Канада сардары және полицей офицері Сэмюэл Стил туралы

Кіріспе

Канадалық әскери қызметкер және полиция шенеунігі, 1998 жылы туған хоккейші.

Генерал-майор Сэр Сэмюэл Бенфилд Стил (5 қаңтар 1848 – 30 қаңтар 1919) – канадалық әскери қызметкер және полиция қызметкері. Ол Солтүстік-Батыс Монтты Полициясының офицері, Клондайк алтын асыру кезінде Юкон отрядының басшысы және Бур соғысы кезінде Страткона атты әскерінің командирі болды.

Ерте өмір

Канада провинциясының (қазіргі Онтарио) Медонте қалашығында әскери отбасында дүниеге келген ол, Наполеон соғыстарының ардагері, Корольдік теңіз-әскери флотының капитаны Элмес Йелвертон Стилдің ұлы және британдық қарулы күштерде қызмет еткен алты бауырдың бірі болды. Оның анасы (әкесінің екінші әйелі), Энн Макдональд, Ислай аралының тумасы, Арднамурчаннан Нил Маклейн Макдональдтың кіші қызы еді. Нил Макдональд Барралық капитан Годфри Макнейлдің немересі және полковник Дональд Макнейлдің туысы болды. Стилге әкесінің ағасы, Лорд Амхерсттің басшылығымен Квебекте қызмет еткен полковник Сэмюэл Стилдің құрметіне ат қойылды. Стил білімін Пурбруктегі отбасылық үйде, содан кейін Канаданың Корольдік әскери колледжінде алды. 13 жасында жетім қалған ол, үлкен жартылай бауыры Джон Стилмен бірге тұруға кетті.

Ертедегі әскери қызмет

Отбасының әскери дәстүрін жалғастыра отырып, 1866 жылы Стил фениандық шабуылдар кезінде Канада милициясына қосылды, бастапқыда 35-ші Симкоэ жаяу әскер батальонына қатысып, кейін Кларксбургке (Коллингвуд қаласының жанында) көшкеннен соң 31-ші Сұр жаяу әскер батальонында офицер болып тағайындалды. Стил 1870 жылы Луи Риелдің Қызыл өзен көтерілісін басу үшін Қызыл өзен экспедициясына қатысты. Өкінішке орай, ол метистердің қарсылық танытуын күткенде, олардың жасырынғаннан кейін келді. Келесі жылы ол Канаданың тұрақты армиясының алғашқы бөлімшесі – Тұрақты күш артиллериясына қосылды. Стил Батыс туралы ұзақ уақыттан бері қызығушылық танытып, жастық шағында Джеймс Фенимор Купердің шығармаларын оқыған. Ол Бірінші Ұлт өкілдеріне ерекше қызығушылық танытып, Батыста олардан және метистерден білім алды. Дегенмен, ол келесі бірнеше жылды Онтарио штатының Кингстон қаласындағы Форт-Генриде артиллерия мектебінде оқытушы болып жұмыс істеді. 1874 жылы Стил Манитоба штатының Селькирк қаласындағы Лисгар ложасы №2-де масондық дәрежеге ие болды.

