Америка және Кариб аймағындағы А сыныпты радиостансалар

Кіріспе

АМ радиостанциясының түрі: А класы/I класы қорғалған АМ станциялары

Ашық арналы станция – Солтүстік Американың АМ радиостанциясы, ол басқа станциялардан, әсіресе түнгі аспан толқыны сигналдарынан кедергіге қарсы ең жоғары деңгейде қорғалуға ие. Бұл классификация елдік және құрлықтар аралық радио хабарларын қамтамасыз ету мақсатында жасалған, және бірқатар келісімдер мен заңдармен реттеледі. 1983 жылы 2-аймақтағы Орта жиілікті хабар тарату қызметі жөніндегі аймақтық келісім (Рио келісімі) қабылдалғаннан бері А класы станциялары ретінде танымал, олар кейде бұрынғы I A класы (ең жоғары классификация), I B класы (одан кейінгі жоғары класс) немесе I N класы (Аляскадағы станциялар үшін, төменгі 48 штаттың негізгі ашық арна станцияларына кедергі келтіруге тым алыс болғандықтан) атауларымен де аталады. "Ашық арна" термині көбінесе Солтүстік Америка мен Кариб бассейнінде қолданылады, себебі осы аймақта осы концепция пайда болған. 1941 жылдан бері осы станциялар өз статусын сақтау үшін кемінде 10 000 ватттық қуатпен хабар таратуы керек. АҚШ, Канада және Багам аралдарындағы дерлік барлық станциялар 50 000 ватт қуатпен хабар таратады, ал Мексикадағы бірнеше ашық арна станциялары 150 000 ваттқа дейін жетеді, ал Мексика қаласындағы XEW станциясы 80 жылдан астам уақыт бойы 250 000 ватт қуатпен жұмыс істеген, бірақ 2016 жылы қуатын 100 000 ваттқа дейін төмендетіп, орнын ауыстырды. Куба бастапқыда жоспарға енген және бірнеше станцияға ашық арна статусы берілген, бірақ 1959 жылғы Куба революциясынан кейін қатысуын тоқтатты.

Сипаттама

1941 жылы Солтүстік Америка аймақтық хабар тарату келісімі (NARBA) аясында 60 орта толқынды жиілік бөлінді, олар әдетте бір, кейде екі немесе үш AM станциясы үшін арналған. Бұл станциялар аспан толқыны таралуы арқылы кең түнгі аймақты қамтиды. Осы жиіліктер «ашық арналар» деп аталды, ал олардағы станциялар – ашық арна станциялары. NARBA 37 I A класты және 27 I B класты жиіліктерді белгіледі. Аляскадағы I N класты станциялар да осы жиіліктерді пайдаланды. Егер ашық арнаға бір ғана станция тағайындалса, келісім бойынша оның номиналды қуаты 50 киловатт немесе одан жоғары болуы тиіс. Мұндай станциялар көбінесе I A класына жатты. Басқа ашық арналардағы станциялар, екі немесе одан көп болса, 10 кВт пен 50 кВт аралығында қуатты пайдалануы керек, және бір-біріне кедергі келтірмеу үшін бағытталған антенна қолдануы тиіс. Жиіліктерден өзге, келісім I B класты арналарда станциялар салынатын нақты жерлерді де анықтады. NARBA-ға қол қойған АҚШ, Канада және Мексика сияқты алғашқы елдер, екі түрлі ашық арнаның – бастапқы «I A» және «I B» кластарының, сондай-ақ тек АҚШ-та қолданылатын жаңа «I N» класының айырмашылығын жоя отырып, NARBA шарттарын алмастыратын екіжақты келісімдер жасады. Қазір бәрі A класына біріктірілді. «I A» және «I B» кластары 1 км қашықтықта 362,10 мВ/м/кВт ең төменгі тиімділікті сақтауды талап етеді, ал «I N» класы 1 км қашықтықта 281,63 мВ/м/кВт төменгі тиімділікті пайдалануға рұқсат етіледі. Бұрынғы B класты станция A класына көтерілген жағдайлар да бар, бірақ ол бұрынғы антенна жүйесін сақтап қалды немесе оған минималды өзгерістер енгізді. Ашық арна станциялары, Солтүстік Америкадағы басқа AM станцияларынан өзгеше, түнгі аспан толқынының екінші қызмет аймағында кедергіден қорғалады. Басқа станциялар олардың негізгі қызмет көрсету аймағында – жер толқыны сигналымен қамтылған жерде түнгі кедергілерден қорғалуға құқылы. Келісімде көрсетілгеннен басқа көптеген станциялар ашық арнада жұмыс істеуге тағайындалды (кейбіреулері 1941 жылы NARBA күшіне енгенге дейін де жұмыс істеген). Көп жағдайда бұл станциялар тек күндіз жұмыс істейді, осы арналардағы негізгі станциялармен араласпау үшін. 1980 жылдардың басынан бері мұндай көптеген станцияларға түнде кедергі тудырмайтын төмен қуатпен жұмыс істеуге рұқсат берілді. Бұл станциялар әлі де «күндізгі» станциялар саналады және түнгі сигналдарына кедергіден қорғалуға құқығы жоқ. Тағы бір топ станциялар, бұрын II класты станциялар деп белгіленген, бағытталған антенна жүйелерін пайдаланып, негізгі станцияларға бағытталған сәулеленуді азайту шартымен, түнде «I B» ашық арналарында жоғары қуатпен жұмыс істеуге лицензия алды.

