bob's Burgers жасаушыларымен бірлесіп, No Cities to Love альбомынан "A New Wave" әніне бейнеклип түсірді. 2021 жылдың жазында олар Wilco тобымен бірлескен гастрольдік тур өткізді.
Мұра
The New York Times газетіне берген сұхбатында, Spoon тобының әншісі Бритт Дэниел: "Ол кезде де олар маған аңыз сезілді. Олар еш жерден шыққандай, мүлдем ерекше және өте агрессивті дыбыспен келді. Мен бұрын мұндай нәрсені көрген емеспін, естіген емеспін", - деді. Сент-Винсент жасөспірім кезінде Sleater Kinney-дің 2000 жылғы All Hands on the Bad One альбомын тауып, "және дереу Sleater Kinney-дің сол кездегі барлық басқа жазбаларын пошта арқылы тапсырыс бердім, қабырғаларымда плакаттары болды" деді жеке сұхбатында. Британдық Big Joanie тобы олардың ықпалын мойындады және 2022 жылы шыққан Dig Me Out каверлер альбомына енгізілді. Олар "Things you say" әнін орындады. My Chemical Romance тобының мүшесі Жерард Уэй олардың жанкүйері; ол "No Cities to Love" әнінің ресми видеоклипінде пайда болды және концерттерде "I Wanna Be Your Joey Ramone" әнін орындады. Корин Такер Rolling Stone журналының 2023 жылғы "200 үздік әнші" тізімінде 155-ші орынға ие болды, сондай-ақ: "Панк жанрында көп дауыстар бар, бірақ Корин Такердің дауысы тіпті осы жанрда да ерекшеленеді" деп қосты.
Танымал мәдениетте
Топтың аты Le Tigre әнінің "Hot Topic" мәтінінде кездеседі. Sleater Kinney әндері фильмдер мен телебағдарламаларда қолданылған, оның ішінде "Six Feet Under", "Lady Bird", "Hearts Beat Loud", "Moxie", "Shrill" және "Broad City" фильмдері.