Атшы ретінде өмір

1873 жылы Стил жаңа құрылған Солтүстік-Батыс атты полициясына (NWMP) ант берген үшінші офицер болды, штаттық констебль ретінде қызметке кірді. Ол 1874 жылғы Батыс наурызында, қазіргі Виннипег, Манитобадағы Форт Гарриге оралғанда, NWMP-ның жаңадан қабылданған офицерлерін басқарған офицерлердің бірі болды. Ол штаттық сержант-майоры шеніне ие болды және жаңадан келгендерді жаттықтыру үшін, тәжірибелі атпен жүруші және қарулы адам ретінде жауапкершілік алды. 1878 жылы Стилге Солтүстік-Батыс территориясындағы Форт К’Аппельде өз командасы берілді. 1877 жылы ол Литл Бигхорнда лейтенант-полковник Джордж Армстронг Кастерді жеңген Ситтинг Буллмен кездесуге тағайындалды, ол американдық кек алудан қашу үшін халықтарымен бірге Канадаға көшіп келген еді. Стил АҚШ армиясының генерал-майоры Альфред Хоу Терримен бірге Ситтинг Буллды АҚШ-қа қайтаруға көндіруге тырысты. (Сиулардың көпшілігі бірнеше жылдан кейін қайтып келді.) Солтүстік-Батыс көтерілісі кезінде Стил шағын күшпен жіберілді. Батош шайқасын өткізбегендіктен, атты полиция Үлкен Аю басқарған соңғы қарсылық күштеріне қарсы қимыл жасауға жіберілді. Ол Френчменс-Батт шайқасына қатысты, онда Үлкен Аюдың жауынгерлері генерал Томас Блэнд Стрейндж басқарған канадалық күштерді жеңді. Екі аптадан кейін Стил және оның екі ондаған атты әскері Саскачеван округінің Луон көлінде Үлкен Аюдың күштерін жеңді, бұл Канада аумағындағы соңғы шайқас болды. NWMP-ның көтерілісті басудағы үлесі көбінесе назардан тыс қалды және Стилдің үлкен наразылығына орай, марапатталған жоқ. 1885 жылы Стил Калгариге қайтарылды, онда оған генерал-майор Т. Б. Стрейндждің Альберта дала күшінің барлаушы бөлімін ұйымдастыру және басқару міндеті жүктелді. Стилдің барлаушылары жақсы нәтиже көрсетті, бұл оның көтерілістен кейін суперинтендант шеніне көтерілуіне әкелді. Ол Галбрайтс Ферри қаласында NWMP стансасын құрды, кейін ол Британдық Колумбиядағы Форт Стилге айналды, Стил қаладағы кісі өлтіруді шешкеннен кейін. Содан кейін 1888 жылы Альберта округінің Форт-Маклиодқа көшіп барды. 1887 жылы Стилге Британдық Колумбияның оңтүстік-шығысына «D» дивизиясын алып баруды тапсырды, онда провинциялық үкімет Ктунакса (Кутенэй) ұлтымен қарым-қатынасты дұрыс басқара алмағандықтан, зорлық-зомбылыққа ұшырау қаупі туды. Стилдің әскері Кутенэй өзенінің бойында Стил фортын салды, ал ол шеф Изадормен төзімді дипломатия арқылы жағдайды шешті. Дивизия 1888 жылдың жазында Форт Маклиодқа оралды, ал Стил келесі он жыл бойы Регинадағы NWMP штабынан тыс ең үлкен постты басқарды. 1889 жылы Форт-Маклиодта ол Роберт Уильям Харвудтың қызы Мари Элизабет де Лотбинир Харвудпен танысты. Олар 1890 жылы Квебек штатының Водрей қаласында некелеседі. Олардың үш баласы болды, оның ішінде әкесінің өмірінен «Темір рухы» (1929) сияқты романдарында эпизодтарды ойдан шығарған Харвуд Стил. 1890 жылдардың аяғында Клондайк өзенінде алтынның табылуы Стилге жаңа сынақтар тудырды. 1892 жылы көмекші комиссар лауазымына үміткер болғанмен, 1898 жылдың қаңтарында ол Чарльз Константиннің орнын басып, комиссар болып тағайындалды және Ақ және Чилкут өткелдерінің басында, сондай-ақ Беннет көлінде кедендік бекеттер құруға кірісті. Ол жүздеген тәртіпсіз және тәуелсіз ойлы кен іздеушілермен, олардың көпшілігі американдықтармен қатал қарым-қатынасымен танымал болды. Жағдайды бақылауға көмектесу үшін ол Юконға өзінің күнкөрісін қамтамасыз ету үшін бір тонна тауарсыз кірген ешкімге рұқсат етілмейтін ережені енгізді, осылайша үмітсіз және ықтимал тәртіпсіз спекулянттар мен авантюристтердің кіруіне жол бермеді. Стил және оның күші Клондайк алтын Rush тарихындағы ең реттелген Rush-тердің біріне айналдырды және NWMP-ны бүкіл әлемде әйгілі етті, бұл күшті тарату туралы Парламентте талқылау кезінде оның сақталуын қамтамасыз етті. 1898 жылдың шілдесіне қарай Стил Юкон аймағындағы барлық NWMP-ге қолбасшылық етті және аумақтық кеңестің мүшесі болды. Оттаваға тікелей есеп беретін күш болғандықтан, Стилге қалаған нәрселерін басқаруға еркіндік берілді, әрқашан заң, тәртіп және Канаданың егемендігін сақтауға назар аударды. 1898 жылдың қыркүйегінде Доусон-Ситиге көшіп келді.