Sixty medium wave frequencies were set aside in 1941 under the North American Regional Broadcasting Agreement (NARBA) for use by usually only one, although in some cases two or three, AM stations, covering a wide nighttime area via skywave propagation. These frequencies were known as the "clear channels", and the stations on them are thus clear channel stations. NARBA set aside 37 Class I A frequencies and 27 Class I B frequencies. The Class I N stations in Alaska shared those same frequencies. Where only one station was assigned to a clear channel, the treaty provides that it must operate with a nominal power of 50 kilowatts or more. These were for the most part Class I A. Stations on the other clear channels, with two or more stations, must use between 10 kW and 50 kW, and most often use a directional antenna so as not to interfere with each other. In addition to the frequencies, the treaty also specified the specific locations where stations on Class I B channels could be built. Some of the original NARBA signatories, including the United States, Canada and Mexico, have implemented bilateral agreements that supersede NARBA's terms, eliminating among other things the distinction between the two kinds of clear channel: the original "I A" and "I B" classes, and the newer, U. S. only "I N" class, which are now all included in class A. Classes "I A" and "I B" still mandate a minimum efficiency of 362.10 mV/m/kW at 1 km, whereas Class "I N" is permitted to use the lower Class B minimum efficiency of 281.63 mV/m/kW at 1 km. There exist exceptions, where a former Class B station was elevated to Class A, yet it maintained its previous antenna system, or made only minor changes thereto. Clear channel stations, unlike other AM stations in North America, have protection from interference to their nighttime skywave secondary service area. Other stations are entitled, at most, to protection from nighttime interference in their primary service area—that which is covered by their groundwave signal. Many stations beyond those listed in the treaty have been assigned to operate on a clear channel (and some had been long before NARBA came into effect in 1941). In most cases, those stations operate during the daytime only, so as not to interfere with the primary stations on those channels. Since the early 1980s, many such stations have been permitted to operate at night with such low power as to be deemed not to interfere; these stations are still considered "daytimers" and are not entitled to any protection from interference with their nighttime signals. Another group of stations, formerly known as class II stations, were licensed to operate on the former "I B" clear channels with significant power at night, provided that they use directional antenna systems to minimize radiation towards the primary stations.

Күндізгі

Күндізгі радиостанциялар (күндізгі станциялар деп те аталады) – бұл тек күндізгі уақытта ғана хабар таратуға рұқсат етілген AM радиостанциялары. Олардың сигналы түнде, күн сәулесі азайғанда және орта толқынды радиосигналдар қашықтыққа тарай алатын кезде, ашық каналдар мен басқа радиостанцияларға кедергі келтіруі мүмкін. Мұндай станциялар күн батқаннан кейін үш түрлі режимде жұмыс істей алады: таңға дейін толығымен таралуды тоқтату, қуатын азайту (кейде күрт түрде, бірнеше ваттқа дейін) немесе тек түнгі жиілікке ауысу (мысалы, Детройт аймағындағы WNZK станциясы күндіз 690, ал түнде 680 жиілігінде хабар таратады). Олардың тарату класы – D класы. Көптеген станциялар түнде хабар таратуды жалғастыру үшін FM трансляторларын пайдаланады, ал кейбіреулері интернетте де хабар таратады және станцияның эфирдегі сигналы тоқтатылған кезде эфирге шығатын жеке стримдерге ие. Күндізгі станциялар алғаш рет 1920 жылдардың соңында, 40-шы жалпы ереженің енгізілуінен кейін пайда болды. Бұл идеяны алғаш ұсынғандардың бірі – Кенмор қаласындағы WKEN (қазір WUFO) станциясы. WKEN бұл ұсынысты бір жиілікті бірнеше станциялармен бөлісудің сол кездегі кең таралған тәжірибесінен аулақ болу үшін жасады. 40-шы жалпы ереженің талабына сәйкес, WKEN өзінің жиілігін WKBW станциясымен бөлісуге тиіс болған, бірақ күндізгі режимдегі ұсыныс екі станцияға да өз жиіліктерін пайдалануға мүмкіндік берді. WUFO станциясы бүгінгі күнге дейін күндізгі станция болып қала береді, бірақ 2017 жылдың ортасында тәулік бойы жұмыс істейтін FM трансляторы енгізілді. 2013 жылғы мәліметтер бойынша, күндізгі станциялар тек АҚШ және Мексикада ғана бар. Канадтағы соңғы күндізгі станция CKOT сол жылдың 17 ақпанында FM диапазонына көшкеннен кейін таратылды. 2015 жылы Мексикада 61 күндізгі станция жұмыс істеді.

Ашық арналы станциялар тізімі

Келесі екі кестеде Солтүстік Америкадағы барлық А класындағы станциялар көрсетілген. Біріншісі – Канада, Мексика және континенттік АҚШ-тағы бұрынғы I А және I В сыныптағы станциялар. Жалпы ереже 40 бөліністері қалың әріппен жазылған. Екіншісі – Аляскадағы бұрынғы I N сыныптағы станциялар. Соңғы шарт бойынша, бұрын 50 кВт немесе одан аз (бірақ түнде кемінде 10 кВт) қуатпен жұмыс істеген мексикалық А класындағы станциялар күндізгі қуатын 100 кВт-қа дейін арттырып, түнгі 10 кВт қуатын сақтай алады. Бұл кейбір аномалияларды тудырды, онда барлық сағат бойы 10 кВт қуатқа лицензиясы бар станциялар күндіз 100 кВт-қа және түнде 10 кВт-қа дейін қуатын арттыра алды, егер түнде бағытталған антенна жүйесі орнатылмаса, онда түнгі максималды қуат 50 кВт болды. Сонымен қатар, күндіз 100 кВт және түнде 50 кВт қуатпен бағытталмаған түрде жұмыс істеген бір B класындағы станция барлық уақытта қуатын 50 кВт-қа дейін төмендетуге міндетті болды. + А класындағы (бұрынғы I А/I В) станциялар kHz Шақыру белгісі Лицензияланған қала Штат / провинция Ел kW Трансмиттер координаталары 540 CBK Уотрус Саскачеван 50 540 XEWA Сан-Луис-Потоси Сан-Луис-Потоси 150 640 CBN Сент-Джонс Ньюфаундленд және Лабрадор 10 640 KFI Лос-Анджелес Калифорния 50 650 WSM Нэшвилл Теннесси 50 660 WFAN Нью-Йорк қаласы Нью-Йорк 50 670 WSCR Чикаго Иллинойс 50 680 KNBR Сан-Франциско Калифорния 50 690 CKGM Монреаль Квебек 50 690 XEWW Тихуана Баха Калифорния 77.5 / 50 700 WLW Цинциннати Огайо 50 710 KIRO Сиэтл Вашингтон 50 710 WOR Нью-Йорк қаласы Нью-Йорк 50 720 WGN Чикаго Иллинойс 50 730 CKAC Монреаль Квебек 50 730 XEX Мехико қаласы Мехико қаласы 60 / 100 740 CFZM Торонто Онтарио 50 750 WSB Атланта Джорджия 50 760 WJR Детройт Мичиган 50 770 WABC Нью-Йорк қаласы Нью-Йорк 50 780 WBBM Чикаго Иллинойс 35 / 42 800 XEROK Сиудад-Хуарес Чиуауа 50 810 KGO Сан-Франциско Калифорния 50 810 WGY Скенектади Нью-Йорк 50 820 WBAP Форт-Уэрт Техас 50 830 WCCO Миннеаполис Миннесота 50 840 WHAS Луисвилл Кентукки 50 850 KOA Денвер Колорадо 50 860 CJBC Торонто Онтарио 50 870 WWL Жаңа Орлеан Луизиана 50 880 WCBS Нью-Йорк қаласы Нью-Йорк 50 890 WLS Чикаго Иллинойс 50 900 CKBI Принс-Альберт Саскачеван 10 900 XEW Мехико қаласы Мехико қаласы 100 940 CFNV Монреаль Квебек 50 940 XEQ Мехико қаласы Мехико қаласы 30 990 CBW Виннипег Манитоба 50 / 46 990 CBY Корнер-Брук Ньюфаундленд және Лабрадор 10 1000 KNWN Сиэтл Вашингтон 50 1000 WMVP Чикаго Иллинойс 50 1000 XEOY Мехико қаласы Мехико қаласы 50 / 10 1010 CBR Калгари Альберта 50 1010 CFRB Торонто Онтарио 50 1020 KDKA Питтсбург Пенсильвания 50 1030 WBZ Бостон Массачусетс 50 1040 WHO Дес-Мойн Айова 50 1050 XEG Монтеррей Нуэво-Леон 150 1060 KYW Филадельфия Пенсильвания 50 1060 XECPAE Мехико қаласы Мехико қаласы 100 / 20 1070 KNX Лос-Анджелес Калифорния 50 1080 KRLD Даллас Техас 50 1080 WTIC Хартфорд Коннектикут 50 1090 KAAY Литл-Рок Арканзас 50 1090 WBAL Балтимор Мэриленд 50 1090 XEPRS Ранчо-дель-Мар, Росарито Баха Калифорния 50 1100 WTAM Кливленд Огайо 50 1110 KFAB Омаха Небраска 50 1110 WBT Шарлотт Солтүстік Каролина 50 1120 KMOX Сент-Луис Миссури 50 1130 CKWX Ванкувер Британдық Колумбия 50 1130 KWKH Шревпорт Луизиана 50 1130 WBBR Нью-Йорк қаласы Нью-Йорк 50 1140 WRVA Ричмонд Вирджиния 50 1140 XEMR Монтеррей Нуэво-Леон 50 1160 KSL Солт-Лейк-Сити Юта 50 1170 KTSB Тулса Оклахома 50 1170 WWVA Уилин Уэст-Вирджиния 50 1180 WHAM Рочестер Нью-Йорк 50 1190 KEX Портленд Орегон 50 1190 XEWK Гвадалахара Халиско 50 / 10 1200 WOAI Сан-Антонио Техас 50 1210 WPHT Филадельфия Пенсильвания 50 1220 XEB Мехико қаласы Мехико қаласы 100 1500 KSTP Сент-Пол Миннесота 50 1500 WFED Вашингтон, округ Колумбия Вашингтон, округ Колумбия 50 1510 WLAC Нэшвилл Теннесси 50 1520 KOKC Оклахома-Сити Оклахома 50 1520 WWKB Буффало Нью-Йорк 50 1530 KFBK Сакраменто Калифорния 50 1530 WCKY Цинциннати Огайо 50 1540 KXEL Ватерлоо Айова 50 1540 ZNS 1 Нассау Нью-Провиденс 50 1550 CBEF Виндзор Онтарио 10 1560 KNZR Бейкерсфилд Калифорния 25 / 10 1560 WFME Нью-Йорк қаласы Нью-Йорк 50 1570 XERF Сиудад-Акунья Коауила 100 1580 CKDO Ошава Онтарио 10