In 1873, Steele was the third officer sworn into the newly formed North West Mounted Police (NWMP), entering as a staff constable. He was one of the officers to lead the new recruits of the NWMP on the 1874 March West, when he returned to Fort Garry, present day Winnipeg, Manitoba. To him fell the rank of staff sergeant major and the responsibility, as an accomplished horseman and man at arms, of drilling the new recruits. In 1878, Steele was given his own command at Fort Qu'Appelle, North West Territories. In 1877, he was assigned to meet with Sitting Bull, who, having defeated Lieutenant Colonel George Armstrong Custer at the Little Bighorn, had moved with his people into Canada to escape American vengeance. Steele along with U. S. Army Major General Alfred Howe Terry attempted to persuade Sitting Bull to return to the United States. (Most of the Sioux returned a few years later.) During the North West Rebellion, Steele was dispatched with a small force. Missing the Battle of Batoche, the Mounties were sent to move against the last resistance force led by Big Bear. He was present at the Battle of Frenchman's Butte, where Big Bear's warriors defeated the Canadian forces under General Thomas Bland Strange. Two weeks later, Steele and his two dozen Mounties defeated Big Bear's force at Loon Lake, District of Saskatchewan, in the last battle fought on Canadian territory. The contributions of the NWMP in putting down the rebellion went largely ignored and unrewarded, to Steele's great annoyance. By 1885, Steele was recalled to Calgary, where he was tasked with organizing and commanding the scouting contingent for Major General T. B. Strange’s Alberta Field Force. Steele’s Scouts performed well, which led to his promotion to superintendent after the rebellion. He established an NWMP station in the town of Galbraiths Ferry, which was later named to Fort Steele in British Columbia, after Steele solved a murder in the town. He then moved on to Fort Macleod, District of Alberta, in 1888. In 1887, Steele was ordered to take “D” Division to southeastern British Columbia, where the provincial government had mismanaged relations with the Ktunaxa (Kootenay) nation to the point that violence was threatened. Steele’s men built Fort Steele on the Kootenay River, and he resolved the situation through patient diplomacy with Chief Isadore. The division returned to Fort Macleod in the summer of 1888, and Steele commanded that post, the largest outside NWMP headquarters in Regina, for the next decade. In 1889, at Fort Macleod, he met Marie Elizabeth de Lotbinière Harwood (1859–1951), daughter of Robert William Harwood. They were married at Vaudreuil, Quebec, in 1890. They had three children, including Harwood Steele, who fictionalized episodes from his father's life in novels such as Spirit of Iron (1929). The discovery of gold in the Klondike in the late 1890s presented Steele with a new challenge. Although he campaigned unsuccessfully for the position of assistant commissioner in 1892, in January 1898, he was sent to succeed Charles Constantine as commissioner and to establish customs posts at the head of the White and Chilkoot Passes, and at Lake Bennett. He was noted for his hard line with the hundreds of unruly and independent minded prospectors, many of them American. To help control the situation, he established the rule that no one would be allowed to enter the Yukon without a ton of goods to support himself, thus preventing the entry of desperate and potentially unruly speculators and adventurers. Steele and his force made the Klondike Gold Rush one of the most orderly of its kind in history and made the NWMP famous around the world, which ensured its survival at a critical time, as the force's dissolution was being debated in Parliament. By July 1898, Steele commanded all the NWMP in the Yukon area, and was a member of the territorial council. As the force reported directly to Ottawa, Steele had almost free rein to run things as he chose, always with an eye towards maintaining law, order, and Canadian sovereignty. He moved to Dawson City in September 1898.