The following two tables show all of the class A stations in North America. First is the Canada, Mexico, and contiguous United States table, for the former class I A and class I B stations. General Order 40 allocations are in bold. Second is the Alaska table, for the former class I N stations. Under the most recent treaty, Mexican Class A stations that previously operated with 50 kW or less (but a minimum of 10 kW nights) may increase power to 100 kW days while retaining their 10 kW night operation. This created some anomalies where stations licensed for 10 kW during all hours could increase power to 100 kW days and 10 kW nights, unless a directional antenna system was installed for nights, in which case the maximum night power was 50 kW. Additionally, one Class B station that had been operating non directionally with 100 kW days and 50 kW nights was required to reduce power to 50 kW during all hours. + Class A (former I A/I B) stations kHz Callsign City of license State / province Coun try kW Transmitter coordinates 540 CBK Watrous Saskatchewan 50 540 XEWA San Luis Potosí San Luis Potosí 150 640 CBN St. John's Newfoundland and Labrador 10 640 KFI Los Angeles California 50 650 WSM Nashville Tennessee 50 660 WFAN New York City New York 50 670 WSCR Chicago Illinois 50 680 KNBR San Francisco California 50 690 CKGM Montreal Quebec 50 690 XEWW Tijuana Baja California 77.5 / 50 700 WLW Cincinnati Ohio 50 710 KIRO Seattle Washington 50 710 WOR New York City New York 50 720 WGN Chicago Illinois 50 730 CKAC Montreal Quebec 50 730 XEX Mexico City Mexico City 60 / 100 740 CFZM Toronto Ontario 50 750 WSB Atlanta Georgia 50 760 WJR Detroit Michigan 50 770 WABC New York City New York 50 780 WBBM Chicago Illinois 35 / 42 800 XEROK Ciudad Juárez Chihuahua 50 810 KGO San Francisco California 50 810 WGY Schenectady New York 50 820 WBAP Fort Worth Texas 50 830 WCCO Minneapolis Minnesota 50 840 WHAS Louisville Kentucky 50 850 KOA Denver Colorado 50 860 CJBC Toronto Ontario 50 870 WWL New Orleans Louisiana 50 880 WCBS New York City New York 50 890 WLS Chicago Illinois 50 900 CKBI Prince Albert Saskatchewan 10 900 XEW Mexico City Mexico City 100 940 CFNV Montreal Quebec 50 940 XEQ Mexico City Mexico City 30 990 CBW Winnipeg Manitoba 50 / 46 990 CBY Corner Brook Newfoundland and Labrador 10 1000 KNWN Seattle Washington 50 1000 WMVP Chicago Illinois 50 1000 XEOY Mexico City Mexico City 50 / 10 1010 CBR Calgary Alberta 50 1010 CFRB Toronto Ontario 50 1020 KDKA Pittsburgh Pennsylvania 50 1030 WBZ Boston Massachusetts 50 1040 WHO Des Moines Iowa 50 1050 XEG Monterrey Nuevo León 150 1060 KYW Philadelphia Pennsylvania 50 1060 XECPAE Mexico City Mexico City 100 / 20 1070 KNX Los Angeles California 50 1080 KRLD Dallas Texas 50 1080 WTIC Hartford Connecticut 50 1090 KAAY Little Rock Arkansas 50 1090 WBAL Baltimore Maryland 50 1090 XEPRS Rancho del Mar, Rosarito Baja California 50 1100 WTAM Cleveland Ohio 50 1110 KFAB Omaha Nebraska 50 1110 WBT Charlotte North Carolina 50 1120 KMOX St. Louis Missouri 50 1130 CKWX Vancouver British Columbia 50 1130 KWKH Shreveport Louisiana 50 1130 WBBR New York City New York 50 1140 WRVA Richmond Virginia 50 1140 XEMR Monterrey Nuevo León 50 1160 KSL Salt Lake City Utah 50 1170 KTSB Tulsa Oklahoma 50 1170 WWVA Wheeling West Virginia 50 1180 WHAM Rochester New York 50 1190 KEX Portland Oregon 50 1190 XEWK Guadalajara Jalisco 50 / 10 1200 WOAI San Antonio Texas 50 1210 WPHT Philadelphia Pennsylvania 50 1220 XEB Mexico City Mexico City 100 1500 KSTP Saint Paul Minnesota 50 1500 WFED Washington, D. C. Washington, D. C. 50 1510 WLAC Nashville Tennessee 50 1520 KOKC Oklahoma City Oklahoma 50 1520 WWKB Buffalo New York 50 1530 KFBK Sacramento California 50 1530 WCKY Cincinnati Ohio 50 1540 KXEL Waterloo Iowa 50 1540 ZNS 1 Nassau New Providence 50 1550 CBEF Windsor Ontario 10 1560 KNZR Bakersfield California 25 / 10 1560 WFME New York City New York 50 1570 XERF Ciudad Acuña Coahuila 100 1580 CKDO Oshawa Ontario 10