Бур соғысы және екінші әскери мансап

Кез келген уақытта әскери қызметкер болған Стил 1900 жылдың басында Канадалық Тынық мұхиты темір жолының магнаты Дональд Смиттен, Страткона баронынан, оның жеке құрамындағы атты әскер бөлімінің, Страткона атты әскерінің (қазіргі бронетранспортты бөлім, Лорд Страткона атты әскері (Канадалықтар) алдағысы) алғашқы командирі болу ұсынысын қуана қабылдады. 7 наурыз 1900 ж. ол лейтенант-полковник атағын алды. Бұл канадалық жеңіл атты әскер бөлімі британдық империялық қызметте болды және Екінші Бур соғысы кезінде Оңтүстік Африкаға жіберілді, онда Стил оларды барлаушы-разведчиктер ретінде тамаша басқарды. Алайда, Стилдің британдықтардың берген бұйрықтары, қалаларды, шаруашылықтарды және үйлерді өртеу, бур отбасыларының малын өлтіру және халықты концлагерлерге көшіру туралы бұйрықтары ұнаған жоқ. Соғыстан кейін полк 1901 жылдың ақпан айында Лондонға келді. Мұнда олар алғаш рет Лорд Стратконамен кездесті және Букингем сарайына сапар барысында король Эдуард VII оларға медальдар тапсырды. Стил сондай-ақ корольдің жеке сыйы ретінде Корольдік Виктория орденінің (төртінші дәреже) мүшесі болып тағайындалды. Полк Канадаға оралғаннан кейін таратылды, ал офицерлер құрметті жоғарылаулар алды. Стил 1901 жылдың наурыз айында құрметті лейтенант-полковник болып тағайындалды. 1901 жылдың басында бөлімді Канадаға қайтарғаннан кейін Стил сол жылы Оңтүстік Африкаға Оңтүстік Африка констеблериясының «Б» дивизиясын басқару үшін оралды, ол 1906 жылға дейін осы лауазымда болды. 1907 жылы Канадаға оралғаннан кейін Стил Альберта және Маккензи округіндегі №13 әскери дивизияның басшылығын қабылдады, содан кейін 1910 жылы Виннипегтегі №10 дивизияның басшылығын қабылдады, онда ол Лорд Страткона атты әскерін қайта құрумен және өзінің естеліктерін дайындаумен айналысты. 1914 жылдың тамызында Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Стил әскери міндетін орындауға өтініш білдірді. Бастапқыда жасының үлкендігіне байланысты басшылық лауазымға тағайындалмады. Алайда, келісімге қол жеткізілді, ол 2-ші канадалық дивизияның командирі болып, дивизия Францияға жіберілгенге дейін қызмет ететін болды, содан кейін ол ауыстырылатын болды. Дивизиямен бірге Англияға барғаннан кейін Стилге Оңтүстік-Шығыс округінің командирі болып әкімшілік лауазым ұсынылды. Алайда, Канаданың қорғаныс министрі Сэм Хьюз Стилдің Еуропадағы барлық канадалық әскерлердің бас қолбасшысы болуын талап еткенде мәселе күрделі болды, өйткені екі бригада генералы канадалық бас қолбасшылық өздеріне тиесілі деп есептеді. Бұл мәселе 1916 жылға дейін шешілмеді, ол кезде Канаданың жаңа теңіз армиясы күштері министрі сэр Г.Х. Перли Стилдің Канадаға рекрутер ретінде оралудан бас тартқаннан кейін оны канадалық басшылығынан шеттетуге мәжбүр болды. Ол 1918 жылдың 15 шілдесінде зейнетке шыққанға дейін британдық басшылығын сақтап қалды. Британияда болған кезде Стил 1918 жылдың 1 қаңтарында рыцарь атағын алды және Баттың ең құрметті орденінің серігі және Киелі Михаил және Киелі Георгийдің ең көрнекті орденінің қарамағына кірді.