+ Аляскалық А класындағы (бұрынғы I N) станциялар kHz Шақыру белгісі Лицензияланған қала Ұлт kW 1550 XERUV AM Халапа Вера Cruz 2005 жылғы нашар рұқсатты жаңару осы станцияны 2016 жылдың маусымында жұмысын тоқтатуға мәжбүр етті. Университет AM-де жұмысын қайта бастауға өтініш бергенде, оған бас тартылды, ал станция FM-ге көшіп, 2016 жылдың 1 маусымында 90,5 МГц жиілігінде XHRUV FM-ді іске қосты.

Тарих

Радионың алғашқы жылдары реттеушілер станциялар арасындағы кедергілерді азайтуда қиындықтарға тап болды. Екі маңызды шектеу болды: 1920-жылдары жиілікті дұрыс бақылаудың болмауы, нәтижесінде түсінікті аудио диапазонынан асып түсетін гетеродиндік дыбыстар пайда болды, сондай-ақ 1930-жылдардың басына дейін бағытталған антенналар мен көк толқындарды басатын тік антенналардың болмауы. Бұл мәселе түнде одан да күшейді, себебі аспан толқындары станциялардың таралу аймағын жүздеген шақырымға дейін кеңейтті. Дегенмен, көптеген станциялар қалалық жерлерде орналасқандықтан, ауылдық аймақтарға түнде сапалы сигнал беру маңызды деп есептелді. АҚШ-та алғашқы «ашық арналар» жүйесі 1923 жылы пайда болды, ол кезде Сауда департаменті бұрын үш (бастапқыда екі) жиілікті (біреуі ойын-сауық станциялары үшін, екіншісі «ауа райы мен егін туралы хабарлар» үшін) 550-ден 1350 кГц-ға дейінгі жиілік диапазонына көшірді, кейіннен ол 1500 кГц-қа дейін кеңейтілді, ал 550-ден 1070 кГц дейінгі жиіліктер жоғары қуатты «B класы» станцияларына арналды. Көптеген B класы жиіліктері бір станцияға берілді, бірақ кейбіреулері шығыс және батыс жағалауларында қолданылды, олардың арақашықтығы кедергілерді шектеуге жеткілікті деп саналды. Халық тығыз қоныстанған жерлерде орналасқан B класы станцияларының қуаты 1000 Вт-қа дейін шектелді, ал алыс жерлерде орналасқан станцияларға 5000 Вт-қа дейін қуат пайдалануға рұқсат берілді. 1926 жылдың жазында мәселелер күшейді, себебі 1912 жылғы Радио туралы заңға сәйкес, станциялардың жиіліктерін және қуатын белгілеуге үкіметтің құқығына қарсылық білдірілді. Бұл станциялардың санының 732-ге дейін шексіз өсуіне және бір жиілікте жұмыс істейтін станциялардың көбеюіне әкелді. Бұрын станциялар 10 кГц жиіліктің еселігіне сәйкес жиіліктерге тағайындалған, бұл жақын жиіліктерде гетеродиндік кедергілерді жойды. Алайда, реттеудің тоқтатылуы кезінде кейбір станциялар стандартты емес «бөлінген жиіліктерге» көшті, бұл гетеродиндік кедергілерді арттырды. 1927 жылдың наурыз айында Федералды радио комиссиясы (ФРК) құрылды, оның маңызды міндеттерінің бірі – хаостық радио таратуды қайта ұйымдастыру болды. 1927 жылдың мамырында қайта бөлу процесі басталды, ішінара «бөлінген жиіліктердегі» жұмысты жою арқылы. 1927 жылдың 1 желтоқсанындағы ФРК-нің ағымдағы жұмысы туралы есепте 600-ден 1000 кГц-ға дейінгі жиіліктер қарастырылды, олар «ашық» және «ашық емес» деп жіктелді. 1928 жылы 32-ші жалпы бұйрықтың іске асырылуы станциялар санын азайтуда толыққанды сәттілікке жетпеді. 1928 жылдың 11 қарашасында ФРК AM жолағын жергілікті, аймақтық немесе ашық деп жіктеген 40-шы жалпы бұйрықты қабылдады. Дэвис түзетуінің шектеулері бойынша АҚШ-тың бес аймағының әрқайсысына сегіз ашық арна бөлінді. Бұл жіктеме сондай-ақ Канада үшін бірнеше жиілікті қалдырды. Ашық арна станцияларының ең жоғары қуаты біртіндеп 50 000 Вт-қа дейін арттырылды, сондай-ақ 250-500 киловатт қуатты «супер қуатты» тәжірибелер жүргізілді, ең белгілісі Цинциннатидегі WLW (Огайо) станциясы. Федералды радио комиссиясы 1934 жылы Федералды байланыс комиссиясымен (FCC) алмастырылды. Вашингтон қаласында және АҚШ радио хабарларын тарату саласында ашық арна жүйесін сақтаудың мақұлдығы туралы пікірталас болды. Ашық арна станцияларының лицензиарлары олардың ерекше мәртебесі болмаса, көптеген ауылдық аймақтар радио қызметінен толыққанды бас тартады деп мәлімдеді. Ауылдық радиостанциялар ашық арна станцияларының көпшілігі екі жағалаудағы ірі қалаларға қызмет көрсетуге лицензия алғанын, бұл елдің орталық аудандарындағы ауылдық аймақтарға радио таратуды қамтамасыз ету мақсатына сәйкес емес екенін атап өтті. 1938 жылдың 13 маусымында АҚШ Сенаты Бертон К. Уилердің (D Montana) демеушілігімен 294 қарар қабылдады, онда «Сенат Федералды байланыс комиссиясының стандартты хабар тарату диапазонындағы жиілікте жұмыс істейтін кез-келген станцияның (550-ден 1600 килоциклға дейін) тұрақты немесе басқа да негізде 50 киловаттан астам қуатпен жұмыс істеуге рұқсат беру немесе рұқсат ету туралы ережелерді қабылдамауы немесе жарияламауы керек» деп айтылды. Алайда, ашық арна лицензиарлары АҚШ-та 50 000 Вт шегін жою қажет деп мәлімдеді. Олар екінші дүниежүзілік соғыстан бұрын Цинциннатидегі WLW жасаған табысты тәжірибелерді, сондай-ақ кейінгі жылдары Еуропа мен Таяу Шығыстағы мемлекеттік телерадиокомпаниялардың табысты іске асыруын дәлел ретінде келтірді, бұл осы шараның жұмыс істейтінін және көптеген американдықтардың алатын қызметін жақсартатынын көрсетті. Басқа радиостанциялар, әсіресе батыс штаттарында, керісінше талап етті; егер ашық арна станцияларының ерекше мәртебесі жойылса, олар сол «қараңғы» ауылдық аймақтарға жергілікті қызмет көрсету үшін жабдықтарды құруға қабілетті болады. Ашық арна стандарттары 1941 жылдың наурыз айында Солтүстік Америка аймақтық радио тарату туралы келісімді қабылдау арқылы сақталды, оның барысында көптеген станциялар жиіліктерін өзгертіп, Канаданың ашық арналарын көбейтуге, сондай-ақ Мексика мен Багам аралдарына ашық арналар беруге мүмкіндік берді. FM және теледидар станциялары әлі болмағандықтан, FCC-нің ашық арналарды тағайындаудың басты мақсаты – АҚШ-тың ауқымды ауылдық аймақтарында тұратын мыңдаған американдықтарға сенімді радио қызметін ұсыну болды. Нәтижесінде, бұл станциялар түнде Солтүстік Американың үлкен бөлігіне жететін. Радио әуесқойлары (және сол станциялардың қызметкерлері) осындай станцияларды олардың жоғары қуаты үшін әдетте «жалындағыштар» немесе «газ баллондары» деп атайды және олардың таралу аймағының жиынтық штаттық және провинциялық көрсеткіштерімен мақтанады. Шағын қалалық радиостанциялардың ең белсендісінің бірі, Монтана штатының Батте қаласындағы KGIR станциясының директоры Эд Краней, тіпті өзінің станциясын, қазіргі 1370 кГц аймақтық арнада, 660 кГц-тағы I класты А сигналына көшіруге өтініш берді, сонымен қатар Нью-Йорктің NBC флагмандық станциясы WEAF-ты Батте станциясына орын беру үшін төмендетуді сұрады. FCC Кранейдің өтінішін қабылдамады. 1941 жылдан кейін бірнеше ашық арна станциялары 500-ден 750 кВт-қа дейін қуатты арттыруға өтініш берді, ұлттық қорғаныс туралы ақпаратты тарату осының қоғамдық мүддеге сай екеніне байланысты себептер келтірді. 1941 жылдың қазанында FCC-нің инженерлік бөлімі ашық арна қызметін толыққанды қайта ұйымдастыру туралы есеп ұсынды, есепте «стратегиялық түрде орналасқан 500 000 Вт немесе одан да көп қуатты шамамен 25 супер қуатты станция» мүмкіндігі қарастырылды (Broadcasting журналы сияқты), сондай-ақ станциялардың мұндай жағдайда шығыс және батыс жағалаулардан алыстатылуы қажеттігі ұсынылды, себебі жағалау станциялары энергияны мұхит үстінде ысыраптайды. FCC қарастырған бір қиындық – 1938 жылғы Уилер қарарының станцияларды 50 кВт-қа дейін шектеу туралы ұсынысы болды. KOB станциясы (Альбукерке, Нью-Мексико) FCC және Нью-Йорктің WABC станциясымен аймақтық арнадан ашық арнаға, 770 кГц-қа көшу құқығы үшін ұзақ заңдық күреске түсті, тау батысында Нью-Йорк сигналының өте әлсіз екенін және ешкімге қызмет етпейтінін мәлімдеді. KOB ақыры 1960 жылдардың соңында дауды жеңіп алды, ол және бірнеше басқа батыс станциялары шығыс ашық арналарына көшуге рұқсат алды. (Батыс ашық арналары, мысалы, Сан-Францискодағы 680, көп жылдар бойы шығыс штаттарында «дубликатталған».) Бұл жаңа II класты А тағайындамалары (Бойсе, Айдахо; Лас-Вегас және Рено, Невада; Лексингтон, Небраска; Каспер, Вайоминг; Калиспелл, Монтана және басқалары) кейінірек «ашық арналардың бұзылуы» деп аталатын процесті бастады. I класты А станция иелерінің қуатты он есеге арттыру туралы ұсынысы дереу тоқтатылмады, бірақ жаңа II класты А станциялары дубликатталған арналардағы станциялардың оны іске асыруын тиімсіз ететін еді, сонымен қатар иелері ақыры қызығушылықтарын жоғалтты. Бұл ұсыныс 1970 жылдардың соңында FCC-нің тізімінен алынды. 1980 жылдың 29 мамырында FCC барлық ашық арналарға қорғау шектеулерін қоюға дауыс берді...

In the early days of radio, regulators had difficulty reducing interference between stations. There were two major limitations: a lack of good frequency control during the 1920s, resulting in heterodyne tones that were encountered far beyond the range of understandable audio, and no directional antennas or skywave suppressing vertical antennas until the early 1930s. The problem was much more severe at night, when skywave signals expanded station signal coverage to hundreds of kilometers. However, with most stations located at urban locations, quality skywave service was considered to be important for providing nighttime reception to the extensive rural regions. For the U. S., a form of clear channels first appeared in 1923 when the Commerce Department started moving stations which had previously shared three (initially two) frequencies (two for entertainment stations, one for "weather and crop reports") onto a band of frequencies from 550 to 1350 kHz, which was later extended to 1500 kHz, with 550 to 1070 kHz reserved for higher powered "Class B" stations. Many of the Class B frequencies were assigned to a single station, although a few were used on both the East and West coasts, which were considered far enough apart to limit interference. Class B stations with transmitters located in population centers were limited to 1,000 watts, although stations that operated transmitters at remote sites were permitted to use up to 5,000 watts. Problems intensified in the summer of 1926, when a successful challenge was made to the government's authority, under the Radio Act of 1912, to assign station transmitting frequencies and powers. This led to unrestricted expansion of the number of stations to 732, and increased the number of stations operating on same frequency. Moreover, previously stations had been assigned to transmitting frequencies of multiples of 10 kHz, which largely eliminated heterodynes from adjacent frequencies. However, during the lapse in regulation, some stations relocated to non standard "split frequencies", increasing heterodyne interference. The Federal Radio Commission (FRC) was formed in March 1927, and one of its key tasks was to reorganize the chaotic broadcast band. A May 1927 reallocation began the process, in part by eliminating "split frequency" operations. A December 1, 1927 report on the FRC's ongoing work reviewed operations on 600 to 1000 kHz, which divided these frequencies into ones that were considered "clear" and "unclear". Its 1928 implementation of General Order 32 was only partially successful in reducing the number of stations. On November 11, 1928, the FRC implemented General Order 40, which classified AM band frequencies as Local, Regional or Clear. Under restrictions imposed by the Davis Amendment, eight clear channels were assigned to each of five U. S. regions. This classification also reserved a small number of frequencies for use by Canada. The maximum power for clear channel stations was gradually increased to 50,000 watts: additionally there were some short lived experiments with 250–500 kilowatt "super power" operations, most prominently by WLW in Cincinnati, Ohio