Always a soldier, in early 1900, Steele leapt at the offer of Canadian Pacific Railway tycoon Donald Smith, Baron Strathcona, to be the first commanding officer of Smith's privately raised cavalry unit, Strathcona's Horse (predecessor of the modern armoured unit, Lord Strathcona's Horse (Royal Canadians)), with the appointment as lieutenant colonel from 7 March 1900. This Canadian light cavalry unit, in British Imperial service, was sent to South Africa during the Second Boer War, where Steele commanded them with distinction in the role of reconnaissance scouts. Steele, however, apparently disliked greatly what he was ordered to do by the British, which included burning towns, farms and homesteads, killing livestock of the Boer families and moving the populace to concentration camps. After the war, the regiment arrived in London in February 1901. Here they met Lord Strathcona for the first time and were presented with medals by King Edward VII during a visit to Buckingham Palace. Steele was also appointed a Member of the Royal Victorian Order (fourth class) (MVO), a personal gift from the King. On its return to Canada the regiment was disbanded, and the officers received honorary promotions. Steele was promoted to honorary lieutenant colonel in March 1901. After taking the unit back to Canada early in 1901, Steele returned to South Africa that same year to command 'B' Division of the South African Constabulary, a position he held until 1906. On his return to Canada in 1907, Steele assumed command of Military Division No. 13 in Alberta and the District of Mackenzie, and then in 1910 assumed command of Division No. 10 at Winnipeg, where he spent his time regrouping Lord Strathcona's Horse and in preparing his memoirs. Steele requested active military duty upon the outbreak of the First World War in August 1914. He was initially rejected for command on the grounds of age. However, a compromise was reached which allowed him to act as commander of the 2nd Canadian Division until the formation was sent to France, whereupon he would be replaced. After accompanying the division to England, Steele was offered an administrative post as commanding officer of the South East District. Matters were complicated, however, when Canadian Minister of Defence Sam Hughes insisted that Steele also be made commander of all Canadian troops in Europe, a slight problem, as there were two brigadier generals who each believed the Canadian command was his. The issue was not resolved until 1916, when the new Minister of Overseas Military Forces of Canada, Sir G. H. Perley, removed Steele from his Canadian command after Steele refused to return to Canada as a recruiter. He kept his British command until his retirement on 15 July 1918. While in Britain, Steele was knighted, on 1 January 1918, and was made a Companion of the Most Honourable Order of the Bath, and Knight Commander of the Most Distinguished Order of St. Michael and St. George.

Өлім және мұра

Стил 1918 жылғы грипп пандемиясы кезінде 71 жасқа толғаннан кейін қайтыс болды. Ол Виннипегтегі Әулие Жохан соборының зиратына жерленді. Канаданың ең биік бес тауының бірі – Стил тауы оның құрметіне аталған. Лорд Страткона атты (Royal Canadians) әскери бөлімінің орналасқан жері – CFB Эдмонтон қазір генерал-майор Стилдің есімімен Стил казармасы деп аталады.

Жеке құжаттар

2008 жылдың 19 маусымында Стилдің жеке қағаздары мен жазбалары Канадаға қайтарылды. Бұл рәсім Лондондағы Трафальгар алаңында, Уэссекс графы Эдвард ханзаданың төрағалығымен өтті. Тарихшылар Стилдің қағаздарында "Канада тарихын қайта жазуға" болатын, бұрын ешкімге айтылмаған көптеген оқиға бар деп санайды. Бұл қағаздар Стилдің британдық ұрпақтарының қолында болған еді. Альберта университеті 1,8 миллион доллар төлеп, оларды сатып алды. 2020 жылы Ориллия өнер және тарих мұражайы Стилдің Ориллиялық Томас Блейнимен жүргізген хат алмасуынан үзінділерді көрмеге қойды. Блейни Стил елде болмағанда оның отбасылық істеріне көмектескен болатын.