The Federal Radio Commission was replaced by the Federal Communications Commission (FCC) in 1934. There was debate in Washington, D. C., and in the U. S. broadcasting industry, over whether continuation of the clear channel system was justifiable. The licensees of clear channel stations argued that, without their special status, many rural areas would receive no radio service at all. Rural broadcasters pointed out that most of the clear channel stations were licensed to serve large cities on the two coasts, which made little sense for a service that was meant to provide radio to the vast rural areas in the middle of the country. On June 13, 1938, the U. S. Senate adopted resolution 294, sponsored by Burton K. Wheeler (D Montana), which stated that it was the "sense of the Senate that the Federal Communications Commission should not adopt or promulgate rules to permit or otherwise allow any station operating on a frequency in the standard broadcast band (550 to 1600 kilocycles) to operate on a regular or other basis with power in excess of 50 kilowatts". However, the clear channel licensees argued that a 50,000 watt limit in the U. S. should be lifted. They pointed to successful experiments made by WLW in Cincinnati before World War II, and in later years successful implementation by state broadcasters in Europe and the Middle East, as evidence that this would work and improve the service received by most Americans. Other broadcasters, particularly in the western states, argued to the contrary; that if the special status of the clear channel stations was eliminated, they would be able to build facilities to provide local service to those rural "dark areas". The clear channel standards were continued by the March 1941 adoption of the North American Regional Broadcasting Agreement, during which most stations shifted frequencies, in order to increase the number of Canadian clear channel assignments, as well as provide clear channels to Mexico and the Bahamas. Because FM and TV stations did not yet exist, the FCC's main intent for the clear channel assignments was to provide reliable radio service to the thousands of Americans who lived in the vast rural areas of the United States. As a result, these stations usually reached large portions of North America at night. Radio fans (and staff at those stations) often affectionately call such stations "flamethrowers" or "blowtorches" because of their high power, and boast about their reach by a combined state and provincial count of their coverage area. One of the most outspoken of the small town broadcasters, Ed Craney of KGIR in Butte, Montana, went so far as to apply to move his station, then on the 1370 kHz regional channel, to a class I A signal on 660 kHz, asking the FCC to downgrade the NBC New York flagship, WEAF, to make way for the Butte station. The FCC denied Craney's petition. After 1941, several clear channel stations applied for power increases to between 500 and 750 kW; with dissemination of national defense information cited as one reason this would be in the public interest. In October 1941 the FCC's engineering department presented a report on a complete reorganization of the clear channel service; the report considered the possibility of "some 25 superpower stations of 500,000 watts or more, strategically located to provide maximum service" (as Broadcasting described it), and suggested that stations would have to be relocated away from the east and west coasts in such a scenario, as coastal stations waste energy over the oceans. One complication the FCC considered was the 1938 Wheeler resolution suggestion that stations be limited to 50 kW. One station, KOB in Albuquerque, New Mexico, fought a long legal battle against the FCC and New York's WABC for the right to move from a regional channel to a clear channel, 770 kHz, arguing that the New York signal was so weak in the mountain west that it served no one their. KOB eventually won the argument in the late 1960s; it and several other western stations were allowed to move to eastern clear channels. (Western clear channels, such as 680 in San Francisco, had been "duplicated" in the eastern states for many years.) These new Class II A assignments (in places like Boise, Idaho; Las Vegas and Reno, Nevada; Lexington, Nebraska; Casper, Wyoming; Kalispell, Montana; and others) began what would later be called "the breakdown of the clear channels". The class I A station owners' proposal to increase power fifteen fold was not immediately quashed, but the new II A stations would make it effectively impossible for stations on the duplicated channels to do so, and the owners eventually lost interest. That proposal was finally taken off the FCC's docket in the late 1970s. On May 29, 1980, the FCC voted to limit the protection for all clear channel stations to a 750 mile (1,207 km) radius around the transmitter. Stations on those frequencies outside the area of protection were no longer required to sign off or power down after sundown. In 1987 the FCC changed its rules to prohibit applications for new "class D" stations. (Class D stations have night power between zero and 250 watts, and frequently operate on clear channels.) However, any existing station could voluntarily relinquish nighttime authority, thereby becoming a class D, and several have done so since the rule change.